Adhyaya 188: Section on the Origin and Procedure of Piṇḍa-Rites and Śrāddha: Rules of Mourning Impurity (Aśauca)

Verse 1

अथ पिण्डकल्पश्राद्धोत्पतिप्रकरणम् ॥ धरण्युवाच ॥ देवदेवोऽसि देवानां लोकनाथोऽपरिग्रहः ॥ आशौचकर्म विधिवच्छ्रोतुमिच्छामि माधव ॥

இப்போது பிண்டகல்பம் மற்றும் ஸ்ராத்தத்தின் தோற்றமும் முறையும் கூறும் பகுதி தொடங்குகிறது. தரணி கூறினாள்—‘மாதவா! நீ தேவர்களின் தேவன், உலகநாதன், பற்றற்றவன். ஆசௌசக் கர்மத்தின் விதிகளை முறையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.’

Verse 2

श्रीवराह उवाच ॥ आशौचं शृणु कल्याणि यथा शुध्यन्ति मानवाः ॥ गतायुषस्तृतीयेन स्नानं कुर्यान्नदीजले ॥

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—‘கல்யாணியே! ஆசௌசம் பற்றி கேள்; மனிதர் எவ்வாறு சுத்தியடைகிறார்கள். உயிர் நீங்கிய மூன்றாம் நாளில் நதிநீரில் நீராட வேண்டும்.’

Verse 3

पिण्डं सञ्चूरणं दद्यात्रिंश्च दद्याज्जलाञ्जलीन् ॥ चतुर्थे पञ्चमे षष्ठे पिण्डमेकं जलाञ्जलिम् ॥

பிண்டமும் சஞ்சூரணமும் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் நீரின் மூன்று அஞ்சலிகளையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். நான்காம், ஐந்தாம், ஆறாம் நாட்களில் ஒரு பிண்டமும் ஒரு ஜலாஞ்சலியும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 4

अन्यस्थानेषु दातव्यं स्नानात्त्वहनि सप्तमे ॥ एवं प्रतिदिनं कार्यं यावच्च दशमं दिनम् ॥

ஏழாம் நாளில் நீராடிய பின் வேறு இடத்தில் தானம் அளிக்க வேண்டும். இவ்விதமாக தினந்தோறும் பத்தாம் நாள் வரை செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

क्षारादिना वस्त्रशौचं दिने च दशमे तथा ॥ तिलामलकस्नेहेन गोत्रजः स्नानमाचरेत् ॥

காரம் முதலியவற்றால் ஆடைகளின் தூய்மை செய்ய வேண்டும்; அதுபோல பத்தாம் நாளிலும். கோத்திர உறவினர் எள்ளும் நெல்லிக்காய் எண்ணெயும் கொண்டு நீராட வேண்டும்.

Verse 6

पिण्डदानं विवर्त्याथ क्षौरकर्म तु कारयेत् ॥ स्नानं कृत्वा विधानॆन ज्ञातिभिः स्वगृहं व्रजेत् ॥

பின் பிண்டதானத்தை நிறைவு செய்து க்ஷௌரகர்மம் (முண்டனம்) செய்ய வேண்டும். விதிப்படி நீராடி உறவினர்களுடன் தன் இல்லம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 7

एकादशे च दिवसे एकोद्दिष्टं यथाविधि ॥ स्नात्वा चैव शुचिर्भूत्वा प्रेतं विप्रेषु योजयेत् ॥

பதினொன்றாம் நாளில் விதிப்படி ஏகோத்திஷ்டம் செய்ய வேண்டும். நீராடி தூய்மையடைந்து பிராமணர்களிடம் பிரேதார்ப்பணத்தை ஒப்படைக்க வேண்டும்.

Verse 8

एकोद्दिष्टं मनुष्याणां चातुर्वर्ण्यस्य माधवि॥ यथैकं द्रव्यसंयुक्तं स्वं विप्रं भोजयेत् तदा

மாதவீயே, நான்கு வர்ணத்தாருக்கும் ஏகோத்திஷ்டம் விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டும்; அப்போது ஒரே முறையாகச் சீராகத் தயாரிக்கப்பட்ட ஒருங்கிணைந்த பொருள்களுடன் தன் அழைக்கப்பட்ட பிராமணருக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 9

स्नात्वा चैव शुचिर्भूत्वा प्रेतं प्रेतेषु योजयेत्॥ एकोद्दिष्टं तु द्रव्याणां चातुर्वर्ण्यस्य माधवि

நீராடி சுத்தமடைந்து, இறந்தவரை பிரேதர்களிடையே பிரேதராக இணைக்க வேண்டும். ஓ மாதவி, நான்கு வர்ணங்களுக்கும் திரவியங்களின் ஏகோத்திஷ்ட (சிராத்த) விதி கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 10

शुश्रूषया विपन्नानां शूद्राणां च वरानने॥ त्रयोदशे दिने प्राप्ते सुपक्वैर्भोजयेद्द्विजान्

ஓ அழகுமுகத்தவளே, துன்புற்றவர்களுக்கு—சூத்ரர்களையும் உட்பட—சேவை மனப்பான்மையுடன், பதிமூன்றாம் நாள் வந்தபோது, நன்றாக வெந்த உணவால் த்விஜர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 11

मृतस्य नाम चोद्दिश्य यस्यार्थे च प्रयोजितः॥ स्वर्गतस्येति संकल्प्य कृत्वा ब्राह्मणमन्दिरम्

இறந்தவரின் பெயரைச் சுட்டி, யாருக்காக இச்சடங்கு நடத்தப்படுகிறதோ அவருக்காக, ‘ஸ்வர்க்கம் சென்றவருக்காக’ என்று சங்கல்பித்து, பிராமணரின் மந்திரம்/வாசஸ்தலம் (சடங்கு இடம்) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 12

गत्वा निमन्त्रितं विप्रं नम्रो भूत्वा समाहितः॥ मन्त्रेणानेन भो देवि मनस्येव पठन्ति तम्

அழைக்கப்பட்ட விப்ரரிடம் சென்று, தாழ்மையுடனும் ஒருமுகத்துடனும் இருந்து, ஓ தேவியே, இந்த மந்திரத்தால் அதைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்—இது மனத்திலேயே (தியானத்துடன்) ஓதப்படுகிறது.

Verse 13

गतोऽसि दिव्यलोके त्वं कृतान्तविहितेन च॥ मनसा वायुभूतस्त्वं विप्रमेनं समाश्रय

‘கிருதாந்தன் (மரணம்) விதித்தபடி நீ தெய்வலோகத்திற்குச் சென்றாய்; மனத்தால் காற்றுருவாக (நுண்ணுருவாக) ஆகி, இந்த விப்ரரைச் சரணடை.’

Verse 14

पादसंवाहनं कार्यं प्रेतस्य हितकाम्यया॥ प्रेतभोगशरीरे तु ब्राह्मणस्य च सुन्दरि

அழகியவளே! பிரேதத்தின் நலன் வேண்டி பாதஸம்வாஹனம் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் இச்சடங்கில் பிராமணனின் உடல் பிரேதத்திற்கு போக-சரீரமாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 15

यावत्तु तिष्ठते तत्र प्रेतभोगमुदीक्षते॥ तावन्न संस्पृशेद्भूमे मम गात्रं प्रतिष्ठितम्

அவன் அங்கே இருந்து பிரேதத்தின் போக-ஏற்பை நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் வரையில், நிலத்தைத் தொடக்கூடாது; ஏனெனில் என் உடல் அங்கே நிலைபெற்றிருக்கிறது।

Verse 16

प्रभातायां तु शर्वर्यामुदिते च दिवाकरे॥ श्मश्रुकर्म प्रकर्तव्यं विप्रस्य तु यथाविधि

விடியற்காலையில் சூரியன் உதித்தபின், பிராமணனுக்குரிய ச்மஷ்ரு-கர்மம் (சவரம்/முண்டனம் சார்ந்த அனுஷ்டானம்) விதிப்படி செய்ய வேண்டும்।

Verse 17

अस्तंगते तथादित्ये गत्वा ब्राह्मणमन्दिरम्॥ दत्त्वा तु पाद्यं विधिवन् नमस्कृत्य द्विजोत्तमम्

சூரியன் அஸ்தமித்தபின் பிராமணனின் இல்லத்திற்குச் சென்று, விதிப்படி பாத்யம் (பாதம் கழுவும் நீர்) அளித்து, சிறந்த த்விஜனை வணங்க வேண்டும்।

Verse 18

स्नापनाभ्यञ्जनं कार्यं प्रेतसन्तोषदायकम्॥ गृहीत्वा भूमिभागं च स्थण्डिलं तत्र कारयेत्॥

பிரேதத்தின் திருப்திக்காக ஸ்நாபனம் மற்றும் அப்யஞ்ஜனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நிலத்தின் ஒரு பகுதியை எடுத்துக் கொண்டு அங்கே ஸ்தண்டிலம் (சடங்கு வேதிகை இடம்) அமைக்க வேண்டும்।

Verse 19

चतुःषष्ठिकृतं भागं यथावत्सुकृतं भवेत्॥ ततो दक्षिणपूर्वेषु दिग्विभागेषु सुन्दरी॥

அறுபத்து நான்கு பகுதிகளாக முறையாகப் பிரித்து அமைப்பைச் சரிவர நிறைவேற்ற வேண்டும். பின்னர், ஓ அழகியே, தென்-கிழக்கு முதலான திசை உபபிரிவுகளில் வரிசையாகச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 20

छायायां कुञ्जरस्यापि नदीकूलद्रुमे तथा॥ चाण्डालादिप्रहीणे तु प्रेतकार्यं समाचरेत्॥

யானையின் நிழலில்கூட, மேலும் நதிக்கரையிலுள்ள மரத்தடத்திலும்—அந்த இடம் சாண்டாளர் முதலியோரின்றி தூய்மையாக இருந்தால்—அங்கே பிரேதகாரியம் (பித்ருகர்மம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 21

यं देशं च न पश्यन्ति कुक्कुटश्वानशूकराः॥ श्वा चापोहति रावेण गर्जितेन च शूकरः॥

சேவல், நாய், பன்றி ஆகியவை பார்க்காத/அணுகாத இடமும், அங்கே நாயை கூச்சலால் விரட்டவும் பன்றியை உரத்த கர்ஜனையால் ஓடச்செய்யவும் இயன்ற இடமும்—(தகுந்த இடமாக) கருதப்படுகிறது.

Verse 22

कुक्कुटः पक्षवातेन चाण्डालश्च यथा धरे॥ तत्र कुर्वन्ति ये श्राद्धं पितॄणां बन्धनप्रदम्॥

சேவல் இறக்கை அடிப்பால் உள்ளே நுழையும் இடமும், சாண்டாளர் நிலத்தில் இருப்பதுபோல் அங்கே இருப்பதும்—அத்தகைய இடத்தில் சிராத்தம் செய்பவர்கள் பித்ருக்களுக்கு பந்தத்தை ஏற்படுத்துவார்கள்.

Verse 23

वर्जनीया बुधैरेते प्रेतकार्येषु सुन्दरी॥ देवतासुरगन्धर्वाः पिशाचोरगराक्षसाः॥

ஓ அழகியே, பிரேதகாரியங்களில் ஞானிகள் இவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்—தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், பிசாசுகள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள்.

Verse 24

नागा भूतानि यज्ञाश्च ये च स्थावरजङ्गमाः॥ स्नानं कृत्वा यथा देवि तव पृष्ठे प्रतिष्ठिताः॥

தேவி! நாகர்கள், பூதங்கள், யாகங்கள், மேலும் நிலைபேறும்-நடமாடும் அனைத்தும் நீராடி, உன் முதுகில், அதாவது பூமியின் மேல், உரியவாறு நிறுவப்படுகின்றன।

Verse 25

धारयिष्यामि सुश्रोणि विष्णुमायाततं जगत्॥ चण्डालमादितः कृत्वा नराणां तु शुभाशुभम्॥

அழகிய இடையுடையவளே! விஷ்ணுவின் மாயையால் விரிந்த இந்த உலகை நான் தாங்குவேன்; சாண்டாளன் முதல் மனிதர்களின் சுப-அசுப நிலைகள் அனைத்தும் இதில் அடங்கும்।

Verse 26

स्नानं कुर्वन्तु ते भूमे स्थण्डिले तदनन्तरे॥ अकृत्वा पृथिवीभागं निवापं ये तु कुर्वते॥

பூமியே! அவர்கள் நீராடி, அதன் பின் தயார் செய்யப்பட்ட ஸ்தண்டிலத்தில் (கிரியை) செய்யட்டும்; ஆனால் நிலத்தின் ஒரு பகுதியை முதலில் அமைக்காமல் நிவாபம் செலுத்துவோர்—

Verse 27

त्वदधीनं जगद्भद्रे तवोच्छिष्टं हतं भवेत्॥ न देवाः पितरस्तस्य गृह्णन्तीह कदाचन॥

அருள்மிகு நலமுடையவளே! உலகம் உன் ஆதீனமே; உன் உச்சிஷ்டம் எனக் கருதி அசுத்தமானது கெட்டுப்போகும். அதனை இங்கு தேவர்களும் பித்ருக்களும் எப்போதும் ஏற்கமாட்டார்கள்।

Verse 28

कृत्वा तु पिण्डसङ्कल्पं नामगोत्रेण माधवि ॥ पश्चादश्नन्ति गोत्राणि कुलजाश्चैकभोजनाः ॥

மாதவியே! பெயரும் கோத்திரமும் கூறி முதலில் பிண்டதான சங்கல்பம் செய்து, அதன் பின் அதே கோத்திரத்தாரும் குலத்தாரும் ஒன்றாக ஒரே உணவாக உண்ணுகின்றனர்।

Verse 29

न दद्यादन्यगोत्रेभ्यो ये न भुञ्जन्ति तत्र वै ॥ चतुर्णामपि वर्णानां प्रेतकार्येषु सुन्दरी ॥

அங்கே உணவு உண்ணாத பிற கோத்திரத்தார்க்கு (நியத) பங்கை அளிக்கக் கூடாது; ஓ சுந்தரீ, பித்ரு/பிரேத காரியங்களில் இது நான்கு வர்ணங்களுக்கும் பொருந்தும்.

Verse 30

एवं दत्तेन प्रीयन्ते प्रेतलोकगता नराः ॥ अदत्वा प्रेतभागं तु भुङ्क्ते यस्तत्र मानवः ॥

இவ்விதம் அளிக்கப்படும் அர்ப்பணத்தால் பிரேதலோகத்திற்குச் சென்றோர் திருப்தியடைவார்கள். ஆனால் பிரேதபாகம் அளிக்காமல் அங்கே உண்ணும் மனிதன் விதிக்கு மாறாக நடக்கிறான்.

Verse 31

गत्वा महानदीं सोऽपि सचैलं स्नानमाचरेत् ॥ तीर्थानि मनसा गत्वा त्रिभिरभ्युक्षयेद्भुवम् ॥

மகாநதிக்குச் சென்று அவனும் ஆடையுடன் நீராட வேண்டும். மனத்தால் தீர்த்தங்களை நாடி, மூன்று முறை நிலத்தில் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும்.

Verse 32

एवं शुद्धिं ततः कृत्वा ब्राह्मणान् शीघ्रमानयेत् ॥ आगतांश्च द्विजान् दृष्ट्वा कर्त्तव्या स्वागतकिया ॥

இவ்வாறு சுத்தி செய்த பின் விரைவாக பிராமணர்களை அழைத்து வர வேண்டும். வந்திருக்கும் த்விஜர்களைக் கண்டதும் வரவேற்புச் சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 33

अर्घ्यं पाद्यं ततो दद्याद्धृष्टपुष्टेन माधवि ॥ आसनं चोपकल्पेत मन्त्रेण विधिपूर्वकम् ॥

பின்னர் அமைதியும் சீர்மையும் கொண்ட மனநிலையுடன், ஓ மாதவீ, அர்க்யமும் பாத்யமும் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் மந்திரத்துடன் விதிப்படி ஆசனத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 34

मन्त्रः— इदं ते आसनं दत्तं विश्रामं क्रियतां द्विज ॥ कुरुष्व मे प्रसादं च सुप्रसीद द्विजोत्तम ॥

மந்திரம்— இது உமக்கு ஆசனம் அளிக்கப்பட்டது; ஓ த்விஜா, ஓய்வு கொள்ளும். என்மேல் அருள் புரிந்து, ஓ த்விஜோத்தமா, மிகப் பிரசன்னமாவீராக॥

Verse 35

उपवेश्यासने विप्रं छत्रं सङ्कल्पयेत्पुनः ॥ निवारणार्थमाकाशे भूता गगनचारिणः ॥

ஆசனத்தில் விப்ரரை அமர்த்திய பின், மீண்டும் குடை (சத்ரம்) பற்றிய சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும்—வானில் உலாவும் பூதங்களைத் தடுப்பதற்காக॥

Verse 36

देवगन्धर्व यक्षाश्च सिद्धसङ्घा महासुराः ॥ धारणार्थं तथाकाशे छत्रं तेजस्विनां कृतम् ॥

தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், சித்தர் கூட்டங்கள், மகா அசுரர்கள்—இவ்வாறு பிரகாசமுள்ளோரைக் காக்க/மூடுவதற்காக வானில் குடை அமைக்கப்பட்டது॥

Verse 37

छत्रमावरणार्थं तु दद्याञ्चैव द्विजातये ॥ आकाशे तत्र पश्यन्ति देवाः सिद्धपुरोगमाः ॥

மூடல்/பாதுகாப்பிற்காக த்விஜாதிக்கு குடை அளிக்க வேண்டும்; அங்கே வானில் சித்தர்கள் முன்னணியில் தேவர்கள் நோக்குகின்றனர்॥

Verse 38

गन्धर्वा ह्यसुराः सिद्धा राक्षसाः पिशिताशिनः ॥ दृश्यामानेषु सर्वेषु प्रेतः संव्रीडितो भवेत् ॥

கந்தர்வர், அசுரர், சித்தர், ராக்ஷசர், மாமிசம் உண்ணுவோர்—இவர்கள் அனைவரும் காணப்படும்போது பிரேதம் வெட்கத்தால் சுருங்கிவிடும்॥

Verse 39

व्रीडमानं ततो दृष्ट्वा हसन्त्यसुरराक्षसाः ॥ एवं निवारणं छत्रमादित्येन कृतं पुरा ॥

அவனை இவ்வாறு வெட்கமுற்றவனாகக் கண்ட அசுரரும் ராக்ஷசரும் சிரித்தனர். இவ்விதமாகப் பழங்காலத்தில் ஆதித்யன் (சூரியன்) தீங்கு நீக்கக் காவல் ‘குடை’யை அமைத்தான்.

Verse 40

प्रेतलोकगतानां च सर्वदेवर्षिणां पुरा ॥ अग्निवर्षं शिलावर्षं तप्तं तत्र जलोदकम् ॥

முன்னொரு காலத்தில் பிரேதலோகத்திற்குச் சென்ற அனைத்து தேவரிஷிகளுக்கும் அங்கே அக்கினி மழையும் கல் மழையும் பெய்தன; அங்குள்ள நீரும் சூடாக இருந்தது.

Verse 41

भस्मवर्षं ततो घोरमहोरात्रेण माधवि ॥ पादौ च ते न दह्येतां यमस्य विषयं गते ॥ तमोऽन्धकारविषमं दुर्गमं घोरदर्शनम् ॥

பின்னர், ஓ மாதவி, ஒரே பகல்-இரவில் கொடிய சாம்பல் மழை பெய்கிறது. யமனின் ஆட்சிப்பகுதியில் நுழைந்தபோது உன் பாதங்கள் எரியாமல் இருக்கட்டும். அந்த உலகம் இருள்-அந்தகாரத்தால் சீரற்றது; கடக்க அரிது; காண அச்சமூட்டுவது.

Verse 42

एकाकी दुःसहं लोके पथा येन स गच्छति ॥ कालो मृत्युश्च दूतश्च यष्टिमुद्यम्य पृष्ठतः ॥

அவன் தனியாக, உலகில் தாங்க இயலாத துயரைத் தாங்கி அந்தப் பாதையில் செல்கிறான்; அவன் பின்னால் காலன், மரணம், தூதன் ஆகியோர் தடியை உயர்த்தி தொடர்கிறார்கள்.

Verse 43

अहोरात्रेण घोरेण प्रेतं नयति माधवि ॥ दद्यात्तदर्थं विप्राय पदत्रे च सुखावहे ॥

ஓ மாதவி, கொடிய ஒரு பகல்-இரவில் அவன் பிரேதனை முன்னே அழைத்துச் செல்கிறான். அதற்காக ஆறுதலளிக்கும் பாதுகை (செருப்பு) ஜோடியை ஒரு பிராமணனுக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 44

पश्चाद्धूपं च दीपं च दद्याद्वै मन्त्रपूर्वकम् ॥ याति येन विजानीयात्पृथक्प्रेतेन योजयेत् ॥

பின்னர் மந்திரபூர்வமாக தூபமும் தீபமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பிரேதன் செல்லும் வழியை அறிந்து, ஒவ்வொரு பிரேதத்திற்கும் தனித்தனியாக இவ்வர்ப்பணங்களை ஒதுக்க வேண்டும்.

Verse 45

नामगोत्रमुदाहृत्य प्रेताय तदनन्तरम् ॥ शीघ्रमावाहयेद्भूमे दर्भपात्रे च भूतले ॥

பெயரும் கோத்திரமும் உச்சரித்த பின், உடனே விரைவாக பிரேதனை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். பூமியில் வைக்கப்பட்ட தர்ப்பைப் பாத்திரத்தில், நிலத்திலேயே அவனை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 46

मन्त्रः— इह लोकं परित्यज्य गतोऽसि परमां गतिम् ॥ गृह्ण गन्धं मुदा युक्तो भक्त्या प्रेतोपपादितम् ॥

மந்திரம்— ‘இவ்வுலகை விட்டு நீ பரமகதியை அடைந்தாய். மகிழ்ச்சியுடன், பக்தியால் பிரேதத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இந்த நறுமணத்தை ஏற்றுக்கொள்.’

Verse 47

गन्धमन्त्रः— सर्वगन्धं सर्वपुष्पं धूपं दीपं तथैव च ॥ प्रतिगृह्णीष्व विप्रेन्द्र प्रेतमोक्षप्रदो भव ॥

கந்த மந்திரம்— ‘எல்லா நறுமணமும், எல்லா மலர்களும், தூபமும் தீபமும் ஆகிய அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள். ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, பிரேதமோட்சம் அளிப்பவனாக ஆகுக.’

Verse 48

एवं वस्त्राणि विप्राय सर्वाण्याभरणानि च ॥ पुनः पुनश्च पक्वान्नं प्रयच्छेत् तु वसुन्धरे ॥

இவ்வாறு பிராமணருக்கு ஆடைகளையும் எல்லா ஆபரணங்களையும் அளிக்க வேண்டும். ஓ வசுந்தரா, மீண்டும் மீண்டும் சமைத்த அன்னத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 49

एवमादीनि द्रव्याणि प्रेतभोग्यानि सर्वशः ॥ पादशौचादि त्रिः कृत्वा चातुर्वर्ण्यस्य माधवि ॥

இவ்வகை பிரேதபோக்யப் பொருட்களை எல்லாவிதமாகவும் விதிப்படி ஒழுங்குபடுத்தி, ஓ மாதவி, பாதசௌசம் முதலிய சுத்திகளை மூன்று முறை செய்து, நான்கு வர்ணங்களுக்கான விதி கூறப்படுகிறது।

Verse 50

एवंविधः प्रयोक्‍तव्यः शूद्राणां मन्त्रवर्जितम् ॥ अमन्त्रस्य च शूद्रस्य विप्रो गृह्णाति मन्त्रतः ॥

இவ்விதமாகச் சூத்ரர்களுக்குப் மந்திரமின்றி இந்தச் செயல் செய்யப்பட வேண்டும்; மந்திரம் இல்லாத சூத்ரனின் காணிக்கையைப் பிராமணன் மந்திரங்களுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறான்।

Verse 51

एतत्सर्वं विनिर्वर्त्य पक्वान्नं भोजयेद् द्विजम् ॥ भोक्ष्यमाणेन विप्रेण ज्ञानशुद्धेन सुन्दरि ॥

இவற்றையெல்லாம் நிறைவேற்றிய பின், ஓ சுந்தரி, சமைத்த அன்னத்தால் த்விஜனை உணவளிக்க வேண்டும்; உண்ணும் பிராமணன் ஞானத்தால் சுத்தியடைந்தவனாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 52

प्रेताय प्रथमं दद्याद् न स्पृशेत परात्परम् ॥ सर्वं व्यञ्जनसंयुक्तं प्रेतभागं प्रकल्पयेत् ॥

முதலில் பிரேதனுக்குப் பங்கை அளிக்க வேண்டும்; அதன் பின் (அன்னத்தை) தொடக்கூடாது; எல்லா துணை உணவுகளும் சேர்த்துப் பிரேதப் பங்கை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 53

पितृस्थाने प्रदातव्यं विधानान्मन्त्रसंयुतम् ॥ एवं प्रेतेषु विप्रेषु एव कालो न विद्यते ॥

பித்ருக்கள் இடத்தில் விதிப்படி மந்திரங்களுடன் அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; இவ்வாறு பிரேதச் சடங்குகளில் பிராமணர்கள் தொடர்புடையபோது தனியான காலக் கட்டுப்பாடு கூறப்படவில்லை।

Verse 54

हस्तशौचं पुनः कृत्वा ह्युपस्पृश्य यथाविधि ॥ समन्त्रं प्रतिगृह्णाति पक्वान्नं भक्ष्यभोजनम् ॥

மீண்டும் கைத் தூய்மையைச் செய்து, விதிப்படி நீரைத் தொடந்து (ஆசமனம் செய்து), மந்திரங்களுடன் சமைத்த அன்னம்—பக்ஷ்யமும் போஜ்யமும்—ஏற்றுக் கொள்கிறான்.

Verse 55

भुज्यमानस्य विप्रस्य प्रेतभागं च नित्यशः ॥ ज्ञातिवर्गेषु गोत्रेषु सम्बन्धिस्वजनेषु च ॥

உண்ணும் பிராமணனுக்குப் பிரேதப் பங்கு எப்போதும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது; அது உறவுக் குழுக்கள், கோத்திரங்கள், மேலும் தொடர்புடைய சொந்தங்களிடையிலும் பொருந்தும்.

Verse 56

भागस्तत्र प्रदातव्यस्तस्यार्थे यस्य विद्यते ॥ विप्राय दीयमाने तु वारणीयं न केनचित् ॥

அங்கே உரிமையுடையவரின் நலனுக்காகப் பங்கு அளிக்க வேண்டும்; பிராமணனுக்குக் கொடுக்கப்படும் போது யாராலும் தடை செய்யப்படக் கூடாது.

Verse 57

निवारयति यो दत्तं गुरुघात्याफलं लभेत् ॥ न देवा प्रतिगृह्णन्ति नाग्नयः पितरस्तथा ॥

கொடுக்கப்படும் தானத்தை யார் தடுக்கிறாரோ, அவர் குருஹத்தியை ஒத்த பலனை அடைவார்; தேவர்கள் அதை ஏற்கார், அக்னிகளும் அல்ல, பித்ருக்களும் அல்ல.

Verse 58

एवं विलुप्यते धर्मः प्रेतस्तत्र न तुष्यति ॥ एवं विचिन्त्यमानस्य यथा धर्मो न लुप्यते ॥

இவ்வாறு தர்மம் சிதைகிறது; அங்கே பிரேதன் திருப்தியடையான். ஆகவே தர்மம் குறையாதபடி சிந்தித்து நடக்க வேண்டும்.

Verse 59

ज्ञातिसम्बन्धिमध्ये तु यो दद्यात्प्रेतभोजनम् ॥ हृष्टेन मनसा विप्रे प्रेतभागं विशेषतः ॥

உறவினரும் தொடர்பினரும் நடுவில் யார், ஓ பிராமணரே, மகிழ்ந்த மனத்துடன் இறந்தவர்க்கு உணவு அளிக்கிறாரோ, அவர் குறிப்பாகப் பிரேதப் பங்கினை அர்ப்பணிக்கிறார்.

Verse 60

कूटवत्प्रतितिष्ठेत दृष्ट्वा तृप्तिं न गच्छति ॥ एवं तु प्रेतभावेन शीघ्रं मुञ्चति किल्बिषात् ॥

தூணைப் போல நிலைத்திருக்க வேண்டும்; (சடங்கை) கண்டாலும் உடனே திருப்தி அடையாது. ஆனால் இவ்வாறு பிரேத‑பாவத்தால் அவன் விரைவில் குற்றம்/பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 61

तृप्तिं ज्ञात्वा तु विप्रस्य पक्वान्नेन तु माधवि ॥ दातव्यमुदके तस्य पाणावभ्युक्षणं ततः ॥

ஓ மாதவீ, சமைத்த அன்னத்தால் பிராமணரின் திருப்தியை அறிந்து, பின்னர் அவருக்கு நீர் அளிக்க வேண்டும்; அதன் பின் அவரது கையில் நீர் தெளிக்க வேண்டும்.

Verse 62

दातव्यं तत्र चोच्छिष्टं येन हेतुमगर्हितम् ॥ उपस्पृश्य विधानेंन मम तीर्थगतेन च ॥

அங்கே உச்சிஷ்டம் (மீதம்) காரணம் பழிக்கத்தக்கதாக இல்லாத முறையில் வழங்க வேண்டும். விதிப்படி ஆச்சமனம்/உபஸ்பர்ஷணம் செய்து, என் தீர்த்த‑விதானத்துடனும் (இணைத்து)…

Verse 63

शुचिर्भूत्वा तु विधिवत्कृत्वा शान्त्युदकानि तु ॥ प्रणम्य शिरसा देवि निवापस्थानमागतः ॥ मन्त्रैः स्तुतिस्तु कर्त्तव्या तव भक्त्या । अवतिष्ठता ॥

தூய்மையடைந்து விதிப்படி சாந்த்யுதகங்களைச் செய்து, ஓ தேவியே, தலைவணங்கி வணங்கி நிவாப‑ஸ்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கே தங்கி, உம்மீது பக்தியுடன் மந்திரங்களால் ஸ்துதி செய்ய வேண்டும்.

Verse 64

नमो नमो मेदिनी लोकमातरुर्व्यै महाशैलशिलाधरायै ॥ नमो नमो धारिणि लोकधात्रि जगत्प्रतिष्ठे वसुधे नमोऽस्तु ते ॥

ஹே மேதினீ, உலகமாதா! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். மாபெரும் மலைகளையும் பாறைகளையும் தாங்கும் வசுதையே, வணக்கம். ஹே தாரிணீ, லோகதாத்ரீ, ஜகத் பிரதிஷ்டையே—உமக்கு நமோऽஸ்து.

Verse 65

एवं निवापदानेन तव भक्तेन सुन्दरि ॥ दद्यात्तिलोदकं तस्य नामगोत्रमुदाहरेत् ॥

ஹே சுந்தரியே! இவ்வாறு நிவாப தானம் செய்த பின், உமது பக்தன் அந்த (இறந்தவருக்காக) எள்ளுநீரை அர்ப்பணித்து, அவனது பெயரும் கோத்திரமும் உரைக்க வேண்டும்.

Verse 66

जानुभ्यामवनीं गत्वा नमस्कृत्य द्विजोत्तमान् ॥ पाणिं संगृह्य हस्तेन मन्त्रेणोत्थापयेद्द्विजान् ॥

முழங்கால்களால் தரையில் இறங்கி, சிறந்த த்விஜர்களை வணங்கி, தன் கையால் அவர்களின் கையைப் பற்றிக் கொண்டு, மந்திரத்துடன் அந்தப் பிராமணர்களை எழுப்ப வேண்டும்.

Verse 67

दद्याच्छय्यानं देवि तथैवाञ्जनकङ्कणम् ॥ अञ्जनं कङ्कणं गृह्य शय्यामाक्रम्य स द्विजः ॥

ஹே தேவியே! படுக்கையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அதுபோல அஞ்சனம் மற்றும் கங்கணம் (வளையல்) ஆகியவற்றையும் அளிக்க வேண்டும். அஞ்சனமும் கங்கணமும் எடுத்துக் கொண்டு அந்தத் த்விஜன் படுக்கையின் மீது கால்வைக்க வேண்டும்.

Verse 68

मुहूर्तं तत्र विश्रम्य निवापस्थानमागतः॥ गवां लाङ्गूलमुद्धृत्य दद्याद्ब्राह्मणहस्तके

அங்கே சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து, பின்னர் நிவாப இடத்திற்குச் செல்வான். பசுவின் வாலை உயர்த்தி, அதை ஒரு பிராமணரின் கையில் வைக்க வேண்டும்.

Verse 69

पात्रेणोदुम्बरस्थेन कृत्वा कृष्णतिलोदकम्॥ उदाहरेत्तु मन्त्रान्वै सौरभेयान् द्विजातयः

உதும்பர மரப் பாத்திரத்தில் கருநெல் எள்ளு கலந்த நீரைத் தயாரித்து, இருமுறை பிறந்தோர் (த்விஜர்) பின்னர் சௌரபேய (பசு-சார்ந்த) மரபின் மந்திரங்களை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 70

मन्त्रपूतं तदा तोयं सर्वपापप्रणाशनम्॥ उद्धृत्य तच्च लाङ्गूलं तोयेनाभ्युक्ष्य वै ततः

அப்போது மந்திரத்தால் புனிதமடைந்து எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் அந்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு, அந்த வாலை உயர்த்தி, பின்னர் அந்த நீரால் தெளித்து சுத்தி செய்ய வேண்டும்।

Verse 71

गत्वा तु ब्राह्मणेभ्योऽपि स्वगृहं यत्र तिष्ठति॥ पक्वान्नं भोजयेत्सर्वं न तिष्ठेत् प्रतिवासिकम्

பின்னர் பிராமணர்களை மரியாதையுடன் உபசரித்து, தன் வசிப்பிடமான இல்லத்திற்குச் சென்று, எல்லாப் பக்குவ அன்னத்தையும் உணவளிக்க வேண்டும்; ‘பிரதிவாசிக’ நிலையில் தங்கிக் கொள்ளக் கூடாது।

Verse 72

पिपीलिकादिभूतानि प्रेतभागं च सर्वशः॥ कृत्वा तु तर्पणं देवि यस्यार्थे तस्य कल्पयेत्

தேவி! எறும்பு முதலிய உயிர்களுக்கும், பிரேதருக்கான பங்கையும் முழுமையாக அளித்து, இவ்வாறு தர்ப்பணம் செய்து, யாருக்காக இது செய்யப்படுகிறதோ அவரின் நன்மைக்காகவே அதை ஒதுக்க வேண்டும்।

Verse 73

भुक्तेषु तेषु सर्वेषु दीनानाथान् प्रतर्प्य च॥ प्रेतराजपुरं गत्वा प्रयच्छति स माधवि

அவர்கள் அனைவரும் உண்டு முடித்த பின், ஏழை மற்றும் ஆதரவற்றவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி, அவன்—மாதவி—பிரேதராஜனின் நகரத்திற்குச் சென்று அதற்கேற்ற பலனை அடைகிறான்।

Verse 74

सर्वान्नमक्षयं तस्य दत्तं भवति सुन्दरि॥ कर्तव्य एवं संस्कारः प्रेतभावविशोधनः

ஓ சுந்தரீ, அவனுக்குத் தந்த எல்லா அன்னமும் புண்ணியமாக அక్షயமாகிறது. இவ்விதமாகப் பிரேதநிலையைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஸம்ஸ்காரம் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 75

नेमिपभृतिभिः शौचं चातुर्वर्ण्यस्य सर्वतः॥ भविष्यति न सन्देहो दृष्टपूर्वं स्वयम्भुवा

நேமி முதலியோரால் நான்கு வர்ணங்களுக்குமான தூய்மை எங்கும் நிலைபெறும்—சந்தேகம் இல்லை; இதை முன்பு ஸ்வயம்பூ நேரில் கண்டார்.

Verse 76

कृत्वा तु धर्मसंकल्पं प्रेतकार्यं विशेषतः॥ न भेतव्यं त्वया पुत्र प्रेतकार्ये कृते सति

தர்மத்தில் உறுதியெடுத்து, குறிப்பாகப் பிரேதகாரியங்களைச் செய்து முடித்தபின், மகனே, அவை நிறைவேறியதும் நீ அஞ்ச வேண்டாம்.

Verse 77

विस्तरेण मया प्रोक्तं प्रत्यक्षं नारदस्य च॥ त्वया वत्स सुतस्यार्थे क्रतुरेकः प्रतिष्ठितः

நான் இதை விரிவாகக் கூறினேன்; இது நாரதருக்கும் நேரடியாக அறிந்ததே. அன்புக் குழந்தையே, உன் மகனின் நலனுக்காக நீ ஒரு கிரது (யாகச் செயல்) நிறுவி/நிறைவேற்றியுள்ளாய்.

Verse 78

तस्मात्प्रभृति लोकेषु पितृयज्ञो भविष्यति ॥ एवं यास्यति वत्स त्वं न शोकं कर्त्तुमर्हसि ॥

அந்நாள்முதல் மக்களிடையே பித்ருயஜ்ஞம் நடைபெறும். அன்புக் குழந்தையே, இவ்வாறே அது தொடரும்; நீ துயரப்பட வேண்டாம்.

Verse 79

शिवलोकं ब्रह्मलोकं विष्णुलोकं न सशंयः ॥ एवमुक्त्वा तदात्रेयः पितृकर्म यथाविधि ॥

அவன் சிவலோகம், பிரம்மலோகம் அல்லது விஷ்ணுலோகம் அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு கூறி அந்த ஆத்திரேயர் விதிப்படி பித்ருகர்மத்தைச் செய்தார்.

Verse 80

प्रेतस्यावाहनं कृत्वा शुचिर्भूत्वा समाहितः ॥ पक्वान्नं भोजयेत्तत्र प्रेतभागं यथाविधि ॥

பிரேதனை ஆவாஹனம் செய்து, தூய்மையுடன் மனம் ஒருமித்து, அங்கே சமைத்த அன்னத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—விதிப்படி பிரேதப் பங்கினை ஒதுக்கி.

Verse 81

मन्त्रयुक्तोपचारेण चातुर्वर्ण्यस्य सर्वतः ॥ वृषलानाममन्त्राणां प्रयोक्‍तव्यं यथाविधि ॥

மந்திரங்களுடன் கூடிய உபசாரங்களால் இந்த விதி நான்கு வர்ணங்களுக்கும் முழுமையாக உரியது; ஆனால் வ்ருஷலர் விஷயத்தில் மந்திரமின்றி, விதிப்படி செய்ய வேண்டும்.

Verse 82

प्रेतकार्ये निवृत्ते तु पूर्णे संवत्सरे तथा ॥ प्रयान्ति जन्तवः केचिद्गत्वा गच्छन्ति चापरे ॥

பிரேதகாரியம் நிறைவுற்றதும், முழு ஒரு ஆண்டு முடிந்ததும், சில ஜீவர்கள் புறப்படுகின்றனர்; மற்றவர்கள் முன்னே சென்று மேலும் முன்னே செல்கின்றனர்.

Verse 83

पितामहः स्नुषा भार्या ज्ञातिसम्बन्धिबान्धवाः ॥ यद्येते बहवः सन्ति स्वप्नोपममिदं जगत् ॥

பிதாமகர், மருமகள், மனைவி, மேலும் ஞாதி-சம்பந்தி-பந்துக்கள்—இவர்கள் எத்தனை பேர் இருந்தாலும், இந்த உலகம் கனவுபோன்றதே.

Verse 84

स्वयं मुहूर्त्तं रोदित्वा ततो याति पराङ्मुखः ॥ स्नेहपाशेन बद्धो वै क्षणार्द्धान्मुच्यते ततः ॥

அவன் ஒரு முஹூர்த்தம் அழுதபின், முகம் திருப்பி அப்புறம் புறப்படுகிறான். பாசத்தின் பாசத்தால் கட்டப்பட்டிருந்தாலும், அரைக்கணத்தில் அதிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 85

कस्य माता पिता कस्य कस्य भार्या सुतास्तथा ॥ युगे युगे तु वर्त्तन्ते मोहपाशेन बध्यते ॥

யாருடைய தாய், யாருடைய தந்தை? யாருடைய மனைவி, அதுபோல யாருடைய மகன்கள்? யுகம் யுகமாக இவை மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன; உயிர் மோகத்தின் பாசத்தில் கட்டுப்படுகிறது.

Verse 86

स्नेहभावेन कर्त्तव्यः संस्कारो हि मृतस्य च ॥ मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ॥

இறந்தவருக்கான சடங்குகளும் பாச உணர்வோடு செய்யப்பட வேண்டும். ஏனெனில் (சம்சாரத்தில்) ஆயிரம் ஆயிரம் தாய்-தந்தையரும், நூறு நூறாக மகன்களும் மனைவிகளும் இருந்துள்ளனர்.

Verse 87

संसारेष्वनुभूतानि कस्य ते कस्य वा वयम् ॥ स्वयम्भुवा विधिः प्रोक्तः प्रेतसंस्कारलक्षणः ॥

சம்சாரச் சுழலில் அனுபவிக்கப்பட்டவை யாருடையவை, மேலும் நாம் யாருடையவர்கள்? ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) பிரேத-சம்ஸ்காரத்தின் இலக்கணமுடைய விதியை உரைத்தார்.

Verse 88

प्रेतकार्ये निवृत्ते तु पितृत्वमुपजायते ॥ मासि मासि ह्यमायां वै कर्त्तव्यं पितृतर्पणम् ॥

பிரேதக் காரியம் நிறைவேறிய பின் இறந்தவர் பித்ரு நிலையை அடைகிறார். ஆகவே ஒவ்வொரு மாதமும் அமாவாசையில் பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 89

एवमुक्त्वा स आत्रेयः पितृयज्ञविनिश्चयम् ॥ मुहूर्ते ध्यानमास्थाय तत्रैवान्तरधीयत ॥

இவ்வாறு பித்ருயஜ்ஞத்தின் நிச்சயமான முறையை உரைத்த பின், ஆத்திரேய முனிவர் சிறிதுநேரம் தியானத்தில் அமர்ந்து அங்கேயே மறைந்தார்।

Verse 90

नारद उवाच ॥ श्रुत्वा तु मृतसंस्कारमात्रेयोक्‍तं यथाविधि ॥ चातुवर्ण्यस्य सर्वस्य त्वया धर्मः प्रतिष्ठितः ॥

நாரதர் கூறினார்—ஆத்திரேயர் விதிப்படி உரைத்த இறுதிச் சடங்குகளை கேட்டபின், நான்கு வர்ணங்களுக்கும் உரிய தர்மம் உம்மால் நிறுவப்பட்டது।

Verse 91

पितृयज्ञमुपश्राद्धे मासि मासि दिने तथा ॥ वर्त्तयन्ति यथान्यायमृषयश्च तपोधनाः ॥

தவத்தில் செல்வமுடைய முனிவர்கள், உபச்ராத்தத்திலும் மாதந்தோறும் குறிப்பிட்ட நாளிலும், முறையின்படி பித்ருயஜ்ஞத்தை நடத்துகின்றனர்।

Verse 92

निर्दिष्टं ब्राह्मणानां वै शूद्राणां मन्त्रवर्जितम् ॥ नेमिना च कृतं श्राद्धं ततः प्रभृति वै द्विजाः ॥

பிராமணர்களுக்கு (மந்திரங்களுடன்) இது விதிக்கப்பட்டது; சூத்ரர்களுக்கு மந்திரமின்றி செய்யவேண்டும் எனக் கூறப்பட்டது. நேமி ச்ராத்தம் செய்தான்; அதன்பின் த்விஜர்கள் இம்முறையைப் பின்பற்றினர்।

Verse 93

कुर्वन्ति सततं श्राद्धं नैमिश्राद्धं तदुच्यते ॥ स्वस्त्यस्तु ते महाभाग यास्यामि मुनिसत्तम ॥

அவர்கள் இடையறாது ச்ராத்தம் செய்கின்றனர்; அதுவே ‘நைமி-ச்ராத்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. மகாபாகனே, உமக்கு நலமுண்டாக; முனிவரிற் சிறந்தவரே, நான் புறப்படுகிறேன்।

Verse 94

एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो नारदो द्विजतत्तमः ॥ तेजसा द्योतयन्सर्वं गतः शक्रपुरं प्रति ॥

இவ்வாறு கூறி, முனிவர்களில் சிறந்தவரும் இருபிறப்போரில் முதன்மையானவருமான நாரதர் தமது தேஜஸால் அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்து இந்திரபுரத்தினை நோக்கிச் சென்றார்.

Verse 95

एवं च पिण्डसंकल्पं श्राद्धोत्पत्तिश्च माधवि ॥ आत्रेयेणैव मुनिना स्थापितं ब्राह्मणेषु च ॥

ஓ மாதவி, இவ்வாறு பிண்ட-சங்கல்பமும் ஸ்ராத்தத்தின் தோற்றமும்—இரண்டும்—ஆத்ரேய முனிவராலேயே பிராமணர்களிடையே நிறுவப்பட்டன.

Verse 96

अपाकद्रव्यं संगृह्य ब्रह्मणो वचनं यथा ॥ त्रिषु वर्णेषु कर्त्तव्यं पाकभोजनमित्युत ॥

சமைக்காத பொருட்களைச் சேகரித்து, பிரம்மாவின் ஆணைப்படி, மூன்று வர்ணங்களிலும் சமைத்த உணவுத் தானம் செய்ய வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 97

पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ॥ जुहुयाद्ब्राह्मणमुखे तृप्तिर्भवति शाश्वती ॥

தந்தை, பிதாமகர், ப்ரபிதாமகர்—இவர்களுக்காக பிராமணரின் வாயில் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்; அதனால் பித்ருக்களுக்கு நிலையான திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 98

निपातदेशं संगृह्य शुचिदेशे समाहितः॥ नदीकूले निखाते वा प्रेतभूमिं विनिर्देशेत्॥

நிபாத இடத்தைத் தேர்ந்து, தூய இடத்தில் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, நதிக்கரையிலோ அல்லது தோண்டிய இடத்திலோ ‘ப்ரேதபூமி’யை நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 99

पतन्ति नरके घोरे तेनोच्छिष्टेन सुन्दरी॥ स्थण्डिले प्रेतभागं तु दद्यात्पूर्वाह्णिकं तु तम्॥

அழகியே, அந்த (குற்றமுள்ள) உச்சிஷ்டத்தினால் அவர்கள் கொடிய நரகத்தில் வீழ்வர்; ஆகையால் சுத்தமான நிலத்தில் காலை (பூர்வாஹ்ன) விதியாகப் பிரேதப் பாகத்தை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 100

प्रेतस्य च हितार्थाय धारयेत वसुन्धरे॥ पूर्वं संहृष्टतुष्टेन प्रेतभागं च दापयेत्॥

வசுந்தரையே, பிரேதத்தின் நலனுக்காக இந்த விதியை கவனமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; முதலில் மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் கொண்ட மனத்துடன் பிரேதப் பாகத்தை அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 101

तप्तवालुमयी भूमिः कण्टकैरुपसंस्तृता॥ तेन दुर्गाणि तरति दत्तयोपानहात्र वै॥

நிலம் சுடும் மணலால் ஆனது; முள்ளுகளால் நிறைந்தது; அந்த தானத்தினால் அவன் கடினப் பாதைகளைத் தாண்டுகிறான்—தானமாகக் கிடைத்த பாதுக்கைகள் போலவே।

Verse 102

देवत्वं ब्राह्मणत्वं च प्रेतपिण्डे प्रदीयते॥ मानुषत्वं निवापेषु ज्ञातव्यं सततं बुधैः॥

பிரேதப் பிண்டம் அளிப்பதால் தேவத்துவமும் பிராமணத்துவமும் வழங்கப்படுகின்றன; நிவாப அர்ப்பணங்களால் மனிதத்துவம்—இதை அறிஞர்கள் எப்போதும் அறிந்திருக்க வேண்டும்।

Verse 103

दृष्ट्वा तु प्रोषितं तेन उच्छिष्टं न विसर्जयेत्॥ ब्राह्मणे नाप्यनुज्ञातः शीघ्रं संरम्भयेत् ततः॥

பெறுபவர் பிராமணர் சென்றுவிட்டார் என்று கண்டாலும், அதற்காக உச்சிஷ்டத்தைத் தூக்கி எறியக் கூடாது; மேலும் பிராமணரின் அனுமதி இல்லாமல் அங்கிருந்து அவசரமாகச் செல்லக் கூடாது।

Verse 104

पश्चात्प्रेतं विसर्ज्यैवं दद्याद्दानं द्विजातये॥ निवापमन्नमशुचिं दद्याद्वायसतर्पणम्॥

பின்னர் பிரேதத்தை இவ்வாறு விடுவித்து, த்விஜருக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும். அசுசி எனக் கருதப்படும் நிவாப அன்னத்தையும் காகங்களுக்கு தர்ப்பணமாக அளிக்க வேண்டும்॥

Verse 105

दातव्यं तु तृतीये च मासे सप्तनवेषु च॥ एकादशे तथा मासे दद्यात्सांवत्सरीं क्रियाम्॥

மூன்றாம் மாதத்தில் அளிக்க வேண்டும்; ஏழாம் மற்றும் ஒன்பதாம் மாதங்களிலும். அதுபோல பதினொன்றாம் மாதத்தில் ஆண்டு கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்॥