Sukta 49

Mantra 1

अहं दां गृणते पूर्व्यं वस्वहं ब्रह्म कृणवं मह्यं वर्धनम् । अहं भुवं यजमानस्य चोदितायज्वनः साक्षि विश्वस्मिन्भरे ॥

స్తుతి చేసే వానికి నేను ప్రాచీన వసువును (సంపద) ఇస్తాను; నాకు నేనే బ్రహ్మాన్ని—వృద్ధికి కారణమైన వర్ధనాన్ని—సృష్టించుకుంటాను. యజమానునికి నేను ప్రేరకుడనవుతాను; యజ్ఞం చేయని వానికీ సాక్షిగా—ప్రతి భార-వహనంలో—నేనే ఉంటాను.

Mantra 2

मां धुरिन्द्रं नाम देवता दिवश्च ग्मश्चापां च जन्तवः । अहं हरी वृषणा विव्रता रघू अहं वज्रं शवसे धृष्ण्वा ददे ॥

దేవతలు నన్ను ‘ఇంద్ర’ అనే నామంతో స్థాపించారు—దివిలోకపు, భూమిలోకపు, అపః (జల) లోకపు సమస్త జీవులు. నేను రెండు హరి (పీతవర్ణ) అశ్వాలను—రెండు బలవంతమైన, స్వేచ్ఛాగమనం గల, వేగవంతమైనవాటిని—యోకుతాను; ధృష్ట (సాహస) బలార్థం వజ్రాన్ని నేను ధరిస్తాను.

Mantra 3

अहमत्कं कवये शिश्नथं हथैरहं कुत्समावमाभिरूतिभिः । अहं शुष्णस्य श्नथिता वधर्यमं न यो रर आर्यं नाम दस्यवे ॥

కవికి కోసం నా ప్రహారాలతో అత్కను నేను చిదిమేశాను; నా సహాయ-రక్షణలతో కుత్సను నేను కాపాడాను. శుష్ణను భంగం చేసినవాడిని నేను—దస్యువుకు ఆర్య నామాన్ని వ్యాపారంగా మార్చివేసేవానికి యమసమ మృత్యువుగా.

Mantra 4

अहं पितेव वेतसूँरभिष्टये तुग्रं कुत्साय स्मदिभं च रन्धयम् । अहं भुवं यजमानस्य राजनि प्र यद्भरे तुजये न प्रियाधृषे ॥

సహాయార్థం తండ్రివలె నేను వేతసూలను పొందాను; కుత్సకోసం తుగ్రను, స్మదిభను నేను వశపరచాను. యజమాని యుద్ధభారాన్ని ముందుకు మోసుకుంటూ—కేవలం ప్రియమైనదానిచేత ఆపబడక—దూసుకుపోయే వేళ, నేను అతని రాజశక్తిగా అవుతాను.

Mantra 5

अहं रन्धयं मृगयं श्रुतर्वणे यन्माजिहीत वयुना चनानुषक् । अहं वेशं नम्रमायवेऽकरमहं सव्याय पड्गृभिमरन्धयम् ॥

నేను శ్రుతర్వణుని కోసం మృగయను వశపరచాను; అతడు యుక్తులతో మళ్లీ మళ్లీ నాపై దాడి చేసినప్పుడు. ఆయవుని కోసం ‘వేశ’ (కుల-నివాసం)ను నమ్రం చేశాను; సవ్యుని కోసం పడ్గృభిని కూడా వశపరచాను.

Mantra 6

अहं स यो नववास्त्वं बृहद्रथं सं वृत्रेव दासं वृत्रहारुजम् । यद्वर्धयन्तं प्रथयन्तमानुषग्दूरे पारे रजसो रोचनाकरम् ॥

నేనే అతడు—వృత్రహన్ (ఆవరణ-హంతా)గా—కొత్త నివాసాన్ని, విశాల రథాన్ని ఆక్రమించిన వృత్రసదృశ దాస-శత్రువును చూర్ణం చేసినవాడు. ఆ బలం మనుష్యులలో పెరిగి వ్యాపిస్తున్నప్పుడు, రజస్సు యొక్క దూర అవతల, మసక మధ్యలోకాల పైన, ప్రకాశమయ విస్తారాలను దూర తీరమువరకు వెలిగించాను.

Mantra 7

अहं सूर्यस्य परि याम्याशुभिः प्रैतशेभिर्वहमान ओजसा । यन्मा सावो मनुष आह निर्णिज ऋधक्कृषे दासं कृत्व्यं हथैः ॥

నేను సూర్యుని చుట్టూ పరిభ్రమిస్తాను—శీఘ్ర శక్తులతో ప్రేరితుడై, ప్రకాశమయ అశ్వాలచే లాగబడి, ఓజస్సుతో మోయబడుతూ. మానవ-ప్రేరకుడు ప్రకటనమైన తేజస్సుకోసం నన్ను పిలిచినప్పుడు, నేను శత్రు-తమస్సును వేరు చేసి నలిపివేస్తాను—బలహీనపరచదగిన ఆ దాసుని—నిర్ణాయక ఘాతాలతో.

Mantra 8

अहं सप्तहा नहुषो नहुष्टरः प्राश्रावयं शवसा तुर्वशं यदुम् । अहं न्यन्यं सहसा सहस्करं नव व्राधतो नवतिं च वक्षयम् ॥

నేను సప్తహంతను; నహుషునికన్నా అధిక బలవంతుడను. నా శౌర్యబలంతో తుర్వశుని, యదువును ముందుకు తోసి తరిమివేశాను. మనకు వ్యతిరేకంగా బలం ప్రదర్శించే ఆ ఇతర ప్రతిశక్తిని నేను బలంతో అణచివేస్తాను; కల్లోలకారులలో తొమ్మిది మరియు తొంభై తొమ్మిదిని నేను క్షీణింపజేసి పడగొట్టాను.

Mantra 9

अहं सप्त स्रवतो धारयं वृषा द्रवित्न्वः पृथिव्यां सीरा अधि । अहमर्णांसि वि तिरामि सुक्रतुर्युधा विदं मनवे गातुमिष्टये ॥

నేను వృషభ-బలం; ఏడు ప్రవాహాలను వారి మార్గంలో నిలిపి, ద్రవిణ (సమృద్ధి) తెచ్చేవారికై భూమిపై సీరాలు—నాగలి గీతలు—స్థాపించాను. నేను సుక్రతు (సద్వివేకం) గలవాడనై సత్త్వపు వరదలను దాటుతాను; యుద్ధం ద్వారా మనుష్యునికి ఇష్టి (అభీష్ట యజ్ఞ/సాధన) సిద్ధికి మార్గాన్ని కనుగొంటాను.

Mantra 10

अहं तदासु धारयं यदासु न देवश्चन त्वष्टाधारयद्रुशत् । स्पार्हं गवामूधस्सु वक्षणास्वा मधोर्मधु श्वात्र्यं सोममाशिरम् ॥

వారిలో నేను ఆ దానినే నిలిపాను; ఏ దేవుడూ—త్వష్టృ కూడా—నిలపలేనిదాన్ని: ప్రకాశించే, ఆకాంక్షిత మాధుర్యాన్ని. నేను ‘మధువின் మధు’—సోమ ఆశిర్ (మిశ్రమం)—గోవుల ఊదరాల్లోను వక్షస్థలాల్లోను, ఆ కాంతిమయ మూలాల్లో, స్థాపించాను—ఆనందపు పోషణ దోహనమగునట్లు.

Mantra 11

एवा देवाँ इन्द्रो विव्ये नॄन्प्र च्यौत्नेन मघवा सत्यराधाः । विश्वेत्ता ते हरिवः शचीवोऽभि तुरासः स्वयशो गृणन्ति ॥

ఇట్లే ఇంద్రుడు దేవులలోను మానవశక్తులలోను వ్యాపించి ఉన్నాడు; ప్రేరక పరాక్రమంతో దానశీల మఘవా, సత్యరాధా, సత్యములోనే సిద్ధిని సంపూర్ణం చేస్తాడు. అందుచేత, హరివః—హరిత అశ్వాల అధిపతీ, శచీవః—ఫలప్రదమైన బుద్ధిశక్తి గలవాడా, సమస్త బలవంతులు నిన్ను గానము చేస్తారు—స్వయశస్, స్వప్రకాశ మహిమావంతుడా.