พรหมัน in the Ramcharitmanas

ธุลิแห่งพระบาทของคุรุเป็นยาทาตาที่นุ่มนวลและงดงาม เป็นอมฤตแห่งดวงตา ผู้ทำลายความบกพร่องทั้งปวงแห่งสายตา เมื่อชำระดวงตาแห่งปัญญาญาณด้วยธุลินั้นแล้ว ข้าพเจ้าขอพรรณนาจริยากิจของพระราม ผู้ปลดปล่อยจากวัฏสงสาร ประการแรก…

พรหมมีสองรูป คือรูปที่ไร้คุณและรูปที่มีคุณ ทั้งสองย่อมเหนือการบรรยาย ลึกล้ำเหลือกำหนด ไร้ต้นกำเนิด และเปรียบมิได้ ในความเห็นของข้าพเจ้า นามนั้นยิ่งใหญ่กว่าทั้งสอง เพราะด้วยฤทธิ์ของตนเอง นามได้ทรงทำให้ทั้งสองรูปอยู่ในอำนาจของตน…

ด้วยพระคุณแห่งพระนาม ศัมภูทรงเป็นอมตะ แม้เครื่องประกอบจะไม่เป็นมงคล แต่ทรงเป็นแหล่งแห่งมงคลอย่างยิ่ง ศุกะ สนกะและพวก สิทธะ ฤาษีและโยคี ด้วยพระคุณแห่งพระนามย่อมเสวยสุขแห่งพรหมัน นารททรงทราบซึ่งอานุภาพแห่งพระนาม พระหริทรงเป็นที่รักแห่งโลก…

ฤๅษีผู้มีจิตมั่นคง โยคี และนักบุญผู้สำเร็จ ผู้มีจิตใจบริสุทธิ์เป็นนิจ จะดำริต่อพระองค์ พระเวทด้วยวิธี 'ไม่ใช่สิ่งนี้ ไม่ใช่สิ่งนี้' และพระปุราณะและอาคมต่างร้องขับขานพระศุภรูปของพระองค์ พระองค์นั้นคือพระราม พระพรหมผู้แพร่หลายไปทั่ว…

แดนแห่งความสุข หากท่านพอใจในข้าพเจ้า และทราบว่าข้าพเจ้าเป็นบริวารของท่านแท้จริง ขอพระผู้เป็นนายทรงขจัดความไม่รู้ของข้าพเจ้า ด้วยการเล่าเรื่องรามในหลายประการ ผู้ใดมีเรือนอยู่ใต้ต้นกัลปพฤกษ์ ผู้นั้นจะต้องทนทุกข์เพราะความยากจนหรือ…

จงฟังเหตุผลอีกประการหนึ่ง โอ้ธิดาแห่งภูเขา เราจะเล่านิทานอัศจรรย์อย่างละเอียด ด้วยเหตุนั้นพระพรหมผู้ไร้กำเนิด ไร้คุณ ไร้รูป ได้ทรงอวตารเป็นกษัตริย์แห่งโกศล พระผู้เป็นเจ้าองค์นั้นที่ท่านได้เห็นทรงพระดำเนินในป่า…

ฤาษีกล่าวว่า ข้าแต่มหาราช ขอให้เป็นเช่นนั้น แต่จงฟังความยากลำบากประการหนึ่ง แม้ยมราชจะค้อมศีรษะถวายบังคมต่อเบื้องพระบาท ข้าแต่องค์พระราชา ยกเว้นตระกูลพราหมณ์เท่านั้น ด้วยอำนาจแห่งการบำเพ็ญตบะ พราหมณ์ทั้งหลายย่อมมีกำลังเสมอ…

เพราะเหตุนี้ โอพระราชา ข้าห้ามท่านอย่าทำเช่นนั้น การเล่าเรื่องนี้จักนำอันตรายอย่างยิ่งมาสู่ท่าน หากเรื่องนี้ไปถึงหูคนที่หก การพินาศของท่านเป็นแน่แท้ วาจาของข้าเป็นจริง จงฟัง ประตาปภานุ หากเรื่องนี้เป็นที่ประจักษ์…

"เจ้ากษัตริย์ผู้ชั่วร้าย เจ้าได้เชิญพราหมณ์ทั้งหลายมายังที่นี้เพื่อทำลายพวกเขา พร้อมด้วยหมู่คณะทั้งสิ้น" "พระเจ้าทรงคุ้มครองธรรมะของเราทั้งหลาย เจ้าเองจักต้องพินาศ พร้อมด้วยวงศ์ตระกูลของเจ้า" "ภายในหนึ่งปีความพินาศจักบังเกิดแก่เจ้า…

ดูก่อนมหาราช สิ่งที่พรหมลิขิตไว้ย่อมมิอาจลบล้างได้ แม้ท่านมิได้ทรงกระทำความผิดใดๆ ด้วยอุบายใดๆ ก็ไม่อาจทำให้เป็นอย่างอื่นได้ คำสาปของพราหมณ์นั้นช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก

กล่าวดังนั้นแล้ว พราหมณ์ทั้งหมดก็เสด็จกลับ และชาวเมืองก็ได้รับข่าว ทุกคนเศร้าโศกและกล่าวโทษโชคชะตา ซึ่งตั้งใจจะสร้างหงส์ แต่กลับสร้างกาเสีย อสูรนำปุโรหิตกลับส่งถึงบ้าน และแจ้งข่าวทั้งหมดแก่ฤาษี คนชั่วนั้นส่งจดหมายไปทั่วทุกแห่ง…

เมืองนั้นปกคลุมด้วยธง ป้าย และซุ้มประดับเครื่องฉลอง ตกแต่งในรูปแบบที่พรรณนาไม่ได้ ดอกไม้โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า และประชาชนทั้งปวงจมดิ่งอยู่ในความสุขอันเป็นพรหมานันท์ หญิงสตรีทยอยกันไปเป็นกลุ่มๆ รวมกันเป็นฝูงชน…

จงบอกข้าพเจ้าเถิด พระผู้เป็นนาย ว่าเด็กชายงดงามทั้งสองนี้คือใคร เป็นเครื่องประดับแห่งตระกูลพระฤาษี หรือเป็นผู้พิทักษ์แห่งตระกูลกษัตริย์ หรือเป็นพระพรหมผู้สูงสุด ซึ่งพระเวทสรรเสริญด้วยถ้อยคำว่า "มิใช่สิ่งนี้ มิใช่สิ่งนี้"…

บางคนตำหนิพระผู้สรรค์ ผู้ทรงแสดงน้ำอมฤตแล้วประทานยาพิษ เมืองทั้งเมืองอลวน ทุกคนเต็มไปด้วยความกังวล ความเจ็บปวดร้อนรนุ่นทนไม่ได้แผ่อยู่ในหัวใจ ความยินดีทั้งหมดมลายหายไป ภรรยาแห่งพราหมณ์ สตรีชราผู้ได้รับเกียรติจากตระกูล…

ด้วยการพิจารณาเช่นนี้ อย่าได้โกรธ และอย่าตำหนิผู้ใดโดยไร้เหตุ ทุกคนเป็นผู้หลับในราตรีแห่งความหลง พวกเขาเห็นความฝันนานาประการ ในโลกนี้ มีเพียงโยคีที่ตื่นแล้ว ผู้แสวงหาความจริงสูงสุดย่อมไม่ยึดมั่นในมายาทางโลก…

ผู้ที่จมูกของพวกเขารับกลิ่นหอมบริสุทธิ์งดงามแห่งประสาทขององค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่เสมอด้วยความเคารพ ผู้ที่รับประทานเฉพาะอาหารที่ถวายแด่ท่านก่อน และสวมใส่เครื่องนุ่งห่มและเครื่องประดับอันเป็นประสาทขององค์พระผู้เป็นเจ้า…

ด้วยประการฉะนี้ ขณะที่เสียใจไปตามทาง รถได้มาถึงริมฝั่งแม่น้ำตมสาอย่างรวดเร็ว ท่านกล่าวคำอำลาแก่พวกนิษาทด้วยความสุภาพ พวกเขาก้มกราบเท้าท่านแล้วหันกลับไป ด้วยความโศกเศร้าสุดจะทน เมื่อเข้าไปในเมือง อำมาตย์รู้สึกละอายอย่างยิ่ง ราวกับได้ฆ่าครู…

ความรักที่ภารตะมีในเวลานั้น แม้เศษะก็ไม่อาจพรรณนาได้ ความรักนั้นเป็นสิ่งที่กวีไม่อาจเข้าถึงได้ ดังที่ความสุขแห่งพรหมันเป็นสิ่งที่คนเช่นข้าพเจ้าผู้มีมลทินแห่ง 'เรา' และ 'ของเรา' ไม่อาจเข้าถึงได้

ครั้งนั้น วีรบุรุษแห่งราชวงศ์ราฆุ ตรัสแด่ฤาษีว่า "ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ไม่มีสิ่งใดที่ท่านไม่ทราบ ท่านย่อมทราบถึงเหตุที่ข้าพเจ้ามา ดังนั้น ข้าแต่ท่านอาจารย์ ข้าพเจ้าจึงมิได้อธิบายให้ทราบ บัดนี้ ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า…

ที่นี่พวกลิงได้ขบคิดในใจว่า "กำหนดเวลาที่ตั้งไว้ได้ล่วงเลยไปแล้ว และไม่ได้ทำสิ่งใดสำเร็จเลย" พวกเขาทั้งหมดรวมตัวกันและกล่าวแก่กันและกันว่า "พี่น้องเอ๋ย เราจะทำประการใดเล่าเมื่อยังไม่ได้รับข่าวคราวใดๆ" อังคัทผู้มีน้ำตาเต็มตากล่าวว่า…