ฤๅษีนารทมุนี in the Devi Bhagavatam

อัคนีปุราณะมี ๑๖,๐๐๐ โศลก นารทปุราณะอันสูงสุดถือว่ามี ๒๕,๐๐๐ โศลก

ในขณะที่ท่านกำลังคิดอยู่นั้น นารทมุนีผู้ประเสริฐสุดในหมู่ฤๅษี ถือพิณวีณาในหูและมีจิตใจที่สงบ ก็ได้มาถึงที่นั่นโดยบังเอิญ

เมื่อได้ยินคำถามถึงสารทุกข์สุกดิบ พระมุนีผู้ประเสริฐสุด (นารท) จึงถามว่า 'โอ้ ไทวปายน! เหตุใดท่านจึงมีความวิตกกังวลเช่นนี้? จงบอกข้าพเจ้าเถิด'

สูตะกล่าวว่า: เมื่อถูกถามโดยวยาสะเช่นนี้ พระนารทมุนีผู้ทรงความรู้ในพระเวทและมีจิตใจสูงส่ง จึงได้กล่าวแก่พระกฤษณะ (ไทวปายนะ) ด้วยความรักอันสูงสุด

นารทกล่าวว่า: โอ้มหาภาคย์ บุตรแห่งปราชระ! สิ่งที่ท่านถามข้าพเจ้าที่นี่ เรื่องเดียวกันนั้นในกาลก่อน บิดาของข้าพเจ้า (พระพรหม) ได้เคยทูลถามพระมธุสูทนะ (พระวิษณุ) มาแล้ว

พระวิษณุกล่าวต่อว่า: 'ข้าไม่รู้จักสิ่งใดที่สูงส่งไปกว่าพระนางเลย โอ้ผู้กำเนิดจากดอกบัว (พระพรหม)' นารทมุนีกล่าวว่า: พระวิษณุได้ตรัสเช่นนี้ต่อหน้าพระพรหมผู้กำเนิดจากดอกบัว

นารทมุนีกล่าวต่อว่า: และข้าก็ได้รับคำบอกเล่าแบบเดียวกันนี้จากพระองค์ (พระพรหม) เช่นกัน โอ้ผู้ประเสริฐในหมู่ฤาษี (วยาส) ดังนั้น ท่านเองก็เช่นกัน โอ้ผู้เป็นมงคล เพื่อการบรรลุถึงเป้าหมายแห่งชีวิตมนุษย์ (ปุรุษารถะ)...

สูตะกล่าวว่า: เมื่อนารทมุนีกล่าวเช่นนี้ วยาสผู้เป็นบุตรแห่งสัตยวดี ซึ่งมีความเลื่อมใสอย่างยิ่งในพระบาทดอกบัวของพระเทวี จึงได้ไปยังภูเขาเพื่อบำเพ็ญตบะ

แม้แต่พระนารทและพระกปิละก็ยังงุนงงกับคำถามนี้ โอ้ท่านผู้เป็นเลิศในหมู่ฤาษี ข้าพเจ้าจะกล่าวอะไรได้เล่า โอ้ท่านผู้มีบุญมาก เกี่ยวกับการพิจารณาที่ยากลำบากนี้

ข้าพเจ้าได้ยินเรื่องนี้จากพระกฤษณะ (วยาส) และท่านได้ทราบมาจากพระนารท ท่าน (นารท) ได้เรียนรู้จากบิดา (พระพรหม) และพระพรหมทรงทราบจากพระดำรัสของพระวิษณุ

ท่องมนตราพยางค์เดียว 'ไอ็ม์' (วากพีชะ) ที่ได้ยินจากพระนารทมุนี ผู้บำเพ็ญตบะได้เพ่งจิตระลึกถึงพระมหามายาผู้สูงสุดด้วยความปรารถนาในบุตร

แต่แน่นอนว่าสิ่งนั้นจะไม่เกิดขึ้นกับเทพธิดาผู้นี้ ข้าพเจ้าเคยได้ยินเรื่องราวจากนารทมุนีมาก่อน ว่าราชาปุรูรวัสถูกนางอุรวศีครอบงำและพ่ายแพ้อย่างไร

เมื่อเสด็จไปยังป่าอันงดงามที่เต็มไปด้วยแมกไม้นานาพรรณ พระองค์ทรงได้รับมนตราเก้าพยางค์ (นวากษร) อันสูงสุดจากพระฤๅษีนารท

เหล่าเจ้าแห่งคนธรรพ์ต่างขับขานด้วยความยินดี ด้วยความปรารถนาที่จะเห็นเขา วิศวาวสุ นารท และตุมพุรุ ต่างรื่นเริงในการกำเนิดของศุกะ

พระวยาสกล่าวว่า: 'พระพรหมทรงรับรู้สิ่งนั้นในดอกบัวที่พระนาภีของพระวิษณุ และพระองค์ได้ตรัสแก่พระนารทบุตรของพระองค์ผู้มีสติปัญญาอันล้ำเลิศ'

'ในอดีต พระนารทมุนีได้มอบสิ่งนั้นแก่ข้า ข้าได้ทำให้มันสมบูรณ์โดยขยายออกเป็นสิบสองสกันธะ'

หลังจากเวลาผ่านไป ด้วยคำแนะนำของนารท เมื่อได้รับความรู้อันสูงสุดและเส้นทางแห่งโยคะอันหาที่เปรียบมิได้...

ด้วยความเมตตาของนารท สิ่งนั้นได้กลายเป็นผู้ประทานความหลุดพ้นในทันที (ในขณะเดียวกัน) บนยอดเขาไกรลาสอันงดงาม เมื่อละทิ้งการอยู่ร่วมกับบิดา ศุกะ...

เหล่าปาณฑพทั้งหลายพักอยู่ในอาศรมนั้นพร้อมกับเหล่าพลเมือง ในเวลานั้น พระโอรสแห่งนางสัตยวดี (พระฤาษีวยาส) และพระนารทมุนีได้เสด็จมาถึงที่นั่น

สัญชัยได้ละจากพระราชาและไปแสวงบุญ เมื่อได้สดับข่าวร้ายนี้จากฤๅษีนารท พระเจ้ายุธิษฐิระทรงเศร้าโศกเสียพระทัยอย่างยิ่ง