Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 52
गंतुं दुःखोदधेः पारं तर यावन्न भिद्यते । अविकारिशरीरत्वं दुष्प्राप्यं वै ततः
gaṃtuṃ duḥkhodadheḥ pāraṃ tara yāvanna bhidyate | avikāriśarīratvaṃ duṣprāpyaṃ vai tataḥ
துயரக் கடலின் அப்பாற் கரை அடைய, இந்த சாதனமான உடல் இன்னும் சிதையாதிருக்கும்போதே கடந்து செல். ஏனெனில் அதன் பின் விகாரமற்ற உடல் நிலை பெறுதல் நிச்சயமாக அரிது.
Sūta (Lomaharṣaṇa) addressing the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa frame)
Listener: Śaunaka and sages (frame)
Scene: A vast dark ocean labeled ‘duḥkha’ with a fragile boat labeled ‘śarīra’; cracks begin to appear in the hull; a distant luminous shore marked ‘mokṣa’ or ‘pāra’; a pilgrim rows urgently while time (as a shadowy figure) approaches.
FAQs
Practice for liberation now—before the body fails—because such a capable human condition is rare and fleeting.
None is specified; the verse is an exhortation toward timely spiritual effort.
No specific rite; it prescribes immediate effort to ‘cross’ saṃsāra through dharmic-spiritual practice.