เทวี in the Markandeya Purana

ด้วยอานุภาพแห่งมหามายา สาวรรณิผู้เป็นโอรสแห่งพระอาทิตย์ ผู้มีสิริมงคล ได้เป็นเจ้าแห่งมันวันตระหนึ่ง

ฉันนั้นเอง พวกเขาถูกเหวี่ยงลงสู่กระแสวนแห่งความเป็น ‘ของเรา’ และหลุมแห่งความหลง ด้วยอำนาจแห่งมหามายา ผู้ยังความสืบต่อแห่งสังสารวัฏ

เพราะฉะนั้น ที่นี่ไม่ควรพิศวง: นี่คือโยคนิทราแห่งพระผู้เป็นเจ้าแห่งโลก นี่คือมหามายาของพระหริ ด้วยนางนี้เอง โลกทั้งปวงจึงหลงมัว

แม้จิตของผู้รู้ นางผู้เป็นพระเทวีผู้เจริญ ก็ยังฉุดดึงอย่างแรงไปสู่ความหลง; มหามายาเป็นผู้ประทานอำนาจแห่งความสับสนนี้

พระราชาตรัสว่า “ข้าแต่ภควัน ผู้ใดคือเทวีที่ท่านเรียกว่า ‘มหามายา’? พระนางอุบัติขึ้นอย่างไร และกิจ (กรรม) ของพระนางคืออะไร โอ ทวิชผู้ประเสริฐ?”

แม้แต่ทั้งสองคนนั้น ผู้ซึ่งหยิ่งผยองด้วยพละกำลังอันยิ่งใหญ่และถูกครอบงำด้วยมหามยา ได้กล่าวแก่พระเกศวะว่า: 'จงขอพรจากเราเถิด'

และผู้ที่อัมพิกาทรงปล่อยออกมาด้วยลมหายใจขณะรบในสมรภูมิ ผู้นั้นแลกลับกลายเป็นหมู่คณะคณะ (คณะบริวาร) นับแสนในบัดดล

เพียงชั่วขณะ อัมพิกาได้ทำลายกองทัพอสูรอันมหึมานั้นสิ้น—ดุจไฟเผาผลาญกองหญ้าและฟืนอันใหญ่ให้กลายเป็นเถ้า

ฤษีกล่าวว่า: เมื่อเห็นกองทัพของตนถูกสังหาร มหาอสูรนั้น - จิกษุระ ผู้บัญชาการ - ได้ออกไปด้วยความโกรธเพื่อต่อสู้กับอัมพิกา

เขาเองก็ขว้างศักติ (หอก) ใส่พระเทวี แต่พระอัมพิกาทรงเปล่งหุṃการะโต้กลับอย่างฉับไว ทำให้มันตกลงสู่พื้นไร้รัศมี

พระปรเมศวรี พระเทวีผู้มีสามเนตร ทรงสังหารอุคราสยะ อุครวีรยะ และมหาหะนุ ด้วยตรีศูลของพระนาง

ครั้นโค่นหมู่พรมัถะลงแล้ว อสูรนั้นก็พุ่งเข้ามาเพื่อฆ่าสิงห์ของมหาเทวี; บัดนั้นอัมพิกาก็ทรงพิโรธ

เขากลายเป็นสิงโตในบัดดล; และเมื่ออัมพิกากำลังจะตัดศีรษะของเขา ก็มีบุรุษผู้ถือดาบปรากฏขึ้นในทันที।

เหล่าเทพกล่าวว่า ขอเรานอบน้อมด้วยภักดีแด่พระเทวีผู้แผ่ซ่านทั่วสรรพจักรวาลด้วยฤทธานุภาพของพระนางเอง ผู้เป็นรูปแห่งพลังรวมของหมู่เทพทั้งปวง แด่อัมพิกาผู้ควรแก่การบูชาของเทพทั้งหลายและมหาฤๅษีทั้งปวง ขอพระนางประทานสิริมงคลแก่เรา

ข้าแต่พระเทวี ขอทรงคุ้มครองเราด้วยตรีศูลของพระองค์; ข้าแต่พระอัมพิกา ขอทรงคุ้มครองเราด้วยพระขรรค์ของพระองค์ ขอทรงคุ้มครองเราด้วยเสียงระฆังของพระองค์ และด้วยเสียงดีดกังวานแห่งสายธนูของพระองค์ด้วยเถิด।

ข้าแต่อัมพิกา อาวุธทั้งหลายของพระองค์—เช่น ดาบ ตรีศูล คทา และอื่น ๆ—ซึ่งประสานอยู่กับยอดอ่อนแห่งพระหัตถ์อันอ่อนละมุน ขอด้วยอาวุธเหล่านั้นทรงคุ้มครองพวกเราจากทุกทิศทุกทางเถิด।

และโอ้ผู้มีพระพักตร์ผ่องไร้มลทิน มนุษย์ผู้ใดสรรเสริญพระองค์ด้วยบทสรรเสริญเหล่านี้—โอ้พระอัมพิกา ขอพระองค์ผู้ทรงเมตตาเป็นนิตย์ โปรดบันดาลให้ทรัพย์สิน ความรุ่งเรือง สิริมงคล และวาสนาของเขาเพิ่มพูน ทั้งยังให้สมบัติอย่างแก้วมณี คู่ครอง…

จากโกศะ (เปลือกกาย) ของปารวตี พระอัมพิกาได้อุบัติขึ้น; เพราะเหตุนั้นพระนางจึงเป็นที่สรรเสริญในทุกโลกด้วยนามว่า ‘เกาศิกี’.

เมื่อพระนาง (อัมพิกา/เกาศิกี) เสด็จออกไปแล้ว ปารวตีเองก็กลายเป็นผู้มีวรรณะคล้ำ; ครั้นนั้นพระนางผู้มีหิมาลัยเป็นที่พำนักจึงได้ชื่อว่า ‘กาลิกา’.

แล้วจัณฑะและมุณฑะ ผู้รับใช้ของศุมภะและนิศุมภะ ได้เห็นพระอัมพิกาผู้ทรงรูปอันสูงสุด งดงามยิ่งนัก.