चिरं मुदान्वितः पुत्रं मेधातिथिरथाब्रवीत् । चिरकारिक भद्रं ते चिरकारी भवेच्चिरम्
ciraṃ mudānvitaḥ putraṃ medhātithirathābravīt | cirakārika bhadraṃ te cirakārī bhavecciram
அப்போது நீண்ட மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மேதாதிதி மகனிடம் கூறினார்—“ஓ சிரகாரிகா, உனக்கு மங்களம்; நீ நீண்ட காலம் சிரகாரி—ஆலோசித்து செய்பவன்—ஆக இருப்பாயாக।”
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating to sages (contextual attribution for Māheśvarakhaṇḍa)
Scene: Medhātithi, radiant with joy, addresses his son with affectionate honorifics, as if conferring a moral title; the son stands respectfully, calm after crisis.
Dharma often favors thoughtful restraint—acting after reflection rather than impulse.
None; the verse praises a virtue (cirakāritva) within a narrative frame.
No ritual is prescribed; it is an ethical commendation.