Adhyaya 56

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । अन्यच्च श्रोतुमिच्छामि केन गङ्गावतारिता । रुद्रशीर्षे स्थिता देवी पुण्या कथमिहागता

உத்தானபாதன் கூறினான்—நான் மேலும் கேட்க விரும்புகிறேன்: கங்கையை யார் அவதரிக்கச் செய்தார்? ருத்ரனின் சிரத்தில் தங்கும் புனித தேவியான புண்யா இங்கு எவ்வாறு வந்தாள்?

Verse 2

पुण्या देवाशिला नाम तस्या माहात्म्यमुत्तमम् । एतदाख्याहि मे सर्वं प्रसन्नो यदि शङ्कर

புண்யா எனப்படும் தேவாசிலா உண்டு; அவளது மஹாத்மியம் மிகச் சிறந்தது. ஹே சங்கரா, நீங்கள் प्रसன்னமாயிருந்தால் இதையெல்லாம் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणुष्वैकमना भूत्वा यथा गङ्गावतारिता । देवैः सर्वैर्महाभागा सर्वलोकहिताय वै

ஈசுவரன் கூறினார்—ஒருமனத்துடன் கேள்; கங்கை எவ்வாறு அவதரித்தாள். அந்த மஹாபாக்யவதி எல்லா தேவர்களாலும் எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக இறக்கப்பட்டாள்.

Verse 4

अस्ति विन्ध्यो नगो नाम याम्याशायां महीपते । गीर्वाणास्तु गताः सर्वे तस्य मूर्ध्नि नरेश्वर

ஹே மஹீபதே, தென் திசையில் விந்த்யம் எனும் மலை உள்ளது. ஹே நரேசுவரா, எல்லா தேவர்களும் அதன் சிகரத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 5

तत्र चाह्वानिता गङ्गा ब्रह्माद्यैरखिलैः सुरैः । अभ्यर्च्येशं जगन्नाथं देवदेवं जगद्गुरुम्

அங்கே பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களும் ஜகந்நாதன், தேவதேவன், ஜகத்குரு ஆகிய ஈசனை வழிபட்டு கங்கையை ஆவாஹனம் செய்தனர்.

Verse 6

जटामध्यस्थितां गङ्गां मोचयस्वेति भूतले । भास्वन्ती सा ततो मुक्ता रुद्रेण शिरसा भुवि

‘ஜடைகளின் நடுவில் தங்கியுள்ள கங்கையை பூமியில் விடுவியுங்கள்’ என்று வேண்டினர். அப்போது அந்த ஒளிமிகு தேவி ருத்ரனின் சிரத்திலிருந்து பூமியில் விடுதலையாயினாள்.

Verse 7

तत्र स्थाने महापुण्या देवैरुत्पादिता स्वयम् । ततो देवनदी जाता सा हिताय नृणां भुवि

அந்த இடத்திலே தேவர்களால் தாமே உண்டாக்கப்பட்ட மகாபுண்ணிய நதி வெளிப்பட்டாள். அங்கிருந்து அவள் ‘தேவநதி’ எனப் பெயர்பெற்று, பூமியில் மனிதரின் நலனுக்காக உதித்தாள்.

Verse 8

वसन्ति ये तटे तस्याः स्नानं कुर्वन्ति भक्तितः । पिबन्ति च जलं नित्यं न ते यान्ति यमालयम्

அவளுடைய கரையில் வாழ்ந்து, பக்தியுடன் நீராடி, தினமும் அவள் நீரை அருந்துவோர்—யமனின் ஆலயத்திற்குச் செல்லார்.

Verse 9

यत्र सा पतिता कुण्डे शूलभेदे नराधिप । देवनद्याः प्रतीच्यां तु तत्र प्राची सरस्वती

அரசே! சூலபேதத்தில் அவள் விழுந்த அந்த குண்டத்திலே, தேவநதியின் மேற்குப் புறத்தில் அங்கே கிழக்குநோக்கி சரஸ்வதி ஓடுகின்றாள்.

Verse 10

याम्यायां शूलभेदस्य तत्र तीर्थमनुत्तमम् । तत्र देवशिला पुण्या स्वयं देवेन निर्मिता

சூலபேதத்தின் தெற்குப் புறத்தில் ஒப்பற்ற தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே புண்ணியமான ‘தேவசிலா’ திகழ்கிறது; அதைத் தாமே தேவன் அமைத்தான்.

Verse 11

तत्र स्नात्वा तु यो भक्त्या तर्पयेत्पितृदेवताः । पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम्

அங்கே பக்தியுடன் நீராடி பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவன்—அவனுடைய முன்னோர் பிரளயம் வரையிலும் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 12

तत्र स्नात्वा तु यो भक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । स्वल्पान्नेनापि दत्तेन तस्य चान्तो न विद्यते

அரசே, அங்கே நீராடி பக்தியுடன் பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிப்பவன், சிறிதளவு அன்னதானம் செய்தாலும் அவன் புண்ணியத்திற்கு முடிவு இல்லை।

Verse 13

उत्तानपाद उवाच । कानि दानानि दत्तानि शस्तानि धरणीतले । यानि दत्त्वा नरो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

உத்தானபாதன் கூறினான்—பூமியில் எவை எவை தானங்கள் சிறந்தவை எனப் புகழப்படுகின்றன? அவற்றை பக்தியுடன் அளித்தால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவானா?

Verse 14

देवशिलाया माहात्म्यं स्नानदानादिजं फलम् । व्रतोपवासनियमैर्यत्प्राप्यं तद्वदस्व मे

தேவசிலையின் மஹிமையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்—நீராடல், தானம் முதலியவற்றால் உண்டாகும் பலன்களையும், விரதம், உபவாசம், நியமங்களால் அங்கே பெறப்படுவது என்னவென்றும் கூறுங்கள்।

Verse 15

ईश्वर उवाच । आसीत्पुरा महावीर्यश्चेदिनाथो महाबलः । वीरसेन इति ख्यातो मण्डलाधिपतिर्नृप

ஈசுவரன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் சேதி நாட்டின் மிகப் பராக்கிரமமும் பெரும் பலமும் உடைய அரசன் இருந்தான்; ‘வீரசேனன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அவன் ஒரு மண்டலத்தின் அதிபதி அரசன்.

Verse 16

राष्ट्रे तस्य रिपुर्नास्ति न व्याधिर्न च तस्कराः । न चाधर्मोऽभवत्तत्र धर्म एव हि सर्वदा

அவன் நாட்டில் பகைவரும் இல்லை, நோயும் இல்லை, திருடரும் இல்லை; அங்கே அதர்மம் எழவில்லை—எப்போதும் தர்மமே நிலவியது।

Verse 17

सदा मुदान्वितो राजा सभार्यो बहुपुत्रकः । एकासीद्दुहिता तस्य सुरूपा गिरिजा यथा

அரசன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான்; அரசியுடன் பல புதல்வர்கள் இருந்தனர். அவனுக்கு ஒரே மகள்; அவள் கிரிஜையைப் போல மிக அழகியவள்.

Verse 18

इष्टा सा पितृमातृभ्यां बन्धुवर्गजनस्य च । कृतं वैवाहिकं कर्म काले प्राप्ते यथाविधि

அவள் தந்தை-தாய்க்கும் உறவினர்குழுவினர்க்கும் மிகப் பிரியமானவள். காலம் வந்தபோது விதிப்படி அவளின் திருமணச் சடங்குகள் நடத்தப்பட்டன.

Verse 19

अनन्तरं चेदिपतिर्द्वादशाब्दमखे स्थितः । ततस्तस्यास्तु यो भर्ता स मृत्युवशमागतः

பின்னர் சேதி அரசன் பன்னிரண்டு ஆண்டுக் யாகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, அந்தக் கன்னியின் கணவன் மரணத்தின் ஆட்பட்டான்.

Verse 20

विधवां तां सुतां दृष्ट्वा राजा शोकसमन्वितः । उवाच वचनं तत्र स्वभार्यां दुःखपीडिताम्

தன் மகளை விதவையாகக் கண்ட அரசன் துயரத்தில் மூழ்கினான். அங்கே துக்கத்தால் நொறுங்கிய தன் அரசியிடம் வார்த்தை கூறினான்.

Verse 21

प्रिये दुःखमिदं जातं यावज्जीवं सुदुःसहम् । नैषा रक्षयितुं शक्या रूपयौवनगर्विता

‘பிரியமே, இத்துயரம் எழுந்தது; வாழ்நாள் முழுதும் மிகத் தாங்கமுடியாதது. இவள் அழகும் இளமையும் பற்றிய அகந்தையுடன் உள்ளாள்; அவளை எளிதில் காக்க இயலாது.’

Verse 22

दूषयेत कुलं क्वापि कथं रक्ष्या हि बालिका । नोपायो विद्यते क्वापि भानुमत्याश्च रक्षणे । परस्परं विवदतोः श्रुत्वा तत्कन्यकाब्रवीत्

“எங்காவது அவள் குலத்திற்கு பழி ஏற்படுத்திவிடுவாளோ—அப்படியானால் இந்தப் பெண்ணை எவ்வாறு காக்கலாம்? பானுமதியைப் பாதுகாக்க எங்கும் வழி இல்லை.” என்று இருவரும் வாதிடுவதை கேட்டு அந்தக் கன்னி பேசினாள்.

Verse 23

भानुमत्युवाच । न लज्जामि तवाग्रेऽहं जल्पन्ती तात कर्हिचित् । सत्यं नोत्पद्यते दोषो मदर्थे ते नराधिप

பானுமதி கூறினாள்—“தந்தையே, உங்கள் முன்னிலையில் நான் எப்போதும் பேச வெட்கப்படுவதில்லை. அரசே, என் காரணமாக உங்களுக்கு எந்தக் குறையும் உண்டாகாதிருக்கட்டும்—இதுவே உண்மை.”

Verse 24

अद्यप्रभृत्यहं तात धारयिष्ये न मूर्धजान् । स्थूलवस्त्रपटार्द्धं तु धारयिष्यामि ते गृहे

“இன்றிலிருந்து, தந்தையே, நான் தலைமுடியை அலங்கரிக்கமாட்டேன். உங்கள் இல்லத்தில் நான் கரடுமுரடான துணி—அரை ஆடை மட்டுமே—அணிவேன்.”

Verse 25

करिष्यामि व्रतान्याशु पुराणविहितानि च । आत्मानं शोषयिष्यामि तोषयिष्ये जनार्दनम्

“புராணங்களில் விதிக்கப்பட்ட விரதங்களை நான் விரைவில் மேற்கொள்வேன். தவத்தால் உடலை அடக்கி, ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) அவரை மகிழ்விப்பேன்.”

Verse 26

ममैषा वर्तते बुद्धिर्यदि त्वं तात मन्यसे । भानुमत्या वचः श्रुत्वा राजा संहर्षितोऽभवत्

“இதுவே என் மனத்தில் நிலைத்த தீர்மானம்—தந்தையே, நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டால்.” பானுமதியின் சொற்களை கேட்ட அரசன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.

Verse 27

तीर्थयात्रां समुद्दिश्य कोशं दत्त्वा सुपुष्कलम् । विसृज्य पुरुषान्वृद्धान् कृत्वा तस्याः सुरक्षणे

தீர்த்தயாத்திரை நோக்கத்துடன் அவர் மிகுந்த செல்வக் களஞ்சியத்தை அளித்து, முதிய நம்பிக்கைக்குரிய ஆட்களை நியமித்து அவளுக்குச் சிறந்த பாதுகாப்பை ஏற்படுத்தினார்।

Verse 28

पुरुषान् सायुधांश्चापि ब्राह्मणान्सपुरोहितान् । दासीदासान्पदातींश्च चास्याः संरक्षणक्षमान्

அவர் ஆயுதம் தாங்கிய ஆட்களையும், புரோகிதருடன் கூடிய பிராமணர்களையும், பணிப்பெண்கள்-பணியாளர்களையும், காலாட் படையினரையும்—அவளைக் காக்கத் தகுதியானவர்களை—நியமித்தார்।

Verse 29

ततः पितुर्मतेनैव गङ्गातीरं गता सती । अवगाह्य तटे द्वे तु गङ्गायाः स नराधिप

பின்னர் தந்தையின் ஆலோசனைப்படி அந்த சதிப் பெண் கங்கைக் கரைக்கு சென்றாள். தூய்மைக்காக கங்கையில் நீராடி, மனிதரின் அரசனே, கங்கையின் இரு கரைகளிலும் தங்கினாள்।

Verse 30

नित्यं सम्पूज्य सद्विप्रान्गन्धमाल्यादिभूषणैः । द्वादशाब्दानि सा तीरे गङ्गायाः समवस्थिता

அவள் தினமும் நறுமணம், மாலை முதலிய அலங்காரங்களால் நல்ல பிராமணர்களை முறையாகப் பூஜித்து, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கங்கைக் கரையிலேயே தங்கினாள்।

Verse 31

त्यक्त्वा गङ्गां तदा राज्ञी गता काष्ठां तु दक्षिणाम् । प्राप्ता सा सचिवैः सार्द्धं यत्र रेवा महानदी

அப்போது அரசி கங்கையை விட்டு தெற்குத் திசை நோக்கிப் பயணித்தாள். பணியாளர்களுடன் சேர்ந்து, மகாநதி ரேவா ஓடும் இடத்தை அவள் அடைந்தாள்।

Verse 32

समाः पञ्च स्थिता तत्र ओङ्कारेऽमरकण्टके । उदग्याम्येषु तीर्थेषु तीर्थात्तीर्थं जगाम सा

அவள் அங்கே ஓங்காரத்திலும் அமரகண்டகத்திலும் ஐந்து ஆண்டுகள் தங்கினாள். பின்னர் வடதிசையிலுள்ள அந்தத் தீர்த்தங்களில் அவள் ஒரு தீர்த்தத்திலிருந்து மற்றொரு தீர்த்தத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 33

स्नात्वा स्नात्वा पूज्य विप्रान् भक्तिपूर्वमतन्द्रिता । वारुणीं सा दिशं गत्वा देवनद्याश्च सङ्गमे

மீண்டும் மீண்டும் நீராடி, பக்தியுடன் பிராமணர்களை வழிபட்டு, சோர்வின்றி அவள் மேற்கு திசை நோக்கிச் சென்று தேவநதியின் சங்கமத்தை அடைந்தாள்.

Verse 34

ददर्श चाश्रमं पुण्यं मुनिसङ्घैः समाकुलम् । दृष्ट्वा मुनिसमूहं सा प्रणिपत्येदमब्रवीत्

முனிவர்களின் கூட்டங்களால் நிறைந்த புனித ஆசிரமத்தை அவள் கண்டாள். அந்த முனிவர் பெருங்கூட்டத்தைப் பார்த்து வணங்கி இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 35

माहात्म्यमस्य तीर्थस्य नाम चैवास्य कीदृशम् । कथयन्तु महाभागाः प्रसादः क्रियतां मम

‘மகாபாக்யமுடைய முனிவர்களே! இந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியமும், இதன் பெயர் எத்தகையதோ தயை செய்து சொல்லுங்கள்; என்மேல் அருள் செய்து விளக்குங்கள்.’

Verse 36

ऋषय ऊचुः । चक्रतीर्थं तु विख्यातं चक्रं दत्तं पुरा हरेः । महेश्वरेण तुष्टेन देवदेवेन शूलिना

முனிவர்கள் கூறினர்—‘இது புகழ்பெற்ற சக்ரதீர்த்தம். முற்காலத்தில் திரிசூலதாரியான தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்து ஹரிக்கு சக்ரத்தை அளித்தான்.’

Verse 37

अत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । अनिवर्तिका गतिस्तस्य जायते नात्र संशयः

இந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் ஸ்நானம் செய்து பித்ருக்களுக்கும் தேவதைகளுக்கும் தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு மீளாத (அனிவர்த்தனீய) பரமகதி உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 38

द्वितीयेऽह्नि ततो गच्छेच्छूलभेदे तपस्विनि । पूर्वोक्तेन विधानेन स्नानं कुर्याद्यथाविधि

அதன்பின் இரண்டாம் நாளில், ஓ தவஸ்வினியே, சூலபேதத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; முன் கூறிய விதிப்படி முறையாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 39

जन्मत्रयकृतैः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । जलेन तिलमात्रेण प्रदद्यादञ्जलित्रयम्

மூன்று பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்து அவன் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை। எள்ளளவு கலந்த நீரால் மூன்று அஞ்சலி அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

तृप्यन्ति पितरस्तस्य द्वादशाब्दान्यसंशयम् । यः श्राद्धं कुरुते भक्त्या श्रोत्रियैर्ब्राह्मणैर्नृप

ஓ அரசனே! ச்ரோத்திரியாகிய வேதபாடி பிராமணர்களால் பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்பவனின் பித்ருக்கள் ஐயமின்றி பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைவார்கள்।

Verse 41

वार्द्धुष्याद्यास्तु वर्ज्यन्ते पित्ःणां दत्तमक्षयम् । अपरेऽह्णि ततो गच्छेत्पुण्यां देवशिलां शुभाम्

ஆனால் வார்த்துஷ்யம் முதலிய காலங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்; பித்ருக்களுக்கு அளித்தது அక్షயமாகும். பின்னர் அடுத்த நாளில் புண்ணியமும் மங்களமும் தரும் தேவசிலைக்கு செல்ல வேண்டும்।

Verse 42

वीक्ष्यते जाह्नवी पुण्या देवैरुत्पादिता पुरा । स्नात्वा तत्र जलं दद्यात्तिलमिश्रं नराधिप

அங்கே தேவர்களால் பழங்காலத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட புனிதமான ஜாஹ்னவீ (கங்கை) காணப்படுகிறது. மனிதராஜனே, அங்கே நீராடி எள்ளுடன் கலந்த நீரை அர்க்யமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 43

सकृत्पिण्डप्रदानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया । एकादश्यामुपोषित्वा पक्षयोरुभयोरपि

ஒருமுறை பிண்டம் அளித்தாலே பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும். மேலும் இரு பக்ஷங்களிலும் வரும் ஏகாதசியன்று உபவாச விரதம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 44

क्षपाजागरणं कुर्यात्पठेत्पौराणिकीं कथाम् । विष्णुपूजां प्रकुर्वीत पुष्पधूपनिवेदनैः

இரவில் ஜாகரணம் செய்து புராணக் கதையைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். மலர்கள், தூபம், நைவேத்யம் கொண்டு திருமால் (விஷ்ணு) பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

प्रभाते भोजयेद्विप्रान् दानं दद्यात्सशक्तितः । चतुर्थेऽह्नि ततो गच्छेद्यत्र प्राची सरस्वती

காலையில் பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப தானம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நான்காம் நாளில் கிழக்கே ஓடும் சரஸ்வதி உள்ள இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 46

ब्रह्मदेहाद्विनिष्क्रान्ता पावनार्थं शरीरिणाम् । तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या तर्पयेत्पितृदेवताः

பிரம்மாவின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த சரஸ்வதி, உடலுடையோரின் புனிதத்திற்காக அங்கே நிலைகொண்டிருக்கிறாள். அங்கே நீராடி, பக்தியுடன் பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

श्राद्धं कृत्वा यथान्यायमनिन्द्यान् भोजयेद्द्विजान् । पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दान्यसंशयम्

முறையின்படி சிராத்தம் செய்து, குற்றமற்ற தகுதியான இருபிறப்புப் பிராமணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும். ஐயமின்றி அவன் பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 48

सर्वदेवमयं स्थानं सर्वतीर्थमयं तथा । देवकोटिसमाकीर्णं कोटिलिङ्गोत्तमोत्तमम्

இது எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்த இடம்; எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரமும் கொண்டது. கோடிக்கணக்கான தேவர்களால் சூழப்பட்ட கோடிலிங்கம் மிகமிகச் சிறந்த தலமாகும்.

Verse 49

त्रिरात्रं कुरुते योऽत्र शुचिः स्नात्वा जितेन्द्रियः । पक्षं मासं च षण्मासमब्दमेकं कदाचन

இங்கே தூய்மையுடன் நீராடி, புலன்களை அடக்கி, மூன்று இரவுகள் விரதநியமம் செய்பவன்—அல்லது பதினைந்து நாள், ஒரு மாதம், ஆறு மாதம், அல்லது ஒருவருடம் வரை—இந்தத் தீர்த்தத்தின் புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 50

न तस्य सम्भवो मर्त्ये तस्य वासो भवेद्दिवि । नियमस्थो विमुच्येत त्रिजन्मजनितादघात्

அவனுக்கு மீண்டும் மானுட உலகில் பிறப்பு இல்லை; அவனுடைய வாசம் விண்ணுலகில் அமையும். நியமத்தில் நிலைத்து, மூன்று பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 51

विना पुंसा तु या नारी द्वादशाब्दं शुचिव्रता । तिष्ठते साक्षयं कालं रुद्रलोके महीयते

கணவன் இல்லாமலேயும் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தூய விரதத்தைப் பேணும் பெண், அழியாத காலம் வரை நிலைத்து, ருத்ரலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவாள்.

Verse 52

मुनीनां वचनं श्रुत्वा मुदा परमया ययौ । ततोऽवगाह्य तत्तीर्थमहर्निशमतन्द्रिता

முனிவர்களின் வாக்கைச் செவிமடுத்து அவள் பேரானந்தத்துடன் புறப்பட்டாள். பின்னர் அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி, பகல் இரவு சோர்வின்றி அங்கேயே தங்கினாள்.

Verse 53

दृष्ट्वा तीर्थप्रभावं तु पुनर्वचनमब्रवीत् । श्रूयतां वचनं मेऽद्य ब्राह्मणाः सपुरोहिताः

தீர்த்தத்தின் மகிமையை கண்டவள் மீண்டும் கூறினாள்—“இன்று என் சொல்லைக் கேளுங்கள், ஓ பிராமணர்களே, புரோகிதர்களுடன்.”

Verse 54

न त्यजामीदृशं स्थानं यावज्जीवमहर्निशम् । मत्पितुश्च तथा मातुः कथयध्वमिदं वचः

“இத்தகைய இடத்தை நான் உயிருள்ளவரை பகல் இரவு விட்டு விலகமாட்டேன். என் இந்தச் சொல்லை என் தந்தைக்கும் தாய்க்கும் கூறுங்கள்.”

Verse 55

त्वत्कन्या शूलभेदस्था नियता व्रतचारिणी । एवमुक्त्वा स्थिता सा तु तत्र भानुमती नृपः

“உமது மகள் சூலபேதத்தில் தங்கி, கட்டுப்பாட்டுடன் விரதம் அனுஷ்டிக்கிறாள்.” என்று கூறி, அரசே, பானுமதி அங்கேயே நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 56

। अध्याय

“அத்தியாயம்”—இது உரைப் பிரிவைச் சுட்டும் கொலோபன் குறி.

Verse 57

अहर्निशं दहेद्धूपं चन्दनं च सदीपकम् । पादशौचं स्वयं कृत्वा स्वयं भोजयते द्विजान् । द्वादशाब्दानि सा राज्ञी सुव्रता तत्र संस्थिता

அந்த அரசி இரவும் பகலும் தூபம், சந்தனம் அர்ப்பணித்து தீபங்களை எரியவைத்துக் கொண்டிருந்தாள். தானே பாதப் பிரக்ஷாளனம் செய்து தானே த்விஜர்களுக்கு அன்னம் அளித்தாள். இவ்வாறு சுவ்ரதையாக நிலைத்த அவள் அங்கே பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தங்கினாள்.

Verse 58

ईश्वर उवाच । अन्यद्देवशिलायास्तु माहात्म्यं शृणु भूपते । कथयामि महाबाहो सेतिहासं पुरातनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ அரசனே, தேவசிலையின் இன்னொரு மஹாத்மியத்தை கேள். ஓ மகாபாஹோ, பழமையான புனித இதிஹாசத்தை உனக்கு உரைக்கிறேன்.

Verse 59

कश्चिद्वनेचरो व्याधः शबरः सह भार्यया । दुर्भिक्षपीडितस्तत्र आमिषार्थं वनं गतः

ஒரு வனவாசி வேடன், சபரன், மனைவியுடன் கூடி பஞ்சத்தால் துன்புற்றான். உணவிற்காக மாமிசம் தேடி வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 60

नापश्यत्पक्षिणस्तत्र न मृगान्न फलानि च । सरस्ततो ददर्शाथ पद्मिनीखण्डमण्डितम्

அங்கே அவன் பறவைகளையும் காணவில்லை; மான்களையும் காணவில்லை; கனிகளும் இல்லை. பின்னர் தாமரைத் தழைகள் குழுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு ஏரியை கண்டான்.

Verse 61

दृष्ट्वा सरोवरं तत्र शबरी वाक्यमब्रवीत् । कुमुदानि गृहाण त्वं दिव्यान्याहारसिद्धये

அந்த ஏரியைப் பார்த்த சபரீ கூறினாள்—“உணவு கிடைக்கும்படி இந்த தெய்வீக குமுத மலர்களை நீ எடுத்துக்கொள்.”

Verse 62

देवस्य पूजनार्थं तु शूलभेदस्य यत्नतः । विक्रयो भविता तत्र धर्मशीलो जनो यतः

தேவபூஜைக்காக மக்கள் முயற்சியுடன் சூலபேதத்துக்கு வருவதால், அங்கே அவை நிச்சயமாக நன்றாக விற்கும்; ஏனெனில் தர்மசீலர்கள் அங்கு கூடுகின்றனர்.

Verse 63

भार्याया वचनं श्रुत्वा जग्राह कुमुदानि सः । उत्तीर्णस्तु तटे यावद्दृष्ट्वा श्रीवृक्षमग्रतः

மனைவியின் சொல்லைக் கேட்டவுடன் அவன் குமுத மலர்களைச் சேகரித்தான். பின்னர் கரைக்கு ஏறியதும், முன்னால் ஒரு ஸ்ரீவிருட்சம் (மங்கல மரம்) கண்டான்.

Verse 64

श्रीफलानि गृहीत्वा तु सुपक्वानि विशेषतः । शूलभेदं स सम्प्राप्तो ददर्श सुबहूञ्जनान्

மிகவும் நன்றாகப் பழுத்த ஸ்ரீபழங்களை எடுத்துக்கொண்டு அவன் சூலபேதத்தை அடைந்து, அங்கே பெரும் மக்கள் கூட்டத்தைக் கண்டான்.

Verse 65

चैत्रमासे सिते पक्षे एकादश्यां नराधिप । तस्मिन्नहनि नाश्नीयुर्बाला वृद्धास्तथा स्त्रियः

அரசே! சைத்ர மாதத்தின் சுக்லபட்ச ஏகாதசியன்று, அந்த நாளில் குழந்தைகள், முதியவர்கள், பெண்களும் கூட உணவு உண்ணமாட்டார்கள்.

Verse 66

मण्डपं ददृशे तत्र कृतं देवशिलोपरि । वस्त्रैः संवेष्टितं दिव्यं स्रङ्माल्यैरुपशोभितम्

அங்கே அவன் தேவசிலையின் மீது அமைக்கப்பட்ட ஒரு மண்டபத்தைக் கண்டான்—தெய்வீக ஆடைகளால் சுற்றப்பட்டு, மலர்மாலைகள் மற்றும் பூச்சரங்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 67

ऋषयश्चागतास्तत्र ये चाश्रमनिवासिनः । सोपवासाः सनियमाः सर्वे साग्निपरिग्रहाः

அங்கே ரிஷிகளும், ஆசிரமத்தில் வாழும் தபஸ்விகளும் வந்திருந்தனர். அனைவரும் உபவாசமும் நியமங்களும் கடைப்பிடித்து, புனித அக்னிகளைப் பேணிக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 68

देवनद्यास्तटे रम्ये मुनिसङ्घैः समाकुले । आगच्छद्भिर्नृपश्रेष्ठ मार्गस्तत्र न लभ्यते

தெய்வ நதியின் அழகிய கரையில் முனிவர் கூட்டங்கள் நிரம்பி இருந்தன. அரசர்களில் சிறந்தவனே, அங்கு வருபவர்களுக்கு வழியே கிடைப்பது அரிதாயிற்று.

Verse 69

दृष्ट्वा जनपदं तत्र तां भार्यां शबरोऽब्रवीत् । गच्छ पृच्छस्व किमपि किमद्य स्नानकारणम्

அங்கே உள்ள குடியிருப்பைக் கண்டு சபரன் தன் மனைவியிடம் கூறினான்—“சென்று கேள்; இன்று என்ன நாள், மக்கள் எந்த காரணத்தால் நீராடுகின்றனர்?”

Verse 70

पर्वाणि यानि श्रूयन्ते किंस्वित्सूर्येन्दुसम्प्लवः । अयनं किं भवेदद्य किं वाक्षयतृतीयका

“புகழ்பெற்ற புண்ணியப் பர்வ நாள்களில் ஒன்றா இது? சூரிய-சந்திர சேர்க்கையா? இன்று அயனமா, அல்லது க்ஷய-த்ருதியையா?”

Verse 71

ततः स्वभर्तुर्वचनाच्छबरी प्रस्थिता तदा । पप्रच्छ नारीं दृष्ट्वाग्रे दत्त्वाग्रे कमले शुभे

அப்போது கணவனின் சொல்லின்படி சபரீ புறப்பட்டாள். முன்னே ஒரு பெண்ணைக் கண்டு, முதலில் மங்களகரமான தாமரை மலர்களை அர்ப்பணித்து, பின்னர் அவளிடம் கேட்டாள்.

Verse 72

तिथिरद्यैव का प्रोक्ता किं पर्व कथयस्व मे । किमयं स्नाति लोकोऽयं किं वा स्नानस्य कारणम्

இன்று எந்தத் திதி கூறப்பட்டுள்ளது? எந்தப் புனிதப் பண்டிகை—எனக்குச் சொல். இம்மக்கள் ஏன் நீராடுகின்றனர், இந்த நீராடலின் காரணம் என்ன?

Verse 73

नार्युवाच । अद्य चैकादशी पुण्या सर्वपापक्षयंकरी । उपोषिता सकृद्येन नाकप्राप्तिं करोति सा

பெண் கூறினாள்—இன்று புனித ஏகாதசி; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. யார் ஒருமுறையாவது இந்நாளில் உபவாசம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு சுவர்கப் பெறுதல் உண்டாகும்.

Verse 74

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा शबरी शाबराय वै । कथयामास चाव्यग्रा स्त्रीवाक्यं नृपसत्तम

அந்தப் பெண்ணின் சொற்களை கேட்டதும், அரசர்களில் சிறந்தவனே, சபரீ தயக்கமின்றி சபரனிடம் அந்தப் பெண்ணின் வாக்கை அறிவித்தாள்.

Verse 75

अद्य त्वेकादशी पुण्या बालवृद्धैरुपोषिता । मदनैकादशी नाम सर्वपापक्षयंकरी

இன்று நிச்சயமாகப் புனித ஏகாதசி; சிறாரும் முதியவரும் அனைவரும் உபவாசம் செய்கின்றனர். இதன் பெயர் ‘மதன-ஏகாதசி’; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 76

नियता श्रूयते तत्र राजपुत्री सुशोभना । व्रतस्था नियताहारा नाम्ना भानुमती सती

அங்கே ஒழுக்கம் நிறைந்த, ஒளிவீசும் அரசகுமாரி இருப்பதாகக் கேட்கப்படுகிறது—அவள் பெயர் பானுமதி; அவள் விரதத்தில் நிலைத்து, உணவில் கட்டுப்பாட்டுடன், சதீ குணமுடையவள்.

Verse 77

नैतया सदृशी काचित्त्रिषु लोकेषु विश्रुता । दृश्यते सा वरारोहा ह्यवतीर्णा महीतले

மூன்று உலகங்களிலும் அவளுக்கு ஒப்பான பெண் வேறு யாரும் புகழ்பெற்றதில்லை. அந்த வராரோஹை பூமியிலே அவதரித்தவள்போல் காணப்படுகிறாள்.

Verse 78

भार्याया वचनं श्रुत्वा शबरस्तां जगाद ह । कमलानि यथालाभं दत्त्वा भुङ्क्ष्व हि सत्वरम्

மனைவியின் சொல்லைக் கேட்ட சபரன் அவளிடம் கூறினான்—“கிடைக்கும் அளவிற்கு தாமரைகளை அர்ப்பணித்து, பின்னர் விரைவாக உண்ணு.”

Verse 79

ममैषा वर्तते बुद्धिर्न भोक्तव्यं मया ध्रुवम् । न मयोपार्जितं भद्रे पापबुद्ध्या शुभं क्वचित्

என் மனத்தில் இந்தத் தீர்மானம் உறுதியாக உள்ளது—நான் இதை நிச்சயமாக உண்ணமாட்டேன். ஓ பத்திரே, பாவ எண்ணத்தால் எனக்கு எப்போதும் உண்மையான நன்மை கிடையாது; மேலும் இது என் நீதியான முயற்சியால் ஈட்டியதுமல்ல.

Verse 80

शबर्युवाच । न पूर्वं तु मया भुक्तं कस्मिंश्चैव तु वासरे । भुक्तशेषं मया भुक्तं यावत्कालं स्मराम्यहम्

சபரி கூறினாள்—“எந்த நாளிலும் நான் முன்பு (இவ்வாறு) உண்டதில்லை. எனக்கு நினைவுள்ள காலமெல்லாம், பிறர் உண்டபின் மீந்ததையே நான் உண்டேன்.”

Verse 81

भार्याया निश्चयं ज्ञात्वा स्नानं कर्तुं जगाम ह । अर्धोत्तरीयवस्त्रेण स्नानं कृत्वा तु भक्तितः

மனைவியின் உறுதியான தீர்மானத்தை அறிந்து அவன் நீராடச் சென்றான். அரை மேலாடை அணிந்து பக்தியுடன் நீராடினான்.

Verse 82

सर्वान् देवान्नमस्कृत्य गतो देवशिलां प्रति । तस्थौ स शङ्कमानोऽपि नमस्कृत्य जनार्दनम्

அவன் எல்லா தேவர்களையும் வணங்கி தேவசிலையை நோக்கிச் சென்றான். மனத்தில் அச்சம் இருந்தாலும் அங்கே நின்று ஜனார்தனனை வணங்கினான்.

Verse 83

यस्यास्तु कुमुदे दत्ते तया राज्ञ्यै निवेदितम् । तद्दृष्ट्वा पद्मयुगलं तां दासीं साब्रवीत्तदा

அவள் குமுதம் எனும் இரு மலர்களை அளித்தபோது அது அரசிக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அந்த இரு தாமரைகளைப் பார்த்த அரசி அப்போது அந்த பணிப்பெண்ணிடம் கூறினாள்.

Verse 84

कुत्र पद्मद्वयं लब्धं कथ्यतामग्रतो मम । शीघ्रं तत्रैव गत्वा च पद्मानानय चापरान्

இந்த இரண்டு தாமரைகள் எங்கே கிடைத்தன? உடனே என்முன் சொல்லு. அதே இடத்திற்குச் சீக்கிரம் சென்று மேலும் தாமரைகளையும் கொண்டு வா.

Verse 85

धान्येन वसुना वापि कमलानि समानय । भानुमत्या वचः श्रुत्वा गता सा शबरं प्रति

தானியமோ செல்வமோ கொடுத்து இருந்தாலும் தாமரைகளை கொண்டு வா. பானுமதியின் சொற்களை கேட்ட அவள் சபரனை நோக்கிச் சென்றாள்.

Verse 86

श्रीफलानि च पुष्पाणि बहून्यन्यानि देहि मे

எனக்கு ஸ்ரீபலங்கள் (தேங்காய்) மற்றும் பல்வேறு பிற மலர்களையும் கொடு.

Verse 87

शबर्युवाच । श्रीफलानि सपुष्पाणि दास्यामि च विशेषतः । न लोभो न स्पृहा मेऽस्ति गत्वा राज्ञीं निवेदय

சபரி கூறினாள்—மலர்களுடன் கூடிய ஸ்ரீபலங்களை (தேங்காய்களை) விசேஷமாக மிகுதியாக அளிப்பேன். எனக்கு பேராசையும் இல்லை, விருப்பவெறியும் இல்லை; சென்று அரசியிடம் அறிவி.

Verse 88

तया च सत्वरं गत्वा यथावृत्तं निवेदितम् । शबर्युक्तं पुरस्तस्याः सविस्तरपरं वचः

அவள் விரைந்து சென்று நடந்ததையெல்லாம் அப்படியே அறிவித்தாள். அரசியின் முன்னிலையில் சபரி சொன்ன வார்த்தைகளை விரிவாக எடுத்துரைத்தாள்.

Verse 89

तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा राज्ञी तत्र स्वयं गता । उवाच शबरीं प्रीत्या देहि पद्मानि मूल्यतः

அவளது சொற்களை கேட்ட அரசி தானே அங்கே சென்று, அன்புடன் சபரியிடம்—“தாமரைகளைத் தா; அவற்றின் உரிய விலையைப் பெற்றுக்கொள்” என்றாள்.

Verse 90

शबर्युवाच । न मूल्यं कामये देवि फलपुष्पसमुद्भवम् । श्रीफलानि च पुष्पाणि यथेष्टं मम गृह्यताम्

சபரி கூறினாள்—அம்மையே, கனியும் மலரும் தரும் பொருளுக்கு நான் விலை வேண்டேன். இந்த ஸ்ரீபலங்களையும் மலர்களையும் என்னிடமிருந்து உமக்கு விருப்பமானபடி எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

Verse 91

अर्चां कुरु यथान्यायं वासुदेवे जगत्पतौ

உலகநாதன் வாசுதேவனுக்கு விதிப்படி, முறையாக ஆராதனை செய்.

Verse 92

राज्ञ्युवाच । विना मूल्यं न गृह्णामि कमलानि तवाधुना । धान्यस्य खारिकामेकां ददामि प्रतिगृह्यताम्

அரசி கூறினாள்—இப்போது உன் தாமரைகளை விலையின்றி நான் ஏற்கமாட்டேன். தானியத்தின் ஒரு ‘காரிகா’ அளவை அளிக்கிறேன்; தயவுசெய்து ஏற்றுக்கொள்.

Verse 93

दश विंशत्यथ त्रिंशच्चत्वारिंशदथापि वा । गृहाण वा खारिशतं दुर्भिक्षां बोधिमुत्तर

பத்து, இருபது, முப்பது, நாற்பது—எதுவாயினும் எடுத்துக்கொள்; அல்லது நூறு ‘காரி’ அளவையும் எடுத்துக்கொள். பஞ்சத்தின் துன்பத்தை வென்று அதற்கு அப்பால் உயர்ந்து செல்.

Verse 94

वसु रत्नं सुवर्णं च अन्यत्ते यदभीप्सितम् । तत्सर्वं सम्प्रदास्यामि कमलार्थे न संशयः

செல்வம், மணிகள், பொன்—மேலும் உனக்கு வேண்டிய எதுவாயினும்—இந்தத் தாமரைகளுக்காக அவை அனைத்தையும் நான் உறுதியாக அளிப்பேன்; ஐயமில்லை.

Verse 95

शबर्युवाच । नाहारं चिन्तयाम्यद्य मुक्त्वा देवं वरानने । देवकार्यं विना भद्रे नान्या बुद्धिः प्रवर्तते

சபரி கூறினாள்—அழகிய முகத்தையுடைய அம்மையே, இன்று நான் என் உணவைப் பற்றிச் சிந்திப்பதில்லை; இறைவனைத் தவிர அனைத்தையும் விட்டு விட்டேன். நன்மகளே, தெய்வப் பணியைத் தவிர என் மனம் வேறெதிலும் செல்லாது.

Verse 96

राज्ञ्युवाच । न त्वयान्नं परित्याज्यं सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ममान्नं प्रतिगृह्यताम्

அரசி கூறினாள்—நீ உணவைத் துறக்கக் கூடாது; அனைத்தும் உணவின்மேல் நிலைத்திருக்கிறது. ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் என் உணவை ஏற்றுக்கொள்.

Verse 97

तपस्विनो महाभागा ये चारण्यनिवासिनः । गृहस्थद्वारि ते सर्वे याचन्तेऽन्नमतन्द्रिताः

காட்டில் வாழும் மகாபாக்ய தபஸ்விகள் அனைவரும், அசட்டையின்றி இல்லறத்தாரின் வாசலில் அன்னம் யாசிக்கின்றனர்।

Verse 98

शबर्युवाच । निषेधश्च कृतः पूर्वं सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् । सत्येन तपते सूर्यः सत्येन ज्वलतेऽनलः

சபரி கூறினாள்—முன்னரே மறுப்பு செய்யப்பட்டது; அனைத்தும் சத்தியத்தில் நிலைபெற்றது. சத்தியத்தால் சூரியன் வெப்பமளிக்கிறான்; சத்தியத்தால் அக்கினி ஜ்வலிக்கிறது।

Verse 99

सत्येन तिष्ठत्युदधिर्वायुः सत्येन वाति हि । सत्येन पच्यते सस्यं गावः क्षीरं स्रवन्ति च

சத்தியத்தால் கடல் தன் எல்லையில் நிலைத்திருக்கிறது; சத்தியத்தால் காற்று வீசுகிறது. சத்தியத்தால் பயிர் பழுக்கிறது; சத்தியத்தால் பசுக்கள் பால் சுரக்கின்றன।

Verse 100

सत्याधारमिदं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सत्यं सत्येन पालयेत्

இந்த உலகமெல்லாம்—அசையும் அசையாத அனைத்தும்—சத்தியமே ஆதாரம். ஆகையால் எல்லா முயற்சியாலும் சத்தியத்தைச் சத்தியத்தாலேயே காக்க வேண்டும்।

Verse 101

देवकार्यं तु मे मुक्त्वा नान्या बुद्धिः प्रवर्तते । गृहाण राज्ञि पुष्पाणि कुरु पूजां गदाभृतः

தேவப்பணியைத் தவிர என் மனம் வேறெதிலும் செல்லாது. அரசியே, இப்பூக்களை ஏற்று, கதாயுதம் தாங்கிய ஆண்டவன் (ஹரி) வழிபாட்டைச் செய்।

Verse 102

श्रूयते द्विजवाक्यैस्तु न दोषो विद्यते क्वचित् । कुशाः शाकं पयो मत्स्या गन्धाः पुष्पाक्षता दधि । मांसं शय्यासनं धानाः प्रत्याख्येया न वारि च

இருபிறப்போரின் வாக்கின்படி இதில் எங்கும் குற்றம் இல்லை என்று கேட்கப்படுகிறது. குசை, கீரை, பால், மீன், நறுமணம், மலர்கள், அக்ஷதை, தயிர்—மேலும் மாம்சம், படுக்கை-இருப்பிடம், தானியம்—இவற்றை மறுக்கக் கூடாது; நீரையும் கூடத் தள்ளக் கூடாது।

Verse 103

राज्ञ्युवाच । आरामोपहृतं पुष्पमारण्यं पुष्पमेव च । क्रीतं प्रतिग्रहे लब्धं पुष्पमेवं चतुर्विधम्

ராணி கூறினாள்—மலர்கள் நான்கு வகை: தோட்டத்திலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டவை, காட்டிலிருந்து பெறப்பட்டவை, வாங்கப்பட்டவை, மற்றும் தானமாகப் பெற்று (பிரதிக்ரஹம்) கிடைத்தவை।

Verse 104

उत्तमं पुष्पमारण्यं गृहीतं स्वयमेव च । मध्यमं फलमारामे त्वधमं क्रीतमेव च । प्रतिग्रहेण यल्लब्धं निष्फलं तद्विदुर्बुधाः

காட்டுமலர்கள், தாமே கையால் பறித்தவை, மிகச் சிறந்தவை. தோட்டத்தில் கிடைப்பவை நடுத்தரம்; வாங்கிய மலர்கள் தாழ்ந்தவை. தானமாகப் பெற்று (பிரதிக்ரஹம்) வந்த மலர்கள் வழிபாட்டில் பலனற்றவை என்று ஞானிகள் கூறுவர்।

Verse 105

पुरोहित उवाच । गृहाण राज्ञि पुष्पाणि कुरु पूजां गदाभृतः । उपकारः प्रकर्तव्यो व्यपदेशेन कर्हिचित्

புரோகிதர் கூறினார்—அரசியே, இந்த மலர்களை ஏற்று, கதையுடைய (கதாதர) ஆண்டவனை வழிபடு. சில வேளைகளில் நன்மை செய்யும் செயலை உரிய காரணம்/வ்யபதேசம் கொண்டு நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 106

ईश्वर उवाच । श्रीफलानि सपद्मानि दत्तानि शबरेण तु । गृहीत्वा तानि राज्ञी सा पूजां चक्रे सुशोभनाम्

ஈசுவரன் கூறினார்—சபரன் ஸ்ரீபலங்கள் (தேங்காய்கள்) மற்றும் தாமரைகளை அளித்தான். அவற்றை ஏற்று அந்த ராணி மிக அழகிய வழிபாட்டைச் செய்தாள்।

Verse 107

क्षपाजागरणं चक्रे श्रुत्वा पौराणिकीं कथाम् । शबरस्तु ततो भार्यामिदं वचनमब्रवीत्

புராணக் கதையைக் கேட்டு அவர்கள் இரவு விழிப்பை மேற்கொண்டனர். பின்னர் சபரன் தன் மனைவியிடம் இவ்வசனத்தைச் சொன்னான்.

Verse 108

दीपार्थं गृह्यतां स्नेहो यथालाभेन सुन्दरि । कृत्वा दीपं ततस्तौ तु कृत्वा पूजां हरेः शुभाम्

“விளக்கிற்காக, அழகியே, கிடைப்பதற்கேற்ப எண்ணெயோ நெய்யோ எடுத்துக்கொள்.” பின்னர் விளக்கை அமைத்து, இருவரும் ஹரியின் மங்களகரமான பூஜையைச் செய்தனர்.

Verse 109

चक्रतुर्जागरं रात्रौ ध्यायन्तो धरणीधरम् । ततः प्रभातसमये दृष्ट्वा स्नानोत्सुकं जनम्

அவர்கள் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்து தரணீதரனைத் தியானித்தனர். பின்னர் விடியற்காலையில் நீராட ஆவலான மக்களை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 110

स्नाति वै शूलभेदे तु देवनद्यां तथापरे । सरस्वत्यां नराः केचिन्मार्कण्डस्य ह्रदेऽपरे

சிலர் சூலபேதத்தில் நீராடினர்; சிலர் தேவநதியில். சிலர் சரஸ்வதியில், மற்றவர்கள் மார்கண்டன் ஏரியில் நீராடினர்.

Verse 111

चक्रतीर्थं गताश्चक्रुः स्नानं केचिद्विधानतः । शुचयस्ते जनाः सर्वे स्नात्वा देवाशिलोपरि

சிலர் சக்ரதீர்த்தத்திற்குச் சென்று முறையின்படி நீராடினர். அவர்கள் அனைவரும் தூய்மையடைந்து, நீராடிய பின் தேவசிலையின் மேல் கூடினர்.

Verse 112

श्राद्धं चक्रुः प्रयत्नेन श्रद्धया पूतचेतसा । तान्दृष्ट्वा शबरो बिल्वैः पिण्डांश्चक्रे प्रयत्नतः

அவர்கள் பக்தியுடனும் தூய மனத்துடனும் முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்தனர். அவர்களைப் பார்த்த சபரனும் பில்வப் பழங்களால் பிண்டங்களைத் தயார் செய்து முயன்று அர்ப்பணித்தான்.

Verse 113

भानुमत्या तथा भर्तुः पिण्डनिर्वपणं कृतम् । अनिन्द्या भोजिता विप्रा दम्भवार्द्धुष्यवर्जिताः

பானுமதியும் தன் கணவருக்காகப் பிண்ட நிர்வபணத்தைச் செய்தாள். குற்றமற்ற, ஆடம்பரமும் அகந்தையும் அற்ற பிராமணர்கள் போஜனம் பெற்றனர்.

Verse 114

हविष्यान्नैस्तथा दध्ना शर्करामधुसर्पिषा । पायसेन तु गव्येन कृतान्नेन विशेषतः

ஹவிஷ்ய அன்னம், தயிர், சர்க்கரை, தேன், நெய் ஆகியவற்றுடன்—குறிப்பாகப் பால் பாயசமும் நன்கு தயாரித்த உணவுகளும் கொண்டு—(அர்ப்பணமும் போஜனமும் நடைபெற்றது).

Verse 115

भोजयित्वा तथा राज्ञी ददौ दानं यथाविधि । पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां गोवृषमेव च

போஜனம் அளித்த பின் அரசி விதிப்படி தானம் செய்தாள்—பாதுகை, செருப்பு, குடை, படுக்கை, மேலும் பசுவும் காளையும்.

Verse 116

विविधानि च दानानि हेमरत्नधनानि च । चक्रतीर्थे महाराज कपिलां यः प्रयच्छति । पृथ्वी तेन भवेद्दत्ता सशैलवनकानना

அங்கே பலவகை தானங்கள்—பொன், ரத்தினம், செல்வம் முதலியன—விதிக்கப்பட்டுள்ளன. மகாராஜாவே, சக்கரதீர்த்தத்தில் கபிலா பசுவைத் தானம் செய்பவன், மலைகள்-காடுகள்-கானகங்களுடன் கூடிய முழு பூமியையே தானம் செய்தவன் எனக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 117

उत्तानपाद उवाच । यानि यानि च दत्तानि शस्तानि जगतीपतेः । तानि सर्वाणि देवेश कथयस्व प्रसादतः

உத்தானபாதன் கூறினான்—தேவேசரே! உலகின் அரசனுக்குச் சிறந்ததாகப் போற்றப்படும் எந்த எந்த தானங்களோ, அவை அனைத்தையும் அருளால் எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 118

ईश्वर उवाच । तिलप्रदः प्रजामिष्टां दीपदश्चक्षुरुत्तमम् । भूमिदः स्वर्गमाप्नोति दीर्घमायुर्हिरण्यदः

ஈசுவரன் கூறினான்—எள்ளைத் தானம் செய்பவன் விரும்பிய சந்ததியைப் பெறுவான்; விளக்குத் தானம் செய்பவன் சிறந்த பார்வையைப் பெறுவான். நிலத் தானம் செய்பவன் சுவர்க்கத்தை அடைவான்; பொன் தானம் செய்பவன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்.

Verse 119

गृहदो रोगरहितो रूप्यदो रूपवान् भवेत् । वासोदश्चन्द्रसालोक्यमर्कसायुज्यमश्वदः

வீடு தானம் செய்பவன் நோயற்றவனாகிறான்; வெள்ளி தானம் செய்பவன் அழகுடையவனாகிறான். ஆடைத் தானம் செய்பவன் சந்திரலோகத்தை அடைவான்; குதிரைத் தானம் செய்பவன் சூரியனுடன் சாயுஜ்யத்தைப் பெறுவான்.

Verse 120

वृषदस्तु श्रियं पुष्टां गोदाता च त्रिविष्टपम् । यानशय्याप्रदो भार्यामैश्वर्यमभयप्रदः

காளைத் தானம் செய்பவன் செழுமையான செல்வத்தைப் பெறுவான்; பசுத் தானம் செய்பவன் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைவான். வாகனமும் படுக்கையும் தானம் செய்பவன் நல்ல துணைவியைப் பெறுவான்; அபயதானம் செய்பவன் ஐஸ்வரியமும் அச்சமின்மையும் பெறுவான்.

Verse 121

धान्यदः शाश्वतं सौख्यं ब्रह्मदो ब्रह्म शाश्वतम् । वार्यन्नपृथिवीवासस्तिलकाञ्चनसर्पिषाम्

தானியத் தானம் செய்பவன் நிலையான இன்பத்தைப் பெறுவான்; பிரம்மவித்யை தானம் செய்பவன் நித்திய பிரம்மத்தை அடைவான். அதுபோல நீர், அன்னம், நிலம், வாசஸ்தலம், எள், பொன், நெய் ஆகிய தானங்களும் பெரும் புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 122

सर्वेषामेव दानानां ब्रह्मदानं विशिष्यते । येन येन हि भावेन यद्यद्दानं प्रयच्छति

அனைத்து தானங்களிலும் பிரம்மதானம் (ஞானதானம்) மிகச் சிறந்தது. ஒருவர் எந்த எந்த பக்தி-நோக்கத்துடன் எந்த எந்த தானத்தை அளிக்கிறாரோ, அதே அதே உணர்வோடு அதை அர்ப்பணிக்கிறார்.

Verse 123

तेन तेन स भावेन प्राप्नोति प्रतिपूजितम् । दृष्ट्वा दानानि सर्वाणि राज्ञी दत्तानि यानि च

அதே அதே உணர்வினாலே அவர் அதற்கேற்ற, மதிப்புடன் கூடிய பலனை அடைகிறார். அரசி அளித்த எல்லாத் தானங்களையும் கண்டு—

Verse 124

उवाच शबरो भार्यां यत्तच्छृणु नरेश्वर । पुराणं पठितं भद्रे ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

சபரன் தன் மனைவியிடம் கூறினான்—“மனிதரின் அரசனே, இதைக் கேள். நல்வரமே, வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் ஒரு புராணத்தைப் பாராயணம் செய்தார்கள்.”

Verse 125

श्रुतं च तन्मया सर्वं दानधर्मफलं शुभम् । पूर्वजन्मार्जितं पापं स्नानदानव्रतादिभिः

“அதையெல்லாம் நான் கேட்டேன்—தானதர்மத்தின் மங்களமான பலனை. முன்ஜென்மங்களில் சேர்த்த பாவம் தீர்த்தஸ்நானம், தானம், விரதம் முதலியவற்றால் அழிகிறது.”

Verse 126

शरीरं दुस्त्यजं मुक्त्वा लभते गतिमुत्तमाम् । संसारसागराद्भीतः सत्यं भद्रे वदामि ते

“விடுவது அரிதான இந்த உடலை விட்டு, மனிதன் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான். சம்சார சாகரத்துக்கு அஞ்சி, நல்வரமே, உனக்கு நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்.”

Verse 127

अनेकानि च पापानि कृतानि बहुशो मया । घातिता जन्तवो भद्रे निर्दग्धाः पर्वताः सदा

மங்களகரமானவளே! என்னால் பலமுறை பல பாவங்கள் செய்யப்பட்டன. உயிரினங்கள் கொல்லப்பட்டன, மலைகள் எரிக்கப்பட்டன.

Verse 128

तेन पापेन दग्धोऽहं दारिद्र्यं न निवर्तते । तीर्थावगाहनं पूर्वं पापेन न कृतं मया

அந்தப் பாவத்தால் நான் எரிக்கப்படுகிறேன், என் வறுமை நீங்கவில்லை. பாவத்தின் காரணமாக முன்பு நான் புனித தீர்த்தங்களில் நீராடவில்லை.

Verse 129

तेनाहं दुःखितो भद्रे दारिद्र्यमनिवर्तिकम् । मातुर्गृहं प्रयाहि त्वं त्यज स्नेहं ममोपरि । नगशृङ्गं समारुह्य मोक्तुमिच्छाम्यहं तनुम्

மங்களகரமானவளே! அதனால் நான் துயருற்றிருக்கிறேன், இந்த வறுமை நீங்காதது. நீ தாய் வீட்டிற்குச் செல், என் மீதான பாசத்தை விடு. நான் மலை உச்சியில் ஏறி உயிரை விட விரும்புகிறேன்.

Verse 130

शबर्युवाच । मात्रा पित्रा न मे कार्यं नापि स्वजनबान्धवैः । या गतिस्तव जीवेश सा ममापि भविष्यति

சபரி கூறினாள்: எனக்குத் தாய் தந்தையருடனோ, உறவினர்களுடனோ எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. என் உயிர்த் தலைவனே! உனக்கு என்ன கதியோ, அதுவே எனக்கும் ஏற்படும்.

Verse 131

न स्त्रीणामीदृशो धर्मो विना भर्त्रा स्वजीवितम् । श्रूयन्ते बहवो दोषा धर्मशास्त्रेष्वनेकधा

கணவன் இல்லாமல் உயிர் வாழ்வது பெண்களுக்கு தர்மம் அன்று. தர்ம சாஸ்திரங்களில் இதற்குப் பலவிதமான குற்றங்கள் கூறப்படுகின்றன.

Verse 132

पारणं कुरु भोजेन्द्र व्रतं येन न नश्यति । यत्तेऽभिवाञ्छितं किंचिद्विष्णवे कर्तुमर्हसि

ஓ போஜேந்திரா, பாரணம் செய்; அதனால் விரதம் கெடாது. உனக்கு விருப்பமான எந்த நிவேதனமாயினும் முறையாக விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 133

भार्याया वचनं श्रुत्वा मुमुदे शबरस्ततः । गृहीत्वा श्रीफलं शीघ्रं होमं कृत्वा यथाविधि

மனைவியின் சொல்லைக் கேட்ட சபரன் மகிழ்ந்தான். உடனே ஸ்ரீபலம் (தேங்காய்) எடுத்துக் கொண்டு விதிப்படி ஹோமம் செய்தான்.

Verse 134

सर्वदेवान्नमस्कृत्य भुक्तोऽपि च तया सह । चैत्र्यां तु विषुवं ज्ञात्वा तस्थौ तत्र दिनत्रयम्

அனைத்து தேவர்களுக்கும் வணங்கி, அவளுடன் சேர்ந்து உணவும் உண்டான். சைத்ர மாத விஷுவத்தை அறிந்து அங்கே மூன்று நாட்கள் தங்கினான்.