นางมณโฑ in the Ramcharitmanas

พระพรหมประทานพรแก่พวกเขาแล้วเสด็จกลับ พวกเขาต่างชื่นชมยินดีเดินทางกลับสู่นิเวศของตน นางมายามีบุตรีนามว่ามันโททรี เป็นสตรีผู้งดงามยิ่ง เป็นอัญมณีแห่งสตรีเพศ มายานำนางมามอบให้แก่ราวณะ ทราบว่าท่านจะเป็นจอมปีศาจ…

หนุมานซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางใบไม้ของต้นไม้ แล้วคิดว่า "พี่น้องเอ๋ย เราควรจะทำอย่างไรดี?" ในเวลานั้นราวณะได้มาถึงที่แห่งนั้น พร้อมด้วยสตรีผู้หญิงมากมายที่ตกแต่งประดับประดา คนชั่วได้พยายามชักชวนนางสีดาด้วยวิธีการนานัปการ แสดงทั้งการประนีประนอม…

สีดา เจ้าได้ดูหมิ่นเรา เราจะตัดศีรษะของเจ้าด้วยดาบอันคม มิฉะนั้น ผู้มีใบหน้างดงาม จงเชื่อฟังคำของเราโดยพลัน หากไม่เชื่อ เจ้าจะสูญเสียชีวิต สีดาตอบว่า โอ้ ทศกัณฐ์ พระกรขององค์พระผู้เป็นเจ้าของหม่อมฉันงดงามดังมาลัยดอกบัวเขียวเข้ม…

ณ กรุงลงกานั้น พวกอสูรอยู่อย่างหวาดกลัว นับแต่วานรได้เผาเมืองแล้วจากไป ต่างคนต่างปรึกษากันในเรือนของตน ว่าไม่มีทางรอดสำหรับวงศ์อสูรทั้งหลาย ผู้ซึ่งกสิณทูตของท่านยังพรรณนาพลังมิได้ เมื่อท่านเองเสด็จมาถึงเมือง จะมีความดีใดมาถึงเมืองนี้ได้…

ลูกศรของพระรามนั้นดังฝูงงูใหญ่ ส่วนอสูรทั้งหลายนั้นเป็นเพียงฝูงกบ ก่อนที่จะถูกกลืนกิน จงแสวงหายาแก้ไขเสีย จงสละความทะนงถือดีเสียเถิด

ราวณะผู้ชั่วร้าย ผู้มีความเย่อหยิ่งเลื่องลือไปทั่วโลก ได้ยินคำของนางด้วยหูของตนแล้วก็หัวเราะ "ธรรมชาติของหญิงนั้นขี้กลัวเป็นจริง แม้ในเวลามงคล ใจก็อ่อนแอด้วยความกลัวยิ่งนัก" "หากกองทัพลิงมา พวกมันจะมีชีวิตอยู่เพียงเป็นอาหารของอสูรเท่านั้น"…

พินิจพิจารณาความวิตกของตนเองแล้ว ทศกัณฐ์จึงหัวเราะออกมาและเสด็จไปยังวังของพระองค์ พระหฤทัยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสน มณโฑรีทรงได้ยินว่าพระเจ้าได้เสด็จมา และได้ทรงสร้างสะพานข้ามมหาสมุทรราวกับเป็นการละเล่น…

จงมอบนางสีดาให้แด่องค์พระราม โค้งกราบพระเศียรแดนบาทบัวบุบผ้า มอบราชสมบัติให้โอรส เสด็จสู่ป่า และบูชาองค์พระรฆุนาถ

ข้าแต่พระผู้เป็นนาย พระรามพระเจ้าแห่งราคู ทรงเมตตาต่อผู้ถ่อมตน แม้เสือก็ไม่กินผู้ที่มาเผชิญหน้า สิ่งที่ควรทำท่านได้ทำสำเร็จทั้งสิ้นแล้ว ท่านได้พิชิตเทพ อสูร และสรรพสัตว์ที่เคลื่อนไหวและไม่เคลื่อนไหว พระอาจาริยะทั้งหลายกล่าวนิตินี้ว่า…

กล่าวดังนี้แล้ว ด้วยน้ำตาเต็มตา กอดเท้าด้วยร่างกายที่สั่นเทา แล้วกล่าวว่า "ข้าแต่พระสวามี จงบูชาพระรามผู้เป็นนายแห่งราคู เพื่อสถานะภรรยาของหม่อมฉันจะมั่นคงไม่สั่นคลอน"

ครั้นนั้นท้าวราวณะได้ยกมัณโฑทรี ธิดาของมายา ขึ้น แล้วตัวชั่วก็เริ่มอวดอำนาจของตน จงฟัง ภรรยาที่รัก เจ้าหวาดกลัวโดยไม่มีเหตุ ในโลกนี้นักรบผู้ใดเสมอเหมือนเรา พระวรุณ พระกุเบร พระพาย พระยม และยมราช ผู้พิทักษ์ทิศทั้งปวง…

จงดู วิภีษณะ ทางทิศใต้ เมฆก้อนหนาทึบ และสายฟ้าทอแสงอยู่ท่ามกลาง เมฆอันน่าเกรงขามคำรามอย่างไพเราะนุ่มนวล จะเป็นฝนที่กำลังตก หรือลูกเห็บแข็งกระด้างหรือ วิภีษณะกล่าวว่า จงทรงสดับ ข้าแต่พระผู้ทรงพระกรุณา นั่นมิใช่สายฟ้าและมิใช่หมู่เมฆ…

แผ่นดินไม่สั่นสะเทือน ลมก็ไม่พัดแรง และตาก็ไม่ได้เห็นศรหรืออาวุธใดๆ ทั้งหมดต่างคิดในใจของตนว่า นี่เป็นลางร้ายที่น่าสะพรึงกลัวและร้ายแรงยิ่งนัก ทศกัณฐ์เห็นที่ประชุมหวาดกลัว จึงหัวเราะแล้วกล่าววางแผนอย่างฉลาด แม้เมื่อศีรษะของเราหล่นลง…

จงเชื่อถ้อยคำของข้าพเจ้า: อัญมณีแห่งราชวงศ์รฆุคือรูปแห่งจักรวาล ในอวัยวะทุกส่วนของพระองค์ พระเวททั้งหลายประกอบภาพโลกทั้งปวง

พระบาทเป็นปาตาลโลก พระเศียรเป็นวิมานแห่งพระพรหม โลกอื่นๆ ทรงพักพิงในอวัยวะต่างๆ ของพระองค์ การเล่นของพระขนงเป็นกาลเวลาอันน่าสะพรึงกลัว พระเนตรเป็นพระอาทิตย์ พระเกศาเป็นมาลัยแห่งเมฆ พระนาสิกเป็นอัศวินีกุมารทั้งสอง…

พระศิวะเป็นความอหังการของพระองค์ พระพรหมเป็นปัญญาของพระองค์ พระจันทร์เป็นจิตของพระองค์ และมหาตัตตวะเป็นความคิดของพระองค์ พระราม องค์อวตาร ผู้ทรงรับอัตรูปมนุษย์ เป็นรูปแห่งสรรพสัตว์ที่เคลื่อนไหวและไม่เคลื่อนไหว โปรดพิจารณาดังนี้แล้วฟังเถิด…

ท่านหัวเราะเมื่อได้ยินถ้อยคำของภรรยาด้วยหู "อันต้อง อำนาจแห่งความหลงใหลยิ่งใหญ่นัก!" "ทุกคนกล่าวว่าเป็นความจริงเกี่ยวกับธรรมชาติของสตรีว่า โทษทั้งแปดยั่งยืนอยู่ในใจของนางเสมอ:" "ความประมาท ความเท็จ ความไม่แน่นอน การหลอกลวง ความกลัว…

หลังจากบดขยี้กำลังของศัตรูแล้ว องคาทะบุตรแห่งพาลีผู้มีกำลังมหาศาลก็ยินดีอย่างยิ่ง ร่างกายของท่านขนลุก ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา และท่านได้กอดรัดดวงบัวคู่แห่งพระบาทของพระราม เมื่อทราบว่าเป็นเวลาเย็น…

สวามีของหนู จงตรึกตรองในใจและละความคิดชั่วนี้เสีย การรบกับองค์พระเจ้าแห่งราคูไม่สมควรแก่ท่าน น้องชายของพระรามขีดเส้นเล็กน้อยไว้ ท่านยังข้ามไม่ได้ด้วยซ้ำ นี่คือความเป็นชายของท่าน ที่รัก…

ผู้ที่สังหารวิราธ ขร และทูษณะ และสังหารกพัณฑะราวกับเล่น และตีบาลีล้มด้วยลูกธนูเดียว ท่านผู้มีสิบเศียรเอ๋ย จงรู้จักผู้นั้นว่าคือพระราม