Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 88
हा प्रिये मृगशावाक्षि तप्तकांचनसंनिभे । कथं मां न विजानासि भ्रमंतमिह कानने
hā priye mṛgaśāvākṣi taptakāṃcanasaṃnibhe | kathaṃ māṃ na vijānāsi bhramaṃtamiha kānane
அய்யோ பிரியே! மான்குட்டி போன்ற கண்களையுடையவளே, காய்ந்த பொன்னென ஒளிர்வளே—இந்தக் காட்டில் நான் அலைகிறேன்; இருந்தும் நீ என்னை எவ்வாறு அறியாமல் இருக்கிறாய்?
Narrated in Sūta’s discourse (a lamenting man within the story-episode)
Scene: A forlorn figure wanders in a dense forest, arms slightly raised in appeal, calling to a doe-eyed beloved; golden light catches leaves, echoing ‘taptakāñcana’ radiance imagined in memory.
FAQs
Uncontrolled longing can become disorientation; dharma literature uses such lament to teach restraint and the redirection of emotion toward the divine.
Not specified in this verse; it functions as part of the larger tīrtha-māhātmya narrative canvas.
None; it is direct address and lament.