Adhyaya 237

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यादवस्थलमुत्तमम् । यादवा यत्र नष्टा वै षट्पंचाशच्च कोटयः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவியே! அதன் பின் ‘யாதவஸ்தலம்’ எனும் மிகச் சிறந்த புனிதத் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே உண்மையாகவே ஐம்பத்தாறு கோடி யாதவர்கள் அழிந்தனர்.

Verse 2

यत्र वज्रेश्वरो देवो वज्रेणाराधितः सदा । यत्राभूद्दिव्यदृष्टीनामृषीणामाश्रमं कुलम्

அங்கே வஜ்ரேஸ்வர தேவர் வஜ்ரத்தால் எப்போதும் ஆராதிக்கப்படுகிறார்; மேலும் தெய்வீகக் காட்சி பெற்ற ரிஷிகளின் குல-ஆசிரமம் அங்கே இருந்தது.

Verse 3

देव्युवाच । कथं विनष्टा भगवन्नन्धका वृष्णिभिः सह । पश्यतो वासुदेवस्य भोजाश्चैव महारथाः

தேவி கூறினாள்—ஓ பகவனே! வृष்ணிகளுடன் அంధகர்கள் எவ்வாறு அழிந்தனர்? வாசுதேவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் மகாரதிகளான போஜர்களும் எவ்வாறு முடிவுற்றனர்?

Verse 4

केन शप्तास्तु ते वीरा नष्टा वृष्ण्यन्धकादयः । भोजाश्चैव महादेव विस्तरेण वदस्व मे

அந்த வீரர்கள் யாரின் சாபத்தால் அழிந்தனர்—அதனால் வृष்ணி, அంధக முதலியோரும் போஜர்களும் நாசமடைந்தனர்? ஓ மகாதேவா, எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 5

ईश्वर उवाच । षट्त्रिंशे च कलौ वर्षे संप्राप्तेऽन्धकवृष्णयः । अन्योन्यं मुशलैस्ते हि निजघ्नुः कालनोदिताः

ஈசுவரன் கூறினான்—கலியின் முப்பத்தாறாம் ஆண்டு வந்தபோது, காலத்தின் தூண்டுதலால் அంధகரும் வृष்ணிகளும் முசலங்களால் ஒருவரையொருவர் கொன்று வீழ்த்தினர்.

Verse 6

विश्वामित्रं च कण्वं च नारदं च यशस्विनम् । सारणप्रमुखान्भोजान्ददृशुर्द्वारकां गतान्

அவர்கள் விஸ்வாமித்ரர், கண்வர், புகழ்மிக்க நாரதரை கண்டனர்; மேலும் சாரணன் தலைமையிலான, துவாரகைக்கு வந்த போஜர்களையும் கண்டனர்.

Verse 7

ते वै सांबं समानिन्युर्भूषयित्वा स्त्रियं यथा । अब्रुवन्नुपसंगम्य देवदंडनिपीडिताः

அவர்கள் சாம்பனை பெண்ணைப் போல அலங்கரித்து முன்னே கொண்டு வந்தனர்; பின்னர் தெய்வத் தண்டனையின் அழுத்தத்தால் உந்தப்பட்டு முனிவர்களை அணுகி பேசினர்.

Verse 8

इयं स्त्री पुत्रकामस्य बभ्रोरमिततेजसः । ऋषयः साधु जानीत किमियं जनयिष्यति

இவள் அளவற்ற ஒளியுடைய பப்ருவின் மனைவி; அவன் புத்திரம் வேண்டுகின்றான். ஓ ரிஷிகளே, உண்மையாய் அறியுங்கள்—இவள் எதைப் பெறப்போகிறாள்?

Verse 9

इत्युक्तास्ते तदा देवि विप्रलंभप्रधर्षिताः । प्रत्यब्रुवंस्तान्मुनयस्तच्छृणुष्व यथातथम्

தேவி, இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது பரிகாசமும் அவமதிப்பும் அவர்களைத் தூண்ட, முனிவர்கள் அவர்களுக்கு மறுமொழி கூறினர். இப்போது கேள்—நிகழ்ந்ததுபோலவே.

Verse 10

ऋषय ऊचुः । वृष्ण्यन्धकविनाशाय मुशलं घोरमायसम् । वासुदेवस्य दायादः सांबोऽयं जनयिष्यति

ரிஷிகள் கூறினர்—விருஷ்ணி, அந்தகர்களின் அழிவிற்காக, வாசுதேவனின் வம்சத்தவன் இந்த சாம்பன் கொடிய இரும்பு உலக்கையைப் பிறக்கச் செய்வான்.

Verse 11

येन यूयं सुदुर्वृत्ता नृशंसा जातमन्यवः । उच्छेत्तारः कुलं सर्वमृते रामाज्जनार्द्दनात्

நீங்கள் மிகத் தீயவர்களாய், கொடூரர்களாய், அகந்தையால் எரிந்தவர்களாய் ஆனதால், ராமனும் ஜனார்தனனும் தவிர உங்கள் முழுக் குலத்தையும் நீங்களே அழித்தொழிப்பீர்கள்.

Verse 12

त्यक्त्वा यास्यति वः श्रीमांत्यक्त्वा भूमिं हलायुधः । जरा कृष्णं महाभागं शयानं तु निवेत्स्यति

திருமகள் (செல்வம்) உங்களை விட்டு விலகிச் செல்வாள். ஹலாயுதன் (பலராமன்) பூமியைத் துறப்பான். மேலும் ஜரா, ஓய்வில் படுத்திருக்கும் மகாபாக்யன் கிருஷ்ணனைத் தாக்குவாள்.

Verse 13

इत्यब्रुवंस्ततो देवि प्रलब्धास्ते दुरात्मभिः । मुनयः क्रोधरक्ताक्षाः समीक्ष्याथ परस्परम्

தேவி, இவ்வாறு கூறிய பின் அந்த முனிவர்கள் தீய மனத்தவரால் பரிகசிக்கப்பட்டனர். கோபத்தால் கண்கள் செந்நிறமாய், அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கினர்.

Verse 14

तथोक्ता मुनयस्ते तु ततः केशवमभ्ययुः । अथावदत्तदा वृष्णीञ्छ्रुत्वैवं मधुसूदनः

அவ்வாறு கூறிய முனிவர்கள் பின்னர் கேசவனை அணுகினர். நடந்ததை கேட்ட மதுசூதனன் அப்போது வ்ருஷ்ணிகளை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 15

अभिज्ञो मतिमांस्तस्य भवितव्यं तथेति तत् । एवमुक्त्वा हृषीकेशः प्रविवेश पुनर्गृहान्

அனைத்தையும் அறிந்த ஞானமிகு ஹ்ருஷீகேசன், ‘நிகழ வேண்டியது அப்படியே’ என்று உணர்ந்தான். இவ்வாறு சொல்லி மீண்டும் தன் இல்லத்துள் நுழைந்தான்.

Verse 16

कृतांतमन्यथाकर्त्तुं नैच्छत्स जगतः प्रभुः । श्वोभूते सततः सांबो मुसलं तदसूत वै

உலகின் ஆண்டவன் விதியின் தீர்ப்பை மாற்ற விரும்பவில்லை. அடுத்த நாளே சாம்பன் உண்மையாகவே அந்த இரும்பு உலக்கையை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 17

येन वृण्ष्यन्धककुले पुरुषा भस्मसात्कृताः । वृष्ण्यन्धकविनाशाय किंकरप्रतिमं महत्

அதனால் வ்ருஷ்ணி-அந்தக குலத்தின் ஆண்கள் சாம்பலாயினர். வ்ருஷ்ணிகளும் அந்தகர்களும் அழிய, அது விதியின் பணியாளன் போல் பெரும் கருவியாக இருந்தது.

Verse 18

असूत शापजं घोरं तच्च राज्ञे न्यवेदयत् । विषण्णोऽथ ततो राजा सूक्ष्मं चूर्णमकारयत्

அவன் சாபத்தால் பிறந்த அந்தக் கொடிய பொருளை உருவாக்கி அரசனிடம் அறிவித்தான். பின்னர் அரசன் மனம் தளர்ந்து அதை மிக நுண்ணிய பொடியாக அரைக்கச் செய்தான்.

Verse 19

प्राक्षिपत्सागरे तत्र पुरुषो राजशासितः । अथोवाच स्वनगरे वचनादाहुकस्य हि

அங்கே அரசன் ஆணையின்படி ஒரு மனிதனை கடலில் எறிந்தனர். பின்னர் தன் நகரத்தில், ஆஹுகன் சொன்ன வார்த்தையின்படியே அவன் இதை அறிவித்தான்.

Verse 21

यश्च वो विदितं कुर्यादेवं कश्चित्क्वचिन्नरः । स जीवञ्छूलमारोहेत्स्वयं कृत्वा सबांधवः

யார் எங்கேயாயினும் உங்களிடம் இதை வெளிப்படுத்தினால், அவன் தன் செய்த குற்றத்தினால், உறவினருடன் சேர்ந்து, உயிரோடு கம்பத்தில் ஏற வேண்டியதாயிருக்கும்.

Verse 22

ततो राजभयात्सर्वे नियमं तत्र चक्रिरे । नराः शासनमाज्ञाय रामस्याक्लिष्टकर्मणः

அதனால் அரசபயத்தால் அங்கே அனைவரும் கடுமையான ஒழுக்கநியமத்தை ஏற்றனர். அயராத செயல்களையுடைய ராமனின் ஆணையை அறிந்து மக்கள் அதனைப் பின்பற்றினர்.

Verse 23

एवं प्रयतमानानां वृष्णीनामन्धकैः सह । कालो गृहाणि सर्वाणि परिचक्राम नित्यशः

இவ்வாறு அந்தகர்களுடன் வ்ருஷ்ணிகள் முயன்று கொண்டிருக்க, காலம் தினந்தோறும் அவர்களின் எல்லா இல்லங்களையும் சுற்றிச் சுற்றி வந்தது.

Verse 24

करालो विकटो मुंडः पुरुषः कृष्णपिंगलः । सम्मार्जनी महाकेतुर्जपापुष्पावतंसकः

ஒரு ஆண் தோன்றினான்—அச்சமூட்டும், விகடமான, மொட்டைத்தலை, கருநிற-செம்மஞ்சள் நிறத்தவன். அவன் கையில் துடைப்பும், மாபெரும் கொடியும் இருந்தன; ஜபா (செம்பருத்தி) மலர் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்.

Verse 25

कृकलासवाहनश्च रत्तिकाकर्णभूषणः । गृहाण्यवेक्ष्य वृष्णीनां नादृश्यत पुनः क्वचित्

அவனுக்கு வாகனமாக க்ருகலாசம் (பல்லி) இருந்தது; காதுகளில் ரத்திகா ஆபரணங்கள் இருந்தன. வ்ருஷ்ணிகளின் வீடுகளை நோக்கிப் பார்த்தபின், அவன் மீண்டும் எங்கும் காணப்படவில்லை.

Verse 26

तस्य चासन्महेष्वासाः शरैः शतसहस्रशः । न चाशक्यत वेद्धुं स सर्वभूताप्ययं सदा

அவன்மேல் மகாதனுர்தரர்கள் நூறாயிரக் கணக்கில் அம்புகளை எய்தனர்; ஆயினும் அவனைத் துளைக்க இயலவில்லை—அவன் எப்போதும் எல்லா உயிர்களின் அப்யய (லயம்) ரூபமே.

Verse 27

उत्पेदिरे महावाता दारुणा हि दिने दिने । वृष्ण्यन्धकविनाशाय बहवो लोमहर्षणाः

நாள்தோறும் கொடிய பெருங்காற்றுகள் எழுந்தன—பலவும் உடல் சிலிர்க்கச் செய்வன. அவை வ்ருஷ்ணி மற்றும் அந்தகர்களின் அழிவுக்கான முன்னறிவுறுத்தல்களாக இருந்தன.

Verse 28

विवृद्ध्य मूषिका रथ्यावितुन्नमणिकास्तथा । केशान्ददंशुः सुप्तानां नृणां युवतयो निशि

எலிகள் மிகுதியாகப் பெருகின; அதுபோல ரத்யாவிதுன்னமணிகா எனப்படும் பூச்சிகளும் பரவின. இரவில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஆண்களின் தலைமுடியை இளம்பெண்கள் கடித்தனர்.

Verse 29

चीचीकूचीत्यवाशंत सारिका वृष्णिवेश्मसु । नोपशाम्यति शब्दश्च स दिवारात्रमेव वा

வೃಷ்ணிகளின் இல்லங்களில் மைனா பறவைகள் “சீசீகூசீ” என்று இடையறாது கத்தின; அந்த ஒலி பகலிரவும் அடங்கவில்லை.

Verse 30

अन्वकुर्वन्नुलूकाश्च वायसान्वृष्णिवेश्मसु । अजाः शिवानां च रुतमन्वकुर्वत भामिनि

வृष்ணிகளின் இல்லங்களில் காகங்களின் குரலுக்கு பதிலாக ஆந்தைகள் கூவின; ஓ அழகியவளே, நரிகளின் அசுபக் குரலை ஆடுகளும் எதிரொலித்தன—இது தீய சகுனம்.

Verse 31

पांडुरारक्तपादाश्च विहगाः कालप्रेरिताः । वृष्ण्यन्धकगृहेष्वेवं कपोता व्यचरंस्तदा

காலத்தின் தூண்டுதலால் வெளிர்ந்த செம்மை கால்களுடைய பறவைகள் தோன்றின; அப்போது வृष்ணி-அந்தகர்களின் இல்லங்களில் புறாக்கள் எங்கும் அலைந்தன—இதும் தீய சகுனம்.

Verse 32

व्यजायंत खरा गोषु करभाश्चाश्वतरीषु च । शुनीष्वपि बिडालाश्च मूषका नकुलीषु च

மாடுகளிடையே கழுதைகள் பிறந்தன, பெண் கழுதைகளிடையே ஒட்டகங்கள்; நாய்களிடையிலும் பூனைகள், கீரிப்பிள்ளைகளிடையே எலிகள்—இவ்வாறு இயற்கை மாறுபாடுகள் பயங்கர சகுனங்களாயின.

Verse 33

तापत्रयांत पापानि कुर्वंतो वृष्णयस्तथा । अद्विषन्ब्राह्मणांश्चापि पितॄन्देवांस्तथैव च

மூவகைத் தாபங்களால் துன்புற்ற வृष்ணிகள் பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டனர்; ஆயினும் அவர்கள் பிராமணர்களையும் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் வெறுக்கவில்லை.

Verse 34

गुरूंश्चाप्यवमन्यंते न तु रामजनार्दनौ । भार्याः पतीन्व्युच्चरंति पत्नीश्च पुरुषास्तथा

மக்கள் குருமார்களையும் ஆசாரியர்களையும் கூட இகழத் தொடங்கினர்; ஆனால் ராமனையும் ஜனார்தனனையும் அல்ல. மனைவிகள் கணவர்களை நோக்கி கடுஞ்சொற்கள் கூறினர்; கணவர்களும் அதுபோல் மனைவிகளை நோக்கி கூறினர்.

Verse 35

विभावसुः प्रज्वलितो वामं विपरिवर्त्तते । नीललोहितमांजिष्ठा विसृजंश्चार्चिषः पृथक्

எரிந்து கொண்டிருந்த தீயும் இடப்புறமாகத் திரிந்தது. அது நீலம், சிவப்பு, மஞ்சிட்டை நிறம் எனத் தனித்தனியாக நாவுபோன்ற ஜ்வாலைகளை வெளிப்படுத்தியது—அது அசுப நிமித்தமாகத் தோன்றியது.

Verse 36

उदयास्तमने नित्यं पर्यस्तः स्याद्दिवाकरः । व्यदृश्यत सकृत्पुंभिः कबन्धैः परिवारितः

சூரியோதயமும் சூரியாஸ்தமனமும் நேரங்களில் சூரியன் எப்போதும் சிதைந்ததுபோல் தோன்றினான். சில வேளைகளில் மனிதர்க்கு, தலை இல்லாத உடல்கள் (கபந்தங்கள்) சூழ்ந்ததுபோல் அவன் காணப்பட்டான்—அச்சமூட்டும் காட்சி.

Verse 37

महानसेषु सिद्धांते संस्कृतेऽन्ने तु भामिनि । उत्तार्यमाणे कृमयो दृश्यंते च वरानने

அழகியவளே! பெரிய சமையலறைகளில் உணவு முற்றிலும் சமைந்து தயாரானபின், அழகுமுகத்தாளே, பரிமாறும் வேளையில் அதில் புழுக்கள் தோன்றிக் காணப்பட்டன—அது அசுப நிமித்தமாக இருந்தது.

Verse 38

पुण्याहे वाच्यमाने च पठत्सु च महात्मसु । अभिधावंति श्रूयंते न चादृश्यत कश्चन

புண்யாஹ வாசனம் நடைபெற, மகாத்மர்கள் வேதபாடம் செய்து கொண்டிருந்தபோதும், ஓடிச்செல்லும் ஒலி கேட்கப்பட்டது; ஆனால் ஒருவரும் காணப்படவில்லை.

Verse 39

परस्परस्य नक्षत्रं हन्यमानं पुनःपुनः । ग्रहैरपश्यन्सर्वैस्ते नात्मनस्तु कथञ्चन

அவர்கள் ஒருவரொருவரின் பிறப்பு நட்சத்திரம் கிரகங்களால் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கப்படுவதைக் கண்டனர்; ஆனால் தங்களுடைய விதிநிலையை எவ்விதத்திலும் உணர முடியவில்லை।

Verse 40

न हुतं पाचयत्यग्निर्वृष्ण्यंधकपुरस्कृतम् । समंतात्प्रत्यवाशंत रासभा दारुणस्वनाः

விருஷ்ணி-அந்தகர்கள் அர்ப்பணித்த ஹவிசை அக்னி முறையாக ஏற்கவில்லை; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் கழுதைகள் கடுமையான, அச்சமூட்டும் குரலில் கத்தி எதிரொலித்தன—அபசகுன அறிகுறிகள்।

Verse 41

एवं पश्यन्हृषीकेशः संप्राप्तान्कालपर्ययान् । त्रयोदशीं ह्यमावास्यां तां दृष्ट्वा प्राब्रवीदिदम्

இவ்வாறு ஹ்ருஷீகேசன் வந்தடைந்த காலமாற்றங்களை நோக்கினான்; திரயோதசி அமாவாசைபோல் இருளடைந்ததைக் கண்டு இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 42

त्रयोदशी पंचदशी कृतेयं राहुणा पुनः । तदा च भारते युद्धे प्राप्ता चाद्य क्षयाय नः

ராகுவின் தாக்கத்தால் இந்தத் திரயோதசி மீண்டும் பஞ்சதசியைப் போல, அமாவாசை போன்ற இருளாக மாறியுள்ளது; பாரதப் போரின் காலத்தில் வந்ததுபோல இன்றும் நம் அழிவிற்காக வந்துள்ளது।

Verse 43

धिग्धिगित्येवकालं तं परिचिंत्य जनार्दनः । मेने प्राप्तं स षट्त्रिंशं वर्षं केशिनिषूदनः । पुत्रशोकाभिसंतप्ता गांधारी यदुवाच ह

அக்காலத்தை நினைத்து ஜனார்தனன் ‘திக் திக்’ என உரைத்தான்; கேசிநிஷூதனன் முப்பத்தாறாம் ஆண்டு வந்துவிட்டதை உணர்ந்தான்—மகன் துயரால் தகித்த காந்தாரி முன்பு சொன்னதுபோல।

Verse 44

एवं पश्यन्हृषीकेशस्तदिदं समुपस्थितम् । इदं च समनुप्राप्तमब्रवीद्यद्युधिष्ठिरः

இவ்வாறு ஹ்ருஷீகேசன் அந்த முன்நின்ற விதிநேரத்தை நோக்கினான்; அதே நிகழ்வைச் சார்ந்து யுதிஷ்டிரன் கூறிய சொற்களை நினைந்து உரைத்தான்।

Verse 45

पुरा व्यूढेष्वनीकेषु दृष्ट्वोत्पातान्सुदारुणान् । पुण्यग्रन्थस्य श्रवणाच्छांतिहोमाद्विशोधनात्

முன்னொரு காலத்தில், படைகள் அணிவகுத்து நின்றபோது மிகக் கொடிய அபசகுனங்கள் தோன்றினால், புண்ணிய நூல்கள் கேட்பதாலும், சாந்தி ஹோமத்தாலும், சுத்திகரிப்பு கிரியைகளாலும் தூய்மை பெறப்பட்டது।

Verse 46

पूततीर्थाभिषेकांच्च नान्यच्छ्रेयो भवेदिति । इत्युक्त्वा वासुदेवस्तच्चिकीर्षन्सत्यमेव च । आज्ञापयामास तदा तीर्थयात्रामरिंदमः

“தூய தீர்த்தங்களில் அபிஷேக ஸ்நானத்தை விட உயர்ந்த நன்மை இல்லை.” என்று கூறி, உண்மையைச் செயல்படுத்த உறுதி கொண்ட வாசுதேவன், பகைவரை அடக்கும் வீரனாய், அப்போது தீர்த்தயாத்திரையை ஆணையிட்டான்।

Verse 47

अघोषयंत पुरुषास्तत्र केशवशासनात् । तीर्थयात्रा प्रभासे वै कार्येति वरवर्णिनि

அப்போது கேசவனின் ஆணையால் அங்கிருந்தோர் அறிவித்தனர்—“அழகியவளே, பிரபாசத்தில் தீர்த்தயாத்திரை நிச்சயமாக செய்யப்பட வேண்டும்.”

Verse 48

अथारिष्टानि वक्ष्यामि पुरीं द्वारवतीं प्रति । काली स्त्री पांडुरैर्दंतैः प्रविश्य नगरीं निशि

இப்போது த்வாரவதீ நகரத்தை நோக்கி தோன்றிய அரிஷ்டக் குறிகளைச் சொல்கிறேன்—இரவில் வெளிர்ந்த பற்களுடைய கரிய பெண் நகருக்குள் நுழைந்தாள்।

Verse 49

स्त्रियः स्वप्नेषु मुष्णन्ती द्वारकां प्रति धावति । अग्निहोत्रनिकेतं च सुमेध्येषु च वेश्मसु

பெண்களின் கனவுகளில் அவள் திருடிக்கொண்டு துவாரகையை நோக்கி ஓடினாள்; அக்னிஹோத்ர நிகேதனங்களிலும் சுமேதையரின் இல்லங்களிலும் கூட வேகமாகப் புகுந்தாள்—இது அச்சமூட்டும் அபசகுனம்।

Verse 50

वृष्ण्यंधकांश्च खादंती स्वप्ने दृष्टा भयानका । कुर्वंती भीषणं नादं कुर्कुटश्वानसंयुता

கனவில் ஒரு பயங்கரப் பேய்மங்கை தோன்றி, வृष்ணி மற்றும் அந்தகர்களை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தாள்; சேவல்கள், நாய்களுடன் கூடி கொடிய அலறல் எழுப்பினாள்—வரவிருக்கும் பேரழிவின் அபசகுனம்।

Verse 51

तथा सहस्रशो रौद्राश्चतुर्बाहव एव च । स्त्रीणां गर्भेष्वजायंत राक्षसा गुह्यकास्तथा

அதேபோல் ஆயிரக்கணக்கில் கொடுஞ்சத்துக்கள்—சிலர் நான்கு கரங்களுடனும்—பெண்களின் கர்ப்பங்களில் பிறக்கத் தொடங்கினர்; ராக்ஷசரும் குஹ்யகரும்—இதுவும் கொடிய அபசகுனம்।

Verse 52

अलंकाराश्च च्छत्राणि ध्वजाश्च कवचानि च । ह्रियमाणानि दृश्यंते रक्षोभिस्तु भयानकैः

அலங்காரங்கள், குடைகள், கொடிகள், கவசங்கள்—இவை அனைத்தும் பயங்கர ராக்ஷசர்களால் பறிக்கப்பட்டுச் செல்லக் காணப்பட்டன; இது அழிவின் அறிகுறியான அபசகுனம்।

Verse 53

यच्चाग्निदत्तं कृष्णस्य वज्रनाभमयस्मयम् । दिवमाचक्रमे चक्रं वृष्णीनां पश्यतां तदा

அக்னி கிருஷ்ணனுக்கு அளித்த வஜ்ரநாபி, இரும்புபோல் கடினமான அந்தச் சக்கரம்—அப்போது வृष்ணிகள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் வானில் எழுந்து தேவலோகத்திற்குச் சென்றது।

Verse 54

युक्तं रथं दिव्यमादित्यवर्णं भयावहं पश्यतो दारुकस्य । ते सागरस्योपरिष्टाद्वर्तमानान्मनोजवांश्चतुरो वाजिमुख्यान्

தாருகன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், சூரிய நிறம் கொண்ட தெய்வீகமும் அச்சமூட்டும் ரதம் தோன்றியது. அது கடலின் மேல் வழியாகச் சென்று, மனவேகமுடைய நான்கு சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்டிருந்தது.

Verse 55

तालः सुपर्णश्च महाध्वजौ तौ सुपूजितौ रामजनार्दनाभ्याम् । उच्चैर्जगुः स्वप्सरसो दिवानिशं वाचं चोचुर्गम्यतां तीर्थयात्राम्

அந்த இரு மகாத்வஜங்கள்—தாலமும் சுபர்ணமும்—ராமனாலும் ஜனார்தனனாலும் நன்கு பூஜிக்கப்பட்டவை. அவை உரக்க ஒலித்தன; தெய்வ அப்சரஸ்கள் பகல்-இரவு முழுதும்—“தீர்த்த யாத்திரை மேற்கொள்ளுங்கள்” என்று அறிவித்தன.

Verse 56

ततो जिगमिषंतस्ते वृष्ण्यंधकमहारथाः । सांतःपुरास्तीर्थयात्रामीहंते स्म नरर्षभाः

அப்போது வ்ருஷ்ணி, அந்தக குலத்தின் மகாரதிகள்—மனிதர்களில் காளைகள்—அந்தப்புரத்தாருடன் தீர்த்த யாத்திரை செய்ய விரும்பி புறப்பட்டனர்.

Verse 57

ततो मांसपरा हृष्टाः पेयं वेश्मसु वृष्णयः । बहु नानाविधं चक्रुर्मांसानि विविधानि च

பின்னர் வ்ருஷ்ணிகள் மகிழ்ந்து, தங்கள் இல்லங்களில் மாம்சமும் பானமும் விரும்பினர்; அவர்கள் மிகுதியாக பலவகை பானங்களையும் பலவகை மாம்சங்களையும் தயாரித்தனர்.

Verse 58

तथा सीधुषु बद्धेषु निर्ययुर्नगराद्बहिः । यानैरश्वैर्गजैश्चैव श्रीमंतस्तिग्मतेजसः

அவ்வாறே சீது (புளித்த பானம்) குடங்கள் கட்டப்பட்டதும், செல்வமிக்க தீவிரத் தேஜஸுடைய அவர்கள் வாகனங்களிலும் குதிரைகளிலும் யானைகளிலும் ஏறி நகரை விட்டு வெளியே புறப்பட்டனர்.

Verse 59

ततः प्रभासे न्यवसन्यथोद्देशं यथागृहम् । प्रभूतभक्ष्यपेयास्ते सदारा यादवास्तदा

பின்னர் பிரபாசத்தில் யாதவர்கள் தத்தம் நியமிக்கப்பட்ட இடங்களில், தம் இல்லத்தில் இருப்பதுபோல, மனைவியருடன் தங்கினர். அப்போது அவர்களிடம் உணவும் பானமும் மிகுதியாக இருந்தன.

Verse 60

निर्विष्टांस्तान्निशम्याथ समुद्रांते स योगवित् । जगामामंत्र्य तान्वीरानुद्धवोर्थविशारदः

அவர்கள் அங்கே தங்கியதை அறிந்து, யோகத்தை அறிந்தும் விவேகத்தில் தேர்ந்த உத்தவர் அந்த வீரர்களிடம் விடைபெற்று கடற்கரையை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

Verse 61

प्रस्थितं तं महात्मानमभिवाद्य कृतांजलिम् । जानन्विनाशं भोजानां नैच्छद्वारयितुं हरिः

புறப்படும் அந்த மகாத்மாவை ஹரி கைகூப்பி வணங்கினார். போஜர்களின் நியதியான அழிவை அறிந்ததால் அதைத் தடுக்க அவர் விரும்பவில்லை.

Verse 62

ततः कालपरीतास्ते वृष्ण्यंधकमहारथाः । अपश्यन्नुद्धवं यांतं तेजसाऽदीप्य रोदसी

பின்னர் காலத்தின் ஆற்றலால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட வृष்ணி-அந்தக மகாரதர்கள், வானும் பூமியும் ஒளிருமாறு பிரகாசிக்கும் உத்தவரைச் செல்லும் போது கண்டனர்.

Verse 63

ब्राह्मणार्थेषु यत्क्लृप्तमन्नं तेषां वरानने । तद्वाहनेभ्यः प्रददुः सुरागंधरसान्वितम्

அழகிய முகத்தையுடையவளே! பிராமணர்களுக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அன்னத்தை அவர்கள் தம் வாகனங்களுக்கு அளித்தனர்; அது மதுவின் மணமும் சுவையும் கலந்ததாக இருந்தது.

Verse 64

ततस्तूर्यशताकीर्णं नटनर्त्तकसंकुलम् । प्रावर्त्तत महापानं प्रभासे तिग्मतेजसाम्

அப்போது பிரபாசத்தில் நூற்றுக்கணக்கான வாத்தியங்களின் முழக்கமும், நடிகர்-நர்த்தகர்களின் கூட்டமும் சூழ, தீவிரத் தேஜஸுடையோரிடையே மகாபானம் தொடங்கியது।

Verse 65

कृष्णस्य संनिधौ रामः सहितः कृतवर्मणा । अपिबद्युयुधानश्च गदो बभ्रुस्तथैव च

கிருஷ்ணனின் சன்னிதியில் ராமன் க்ருதவர்மனுடன் சேர்ந்து பானம் செய்தான்; யுயுதானன், கதன், பப்ருவும் அதுபோலவே பானம் செய்தனர்।

Verse 66

ततः परिषदो मध्ये युयुधानो मदोत्कटः । अब्रवीत्कृतवर्माणमवहस्यावमन्य च

பின்னர் சபையின் நடுவில் மதத்தால் அகந்தை கொண்ட யுயுதானன் க்ருதவர்மனை ஏளனமும் அவமதிப்பும் செய்து பேசினான்।

Verse 67

कः क्षत्रियो मन्यमानः सुप्तान्हन्यान्मृतानिव । न तन्मृष्यत हार्दिक्यस्त्वया तत्साधु यत्कृतम्

‘தன்னை உயர்ந்த க்ஷத்திரியன் என எண்ணி, உறங்குவோரை இறந்தவர்களைப் போலக் கருதி யார் கொல்வார்? ஹார்திக்யா, நீ செய்தது பொறுக்கத்தக்கதுமல்ல; அது நியாயமுமல்ல.’

Verse 68

इत्युक्ते युयुधानेन पूजयामास तद्वचः । प्रद्युम्नो रथिनां श्रेष्ठो हार्दिक्यमथ भर्त्सयन्

யுயுதானன் இவ்வாறு கூறியபோது, ரதவீரர்களில் சிறந்த பிரத்யும்னன் அந்த வார்த்தைகளை ஏற்றுக் கொண்டு, பின்னர் ஹார்திக்யனை கண்டித்தான்।

Verse 69

ततः पुनरपि क्रुद्धः कृतवर्मा तमब्रवीत् । निर्विशन्निव सावज्ञं तदा सव्येन पाणिना

அப்போது மீண்டும் கோபமுற்ற க்ருதவர்மன் அவனை அவமதிப்புடன் பேசினான்; அச்சமயம் இடக்கையால் அடிக்கப் போவதுபோல் சைகை செய்தான்।

Verse 70

भूरिश्रवाश्छिन्नबाहुर्युद्धे प्रायोगतस्त्वया । व्याधेनेव नृशंसेन कथं वैरेण घातितः

போரில் நீ அநியாயமான முறையால் பூரிஷ்ரவஸின் கைையை வெட்டினாய்; பின்னர் பகை காரணமாக அவன் எவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்—கொடூர வேடன் இரையை வீழ்த்துவது போல?

Verse 71

इति तस्य वचः श्रुत्वा केशवः परवीरहा । तिर्यक्सरोषया दृष्ट्या वीक्षांचक्रे समः पुमान्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பரவீரஹந்தா கேசவன் வெளிப்படையாக சமநிலையில் இருந்தாலும், அடக்கப்பட்ட கோபம் நிறைந்த ஓரக்கண்ணோட்டம் செலுத்தினான்।

Verse 72

मणिं स्यमंतकं चैव यः स सत्राजितोऽभवत् । स कथं स्मारयामास सात्यकिर्मधुसूदनम्

ஸ்யமந்தக மணியை உடைய சத்ராஜித்—அவன் எவ்வாறு சாத்தியகியால் மதுசூதனனுக்கு அந்த நிகழ்வை நினைவூட்டச் செய்தான்?

Verse 73

तच्छ्रुत्वा केशवस्यांकमगमद्रुदती सती । सत्यभामा प्रक्षुभिता कोपयन्ती जनार्द्दनम्

அதை கேட்ட சதீ சத்தியபாமா கலங்கித் துடித்து, ஜனார்தனனை கோபப்படுத்தியவளாய், அழுதபடியே கேசவனின் மடியில் வந்து விழுந்தாள்।

Verse 74

तत उत्थाय स क्रोधात्सात्यकिर्वाक्यमब्रवीत् । पंचानां द्रौपदेयानां धृष्टद्युम्नशिखंडिनः

அப்போது சாத்யகி கோபத்துடன் எழுந்து, திரௌபதியின் ஐந்து புதல்வர்கள், திருஷ்டத்யும்னன் மற்றும் சிகண்டி குறித்து இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.

Verse 75

एष गच्छामि पदवीं सत्ये तव पथे सदा । सौप्तिके निहता ये च सुप्तास्तेन दुरात्मना

ஓ உண்மையானவளே! நான் எப்போதும் உன் வழியிலேயே செல்வேன். அந்தத் துராத்மாவால் இரவில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது கொல்லப்பட்டவர்கள் யாரோ.

Verse 76

द्रोणपुत्रसहायेन पापेन कृतवर्मणा । समाप्तं चायुरस्याद्य यशश्चापि सुमध्यमे

துரோணர் மகனின் (அஸ்வத்தாமாவின்) உதவியாளரான பாவி கிருதவர்மாவினால் (இது செய்யப்பட்டது). ஓ அழகிய இடையை உடையவளே! இன்று இவனது ஆயுளும் புகழும் முடிந்துவிட்டன.

Verse 77

इतीदमुक्त्वा खङ्गेन केशवस्य समीपतः । अभिहत्य शिरः क्रुद्धश्चिच्छेद कृतवर्मणः

இவ்வாறு கூறி கேசவனுக்கு அருகிலேயே, கோபத்துடன் வாளால் தாக்கி கிருதவர்மாவின் தலையைத் துண்டித்தான்.

Verse 78

तथान्यानपि निघ्नंतं युयुधानं समंततः । अन्वधावद्धृषीकेशो विनिवारयिषुस्तथा

மேலும் நாலாபுறமும் மற்றவர்களையும் கொன்று குவித்துக் கொண்டிருந்த யுயுதானனைத் (சாத்யகியை) தடுக்கும் பொருட்டு, ரிஷிகேசன் (கிருஷ்ணன்) அவன் பின்னே ஓடினார்.

Verse 79

एकीभूतास्ततस्तस्य कालपर्यायप्रेरिताः । भोजांधका महाराजं शैनेयं पर्यवारयन्

அப்போது காலத்தின் திருப்பால் தூண்டப்பட்ட போஜரும் அந்தகரும் ஒன்றிணைந்து வந்து, மகாராஜா ஷைனேயன் (சாத்யகி) அவரை எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்தனர்.

Verse 80

तान्दृष्ट्वाऽपततस्तूर्णमभिक्रुद्धाञ्जनार्द्दनः । न चुक्रोध महातेजा जानन्कालस्य पर्ययम्

அவர்கள் விரைவாகப் பாய்ந்து வருவதைக் கண்ட ஜனார்தனன் சினமுற்றாலும், மகாதேஜஸ்வியான அவர் கோபத்திற்கு இடம் கொடுக்கவில்லை; காலத்தின் விதித் திருப்பை அவர் அறிந்திருந்தார்.

Verse 81

ते च पानमदाविष्टाश्चोदिताश्चैव मन्युना । युयुधानमथाजघ्नुरुच्छिष्टै र्भोजनैस्तथा

அவர்கள் மதுபான மயக்கத்தில் மூழ்கி, கோபத்தால் தூண்டப்பட்டு, அப்போது யுயுதானனைத் தாக்கினர்; மேலும் அவன் மீது உச்சிஷ்டமான உணவுத் துணுக்குகளையும் எறிந்தனர்.

Verse 82

हन्यमाने तु शैनेये कुद्धो रुक्मिणिनंदनः । तदंतरमथाधावन्मोक्षयिष्यञ्छिनेः सुतम्

ஷைனேயன் தாக்கப்படுவதைக் கண்ட ருக்மிணீநந்தனன் சினமுற்றான்; ஷினியின் புதல்வனை மீட்க எண்ணி நடுவே பாய்ந்தான்.

Verse 83

स भोजैः सह संयुक्तः सात्यकिश्चांधकैः सह । बहुत्वात्तु हतौ वीरावुभौ कृष्णस्य पश्यतः

சாத்யகி போஜர்களுடனும் அந்தகர்களுடனும் போரில் சிக்கினான்; ஆனால் அவர்களின் பெருந்தொகையால் அந்த இரு வீரரும் கிருஷ்ணன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் கொல்லப்பட்டனர்.

Verse 84

हतं दृष्ट्वा तु शैनेयं पुत्रं च यदुनंदनः । एरकाणां तदा मुष्टिं कोपाज्जग्राह केशवः

சைனேயன் கொல்லப்பட்டதையும், தன் மகனும் அவ்வாறே வீழ்ந்ததையும் கண்ட யதுநந்தனன் கேசவன் கோபத்தால் அப்போது எரகக் கம்புகளின் ஒரு பிடியைப் பற்றினான்.

Verse 86

ततोंऽधकाश्च भोजाश्च शिनयो वृष्णयस्तदा । न्यघ्नन्नन्योन्यमाक्रन्दैर्मुशलैः कालप्रेरिताः

அப்போது அந்தகர்கள், போஜர்கள், சினிகள், வ்ருஷ்ணிகள்—காலத்தின் தூண்டுதலால்—அலறலும் ஆரவாரமும் நடுவே முஷலம்போன்ற ஆயுதங்களால் ஒருவரையொருவர் கொன்று வீழ்த்தத் தொடங்கினர்.

Verse 87

यश्चैकामेरकां कश्चिज्जग्राह रुषितो नरः । वज्रभूता च सा देवि ह्यदृश्यत तदा प्रिये

கோபமுற்ற எந்த மனிதன் ஒரு எரகக் கம்பை மட்டும் எடுத்தாலும், ஓ பிரிய தேவியே, அது அப்போது வஜ்ர வடிவமாய் மாறி காணப்பட்டது.

Verse 88

तृणं च मुशलीभूतमण्वपि तत्र दृश्यते । ब्रह्मदंडकृतं सर्वमिति तद्विद्धि भामिनि

அங்கே ஒரு சிறு புல்லின்முனையும் கூட முஷலமாக மாறியதாய் காணப்பட்டது; ஓ அழகியவளே, இது அனைத்தும் பிரம்மாவின் தண்ட ஆணையால் நிகழ்ந்ததென்று அறிந்துகொள்.

Verse 89

तदभून्मुशलं घोरं वज्रकल्पमयस्मयम् । जघान तेन कृष्णोपि ये तस्य प्रमुखे स्थिताः

அது அச்சமூட்டும் முஷலமாக, வஜ்ரத்துக்கு ஒப்பானதாக, இரும்பினால் ஆனதாக மாறியது; அதனால் கண்ணனும் தன் முன்னே நின்றவர்களை வீழ்த்தினான்.

Verse 90

अवधीत्पितरं पुत्रः पिता पुत्रं च भामिनि । मत्तास्ते पर्यटंति स्म योधमानाः परस्परम्

அழகியவளே! மகன் தந்தையை கொன்றான்; தந்தையும் மகனை கொன்றான். மதமயக்கத்தில் அவர்கள் அலைந்து, ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டனர்.

Verse 91

पतंगा इव चाग्नौ तु न्यपतन्यदुपुंगवाः । नासीत्पलायने बुद्धिर्वध्यमानस्य कस्यचित्

நெருப்பில் பட்டாம்பூச்சிகள் பாய்வதுபோல், முதன்மை யாதவர்கள் தலைகுனிந்து விழுந்தனர். கொல்லப்படுவோரில் யாருக்கும் ஓடிப் பிழைக்க எண்ணம் எழவில்லை.

Verse 92

तं तु पश्यन्महाबाहुर्जानन्कालस्यपर्ययम् । मुशलं समवष्टभ्य तस्थौ स मधुसूदनः

அதைப் பார்த்து, காலத்தின் திருப்பத்தை உணர்ந்த மகாபாகு மதுசூதனன், முசலத்தைப் பற்றிக் கொண்டு உறுதியாக நின்றான்.

Verse 93

सांबं च निहतं दृष्ट्वा चारुदेष्णं च माधवः । प्रद्युम्नमनिरुद्धं च ततश्चुक्रोध भामिनि

அழகியவளே! சாம்பன், சாருதேஷ்ணன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன் ஆகியோர் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்த மாதவன் அப்போது கோபத்தில் எரிந்தான்.

Verse 94

यादवान्क्ष्माशयानांश्च भृशं कोपसमन्वितः । स निःशेषं तदा चक्रे शार्ङ्गचक्रगदाधरः

கடுங்கோபத்தில் மூழ்கிய, சார்ங்க வில், சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய ஆண்டவன், அப்போது தரையில் கிடந்த யாதவர்களையும் முழுவதுமாக அழித்தான்.

Verse 95

एवं तत्र महादेवि अभवद्यादव स्थलम् । गव्यूतिमात्रं तद्देवि यादवानां चिताः स्मृताः

இவ்வாறு, ஓ மகாதேவி, அந்த இடம் ‘யாதவஸ்தலம்’ எனப் புகழ்பெற்றது. ஓ தேவி, அங்கே யாதவர்களின் சிதைகள் கவ்வ்யூதி அளவு வரை விரிந்ததாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 96

तेषां किलास्थिनिचयैः स्थलरूपं बभूव तत् । भस्मपुंजनिभाकारं तेनाभूद्यादव स्थलम्

அவர்களின் எலும்புக் குவியல்களால் அந்த நிலம் தனித்தொரு வடிவம் பெற்றதாகக் கூறப்படுகிறது. சாம்பல் மேடு போன்ற தோற்றமால் அது ‘யாதவஸ்தலம்’ ஆனது.

Verse 97

दिव्यरत्नसमायुक्तं मणिमाणिक्यपूरितम् । यादवानां किरीटैश्च दिव्यगन्धैः सुपूरितम्

அது தெய்வீக ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மணி-மாணிக்கங்களால் நிரம்பி, யாதவர்களின் கிரீடங்களால் பரவியிருந்தது—தெய்வீக நறுமணங்கள் எங்கும் நிறைந்திருந்தன.

Verse 98

तेषां रक्षानिमित्तं हि गंगा गणपतिस्तथा । यादवानां तु सर्वेषां जीवितो वज्र एव हि

அவர்களின் காவலுக்காக உண்மையிலே கங்கைவும் அதுபோல கணபதியும் (இருந்தனர்); யாதவர்கள் அனைவருக்கும் உயிர்-ஆதாரம் நிச்சயமாக வஜ்ரனே ஆவான்.

Verse 99

वयसोंते ततः सोऽपि प्रभासं क्षेत्रमागतः । निषिच्य स्वसुतं राज्ये नाम्ना ख्यातं महद्बलम्

பின்னர் வாழ்நாளின் இறுதியில் அவனும் பிரபாசப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தான். தன் மகனை அரசில் அபிஷேகம் செய்து—பெயரால் ‘மகாபலன்’ எனப் புகழ்பெற்றவனை.

Verse 100

तेनापि स्थापितं लिंगं यादवेन्द्रेण धीमता । वज्रेश्वरमिति ख्यातं तत्स्थितं यादवस्थले

அந்த ஞானமிகு யாதவத் தலைவனும் அங்கே ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினான்; அது ‘வஜ்ரேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்று யாதவஸ்தலத்தில் நிலைத்துள்ளது।

Verse 101

तत्रैव सुचिरं कालं तपस्तप्तं सुपुष्कलम् । नारदस्योपदेशेन प्रभासे पापनाशने

அங்கேயே பாபநாசகமான பிரபாசத் தீர்த்தத்தில் நாரதரின் உபதேசத்தின்படி அவர் நீண்ட காலம் மிகுந்தும் கடுமையாகவும் தவம் செய்தார்।

Verse 102

प्राप्तवान्परमां सिद्धिं स राजा यादवोत्तमः । तत्रैव यो नरः सम्यक्स्नात्वा जांबवती जले

அந்த அரசன், யாதவர்களில் முதன்மையானவன், பரம சித்தியை அடைந்தான். மேலும் அங்கே ஜாம்பவதியின் நீரில் முறையாக நீராடும் எவரும் அந்தப் புண்ணியப் பயனைப் பெறுவர்।

Verse 103

वज्रेश्वरं तु संपूज्य ब्राह्मणांस्तत्र भोजयेत् । यादवस्थलसामीप्ये गोसहस्रफलं लभेत्

வஜ்ரேஸ்வரனை முறையாக வழிபட்டு அங்கே பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். யாதவஸ்தலத்தின் அருகில் இதனால் ஆயிரம் பசுதானத்திற்குச் சமமான புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 104

षट्कोणं तत्र दातव्यमंगुल्या यादवस्थले । यात्राफलमवाप्नोति सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

யாதவஸ்தலத்தில் அங்கே விரலால் அறுகோணச் சின்னத்தை வரைய (அர்ப்பணிக்க) வேண்டும். முறையான பக்திச் சிரத்தையுடன் இருப்பவன் யாத்திரையின் முழுப் பயனை அடைவான்।

Verse 237

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमेप्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये यादवस्थलोत्पत्तौ वज्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசி-சாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘யாதவஸ்தலத்தின் தோற்றமும் வஜ்ரேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனமும்’ எனும் 237ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।