Adhyaya 6

Verse 1

व्यास उवाच । उपकाराय साधूनां गृहस्थाश्रमवासिनाम् । यथा च क्रियते धर्मो यथावत्कथयामि ते

வியாசர் கூறினார்—கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தில் வாழும் சத்புருஷர்களின் நன்மைக்காக, தர்மம் எவ்வாறு முறையாகச் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 2

वत्स गार्हस्थ्यमास्थाय नरः सर्वमिदं जगत् । पुष्णाति तेन लोकांश्च स जयत्यभिवांछितान्

அன்புக் குழந்தையே, கிருஹஸ்த தர்மத்தைச் சார்ந்த மனிதன் இந்த முழு உலகையும் போஷிக்கிறான்; அதே ஆதரவினால் அவன் விரும்பிய உலகங்களையும் வெற்றியையும் அடைகிறான்।

Verse 3

पितरो मुनयो देवा भूतानि मनुजास्तथा । क्रिमिकीटपतंगाश्च वयांसि पितरोऽसुराः

பித்ருக்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள், எல்லாப் பிராணிகளும் மனிதர்களும்—புழுக்கள், பூச்சிகள், பட்டங்கள், பறவைகள், பித்ருகணங்களும் அசுரர்களும் கூட—இப்புனித தர்ம ஒழுங்கினாலேயே போஷிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 4

गृहस्थमुपजीवंति ततस्तृप्तिं प्रयांति च । मुखं वास्य निरीक्षंते अपो नो दास्यतीति च

அவர்கள் இல்லறத்தாரைச் சார்ந்து வாழ்கிறார்கள்; அவராலே திருப்தி அடைகிறார்கள்; “நமக்கு நீர் தருவாரோ, தரமாட்டாரோ?” என்று அவரது முகத்தையே நோக்கிக் கொண்டிருப்பார்கள்।

Verse 5

सर्वस्याधारभूता ये वत्स धेनुस्त्रयीमयी । अस्यां प्रतिष्ठितं विश्वं विश्वहेतुश्च या मता

குழந்தையே! மூன்று வேதங்களால் ஆன இந்தத் தேனு அனைத்திற்கும் ஆதாரம். இவளிலேயே முழு உலகமும் நிலைபெற்றுள்ளது; இவளே உலகின் காரணம் எனக் கருதப்படுகிறாள்।

Verse 6

ऋक्पृष्ठासौ यजुःसंध्या सामकुक्षिपयोधरा । इष्टापूर्तविषाणा च साधुसूक्ततनूरुहा

அவளின் முதுகு ரிக் வேதம்; அவளின் சந்தி-மாலைகள் யஜுர்வேதம்; அவளின் வயிறும் பால் மடிகளும் சாமவேதம். அவளின் கொம்புகள் இஷ்ட-பூர்த்த (யாகமும் தானப் புண்ணியமும்); அவளின் உடல் ரோமங்கள் சாதுக்கள் உரைக்கும் ஸ்தோத்திரவாக்குகள்।

Verse 7

शांति पुष्टिशकृन्मूत्रा वर्णपादप्रतिष्ठिता । उपजीव्यमाना जगतां पदक्रमजटाघनैः

அவளின் சாணமும் மூத்திரமும் சாந்தியும் போஷணமும் ஆகும்; அவள் வர்ணங்களின் பாதங்களில் நிலைபெற்றவள். அவளின் குளம்படிகளின் தடங்களாலும், அடர்ந்த ஜடைக் கொத்துகளாலும் எல்லா உலகங்களும் வாழ்கின்றன।

Verse 8

स्वाहाकारस्वधाकारौ वषट्कारश्च पुत्रक । हन्तकारस्तथै वान्यस्तस्याः स्तनचतुष्टयम्

அன்புக் குழந்தையே, அவள் (அந்த தேனு) நான்கு முலைகள்—‘ஸ்வாஹா’ எனும் அழைப்பு, ‘ஸ்வதா’ எனும் அழைப்பு, ‘வஷட்’ எனும் அழைப்பு, மேலும் ‘ஹந்தா’ எனும் அழைப்பு—இவையே அவளுடைய முலைநால்கும் எனச் சொல்லப்படுகின்றன।

Verse 9

स्वाहाकारस्तनं देवाः पितरश्च स्वधामयम् । मुनयश्च वषट्कारं देवभूतसुरेश्वराः

தேவர்கள் ‘ஸ்வாஹா’ முலையிலிருந்து அருந்துவர்; பித்ருக்கள் ‘ஸ்வதா’மய முலையிலிருந்து; முனிவர்கள் ‘வஷட்’ முலையிலிருந்து அருந்துவர்—இவ்வாறு தெய்வீக உயிர்கள், பூதகணங்கள், சுரேஸ்வரர்கள் போஷணம் பெறுகின்றனர்।

Verse 10

हन्तकारं मनुष्याश्च पिबंति सततं स्तनम् । एवमध्यापयेदेव वेदानां प्रत्यहं त्रयीम्

மனிதர்கள் ‘ஹந்தா’ எனப்படும் முலையிலிருந்து எப்போதும் அருந்துகின்றனர். ஆகவே, ஆண்டவனே, வேதத் திரயத்தை நாள்தோறும் முறையாகக் கற்பிக்க வேண்டும்।

Verse 11

तेषामुच्छेदकर्त्ता यः पुरुषोऽनंतपापकृत् । स तमस्यंधतामिस्रे नरके हि निमज्जति

அவர்களின் போஷணத்தைத் துண்டிப்பவன் அளவற்ற பாவம் செய்பவன்; அவன் ‘அந்ததாமிஸ்ர’ எனப்படும் நரகத்தில், இருளின் மேல் இருளில், நிச்சயமாக மூழ்குவான்।

Verse 12

यस्त्वेनां मानवो धेनुं स्वर्वत्सैरमरादिभिः । पूजयत्युचिते काले स स्वर्गायोपपद्यते

ஆனால் உரிய காலத்தில் இந்த தேனுவை—அவளுடைய விண்ணுலகக் கன்றும் அமரர்களின் கூட்டமும் உடன்—வழிபடுகின்ற மனிதன் சொர்க்கத்திற்குத் தகுதியடைகிறான்।

Verse 13

तस्मात्पुत्र मनुष्येण देवर्षि पितृमानवाः । भूतानि चानुदिवसं पोष्याणि स्वतनुर्यथा

ஆகையால், மகனே, மனிதன் தேவரிஷிகள், பித்ருக்கள், பிற மனிதர்கள் மற்றும் எல்லா உயிர்களையும் தினந்தோறும் தன் உடலைப் போல் போஷிக்க வேண்டும்।

Verse 14

तस्मात्स्नातः शुचिर्भूत्वा देवर्षिपितृतर्पणम् । यज्ञस्यांते तथैवाद्भिः काले कुर्यात्समाहितः

ஆகையால், நீராடி தூய்மையடைந்து, உரிய காலத்தில் அமைதியான மனத்துடன்—வழிபாடு மற்றும் யாகத்தின் முடிவில் குறிப்பாக—நீரால் தேவரிஷி பித்ரு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 15

सुमनोगन्धपुष्पैश्च देवानभ्यर्च्य मानवः । ततोग्नेस्तर्पणं कुर्याद्द्याच्चापि बलींस्तथा

நல்ல மனத்துடன் மணமிகு மலர்களால் தேவர்களை அர்ச்சித்து, பின்னர் அக்னிக்கு தர்ப்பணம் செய்து, விதிப்படி பலி காணிக்கைகளையும் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 16

नक्तंचरेभ्यो भूतेभ्यो बलिमाकाशतो हरेत् । पितॄणां निर्वपेत्तद्वद्दक्षिणाभिमुखस्ततः

இரவில் உலாவும் உயிர்களுக்காக உயர்ந்த இடத்திலிருந்து பலியை இட வேண்டும்; அதுபோல தெற்கை நோக்கி பித்ருக்களுக்கான படையலையும் வைக்க வேண்டும்।

Verse 17

गृहस्थस्तत्परो भूत्वा समाहितमानसः । ततस्तोयमुपादाय तेष्वेवार्पण सत्क्रियाम्

இல்லறத்தான் இக்கடமைகளில் பற்றுடன் அமைதியான மனத்துடன் இருந்து, பின்னர் நீரை எடுத்துக் கொண்டு விதிப்படி அவர்களுக்கே உரிய சத்கிரியையாக அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 18

स्थानेषु निक्षिपेत्प्राज्ञो नाम्ना तूदिश्य देवताः । एवं बलिं गृहे दत्त्वा गृहे गृहपतिः शुचिः

அறிவுடையவன் தேவதைகளைப் பெயரால் அழைத்து, உரிய இடங்களில் பலியை வைக்க வேண்டும். இவ்வாறு வீட்டில் பலி அளித்தால் இல்லத்தான் தன் இல்லத்தில் தூய்மையுடன் இருப்பான்.

Verse 19

आचम्य च ततः कुर्यात्प्राज्ञो द्वारावलोकनम् । मुहूर्तस्याष्टमं भागमुदीक्षेतातिथिं ततः

ஆசமனம் செய்து பின் அறிவுடையவன் வாசல்நோக்கிப் பார்ப்பான். ஒரு முஹூர்த்தத்தின் எட்டில் ஒரு பங்கு நேரம் வரை விருந்தினர் வருகையை எதிர்நோக்கி காத்திருப்பான்.

Verse 20

अतिथिं तत्र संप्राप्तमर्घ्यपाद्योदकेन च । बुभुक्षुमागतं श्रांतं याचमानमकिंचनम्

அங்கு வந்த விருந்தினர்—பசித்தும் களைத்தும் உதவி வேண்டியும் எதுவுமில்லாதவராயிருந்தால்—அர்க்யமும் பாத்யநீரும் அளித்து முறையாக வரவேற்க வேண்டும்.

Verse 21

ब्राह्मणं प्राहुरतिथिं संपूज्य शक्तितो बुधैः । न पृछेत्तत्राचरणं स्वाध्यायं चापि पंडितः

அறிஞர்கள் பிராமணனையே ‘அதிதி’ எனக் கூறுவர். தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அவனைப் போற்றி, இல்லத்தான் அங்கே அவன் நடத்தை அல்லது வேதஸ்வாத்யாயம் பற்றி விசாரிக்கக் கூடாது.

Verse 22

शोभनाशोभनाकारं तं मन्येत प्रजापतिम् । अनित्यं हि स्थितो यस्मात्तस्मादतिथिरुच्यते

விருந்தினர் அழகாகத் தோன்றினாலும் அழகற்றதாகத் தோன்றினாலும், அவரை பிரஜாபதியே என எண்ண வேண்டும். அவர் தங்குதல் நிலையானதல்ல; அதனால் ‘அதிதி’ எனப்படுகிறார்.

Verse 23

तस्मै दत्त्वा तु यो भुंक्ते स तु भुंक्तेऽमृतं नरः । अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रति निवर्तते

அதிதிக்கு முதலில் அளித்து பின்னர் உண்பவன் உண்மையில் அமிர்தத்தை அனுபவிப்பவன். ஆனால் யாருடைய இல்லத்திலிருந்து அதிதி நம்பிக்கை முறிந்து திரும்பிச் செல்கிறானோ—

Verse 24

स दत्त्वा दुष्कृतं तस्मै पुण्यमादाय गच्छति । अपि वा शाकदानेन यद्वा तोयप्रदानतः । पूजयेत्तं नरः भक्त्या तेनैवातो विमुच्यते

அவன் (அதிதி) தன் துஷ்கிருதத்தை அங்கே விட்டுவிட்டு, அவருடைய புண்ணியத்தை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறான். ஆகவே மனிதன் பக்தியுடன் அதிதியைப் போற்ற வேண்டும்—கீரை/காய்கறி தானமாக இருந்தாலும், நீர் அளிப்பதாக இருந்தாலும்; அதனால் மட்டும் இக்குற்றத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 25

युधिष्ठिर उवाच । विवाहा ब्राह्मदैवार्षाः प्राजापत्यासुरौ तथा । गांधर्वो राक्षसश्चापि पैशाचोष्टम उच्यते

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—திருமண வகைகள்: பிராஹ்மம், தைவம், ஆர்ஷம்; அதுபோல பிராஜாபத்யம், ஆசுரம்; மேலும் காந்தர்வம், ராக்ஷசம்; எட்டாவது பைசாசம் எனப்படுகிறது.

Verse 26

एतेषां च विधिं ब्रूहि तथा कार्यं च तत्त्वतः । गृहस्थानां तथा धर्मान्ब्रूहि मे त्वं विशेषतः

இவ்விவாகங்களின் முறையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; மேலும் உண்மையில் செய்யவேண்டியது என்னவென்றும் விளக்குங்கள். அதோடு இல்லறத்தாரின் தர்மங்களையும் குறிப்பாக எனக்குக் கூறுங்கள்.

Verse 27

पराशर उवाच । स ब्राह्मो वरमाहूय यत्र कन्या स्वलंकृता । दीयते तत्सुतः पूयात्पुरुषानेकविंशतिम्

பராசரர் கூறினார்—மணமகனை அழைத்து, அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியைத் தானமாக அளிப்பது பிராஹ்ம விவாகம். அந்த இணைவில் பிறக்கும் மகன் இருபத்தொன்று தலைமுறை ஆண்களைப் புனிதப்படுத்துவான்.

Verse 28

यज्ञस्थायर्त्विजे दैवस्तज्जः पाति चतुर्दश । वरादादाय गोद्वन्द्वमार्षस्तज्जः पुनाति षट्

யாகத்தில் நியமிக்கப்பட்ட ருத்விஜனுக்குக் கன்னியாதானம் செய்வது ‘தைவ விவாகம்’; அதில் பிறந்த சந்ததி பதினான்கு தலைமுறைகளைப் பாதுகாக்கும். வரனிடமிருந்து பசு-இரட்டையை ஏற்று செய்வது ‘ஆர்ஷ விவாகம்’; அதில் பிறந்த சந்ததி ஆறு தலைமுறைகளைத் தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 29

सहोभौ चरतां धर्मं प्राजापत्यः स ईरितः । वरवध्वोः स्वेच्छय्रा च गांधर्वोऽन्योन्यमैत्रतः । प्रसह्य कन्याहरणाद्राक्षसो निन्दितः सताम्

மணமகன்-மணமகள் இருவரும் சேர்ந்து தர்மத்தை அனுசரிப்பது ‘ப்ராஜாபத்ய’ம் எனக் கூறப்படுகிறது. இருவரின் சுய விருப்பமும் பரஸ்பர அன்பும் நட்பும் கொண்டு நிகழ்வது ‘காந்தர்வ’ விவாகம். வலுக்கட்டாயமாகக் கன்னியைக் கடத்தி நிகழ்வது ‘ராக்ஷஸ’ம்; அது சத்புருஷர்களால் கண்டிக்கப்படுகிறது.

Verse 30

छलेन कन्याहरणात्पैशाचो गर्हितोऽष्टमः । प्रायः क्षत्रविशोरुक्ता गांधर्वासुरराक्षसाः

ஏமாற்றத்தால் கன்னியைக் கவர்ந்து கொள்ளும் எட்டாவது ‘பைசாச’ விவாகம் கண்டிக்கத்தக்கது. மேலும் ‘காந்தர்வ’, ‘ஆசுர’, ‘ராக்ஷஸ’ வகைகள் பெரும்பாலும் க்ஷத்திரியர் மற்றும் வைசியருடன் தொடர்புடையவை எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 31

अष्टमस्त्वेष पापिष्ठः पापिष्ठानां च संभवः । सवर्णया करो ग्राह्यो धार्यः क्षत्रियया शरः

இந்த எட்டாவது (பைசாசம்) மிகப் பாவமிகுந்தது; பாவங்களுக்கே காரணமாகும். தன் வர்ணத்துப் பெண்ணின் விஷயத்தில் தண்டம் ‘கர-க்ராஹ்யம்’ (கையைப் பிடித்தல்) எனக் கூறப்படுகிறது; க்ஷத்திரியப் பெண்ணின் விஷயத்தில் ‘சர-தாரணம்’ (அம்பைத் தாங்குதல்) தண்டமாகும்.

Verse 32

प्रतोदो वैश्यया धार्यो वासोंतः शूद्रया तथा । असवर्णा स्वेष विधिः स्मृतौ दृष्टश्च वेदने

வைசியப் பெண்ணின் விஷயத்தில் தண்டமாக ‘ப்ரதோத’ (அங்குசம்) தாங்குதல் கூறப்படுகிறது; சூத்ரப் பெண்ணின் விஷயத்தில் அதுபோல ‘வாஸோந்த’ எனும் தண்டம். வேறு வர்ணப் பெண்ணுக்குச் ஸ்மிருதிகளிலும் வேதநீதிப் புரிதலிலும் தனித்த விதி காணப்படுகிறது.

Verse 33

सवर्णाभिस्तु सर्वाभिः पाणिर्ग्राह्यस्त्वयं विधिः । धर्म्ये विवाहे जायंते धर्म्याः पुत्राः शतायुषः

தன் வர்ணத்தைச் சேர்ந்த பெண்களைத் திருமணம் செய்வதே விதியாகும். தர்ம நெறிப்படி நடக்கும் திருமணத்தால் தர்ம சிந்தனையுள்ள, நூறாண்டு வாழும் புத்திரர்கள் பிறக்கிறார்கள்.

Verse 34

अधर्म्याद्धर्म्मरहिता मंदभाग्यधनायुषः । कृतकालाभिगमने धर्मोयं गृहिणः परः

அதர்மமான திருமணத்தால் தர்மமற்ற, துரதிர்ஷ்டவசமான, வறுமையுடைய, குறைந்த ஆயுள் கொண்ட குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. சரியான காலத்தில் மனைவியை அணுகுவதே இல்லறத்தானின் சிறந்த தர்மமாகும்.

Verse 35

स्त्रीणां वरमनुस्मृत्य यथाकाम्यथवा भवेत् । दिवाभिगमनं पुंसामनायुष्यं परं मतम्

பெண்களின் விருப்பத்தை கருத்தில் கொண்டாலும், பகல் நேரத்தில் உடலுறவு கொள்வது ஆண்களின் ஆயுளைக் குறைக்கும் செயலாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 36

श्राद्धार्हः सर्वपर्वाणि न गंतव्यानि धीमता । तत्र गछन्स्त्रियं मोहार्द्धर्मात्प्रच्यवते परात्

சிராத்தம் செய்யத் தகுதியுள்ள புத்திசாலி மனிதன், புனித நாட்களில் பெண்களை நாடக்கூடாது. மோகத்தால் அவ்வாறு செய்தால், அவன் உயர்ந்த தர்மத்திலிருந்து நழுவுகிறான்.

Verse 37

ऋतुकालाभिगामी यः स्वदारनिरतश्च यः । स सदा ब्रह्मचारी हि विज्ञेयः स गृहाश्रमी

ருது காலத்தில் மட்டும் மனைவியை அணுகுபவனும், தன் மனைவியிடமே ஈடுபாடு கொண்டவனும் ஆகிய இல்லறத்தான், எப்போதும் பிரம்மச்சாரியாகவே அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 38

आर्षे विवाहे गोद्वंद्वं यदुक्तं तत्र शस्यते । शुल्कमण्वपि कन्यायाः कन्याविक्रयपापकृत्

ஆர்ஷ விவாகத்தில் கூறப்பட்ட பசுக்களின் ஜோடி அங்கே ஏற்றதுமாகப் புகழத்தக்கதுமாகும். ஆனால் கன்னிக்காகச் சிறிதளவானாலும் சுல்கம் பெறுவது கன்னி-விற்பனைப் பாவத்தை உண்டாக்கும்.

Verse 39

अपत्यविक्रयात्कल्पं वसेद्विट्कृमिभोजने । अतो नाण्वपि कन्याया उपजीव्यं नरैर्धनम्

சந்ததியை விற்றவன் மலத்தை உண்ணும் புழுக்கள் வாழும் உலகில் ஒரு கல்பம் முழுதும் தங்குவான். ஆகவே கன்னியின் ‘விலை’ மூலம் வந்த செல்வத்தைச் சிறிதளவாகவும் வாழ்வாதாரமாகக் கொள்ளக் கூடாது.

Verse 40

तत्र तुष्टा महालक्ष्मीर्निवसेद्दानवारिणा । वाणिज्यं नीचसेवा च वेदानध्ययनं तथा

அங்கே, அத்தகைய அதர்மத்தால் உண்டான ‘தானம்’ முதலியவற்றைத் தவிர்ப்பவனிடம் மகிழ்ந்த மகாலட்சுமி தங்குவாள். அதே நோக்கில் வாணிகம், தாழ்ந்தோரின் சேவை, வாழ்விற்காக வேதப் படிப்பும் தவிர்க்கத்தக்கது.

Verse 41

कुविवाहः क्रियालोपः कुले पतनहेतवः । कुर्याद्वैवाहिके चाग्नौ गृह्यकर्म्मान्वहं गृही

தவறான திருமணமும் விதிப்படி செய்ய வேண்டிய கர்மங்களின் விடுபாடும் குலவீழ்ச்சிக்குக் காரணம். ஆகவே இல்லறத்தான் திருமண அக்னியில் தினமும் கிருஹ்யகர்மங்களை இடையறாது செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

पञ्चयज्ञक्रियां चापि पक्तिं दैनंदिनीमपि । गृहस्थाश्रमिणः पञ्चसूनाकर्म दिनेदिने

இல்லறத்தான் பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களின் கர்மங்களையும் தினசரி சமையல் கர்மத்தையும் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் நாள்தோறும் சாதாரண வாழ்வால் இல்லறத்தார்க்கு ‘பஞ்சசூனா’ எனும் வதைபோன்ற பாரங்கள் தவிர்க்க முடியாமல் ஏற்படும்.

Verse 43

कुण्डनी पेषणी चुल्ली ह्युदकुम्भी तु मार्जनी । तासां च पंचसूनानां निराकरणहेतवः । क्रतवः पंच निर्द्दिष्टा गृहिश्रेयोभिवर्द्धनाः

உரல், ஆட்டுக்கல், அடுப்பு, நீர்க்குடம், துடைப்பம்—இவை இல்லத்தின் ஐந்து ‘சூனா’கள் (அறியாமைத் தீங்கின் காரணங்கள்) எனக் கூறப்பட்டன. இவற்றால் உண்டாகும் குற்றத்தை நீக்க ஐந்து தினயாகங்கள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன; அவை இல்லறத்தாரின் நலம், பாக்கியத்தை வளர்க்கும்।

Verse 44

पठनं ब्रह्मयज्ञः स्यात्तर्पणं च पितृक्रतुः । होमो दैवो बलिर्भौत आतिथ्यं नृक्रतुः क्रमात्

பாடம்/ஸ்வாத்யாயம் பிரம்மயாகம்; தர்ப்பணம் பித்ருயாகம்; அக்னியில் ஹோமம் தேவயாகம்; பலி சமர்ப்பணம் பூதயாகம்; விருந்தோம்பல் ந்ருயாகம்—இவ்வாறு வரிசையாக உரைக்கப்பட்டது।

Verse 45

वैश्वदेवांतरे प्राप्तः सूर्योढो वातिथिः स्मृतः । अतिथेरादितोप्येते भोज्या नात्र विचारणा

வைஶ்வதேவ இடைவேளையில் வருபவர்—சூரியோதயத்திற்கு முன்பாகவோ சூரியோதயத்திலோ—அவரே ‘அதிதி’ என நினைக்கப்படுகிறார். அதிதியை முதலில் வைத்து இவர்கள் அனைவருக்கும் உணவு அளிக்க வேண்டும்; இதில் தயக்கம் வேண்டாம்।

Verse 46

पितृदेवमनुष्येभ्यो दत्त्वाश्नात्यमृतं गृही । अदत्त्वान्नं च यो भुंक्ते केवलं स्वोदरंभरिः

பித்ரு, தேவர், மனிதர் ஆகியோருக்கு அளித்து இல்லறத்தார் உண்ணுவது அமுதுபோல் ஆகும். அளிக்காமல் உண்ணுபவன் வெறும் தன் வயிற்றை நிரப்புபவனே.

Verse 47

वैश्वदेवेन ये हीना आतिथ्येन विवर्जिताः । सर्वे ते वृषला ज्ञेयाः प्राप्तवेदा अपि द्विजाः

வைஶ்வதேவம் இன்றியும் விருந்தோம்பலை விட்டு விடுபவர்களும்—அவர்கள் அனைவரும் ‘விருஷலர்’ (ஒழுக்கத்தில் வீழ்ந்தோர்) என அறியப்படுவர்; அவர்கள் த்விஜராயினும் வேதம் கற்றவராயினும்.

Verse 48

अकृत्वा वैश्वदेवं तु भुञ्जते ये द्विजाधमाः । इह लोकेन्नहीनाः स्युः काकयोनिं व्रजंत्यथो

வைஶ்வதேவம் செய்யாமல் உண்பவர்கள் எனும் கீழ்மையான இருமுறைப் பிறந்தோர், இவ்வுலகில் அன்னமின்றி வாடி, பின்னர் காகயோனியை அடைவர்.

Verse 49

वेदोक्तं विदितं कर्म्म नित्यं कुर्यादतंद्रितः । यदि कुर्याद्यथाशक्ति प्राप्नुयात्सद्गतिं पराम्

வேதம் விதித்தும் அறிந்தும் உள்ள கடமைகளை அலட்சியமின்றி நாள்தோறும் செய்ய வேண்டும். தன் ஆற்றலுக்கேற்ப செய்பவன் பரம சத்கதியை அடைவான்.

Verse 50

षष्ठ्यष्टम्योर्वसेत्पापं तैले मांसे सदैव हि । चतुर्दश्यां पञ्चदश्यां तथैव च क्षुरे भगे

ஷஷ்டி, அஷ்டமி திதிகளில் பாவம் எண்ணெயிலும் மாம்சத்திலும் தங்கும் எனக் கூறப்படுகிறது. அதுபோல் சதுர்தசி, பஞ்சதசி திதிகளில் கத்தரிக்கோலும் காமவின்பமும் பாவவாசஸ்தலமாம்.

Verse 51

उदयन्तं न वीक्षेत नास्तं यंतं न मस्तके । न राहुणोपस्पृष्टं च नांडस्थं वीक्षयेद्रविम्

உதயிக்கும் சூரியனை உற்றுநோக்கக் கூடாது; அஸ்தமிக்கும் சூரியனையும் அல்ல; தலைமேல் நிற்கும் சூரியனையும் அல்ல. ராகுவால் பிடிக்கப்பட்ட (கிரகண) சூரியனையோ, நீரில் பிரதிபலிக்கும் சூரியனையோ நோக்கக் கூடாது.

Verse 52

न वीक्षेतात्मनो रूपमप्सु धावेन्न कर्दमे । न नग्नां स्त्रियमीक्षेत न नग्नो जलमाविशेत्

நீரில் தன் உருவப் பிரதிபலிப்பை நோக்கக் கூடாது; சேற்றில் ஓடக் கூடாது. நிர்வாணப் பெண்ணை நோக்கக் கூடாது; தானும் நிர்வாணமாக நீரில் இறங்கக் கூடாது.

Verse 53

देवतायतनं विप्रं धेनुं मधु मृदं तथा । जातिवृद्धं वयोवृद्धं विद्यावृद्धं तथैव च

தேவாலயம், பிராமணர், பசு, தேன், புனித மண்—இவற்றை முறையாகப் போற்றி வணங்க வேண்டும்; மேலும் குலத்தில் உயர்ந்தோர், வயதில் மூத்தோர், கல்வியில் முதிர்ந்தோரையும் மதிக்க வேண்டும்।

Verse 54

अश्वत्थं चैत्यवृक्षं च गुरुं जलभृतं घटम् । सिद्धान्नं दधिसिद्धार्थं गच्छन्कुर्यात्प्रदक्षिणम्

நடந்து செல்லும் போது அரசமரம், சைத்யமரம், குரு, நீர் நிரம்பிய குடம், ‘சித்தான்னம்’ மற்றும் தயிரில் கலந்த வெள்ளை கடுகு—இவற்றை வலம்வந்து பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்।

Verse 55

रजस्वलां न सेवेत नाश्नीयात्सह भार्यया । एकवासा न भुञ्जीत न भुञ्जीतोत्कटासने

மாதவிடாய் உள்ள பெண்ணுடன் சேர்ந்து நடக்கக் கூடாது; மனைவியுடன் ஒன்றாக அமர்ந்து உணவும் உண்ணக் கூடாது. ஒரே ஆடை மட்டும் அணிந்து உண்பதும் கூடாது; உயர்ந்த/தகாத ஆசனத்தில் அமர்ந்து உண்பதும் கூடாது।

Verse 56

नाशुचिं स्त्रियमीक्षेत तेज स्कामो द्विजोत्तमः । असंतर्प्य पितॄन्देवान्नाद्यादन्नं च कुत्रचित्

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! தெய்வீக ஒளி (தேஜஸ்) காக்க விரும்புபவன் அசுசியான பெண்ணை நோக்கக் கூடாது. மேலும் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்தி செய்யாமல் எங்கும் அன்னம் உண்ணக் கூடாது।

Verse 57

पक्वान्नं चापि नो मांसं दीर्घकालं जिजीविषुः । न मूत्रणं व्रजे कुर्यान्न वल्मी के न भस्मनि

நீண்ட ஆயுள் விரும்புபவன் சமைத்த அன்னமே உண்ண வேண்டும்; மாம்சம் உண்ணக் கூடாது. கோவிலில் அல்ல, குறிப்பாக கோட்டகத்தில், எறும்புப் புற்றின் மீது, சாம்பலின் மீது சிறுநீர் கழிக்கக் கூடாது।

Verse 58

न गत्तेंषु ससत्त्वेषु न तिष्ठन्न व्रजन्नपि । ब्राह्मणं सूर्यमग्निं च चंद्रऋक्षगुरूनपि

உயிர்களிடையே நடக்கையிலும் நின்றபோதிலும் அலைந்தபோதிலும்—பிராமணர், சூரியன், அக்னி, சந்திரன், நட்சத்திரங்கள், குருமார்கள் ஆகியோரைக் கெளரவமின்றி நடத்தக் கூடாது।

Verse 59

अभिपश्यन्न कुर्वीत मलमूत्रविसर्ज नम् । मुखेनोपधमेन्नाग्निं नग्नां नेक्षेत योषितम्

சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டே மலமூத்திரம் கழிக்கக் கூடாது; வாயால் அக்னியில் ஊதக் கூடாது; நிர்வாணப் பெண்ணை நோக்கக் கூடாது।

Verse 60

नांघ्री प्रतापयेदग्नौ न वस्तु अशुचि क्षिपेत् । प्राणिहिंसां न कुर्वीत नाश्नीयात्संध्य योर्द्वयोः

புனித அக்னியில் கால்களைச் சூடாக்கக் கூடாது; அதில் அசுத்தமான பொருளை எறியக் கூடாது; உயிர்களுக்கு வன்முறை செய்யக் கூடாது; காலை-மாலை சந்திகளில் உணவு உண்ணக் கூடாது।

Verse 61

न संविशेच्च संध्यायां प्रातः सायं क्वचिद्बुधः । नाचक्षीत धयंतीं गां नेंद्रचापं प्रदर्शयेत्

ஞானி காலை அல்லது மாலை சந்திக்காலத்தில் எங்கும் படுத்துக் கொள்ளக் கூடாது; கன்றுக்கு பால் ஊட்டும் பசுவை நோக்கக் கூடாது; இந்திரவில்லைக் காட்டி சுட்டிக் காட்டக் கூடாது।

Verse 62

नैकः सुप्यात्क्वचिच्छून्ये न शयानं प्रबोधयेत् । पंथानं नैकलो यायान्न वार्य्यंजलिना पिबेत्

வெறிச்சோடிய இடத்தில் தனியாக உறங்கக் கூடாது; உறங்குபவரை எழுப்பக் கூடாது; பாதையில் தனியாகச் செல்லக் கூடாது; கைகளால் அஞ்சலி செய்து நீர் அருந்தக் கூடாது।

Verse 63

न दिवोद्धृतसारं च भक्षयेद्दधि नो निशि । स्त्रीधर्मिणी नाभिवदेन्नाद्यादातृप्ति रात्रिषु

பகலில் மேல்சாரம் அகற்றப்பட்ட தயிரை உண்ணக் கூடாது; இரவிலும் தயிரை உண்ணக் கூடாது. மாதவிடாய் நிலையில் உள்ள பெண் வணக்கம் செலுத்தக் கூடாது; இரவில் மிகுந்த திருப்தி வரை உண்ணக் கூடாது.

Verse 64

तौर्यत्रिकप्रियो न स्यात्कांस्ये पादौ न धावयेत् । श्राद्धं कृत्वा परश्राद्धे योऽश्नीयाज्ज्ञानवर्जितः

இசை‑நடனம்‑வாத்தியம் எனும் ‘தௌர்யத்ரிக’த்தில் மிகையாக ஆசை கொள்ளக் கூடாது; காஞ்சிப் பாத்திரத்தில் கால்களை கழுவக் கூடாது. தன் சிராத்தம் செய்து, அறிவில்லாமல் பிறரின் சிராத்தத்தில் உண்பவன் முறையல்லாத செயல் செய்கிறான்.

Verse 65

दातुः श्राद्धफलं नास्ति भोक्ता किल्बिषभुग्भवेत् । न धारयेदन्यभुक्तं वासश्चोपानहावपि

அர்ப்பிக்கப்பட்டதை முறையற்ற விதத்தில் உண்டால் தானம் செய்தவரின் சிராத்தப் பலன் கெடும்; உண்பவன் பாவப் பங்காளி ஆவான். பிறர் அணிந்த உடையும், காலணியும் கூட அணியக் கூடாது.

Verse 66

न भिन्नभाजनेऽश्नीयान्नासीताग्न्यादिदूषिते । आरोहणं गवां पृष्ठे प्रेतधूमं सरित्तटम्

உடைந்த பாத்திரத்தில் உண்ணக் கூடாது; தீ முதலியவற்றால் மாசடைந்த இடத்தில் அமரக் கூடாது. பசுவின் முதுகில் ஏறுதல், பிரேதச் சடங்கின் புகைத் தொடர்பு, மற்றும் அசுபமாக ஆற்றங்கரையில் தங்குதல்—இவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 67

बालातपं दिवास्वापं त्यजेद्दीर्घं जिजीविषुः । स्नात्वा न मार्जयेद्गात्रं विसृजेन्न शिखां पथि

நீண்ட ஆயுள் விரும்புபவன் கடும் வெயில் (பாலாதபம்) மற்றும் பகல் உறக்கத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். குளித்த பின் உடலை மிகையாகத் தேய்க்கக் கூடாது; வழியில் சிகையை அவிழ்த்து விடக் கூடாது.

Verse 68

हस्तौ शिरो न धुनुयान्नाकर्षेदासनं पदा । करेण नो मृजेद्गात्रं स्नानवस्त्रेण वा पुनः

தலையின் மேல் கைகளை அசைக்கக் கூடாது; காலால் ஆசனத்தை இழுக்கக் கூடாது. கையால் உடலை உரசக் கூடாது; குளியல் துணியாலும் முறையின்றி மீண்டும் உரசாதிருப்பான்।

Verse 69

शुनोच्छिष्टं भवेद्गात्रं पुनः स्नानेन शुध्यति । नोत्पाटयेल्लोमनखं दशनेन कदाचन

நாயின் எச்சில் உடலில் பட்டால் உடல் அசுத்தமாகும்; குளிப்பதால் மீண்டும் தூய்மை பெறும். எப்போதும் முடியைப் பிடுங்காதே; பற்களால் நகங்களை கடிக்காதே।

Verse 70

करजैः करजच्छेदं विवर्जयेच्छुभाय तु । यदायत्यां त्यजेत्तन्न कुर्यात्कर्म प्रयत्नतः

மங்களத்திற்காக நகத்தால் நகத்தை கிழித்து வெட்டுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். பின்னர் வருந்தி கைவிட வேண்டிய செயலை முயன்றும் செய்யாதிருப்பான்।

Verse 71

अद्वारेण न गन्तव्यं स्ववेश्मापि कदाचन । क्रीडेन्नाज्ञैः सहासीत न धर्म्मघ्नैर्न रोगिभिः

வாசல் வழியல்லாமல்—தன் வீட்டிற்கேனும்—எப்போதும் நுழையக் கூடாது. அறியாதவர்களுடன் விளையாடாதே; தர்மத்தை அழிப்போருடனும், நோயாளிகளுடனும் (தூய்மை-ஒழுக்கம் கெடும் வகையில்) நட்பு கொள்ளாதே।

Verse 72

न शयीत क्वचिन्नग्नः पाणौ भुंजीत नैव च । आर्द्रपादकरास्योऽश्नन्दीर्घकालं न जीवति

எங்கும் நிர்வாணமாக உறங்கக் கூடாது; கையில் வைத்து உணவும் உண்ணக் கூடாது. ஈரமான கால்கள், ஈரமான கைகள், ஈரமான வாயுடன் உண்ணுபவன் நீண்ட நாள் வாழான்।

Verse 73

संविशेन्नार्द्रचरणो नोच्छिष्टः क्वचिदाव्रजेत् । शयनस्थो न चाश्नीयान्न पिबेच्च जलं द्विजः

இருமுறை பிறந்தவன் ஈரமான கால்களுடன் படுக்கக் கூடாது; உச்சிஷ்ட நிலையில் எங்கும் செல்லக் கூடாது. படுக்கையில் படுத்தபடி உணவு உண்ணக் கூடாது; அதே நிலையில் நீரும் அருந்தக் கூடாது.

Verse 74

सोपानत्को नोपविशेन्न जलं चोत्थितः पिबेत् । सर्व्वमम्लमयं नाद्यादारोग्यस्याभिलाषुकः

காலணியுடன் அமரக் கூடாது; நின்றபடி நீர் அருந்தக் கூடாது. ஆரோக்கியம் விரும்புபவன் முழுவதும் புளிப்புச் சுவையுடைய உணவுகளை உண்ணக் கூடாது.

Verse 75

न निरीक्षेत विण्मूत्रे नोच्छिष्टः संस्पृशेच्छिरः । नाधितिष्ठेत्तुषांगार भस्मकेशकपालिकाः

மலம், மூத்திரம் ஆகியவற்றை நோக்கக் கூடாது; உச்சிஷ்ட நிலையில் தலையைத் தொடக் கூடாது. உமி, எரியும் கரி, சாம்பல், முடி, உடைந்த பானைத் துண்டுகள் மீது கால்வைக்கக் கூடாது.

Verse 76

पतितैः सह संवासः पतनायैव जायते । दद्यादासनं मंचं न शूद्राय कदाचन

பதிதர்களுடன் நெருங்கிய வாழ்வு தன்னுடைய வீழ்ச்சிக்கே காரணமாகும். சூத்ரனுக்கு எப்போதும் ஆசனம் அல்லது கட்டில் வழங்கக் கூடாது.

Verse 77

ब्राह्मण्याद्धीयते विप्रः शूद्रो धर्माच्च हीयते । धर्मोपदेशः शूद्राणां स्वश्रेयः प्रतिघातयेत्

விப்ரன் பிராமண்ய ஒழுக்கத்திலிருந்து விலகினால் தாழ்வுறுவான்; சூத்ரன் தன் தர்மத்திலிருந்து விலகினால் தாழ்வுறுவான். சூத்ரர்களுக்கு தர்மோபதேசம் செய்வது தன் நலனுக்கே தடையாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 78

द्विजशुश्रूषणं धर्म्मः शूद्राणां हि परो मतः । कण्डूयनं हि शिरसः पाणिभ्यां न शुभं मतम्

சூத்ரர்க்கு இருமுறை பிறந்தோரின் சேவையே பரம தர்மம் எனக் கூறப்படுகிறது; கைகளால் தலையைச் சொறிதல் அசுபம் என மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 79

आदिशेद्वैदिकं मंत्रं न शूद्राय कदाचन । ब्राह्मण्या दीयते विप्रः शूद्रो धर्म्माच्च हीयते

சூத்ரனுக்கு எப்போதும் வைதிக மந்திரத்தை உபதேசிக்கக் கூடாது; பிராமணன் பிராமண்ய ஒழுக்கத்தால் நிலைபெறுகிறான், சூத்ரன் தன் தர்மத்தை விட்டு விலகினால் தாழ்வுறுகிறான்.

Verse 80

आताडनं कराभ्यां च क्रोशनं केशलुंचनम् । अशास्त्रवर्तनं भूयो लुब्धात्कृत्वा प्रतिग्रहम्

கைகளால் அடித்தல், கூச்சலிடல், முடியைப் பறித்தல், மேலும் மீண்டும் மீண்டும் சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமாக நடப்பது—குறிப்பாக பேராசையுள்ளவரிடமிருந்து தானம் பெற்ற பின்—இவை கண்டிக்கத்தக்கவை.

Verse 81

ब्राह्मणः स च वै याति नरकानेकविंशतिम् । अकालमेघस्तनिते वर्षर्तौ पांसुवर्षणे

இத்தகைய பிராமணன் நிச்சயமாக இருபத்தொன்று நரகங்களுக்கு செல்கிறான்; மேலும் காலமல்லாத மேக இடிமுழக்கம், மழைக்காலத்தில் (அசாதாரண) முழக்கம், மற்றும் தூள்-மழை—இவை அசுபக் குறிகள்.

Verse 82

महाबालध्वनौ रात्रावनध्यायाः प्रकीर्तिताः । उल्कापाते च भूकंपे दिग्दाहे मध्यरात्रिषु

இரவில் மிகப் பயங்கரமான பெரும் ஒலி எழும்போது அனத்தியாயம் (பாராயணம்/படிப்பு நிறுத்தல்) விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அதுபோல உல்காபாதம், நிலநடுக்கம், திசை எரிதல் நேரங்களில்—குறிப்பாக நடுநிசியில்.

Verse 83

मध्ययोर्वृषलोपान्ते राज्यहारे च सूतके । दशाष्टकासु भूतायां श्राद्धाहे प्रतिपद्यपि

மத்திய சந்திக் காலத்தில், வृषல-சம்பந்தம் முடிந்தபின், அரசிழப்பு நேரத்தில், சூதகத்தில்; மேலும் தசமி-அஷ்டமி, பூதாதினம், ஸ்ராத்த தினம், பிரதிபதையிலும்—இவ்வெல்லாம் வேதப் படிப்பை நிறுத்த வேண்டும்।

Verse 84

पूर्णिमायां तथाष्टम्यां विड्वरे राष्ट्रविप्लवे । उपाकर्मणि चोत्सर्गे कल्पादिषु युगादिषु

பௌர்ணமி, அஷ்டமி நாட்களில்; பேரிடர், நாட்டுக் கலக்கம் நேரங்களில்; உபாகர்மம், உத்ஸர்கம் செய்யும் போது; கல்ப-யுகங்களின் தொடக்கத்தில்—இவற்றிலும் வேதாத்யயனம் விலக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 85

आरण्यकमधीत्यापि बाणसाम्नोरपि ध्वनौ । अनध्यायेषु चैतेषु चाधीयीत न वै क्वचित्

ஆரண்யகத்தைப் படித்தாலும், அம்புகளின் ஒலி மற்றும் போர்முழக்கம் கேட்டாலும்—இத்தகைய அனध्यாய காலங்களில் எங்கும் படிக்கக் கூடாது।

Verse 86

भूताष्टम्योः पञ्चदश्योर्ब्रह्मचारी सदा भवेत् । अनायुष्यकरं चेह परदारोपसर्पणम् । तस्मात्तद्दूरतस्त्याज्य वैरिणां चोपसेवनम्

பூதாஷ்டமி, பஞ்சதசி நாட்களில் எப்போதும் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். பிறருடைய மனைவியிடம் அணுகுதல் இங்கு ஆயுளைக் குறைக்கும்; ஆகவே அதைத் தொலைவிலிருந்தே விலக்க வேண்டும்; பகைவரின் நட்பு-சேவையும் துறக்க வேண்டும்।

Verse 87

पूर्वर्द्धिभिः परित्यक्तमात्मानं नावमानयेत् । सदोद्यमवतां यस्माच्छ्रियो विद्या न दुर्लभाः

முன்னைய செல்வங்கள் விலகினாலும் தன்னைத் தானே இகழக் கூடாது; ஏனெனில் எப்போதும் முயற்சியுள்ளவர்களுக்கு திருமகளும் கல்வியும் அரிதல்ல।

Verse 88

सत्यं ब्रूयात्प्रियं बूयान्न ब्रूयात्सत्यमप्रियम् । प्रियं च नानृतं ब्रूयादेष धर्मो विधीयते

உண்மையைச் சொல்லுக; இனிய சொற்களைச் சொல்லுக; கடுமையான உண்மையைச் சொல்லாதீர். இனிமையாகத் தோன்றும் பொய்யையும் சொல்லாதீர்—இதுவே விதிக்கப்பட்ட தர்மம்.

Verse 89

वाचोवेगं मनावेगं जिह्वावेगं च वर्ज येत् । गुह्यजान्यपि लोमानि तत्स्पर्शादशुचिर्भवेत

வாக்கின் வேகம், மனத்தின் வேகம், நாவின் வேகம்—இவற்றை அடக்க வேண்டும். மறைஉறுப்புகளில் பிறந்த முடிகளைத் தொட்டால்கூட அசுத்தம் உண்டாகும்.

Verse 90

पादधौतोदकं मूत्रमुच्छिष्टान्युदकानि च । निष्ठीवनं च श्लेष्माणं दूराद्दूरं विनिः क्षिपेत

கால் கழுவிய நீர், சிறுநீர், உச்சிஷ்ட நீர்கள், துப்பல் மற்றும் சளி—இவற்றையெல்லாம் மிகத் தொலைவில் எறிய வேண்டும்.

Verse 91

अहर्न्निशं श्रुतेर्जाप्याच्छौचाचारनिषेवणात । अद्रोहवत्या बुद्ध्या च पूर्वजन्म म्मरेद्द्विजः

இரவும் பகலும் வேத-ஸ்ருதி ஜபம், தூய்மை மற்றும் நல்லொழுக்கப் பழக்கம், மேலும் தீங்கில்லா புத்தியால்—த்விஜன் முன்ஜென்ம நினைவை அடையலாம்.

Verse 92

वृद्धान्प्रयत्नाद्वंदेत दद्यात्तेषां स्वमासनम । विनम्रकन्धरो भूयादनुयायात्ततश्च तान्

முதியோர்களை முயற்சியுடன் வணங்கி, அவர்களுக்கு தன் ஆசனத்தை அளிக்க வேண்டும். தோள்களைத் தாழ்த்தி பணிவுடன் இருந்து, பின்னர் மரியாதையுடன் அவர்களைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 93

श्रुतिभूदेवदेवानां नृपसाधुतपस्विनाम् । पतिव्रतानां नारीणां निन्दां कुर्यान्न कर्हि चित

வேதம் போற்றும் தேவர்கள், பூதேவர் எனப்படும் பிராமணர்கள், தர்மநெறி அரசர்கள், சாது‑தபஸ்விகள், மேலும் பதிவிரதை பெண்கள்—இவர்களை எந்நேரமும் நிந்திக்கக் கூடாது।

Verse 94

उद्धृत्य पञ्चमृत्पिंडान्स्नायात्परजलाशये । श्रद्धया पात्रमासाद्य यत्किंचिद्दीयते वसु

பூமியிலிருந்து ஐந்து மண் உருண்டைகளை எடுத்துக் கொண்டு வேறு நீர்நிலையிலே நீராட வேண்டும்; பின்னர் பக்தியுடன் தகுதியான பாத்திரனை அணுகி அளிக்கும் எந்தத் தானமும் புண்ணியதானமாகும்।

Verse 95

देशे काले च विधिना तदानंत्याय कल्पते । भूप्रदो मण्डलाधीशः सर्वत्र सुखितोऽन्नदः

தேச‑காலத்தை எண்ணி விதிப்படி செய்யப்படும் தானம் பலனில் அழியாததாகும். நிலதானம் செய்பவன் மண்டலாதிபதியாகிறான்; அன்னதானம் செய்பவன் எங்கும் இன்புறுவான்।

Verse 96

तोयदाता सुरूपः स्यात्पुष्टश्चान्नप्रदो भवेत । प्रदीपदो निर्मलाक्षो गोदातार्यमलोक भाक्

நீர்தானம் செய்பவன் அழகுருவன் ஆகிறான்; அன்னதானம் செய்பவன் புஷ்டியடைகிறான். தீபதானம் செய்பவனுக்கு தூய பார்வை உண்டாகும்; கோதானம் செய்பவன் அர்யமன் லோகத்தை அடைவான்।

Verse 97

स्वर्णदाता च दीर्घायुस्तिलदः स्याच्च सुप्रजः । वेश्मदोऽत्युच्चसौधेशो वस्त्रदश्चन्द्रलोकभाक्

பொன்னுதவி செய்பவன் நீண்ட ஆயுள் பெறுவான்; எள்ளுதவி செய்பவன் நல்ல சந்ததியுடன் விளங்குவான். இல்லதானம் செய்பவன் உயர்ந்த மாளிகைகளின் அதிபதியாகிறான்; ஆடைதானம் செய்பவன் சந்திரலோகத்தை அடைவான்।

Verse 98

हयप्रदो दिव्यदेहो लक्ष्मीवान्वृषभ प्रदः । सुभार्यः शिबिकादाता सुपर्यंकप्रदोऽपि च

குதிரை தானம் செய்தால் தெய்வீக ஒளியுடனான உடல் கிடைக்கும்; காளை தானம் செய்தால் லக்ஷ்மி-செல்வம் பெருகும். பல்லக்கு தானம் செய்தால் நல்ல மனைவி கிடைக்கும்; சிறந்த படுக்கை தானம் செய்தால் அதற்கேற்ற இன்ப-ஆறுதல்கள் பெறப்படும்.

Verse 99

श्रद्धया प्रतिगृह्णाति श्रद्धया यः प्रयच्छति । स्वर्गिणौ तावुभौ स्यातां पततोऽश्रद्रया त्वधः

பக்தியுடன் ஏற்றுக்கொள்வோனும், பக்தியுடன் தானம் செய்வோனும்—இருவரும் ஸ்வர்க்கத்திற்கு உரியவர்கள்; ஆனால் பக்தியின்மை இருந்தால் அவர்கள் கீழ்நிலைக்குத் தள்ளப்படுவர்.

Verse 100

अनृतेन क्षरेद्यज्ञस्तपो विस्मयतः क्षरेत् । क्षरेत्कीर्तिर्विनादानमायुर्विप्रापमानतः

பொய்யால் யாகம் சிதைகிறது; அகந்தை/தம்பத்தால் தவம் சிதைகிறது. தானமின்றி புகழ் சிதைகிறது; பிராமணரை அவமதித்தால் ஆயுள் சிதைகிறது.

Verse 101

गंधं पुष्पं कुशा गावः शाकं मांसं पयो दधि । मणिमत्स्यगहं धान्यं ग्राह्यमेतदुपस्थितम्

மணம், மலர்கள், குசா புல், பசுக்கள், காய்கறிகள், மாமிசம், பால், தயிர், மணிகள், மீன், தானியம்—இவை முறையாக சமர்ப்பிக்கப்பட்டால் தக்க தானமாக ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவை.

Verse 102

मधूदकं फलं मूलमेधांस्यभयदक्षिणा । अभ्युद्यतानि ग्राह्याणि त्वेतान्यपि निकृष्टतः

தேன்-நீர், பழங்கள், கிழங்குகள்/வேர், எரிவிறகு, மேலும் ‘அபய-தக்ஷிணை’ (பாதுகாப்பு/உறுதிமொழி வடிவ தக்ஷிணை)—இவையும் முன்வந்து அர்ப்பணிக்கப்பட்டால் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவை; ஆனால் தானங்களில் இவை தாழ்ந்த வகையெனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 103

दासनापितगोपालकुलमित्रार्द्धसीरिणः । भोज्यान्नाः शूद्रवर्गेमी तथात्मविनिवेदकः

அடிமைகள், நாவிதர்கள், கோபாலர்கள், குலநண்பர்கள், அரை-உழவு செய்யும் பணிவான உழவர்கள், மேலும் சூத்ரவர்க்கத்தில் விருந்தோம்பலில் அளிக்கப்பட்ட போஜ்ய அன்னத்தைப் பெறுவோர்—ஆத்மநிவேதனமும் பக்திசேவையும் உடையவர்களாக இருந்தால்—அவர்களும் தர்மாரண்ய தர்மத்தைப் பின்பற்றும் வாசிகளாகக் கணிக்கப்படுவர்।

Verse 104

इत्थमाचारधर्मोयं धर्मारण्यनिवासिनाम् । श्रुतिस्मृत्युक्तधर्मोऽयं युधिष्ठिर निवेदितः

இவ்வாறு தர்மாரண்ய வாசிகளின் ஆச்சார தர்மம் விளக்கப்பட்டது. யுதிஷ்டிரா, ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட இந்த தர்மமே உனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது।