Adhyaya 16

Verse 1

। सूत उवाच । शृणुध्वं मुनयः श्रेष्ठा वामदेवस्य भाषितम्

சூதர் கூறினார்—முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, வாமதேவரின் உரைகளை கேளுங்கள்।

Verse 2

वामदेव उवाच । पुरा मंदरशैलेंद्रे नानाधातुविचित्रिते । नानासत्वसमाकीर्णे नानाद्रुमलताकुले

வாமதேவர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் மந்தர மலைராஜத்தில், பலவகைத் தாதுக்களால் அழகுறச் சித்தரிக்கப்பட்டு, பலவகை உயிர்களால் நிரம்பி, பல மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்திருந்த இடத்தில்।

Verse 3

कालाग्निरुद्रो भगवान्कदाचिद्विश्ववंदितः । समाससाद भूतेशः स्वेच्छया परमेश्वरः

ஒரு காலத்தில் உலகமெங்கும் வணங்கப்படும் பகவான் காலாக்னிருத்ரன்—பூதேசன் பரமேஸ்வரன்—தன் இச்சையால் அங்கே வந்தடைந்தான்।

Verse 4

समंतात्समुपातिष्ठन्रुद्राणां शतकोटयः । तेषां मध्ये समासीनो देवदेवस्त्रिलोचनः

எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ருத்ரர்களின் நூறு கோடிகள் சூழ்ந்து நின்றனர்; அவர்களின் நடுவில் தேவர்களின் தேவன் திரிலோசனன் அமர்ந்திருந்தான்।

Verse 5

तत्रागच्छत्सुरश्रष्ठो देवैः सह पुरंदरः । तथाग्निर्वरुणो वायुर्यमो वैवस्वतस्तथा

அங்கே தேவர்களுடன் தேவர்களில் சிறந்த புரந்தரன் (இந்திரன்) வந்தான்; அதுபோல அக்னி, வருணன், வாயு, வைவர்ஸ்வத யமனும் வந்தனர்।

Verse 6

गंधर्वाश्चित्रसेनाद्याः खेचराः पन्नगादयः । विद्याधराः किंपुरुषाः सिद्धाः साध्याश्च गुह्यकाः

சித்ரசேனன் முதலிய கந்தர்வர்கள், ஆகாயச் சாரிகள், பன்னகாதி நாகர்கள்; வித்யாதரர்கள், கிம்புருஷர்கள், சித்தர்கள், சாத்யர்கள், குஹ்யகர்களும் அங்கே கூடியனர்।

Verse 7

ब्रह्मर्षयो वसिष्ठाद्या नारदाद्याः सुरर्षयः । पितरश्च महात्मानो दक्षाद्याश्च प्रजेश्वराः

வசிஷ்டன் முதலிய பிரம்மரிஷிகள், நாரதன் முதலிய தேவரிஷிகள்; மகாத்ம பித்ருக்கள், தக்ஷன் முதலிய பிரஜேஸ்வரர்களும்—அனைவரும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 8

उर्वश्याद्याश्चाप्सरसश्चंडिकाद्याश्च मातरः । आदित्या वसवो दस्रौ विश्वेदेवा महौजसः

அங்கே ஊர்வசி முதலிய அப்சரஸ்கள், சண்டிகை முதலிய தெய்வ மாதர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், இரு அஸ்வின்கள் (தஸ்ரௌ) மற்றும் மகௌஜஸ்களான விஸ்வேதேவர்கள்—மகத்தேஜஸால் ஒளிர்ந்து—உடனிருந்தனர்।

Verse 9

अथान्ये भूतपतयो लोकसंहरणे क्षमाः । महाकालश्च नंदी च तथा वै शंखपालकौ

பின்னர் உலகசம்ஹாரத்திற்கும் வல்ல மற்ற பூதபதிகளும் இருந்தனர்—மகாகாலன், நந்தி, மேலும் சங்கன் மற்றும் பாலகன் எனும் அந்த இருவரும்।

Verse 10

वीरभद्रो महातेजाः शंकुकर्णो महाबलः । घंटाकर्णश्च दुर्धर्षो मणिभद्रो वृकोदरः

மகத்தேஜஸுடைய வீரபத்ரன், மகாபலமுடைய சங்குகர்ணன், தடுக்க இயலாத கந்தாகர்ணன்; மேலும் மணிபத்ரன் மற்றும் வ்ருகோதரனும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 11

कुंडोदरश्च विकटास्तथा कुभोदरो बली । मंदोदरः कर्णधारः केतुर्भृंगीरिटिस्तथा

குண்டோதரன், விகடன், மேலும் வலிமைமிக்க குபோதரன்; அதோடு மந்தோதரன், கர்ணதாரன், கேது மற்றும் ப்ருங்கீரிடியும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 12

भूतनाथास्तथान्ये च महाकाया महौजसः । कृष्णवर्णास्तथा श्वेताः केचिन्मंडूकसप्रभाः

மேலும் பிற பூதநாதர்களும் இருந்தனர்—மிகப் பெரும் உருவமுடையோர், மகௌஜஸுடையோர்; சிலர் கருநிறம், சிலர் வெண்நிறம், சிலர் தவளைப் போன்ற ஒளிப்பொலிவுடன் விளங்கினர்।

Verse 13

हरिता धूसरा धूम्राः कर्बुरा पीतलोहिताः । चित्रवर्णा विचित्रांगाश्चित्रलीला मदोत्कटाः

சிலர் பசுமை நிறம், சிலர் சாம்பல் நிறம், சிலர் புகைநிறம்; சிலர் புள்ளிமயமான நிறம், சிலர் மஞ்சள்-செந்நிறம். சிலர் பலவண்ணம் கொண்டோர், வியத்தகு அங்கங்களுடையோர்—விசித்திர லீலைகளில் ஈடுபட்டு, மதவெறியால் தீவிரமாயிருந்தனர்.

Verse 14

नानायुधोद्यतकरा नानावाहनभूषणाः । केचिद्व्याघ्रमुखाः केचित्सूकरास्या मृगा ननाः

அவர்கள் பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்தி உயர்த்திய கைகளுடன், பலவகை வாகனங்களாலும் ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர். சிலர் புலிமுகம், சிலர் பன்றிமுகம்; மற்றோர் பலர் பல்வேறு மிருக வடிவங்களைத் தாங்கியிருந்தனர்.

Verse 15

केचिच्च नक्रवदनाः सारमेयमुखाः परे । सृगालवदनाश्चान्य उष्ट्राभवदनाः परे

சிலர் நக்ரவதனம் (முதலை முகம்) உடையோர்; மற்றோர் சிலர் ஸாரமேயமுகம் (நாய் முகம்) உடையோர். இன்னோர் சிலர் சிருகாலமுகம் (நரி முகம்) உடையோர்; மேலும் சிலர் ஒட்டகமுகம் போன்றோர்.

Verse 16

केचिच्छरभभेरुंडसिंहाश्वोष्ट्रबकाननाः । एकवक्त्रा द्विवक्त्राश्च त्रिमुखाश्चैव निर्मुखाः

சிலர் சரபம், பேருண்டம், சிங்கம், குதிரை, ஒட்டகம், கொக்கு போன்ற முகங்களுடையோர். சிலர் ஒருமுகம், சிலர் இருமுகம், சிலர் முமுகம்—சிலர் முகமே இல்லாதவர்களாகவும் இருந்தனர்.

Verse 17

एकहस्तास्त्रिहस्ताश्च पंचहस्तास्त्वहस्तकाः । अपादा बहुपादाश्च बहुकर्णैककर्णकाः

சிலர் ஒருகை உடையோர், சிலர் மூன்று கை உடையோர், சிலர் ஐந்து கை உடையோர், சிலர் கையற்றோர். சிலர் காலற்றோர், சிலர் பலகால் உடையோர்; சிலர் பலகாது உடையோர், சிலர் ஒரே காது உடையோர்.

Verse 18

एकनेत्राश्चतुर्नेत्रा दीर्घाः केचन वामनाः । समंतात्परिवार्येशं भूतनाथमुपासते

சிலர் ஒருகண் உடையோர், சிலர் நான்கண் உடையோர்; சிலர் நீண்ட உருவினர், சிலர் வாமனர். எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து, அவர்கள் ஈசன்—பூதநாதன், எல்லா உயிர்களின் அதிபதி—அவரை பக்தியுடன் வழிபட்டனர்.

Verse 19

अथागच्छन्महातेजा मुनीनां प्रवरः सुधीः । सनत्कुमारो धर्मात्मा तं द्रष्टुं जगदीश्वरम्

அப்போது பேரொளி உடைய, மிகுந்த ஞானம் கொண்ட, முனிவர்களில் சிறந்த தர்மாத்மா சனத்குமாரர், ஜகதீஸ்வரன்—உலகின் ஈசன்—அவரை தரிசிக்க அங்கே வந்தார்.

Verse 20

तं देवदेवं विश्वेशं सूर्यकोटिसमप्रभम् । महाप्रलयसंक्षुब्धसप्तार्णवघनस्वनम्

அவர் தேவர்களின் தேவனாகிய விஸ்வேஸ்வரனை கண்டார்—கோடி சூரியர் ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவனையும், மகாப்ரளயத்தில் கலங்கும் ஏழு கடல்களின் ஆழ்ந்த முழக்கம்போல் ஒலிப்பவனையும்.

Verse 21

संवर्त्ताग्निसमाटोपं जटामंडलशोभितम् । अक्षीणभालनयनं ज्वालाम्लानमुखत्विषम्

அவர் ஸம்வர்த்தாக்னி போல் கொந்தளிக்கும் ஒளியுடன், ஜடாமண்டலத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; நெற்றிக்கண் சோர்வறாது, முகஒளி ஜ்வாலைபோல் பிரகாசித்தது.

Verse 22

प्रदीप्तचूडामणिना शशिखंडेन शोभितम् । तक्षकं वामकर्णेन दक्षिणेन च वासुकिम्

அவர் எரியும் சூடாமணியால் ஒளிர்ந்து, சசிகண்டம் (சந்திரக் கலை) கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டார்; அவரது இடக்காதில் தக்ஷகனும், வலக்காதில் வாசுகியும் விளங்கினர்.

Verse 23

बिभ्राणं कुंडलयुगं नीलरत्नमहाहनुम् । नीलग्रीवं महाबाहुं नागहारविराजितम्

அவர் இரட்டைக் குண்டலங்களை அணிந்து, நீலரத்தினம் போன்ற மாபெரும் கன்னங்களுடன், நீலகண்டராக, மகாபாஹுவாக, நாகஹாரத்தால் ஒளிர்ந்தார்।

Verse 24

फणिराजपरिभ्राजत्कंक णांगदमुद्रिकम् । अनंतगुणसाहस्रमणिरंजितमेखलम्

பணிராஜர்களின் ஒளியால் அவரது கங்கணங்கள், ஆங்கதங்கள், மோதிரங்கள் பிரகாசித்தன; அவரது மேகலை அனந்த குணமுடைய ஆயிரம் மணிகளால் நிறமுற்றது।

Verse 25

व्याघ्रचर्मपरीधानं घंटादर्पणभूषितम् । कर्कोटकमहापद्मधृतराष्ट्रधनंजयैः

அவர் புலிச்சர்மம் அணிந்து, மணி மற்றும் கண்ணாடி போன்ற ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்; கர்கோடக, மகாபத்ம, த்ருதராஷ்டிர, தனஞ்சய நாகர்களால் சூழப்பட்டார்।

Verse 26

कूजन्नूपुरसंघुष्टपादपद्मविराजितम् । प्रासतोमरखट्वाङ्गशूलटंकधनुर्धरम्

சிலம்பின் இனிய ஒலியால் அவரது பாதபத்மங்கள் ஒளிர்ந்தன; அவர் பிராசம், தோமரம், கட்டுவாங்கம், சூலம், டங்கம் மற்றும் வில்லைத் தாங்கினார்।

Verse 27

अप्रधृष्यमनिर्देश्यमचिंत्याकारमीश्वरम् । रत्नसिंहासनारूढं प्रण नाम महामुनिः

அடக்க இயலாத, வர்ணிக்க இயலாத, சிந்தனைக்கெட்ட வடிவுடைய அந்த ஈசுவரனை—ரத்தின சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தவரை—மகாமுனி பக்தியுடன் வணங்கினார்।

Verse 28

तं भक्तिभारोच्छ्वसितांतरात्मा संस्तूय वाग्भिः श्रुतिसंमिताभिः । कृतांजलिः प्रश्रयनम्रकंधरः पप्रच्छ धर्मानखिलाञ्छु भप्रदान्

பக்தியின் பாரம் நிறைந்து உள்ளம் உளர்ந்து, வேதத்தோடு ஒத்த சொற்களால் அவர் இறைவனைப் போற்றினார். பின்னர் கைகூப்பி, பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி, மங்களம் தரும் எல்லா தர்மங்களையும் பற்றி கேட்டார்.

Verse 29

यान्यानपृच्छत मुनिस्तांस्तान्धर्मानशेषतः । प्रोवाच भगवान्रुद्रो भूयो मुनिरपृच्छत

முனி எந்த எந்த தர்மங்களைப் பற்றி கேட்டாரோ, அவை அனைத்தையும் பகவான் ருத்ரர் எஞ்சாமல் உரைத்தார்; ஆனாலும் முனி மீண்டும் மேலும் கேள்வி எழுப்பினார்.

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । श्रुतास्ते भगवन्धर्मास्त्वन्मुखान्मुक्तिहेतवः । यैर्मुक्तपापा मनुजास्तरिष्यंति भवार्णवम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ பகவனே! உங்கள் திருவாயிலிருந்து விடுதலைக்குக் காரணமான அந்த தர்மங்களை நான் கேட்டேன்; அவைகளால் பாவமற்ற மனிதர்கள் பவசாகரத்தைத் தாண்டுவர்.

Verse 31

अथापरं विभो धर्ममल्पायासं महाफलम् । ब्रूहि कारुण्यतो मह्यं सद्यो मुक्तिप्रदं नृणाम्

இப்போது, ஓ விபோ! கருணையால் எனக்கு இன்னொரு தர்மத்தை அருளிச் சொல்லுங்கள்—சிறு முயற்சியில் பெரும் பலன் தருவது, மனிதர்க்கு உடனடி முக்தி அளிப்பது.

Verse 32

अभ्यासबहुला धर्माः शास्त्रदृष्टाः सहस्रशः । सम्यक्संसेविताः कालात्सिद्धिं यच्छंति वा न वा

சாஸ்திரங்களில் பயிற்சி மிகுதியான ஆயிரக்கணக்கான தர்மங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன; அவற்றை முறையாகச் செய்தாலும் காலப்போக்கில் சித்தி கிடைக்குமோ இல்லையோ—உறுதி இல்லை.

Verse 33

अतो लोकहितं गुह्यं भुक्तिमुक्त्योश्च साधनम् । धर्मं विज्ञातुमिच्छामि त्वत्प्रसादान्महेश्वर

ஆகையால், ஹே மகேஸ்வரா! உமது அருளால் உலகநலன் தரும், மறைமையான, போகமும் மோக்ஷமும் இரண்டிற்கும் சாதனமான அந்த தர்மத்தை அறிய விரும்புகிறேன்।

Verse 34

श्रीरुद्र उवाच । सर्वेषामपि धर्माणामुत्तमं श्रुतिचोदितम् । रहस्यं सर्वजंतूनां यत्त्रिपुंड्रस्य धारणम्

ஸ்ரீ ருத்ரர் கூறினார்—அனைத்து தர்மங்களிலும் வேதம் விதித்த உத்தமமானது; எல்லா உயிர்களுக்கும் மறை ரகசியம்—திரிபுண்டிரம் தரித்தல்.

Verse 35

सनत्कुमार उवाच । त्रिपुंड्रस्य विधिं ब्रूहि भगवञ्जगतां पते । तत्त्वतो ज्ञातुमिच्छामि त्वत्प्रसादान्महेश्वर

சனத்குமாரர் கூறினார்—பகவனே, உலகங்களின் அதிபதியே! திரிபுண்டிரத்தின் விதியை அருளிச் சொல்லுங்கள். மகேஸ்வரா, உமது அருளால் அதை தத்துவமாக அறிய விரும்புகிறேன்।

Verse 36

कति स्थानानि किं द्रव्यं का शक्तिः का च देवता । किं प्रमाणं च कः कर्त्ता के मंत्रास्तस्य किं फलम्

எத்தனை இடங்கள்? எந்தப் பொருள்? அதன் சக்தி என்ன, எந்தத் தெய்வத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்? அளவு என்ன, செய்பவர் யார், அதற்குரிய மந்திரங்கள் எவை, அதன் பலன் என்ன?

Verse 37

एतत्सर्वमशेषेण त्रिपुंड्रस्य च लक्षणम् । ब्रूहि मे जगतां नाथ लोकानुग्रहकाम्यया

ஹே ஜகந்நாதா! திரிபுண்டிரத்தின் முழு இலக்கணங்களையும் ஒன்றும் விடாமல் எனக்குச் சொல்லுங்கள்—மக்களின் நலன் கருதி அவர்களுக்கு அருள் செய்ய விரும்புகிறேன்.

Verse 38

श्रीरुद्र उवाच । आग्नेयमुच्यते भस्म दग्धगोमयसंभवम् । तदेव द्रव्यमित्युक्तं त्रिपुंड्रस्य महामुने

ஸ்ரீருத்ரர் கூறினார்—எரிக்கப்பட்ட கோமயத்திலிருந்து தோன்றும் பஸ்மம் ‘ஆக்நேய’ என அழைக்கப்படுகிறது. ஓ மகாமுனியே, திரிபுண்ட்ரம் அணிய அதுவே உரிய திரவியம் என்று கூறப்பட்டது।

Verse 39

सद्योजातादिभिर्ब्रह्ममयैर्मंत्रैश्च पंचभिः । परिगृह्याग्निरित्यादिमंत्रैर्भस्माभिमंत्रयेत्

ஸத்யோஜாத முதலிய ஐந்து பிரம்மமய மந்திரங்களால் பஸ்மத்தை எடுத்துக்கொண்டு, ‘அக்னி…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரங்களால் அந்தப் பஸ்மத்தை அபிமந்திரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

मानस्तोकेति संमृंज्य शिरो लिंपेच्च त्र्यंबकम् । त्रियायुषादिभिर्मंत्रैर्ललाटे च भुजद्वये । स्कंधे च लेपयेद्भस्म सजलं मंत्रभावितम्

‘மானஸ்தோகே…’ என ஜபித்து தலையைத் தேய்த்து பூச வேண்டும்; மேலும் ‘த்ர்யம்பகம்…’ மற்றும் ‘த்ரியாயுஷா…’ முதலிய மந்திரங்களால், நீரால் ஈரப்படுத்தப்பட்டு மந்திரபாவம் பெற்ற பஸ்மத்தை நெற்றியில், இரு கைகளிலும், தோள்களிலும் பூச வேண்டும்।

Verse 41

तिस्रो रेखा भवंत्येषु स्थानेषु मुनिपुंगव । भ्रुवोर्मध्यं समारभ्य यावदंतो भ्रुवोर्भवेत्

முனிவரரே, இவ்விடங்களில் மூன்று கோடுகள் உண்டாகும்; அவை புருவங்களின் நடுவிலிருந்து தொடங்கி புருவங்களின் முனைவரை நீளும்।

Verse 42

मध्यमानामिकांगुल्योर्मध्ये तु प्रतिलोमतः । अंगुष्ठेन कृता रेखा त्रिपुंड्रस्याभिधीयते

நடுவிரலும் மோதிரவிரலும் இடையில், எதிர்திசையில் பெருவிரலால் இழுக்கப்படும் கோடு தான் திரிபுண்ட்ரத்தின் கோடு எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 43

तिसृणामपि रेखाणां प्रत्येकं नव देवताः । अकारो गार्हपत्यश्च ऋग्भूर्लोको रजस्तथा

அந்த மூன்று ரேகைகளில் ஒவ்வொரு ரேகைக்கும் ஒன்பது அதிதேவதைகள் உள்ளன—அகாரம், கார்ஹபத்ய அக்னி, ரிக் வேதம், பூலோகம், ரஜோகுணம் முதலியன।

Verse 44

आत्मा चैव क्रियाशक्तिः प्रातः सवनमेव च । महादेवस्तु रेखायाः प्रथमायास्तु देवता

ஆத்மா, கிரியாசக்தி, பிராதஸ்ஸவனம் ஆகியவையும் (அதனுடன் சேர்ந்தவை); மேலும் முதல் ரேகையின் அதிதேவதை மகாதேவன்.

Verse 45

उकारो दक्षिणाग्निश्च नभः सत्त्वं यजुस्तथा । मध्यंदिनं च सवनमिच्छाशक्त्यंतरात्मकौ

உகாரம், தக்ஷிணாக்னி, நபஸ் (அந்தரிக்ஷம்), சத்த்வகுணம், யஜுர்வேதம்; மேலும் மத்யாஹ்ன ஸவனம்—இவை இச்சாசக்தியின் அந்தராத்ம ஸ்வரூபங்கள்.

Verse 46

महेश्वरश्च रेखाया द्वितीयायाश्च देवता । मकाराहवनीयौ च परमात्मा तमो दिवः

இரண்டாம் ரேகையின் அதிதேவதை மகேஸ்வரன்; மேலும் மகாரம், ஆஹவனீய அக்னி, பரமாத்மா, தமோகுணம், திவ்ய லோகம் (அதனுடன்) தொடர்புடையவை.

Verse 47

ज्ञानशक्तिः सामवेदस्तृतीयसवनं तथा । शिवश्चेति तृतीयाया रेखायाश्चाधिदेवता

ஞானசக்தி, சாமவேதம், மூன்றாம் ஸவனம் ஆகியவையும்; மேலும் மூன்றாம் ரேகையின் அதிதேவதை சிவன் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 48

एता नित्यं नमस्कृत्य त्रिपुंड्रं धारयेत्सुधीः । महेश्वरव्रतमिदं सर्ववेदेषु कीर्तितम्

இப் (புனித அனுஷ்டானங்களை) தினமும் வணங்கி, அறிவுடையவன் திரிபுண்ட்ரத்தை அணிய வேண்டும். இது மகேஸ்வரன் (சிவன்) வ்ரதம்; எல்லா வேதங்களிலும் புகழப்பட்டதாகும்.

Verse 49

मुक्तिकामैर्नरैः सेव्यं पुनस्तेषां न संभवः । त्रिपुंड्रं कुरुते यस्तु भस्मना विधिपूर्वकम्

முக்தியை விரும்பும் மனிதர்கள் இதைச் செய்ய வேண்டும்; அவர்களுக்கு மீண்டும் பிறப்பு இல்லை. யார் விதிப்படி புனித விபூதியால் திரிபுண்ட்ரம் இடுகிறாரோ, அவர் அந்த உயர்ந்த பலனை அடைவார்.

Verse 50

ब्रह्मचारी गृहस्थो वा वनस्थो यतिरेव वा । महापातकसंघातैर्मुच्यते चोपपातकैः

பிரம்மச்சாரி, கிருஹஸ்தன், வனவாசி அல்லது யதி—யாராயினும், பெரும் பாபங்களின் குவியலிலிருந்தும் துணைப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 51

तथान्यैः क्षत्रविट्शूद्रस्त्रीगोहत्या दिपातकैः । वीरहत्याश्वहत्याभ्यां मुच्यते नात्र संशयः

அதேபோல் மற்ற பாபங்களிலிருந்தும்—க்ஷத்திரியன், வைசியன், சூத்ரன், பெண் அல்லது பசுவைக் கொல்வது போன்றவற்றிலிருந்தும்—வீரஹத்தி, அஸ்வஹத்தி ஆகியவற்றிலிருந்தும் விடுபடுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 52

अमंत्रेणापि यः कुर्यादज्ञात्वा महिमोन्नतिम् । त्रिपुंड्रं भालपटले मुच्यते सर्वपातकैः

அதன் உயர்ந்த மகிமையை அறியாமலேயே, மந்திரமின்றி, யார் நெற்றியில் திரிபுண்ட்ரம் இடுகிறாரோ—அவர் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்.

Verse 53

परद्रव्यापहरणं परदाराभिमर्शनम् । परनिंदा परक्षेत्रहरणं परपीडनम्

பிறருடைய பொருளை அபகரித்தல், பிறருடைய மனைவியைத் தீண்டி மாசுபடுத்தல், பிறரைப் பழித்துரைத்தல், பிறருடைய வயல்-நிலத்தைப் பறித்தல், பிறரைத் துன்புறுத்தல்—இவை பாவச் செயல்கள்.

Verse 54

सस्यारामादिहरणं गृहदाहादिकर्म च । असत्यवादं पैशुन्यं पारुष्यं वेदविक्र यः । कूटसाक्ष्यं व्रतत्यागः कैतवं नीचसेवनम्

பயிர், தோட்டம் முதலியவற்றை அபகரித்தல்; வீடுகளை எரிப்பது போன்ற செயல்கள்; பொய்மொழி; தீயச் செய்தி பரப்புதல்; கடுமை; வேதத்தை விற்றல்; பொய்ச் சாட்சி; விரதத்தைத் துறத்தல்; வஞ்சகம்; இழிந்தோருடன் சேர்தல்—இவை பாவங்கள்.

Verse 55

गोभूहिरण्यमहिषी तिलकंबलवाससाम् । अन्नधान्यजलादीनां नीचेभ्यश्च परिग्रहः

மாடு, நிலம், பொன், எருமை, எள், போர்வை, ஆடை; மேலும் அன்னம், தானியம், நீர் முதலியவற்றை—குறிப்பாகத் தகுதியற்ற/இழிந்தோரிடமிருந்து—தவறாகப் பெறுதல் பாவம்.

Verse 56

दासी वेश्याभुजंगेषु वृषलीषु नटीषु च । रजस्वलासु कन्यासु विधवासु च संगमः

அடிமைப் பெண், விலைமகள், கீழ்மையான தொடர்புடைய பெண், தாழ்ந்த குலப் பெண், நடிகை; மேலும் மாதவிடாய் உள்ள பெண், கன்னி, விதவை ஆகியோருடன் சேர்தல்—இது பாவாசாரம்.

Verse 57

मांसचर्मरसादीनां लवणस्य च विक्रयः । एवमादीन्य संख्यानि पापानि विविधानि च

இறைச்சி, தோல், மதுபானம் முதலிய ரசங்கள் மற்றும் உப்பு ஆகியவற்றை விற்றல்; இவ்வாறே பலவகையான எண்ணற்ற பாவங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 58

सद्य एव विनश्यंति त्रिपुंड्रस्य च धारणात् । शिवद्रव्यापहरणं शिवनिंदा च कुत्रचित्

திரிபுண்டிரத்தை அணிவதாலேயே பாவங்கள் உடனே அழிகின்றன—சிவனுடைய பொருளை அபகரித்தல், மேலும் சில இடங்களில் சிவநிந்தையும் கூட।

Verse 59

निंदा च शिवभक्तानां प्रायश्चितैर्न शुद्ध्यति । रुद्राक्षा यस्य गात्रेषु ललाटे च त्रिपुंड्रकम्

சிவபக்தர்களை நிந்திப்பது பிராயச்சித்தங்களாலும் சுத்தமாவதில்லை. ஆனால் உடலில் ருத்ராட்சமும், நெற்றியில் திரிபுண்டிரமும் உடையவன் மிகப் புனிதன் எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 60

स चांडालोऽपि संपूज्यः सर्ववर्णोत्तमो भवेत् । यानि तीर्थानि लोकेऽस्मिन्गंगायाः सरितश्च याः

அவன் சாண்டாளனாக இருந்தாலும் வணங்கத்தக்கவன்; எல்லா வர்ணங்களிலும் சிறந்தவன் எனக் கருதப்படுவான். இவ்வுலகில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும், கங்கையின் எல்லா நதித்தாரைகளும்—

Verse 61

स्नातो भवति सर्वत्र ललाटे यस्त्रिपुंड्रधृक् । सप्तकोटिमहामंत्राः पंचाक्षरपुरःसराः

நெற்றியில் திரிபுண்டிரம் தரித்தவன் எங்கு இருந்தாலும், எல்லா இடங்களிலும் நீராடியவன் போலக் கருதப்படுவான். பஞ்சாட்சரியை முன்னிலையாகக் கொண்ட ஏழு கோடி மகாமந்திரங்கள்—

Verse 62

तथान्ये कोटिशो मंत्राः शैवाः कैवल्यहेतवः । ते सर्वे येन जप्ताः स्युर्यो बिभर्ति त्रिपुंड्रकम्

அதேபோல் கைவல்யத்திற்குக் காரணமான கோடிக்கணக்கான சைவ மந்திரங்கள்—திரிபுண்டிரம் அணிந்தவனால் அவை அனைத்தும் ஜபிக்கப்பட்டதுபோலக் கருதப்படும்।

Verse 63

सहस्रं पूर्वजातानां सहस्रं च जनिष्यताम् । स्ववंशजानां मर्त्यानामुद्धरेद्यस्त्रिपुंड्रधृक्

திரிபுண்ட்ரம் தரிப்பவன், தன் குலத்தில் உள்ள மானிடர்களின் ஆயிரம் முன்னோர்களையும், இன்னும் பிறக்கவுள்ள ஆயிரம் பேரையும் உயர்த்தி விடுவிப்பான்.

Verse 64

इह भुक्त्वाखिलान्भोगान्दीर्घायुर्व्याधिवर्जितः । जीवितांते च मरणं सुखनैवं प्रपद्यते

இவ்வுலகில் எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவித்து நீண்ட ஆயுளும் நோயற்ற நிலையுமடைவான்; வாழ்வின் முடிவில் இனியதும் மங்களகரமானதும் ஆன மரணத்தை அடைவான்.

Verse 65

अष्टैश्वर्यगुणोपेतं प्राप्य दिव्यं वपुः शुभम् । दिव्यं विमानमारुह्य दिव्यस्त्रीशतसेवितः

எட்டு ஐஸ்வர்யங்களின் குணங்களுடன் கூடி, ஒளிமிக்க மங்களமான தெய்வ உடலைப் பெற்று, தெய்வ விமானத்தில் ஏறி, நூற்றுக்கணக்கான தெய்வப் பெண்களால் பணிவிடை பெறுவான்.

Verse 66

विद्याधराणां सिद्धानां गंधर्वाणां महौजसाम् । इंद्रादिलोकपालानां लोकेषु च यथाक्रमम्

அவன் முறையே வித்யாதரர், சித்தர், மிக்க ஒளியுடைய கந்தர்வர், மேலும் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்கள் ஆகியோரின் உலகங்களில் சஞ்சரிப்பான்.

Verse 67

भुक्त्वा भोगान्सुविपुलान्प्रजेशानां पुरेषु च । ब्रह्मणः पदमासाद्य तत्र कल्पशतं रमेत्

பிரஜேசர்களின் நகரங்களில் பேரளவு போகங்களை அனுபவித்து, பிரம்மாவின் பதத்தை அடைந்து, அங்கே நூறு கல்பங்கள் வரை இன்புறத் திளைப்பான்.

Verse 68

विष्णोर्लोके च रमते यावद्ब्रह्मशतत्रयम्

அவன் விஷ்ணுலோகத்தில் மூன்று நூறு பிரம்மவருடங்கள் வரை மகிழ்ந்து விளையாடி வாழ்கிறான்।

Verse 69

शिवलोकं ततः प्राप्य रमते कालमक्षयम् । शिवसायुज्यमाप्नोति न स भूयोऽभिजायते

பின்னர் சிவலோகத்தை அடைந்து, அழியாத காலமெல்லாம் ஆனந்தமாகத் தங்குகிறான். சிவசாயுஜ்யத்தைப் பெற்று, மீண்டும் பிறவியடையான்।

Verse 70

सर्वोपनिषदां सारं समालोच्य मुहुर्मुहुः । इदमेव हि निर्णीतं परं श्रेयस्त्रिपुंड्रकम्

எல்லா உபநிஷத்துகளின் சாரத்தை மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து, இதுவே தீர்மானிக்கப்பட்டது—திரிபுண்ட்ரமே பரம நன்மை।

Verse 71

एतत्त्रिपुंड्रमाहात्म्यं समासात्कथितं मया । रहस्यं सर्वभूतानां गोपनीयमिदं त्वया

இவ்வாறு திரிபுண்ட்ரத்தின் மஹிமையை நான் சுருக்கமாகக் கூறினேன். இது எல்லா உயிர்களுக்கும் இரகசியம்; நீ இதை மறைவாகக் காக்க வேண்டும்।

Verse 72

इत्युक्त्वा भगवान्रुद्रस्तत्रैवांतरधीयत । सनत्कुमारोऽपि मुनिर्जगाम ब्रह्मणः पदम्

இவ்வாறு கூறி பகவான் ருத்ரன் அங்கேயே மறைந்தான். முனி சனத்குமாரனும் பிரம்மாவின் பதத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 73

तवापि भस्मसंपर्कात्संजाता विमला मतिः । त्वमपि श्रद्धया पुण्यं धारयस्व त्रिपुंड्रकम्

புனித விபூதியின் தொடர்பால் உன்னிடமும் தூய அறிவு எழுந்தது. நீயும் பக்தியுடன் புண்ணியமளிக்கும் திரிபுண்டிரத்தை அணிவாயாக.

Verse 74

सूत उवाच । इत्युक्त्वा वामदेवस्तु शिवयोगी महातपाः । अभिमंत्र्य ददौ भस्म घोराय ब्रह्मरक्षसे

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, சிவயோகியும் மகாதபஸ்வியும் ஆன வாமதேவர் மந்திரத்தால் விபூதியை அபிமந்திரித்து, கோர பிரம்மராக்ஷசனுக்குக் கொடுத்தார்.

Verse 75

तेनासौ भालपटले चक्रे तिर्य क्त्रिपुंड्रकम् । ब्रह्मराक्षसतां सद्यो जहौ तस्यानुभावतः

அந்த விபூதியால் அவன் நெற்றியில் கிடைமட்டத் திரிபுண்டிரத்தை இட்டான். அதன் அனுபவத்தால் உடனே பிரம்மராக்ஷச நிலையைத் துறந்தான்.

Verse 76

स बभौ सूर्यसंकाशस्तेजोमण्डलमंडितः । दिव्यावयरूपैश्च दिव्यमाल्यांबरो ज्ज्वलः

அவன் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்; ஒளிவட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டான். தெய்வீக ஆபரணங்களாலும் வடிவங்களாலும், தெய்வீக மாலையும் ஆடையும் கொண்டு பிரகாசித்தான்.

Verse 77

भक्त्या प्रदक्षिणीकृत्य तं गुरुं शिवयोगिनम् । दिव्यं विमानमारुह्य पुण्यलोकाञ्जगाम सः

பக்தியுடன் அந்த குரு சிவயோகியைப் பிரதட்சிணம் செய்து, தெய்வீக விமானத்தில் ஏறி புண்ணிய லோகங்களுக்கு சென்றான்.

Verse 78

वामदेवो महायोगी दत्त्वा तस्मै परां गतिम् । चचार लोके मूढात्मा साक्षादिव शिवः स्वयम्

மகாயோகி வாமதேவர் அவனுக்கு பரமகதியை அருளி, மூடாத்மாவெனத் தோன்றினாலும், சாட்சாத் சிவனே போல் உலகில் தாமே உலாவினார்।

Verse 79

य एतद्भस्ममाहात्म्यं त्रिपुंड्रं शृणुयान्नरः । श्रावयेद्वा पठेद्वापि स हि याति परां गतिम्

இந்த புனித விபூதியின் மகிமையையும் திரிபுண்ட்ரத்தையும் யார் கேட்கிறாரோ, அல்லது பிறருக்குக் கேட்கச் செய்கிறாரோ, அல்லது வாசிக்கிறாரோ—அவர் நிச்சயமாக பரமகதியை அடைவார்।

Verse 80

कथयति शिवकीर्तिं संसृतेर्मुक्तिहेतुं प्रणमति शिवयोगिध्येयमीशांघ्रिपद्मम् । रचयति शिवभक्तोद्भासि भाले त्रिपुंड्रं न पुनरिह जनन्या गर्भवासं भजेत्सः

சம்சாரத்திலிருந்து விடுதலைக்குக் காரணமான சிவகீர்த்தியைப் புகழ்ந்து உரைப்பவன், சிவயோகிகள் தியானிக்கும் ஈசனின் தாமரைத் திருவடிகளை வணங்குபவன், சிவபக்தியால் ஒளிரும் திரிபுண்ட்ரத்தை நெற்றியில் அணிபவன்—இவன் மீண்டும் இவ்வுலகில் தாயின் கர்ப்பவாசத்தை அடையான்।