Adhyaya 53

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । आश्रमे वसतस्तस्य स दीर्घतपसो मुनेः । कनीयांस्तनयो देव कथं मृत्युमुपागतः

உத்தானபாதன் கூறினான்—ஹே தேவா! நீண்ட தவம் செய்த முனிவரின் ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்தபோது, அவருடைய இளைய மகன் எவ்வாறு மரணத்தை அடைந்தான்?

Verse 2

ईश्वर उवाच । शृणुष्वैकमना भूत्वा कथां दिव्यां महीपते । श्रवणादेव यस्यास्तु मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ஈசுவரன் கூறினான்—ஹே மஹீபதே! ஒருமனத்துடன் இந்த திவ்யக் கதையை கேள்; இதைச் செவிமடுத்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவர்.

Verse 3

काशीराजो महावीर्यो महाबलपराक्रमः । चित्रसेन इति ख्यातां धरण्यां स नराधिप

காசியின் அரசன் ஒருவன் இருந்தான்—மிகுந்த வீரமும், பெரும் பலமும், பராக்கிரமமும் உடையவன். பூமியில் ‘சித்ரசேனன்’ எனப் புகழ்பெற்ற மனிதரின் தலைவன் அவன்.

Verse 4

तस्य राज्ये सदा धर्मो नाधर्मो विद्यते क्वचित् । वेदधर्मरतो नित्यं प्रजा धर्मेण पालयन्

அவனுடைய அரசில் எப்போதும் தர்மமே நிலவியது; எங்கும் அதர்மம் இல்லை. வேத தர்மத்தில் எந்நாளும் ஈடுபட்டு, தர்மத்தால் குடிகளைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 5

स्वधर्मनिरतश्चैव युद्धातिथ्यप्रियः सदा । क्षत्रधर्मं समाश्रित्य भोगान्भुङ्क्ते स कामतः

அவன் தன் ஸ்வதர்மத்தில் உறுதியாய் இருந்து, போரும் அதிதி-சத்காரமும் எப்போதும் விரும்பினான். க்ஷத்ர தர்மத்தைச் சார்ந்து, விருப்பத்திற்கேற்ற நியாயமான இன்பங்களை அனுபவித்தான்.

Verse 6

कोशस्यान्तो न विद्येत हस्त्यश्वरथपत्तिमान् । इतिहासपुराणज्ञैः पण्डितैः सह संकथाम्

அவனுடைய கருவூலத்திற்கு எல்லை இல்லை; யானை, குதிரை, தேர், காலாட் படை ஆகியவற்றால் செழித்திருந்தான். இதிகாச–புராணம் அறிந்த பண்டிதர்களுடன் அவன் தர்ம உரையாடல் செய்தான்.

Verse 7

कथयन्राजते राजा कैलास इव शङ्करः । एवं स पालयन्राज्यं राजा मन्त्रिणमब्रवीत्

உரையாடிக் கொண்டிருந்த அரசன், கைலாசத்தில் விளங்கும் சங்கரனைப் போல ஒளிர்ந்தான். இவ்வாறு அரசாட்சியை நடத்திக் கொண்டே அரசன் அமைச்சரிடம் கூறினான்.

Verse 8

मृगयायां गमिष्यामि तिष्ठध्वं राज्यपालने । गम्यतां सचिवैः प्रोक्ते गतोऽसौ वसुधाधिपः

அரசன் கூறினான்—“நான் மிருகயைக்கு (வேட்டைக்கு) செல்கிறேன்; நீங்கள் நாட்டைக் காக்கும் பணியில் நிலைத்திருங்கள்.” அமைச்சர்கள் “செல்லுங்கள்” என்றதும், அந்த பூமியாதிபதி புறப்பட்டான்.

Verse 9

अश्वारूढाश्च धावन्तो राजानो मण्डलाधिपाः । छत्रैश्छत्राणि घृष्यन्तोऽनुजग्मुः काननं प्रति

குதிரைகளில் ஏறி வேகமாக ஓடிய, தத்தம் மண்டலங்களின் அதிபதிகளான அரசர்கள், குடைகள் ஒன்றோடொன்று உரசிக்கொள்ள, அவனைத் தொடர்ந்து கானகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 10

रजस्तत्रोत्थितं भौमं गजवाजिपदाहतम् । तेनैतच्छादितं सर्वं सदिङ्मार्तण्डमंलम्

அங்கே யானை, குதிரைகளின் காலடித் தாக்கத்தால் மண்ணிலிருந்து தூசி எழுந்தது; அந்தத் தூசியால் அனைத்தும் மூடப்பட்டது—திசைகளும், சூரிய வட்டமும் கூட.

Verse 11

न तत्र दृश्यते सूर्यो न काष्ठा न च चन्द्रमाः । पादपाश्च न दृश्यन्ते गिरिशृङ्गाणि सर्वतः

அங்கே சூரியனும் தெரியவில்லை; திசைகளும் இல்லை; சந்திரனும் கூடப் புலப்படவில்லை. எங்கும் மரங்களும் தெரியவில்லை; மலைச் சிகரங்களும் காணப்படவில்லை.

Verse 12

परस्परं न पश्यन्ति निशार्द्धे वार्षिके यथा । तत्रासौ सुमहद्यूथं मृगाणां समलक्ष्यत

மழைக்கால இரவின் நடுப்பகுதியில் ஒருவர் ஒருவரை காண முடியாததுபோல், அங்கே அவர்கள் ஒருவரையொருவர் காணவில்லை. அப்போது அவன் மான்களின் மிகப் பெரிய கூட்டத்தை கண்டான்.

Verse 13

अधावत्सहितः सर्वैः स राजा राजपुत्रकैः । वृन्दास्फोटोऽभवत्तेषां शीघ्रं जग्मुर्दिशो दश

அரசன் எல்லா இளவரசர்களுடனும் ஓடினான்; ஆனால் அவர்களின் கூட்டம் குழப்பத்தில் சிதறி, அவர்கள் விரைவில் பத்து திசைகளிலும் பரவினர்.

Verse 14

एकमार्गगतो राजा चित्रसेनो महीपतिः । एकाकी स गतस्तत्र यत्र यत्र च ते मृगाः

பூமியின் அதிபதி சித்ரசேனன் ஒரே பாதையை எடுத்தான். அந்த மான்கள் எங்கே எங்கே சென்றனவோ, அங்கே அங்கே அவன் தனியாகச் சென்றான்.

Verse 15

प्रविष्टोऽसौ ततो दुर्गं काननं गिरिगह्वरम् । वल्लीगुल्मसमाकीर्णं स्थितो यत्र न लक्ष्यते

பின்னர் அவன் கடக்க அரிதான காட்டிற்குள்—மலைக் குகைகளும் அடர்ந்த வனமும் கொண்ட இடத்திற்குள்—நுழைந்தான். கொடிகளும் புதர்களும் நிறைந்த அந்த இடத்தில் நின்றவரும் எளிதில் புலப்படவில்லை.

Verse 16

अदृश्यांस्तु मृगान्मत्वा दिशो राजा व्यलोकयत् । कां दिशं नु गमिष्यामि क्व मे सैन्यसमागमः

மான் கண்களுக்கு மறைந்துவிட்டதாக எண்ணிய அரசன் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி— “இப்போது நான் எந்தத் திசை செல்வேன்? என் படையுடன் என் சேர்க்கை எங்கே?” என்று கூறினான்.

Verse 17

एवं कष्टं गतो राजा चित्रसेनो नराधिपः । वृक्षच्छायां समाश्रित्य विश्राममकरोन्नृपः

இவ்வாறு துன்பநிலைக்கு ஆளான மனிதர்களின் அதிபதி சித்ரசேனன் ஒரு மரநிழலை அடைந்து அங்கே ஓய்வு கொண்டான்.

Verse 18

क्षुत्तृषार्तो भ्रमन्दुर्गे कानने गिरिगह्वरे । ततोऽपश्यत्सरो दिव्यं पद्मिनीखण्डमण्डितम्

பசி தாகத்தால் வாடி, மலைக் குகைகளுள்ள கடினமான காட்டில் அலைந்தபோது, தாமரைத் தொகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு தெய்வீக ஏரியை அவன் கண்டான்.

Verse 19

हंसकारण्डवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् । ततो दृष्ट्वा स राजेन्द्रः सम्प्रहृष्टतनूरुहः

அது அன்னங்களாலும் காரண்டவ வாத்துகளாலும் நிரம்பி, சக்ரவாகப் பறவைகளால் அழகுபெற்றிருந்தது; அதைக் கண்ட அரசாதிபதியின் உடலில் மகிழ்ச்சி ரோமாஞ்சம் எழுந்தது.

Verse 20

कमलानि गृहीत्वा तु ततः स्नानं समाचरत् । तर्पयित्वा पितृदेवान्मनुष्यांश्च यथाविधि

தாமரை மலர்களை எடுத்துக்கொண்டு அவன் அங்கே நீராடினான்; விதிப்படி பித்ருக்கள், தேவர்கள், மேலும் மனிதர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து திருப்தியளித்தான்.

Verse 21

आच्छाद्य शतपत्रैश्च पूजयामास शङ्करम् । ययौ पानीयममलं यथावत्स समाहितः

நூறிதழ் தாமரைகளால் பூஜை இடத்தை மூடி, அவர் சங்கரனை முறையாகப் பூஜித்தார். பின்னர் மனம் ஒருமித்து, தூய நீரிடம் சென்று விதிப்படி அருந்தினார்.

Verse 22

उत्तीर्य सलिलात्तीरे दृष्ट्वा वृक्षं समीपगम् । उत्तरीयमधः कृत्वोपविष्टो धरणीतले

நீரிலிருந்து வெளியேறி கரைக்கு வந்து, அருகிலிருந்த மரத்தைப் பார்த்து, தன் மேலாடையை கீழே விரித்து நிலத்தில் அமர்ந்தார்.

Verse 23

चिन्तयन्नुपविष्टोऽसौ किमद्य प्रकरोम्यहम् । तत्रासीनो ददर्शाथ वनोद्देशे मृगान्बहून्

அவர் அமர்ந்து, “இன்று நான் என்ன செய்வேன்?” என்று சிந்தித்தார். அப்படியே அமர்ந்திருந்தபோது வனப்பகுதியில் பல மான்களை கண்டார்.

Verse 24

केचित्पूर्वमुखास्तत्र चापरे दक्षिणामुखाः । वारुण्यमिमुखाः केचित्केचित्कौबेरदिङ्मुखाः

அங்கே சிலர் கிழக்கை நோக்கி, சிலர் தெற்கை நோக்கி இருந்தனர். சிலர் வருணனின் மேற்கு திசையை நோக்கி, சிலர் குபேரனின் வட திசையை நோக்கி இருந்தனர்.

Verse 25

केचिन्निद्रापराः केचिदूर्ध्वकर्णाः स्थिताः परे । मृगमध्ये स्थितो योगी ऋक्षशृङ्गो महातपाः

சிலர் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தனர்; சிலர் காதுகளை உயர்த்தி நின்றனர். மான்களின் நடுவே மகாதபஸ்வியான யோகி ருக்ஷச்ருங்கர் நின்றார்.

Verse 26

मृगान्दृष्ट्वा ततो राजा आहारार्थमचिन्तयत् । हत्वैतेषु मृगं कंचिद्भक्षयामि यदृच्छया

மான் கூட்டத்தைப் பார்த்த அரசன் உணவுக்காக மனத்தில் எண்ணினான்—“இவற்றில் ஒன்றை யாத்ருச்சையாகக் கொன்று அதன் மாம்சத்தை உண்ணுவேன்।”

Verse 27

स्वस्थावस्थो भविष्यामि मृगमांसस्य भक्षणात् । काशीं प्रति गमिष्यामि मार्गमन्विष्य यत्नतः

மான் மாம்சம் உண்டால் நான் மீண்டும் நலம் பெறுவேன்; பின்னர் முயற்சியுடன் வழியைத் தேடி காசியை நோக்கிச் செல்வேன்।

Verse 28

विचिन्त्यैवं ततो राजा वृक्षमूलमुपाश्रितः । चापं गृह्य कराग्रेण स शरं संदधे ततः

இவ்வாறு தீர்மானித்து அரசன் மரத்தின் அடிவேரில் தஞ்சமடைந்தான். கையால் வில்லை எடுத்து அதில் அம்பை ஏற்றினான்।

Verse 29

विचिक्षेप शरं तत्र यत्र ते बहवो मृगाः । तेषां मध्ये स वै विद्ध ऋक्षशृङ्गो महातपाः

பல மான்கள் இருந்த இடத்திலே அவன் அம்பை எய்தான்; ஆனால் அவற்றின் நடுவில் மகாதபஸ்வி ருக்ஷஶ்ருங்கரே குத்துண்டார்।

Verse 30

जग्मुस्त्रस्तास्तु ते सर्वे शब्दं कृत्वा वनौकसः । स ऋषिः पतितस्तत्र कृष्ण कृष्णेति चाब्रवीत्

அச்சமுற்ற அந்த வனவாசிகள் அனைவரும் பெரும் சத்தம் எழுப்பி ஓடினர். அந்த ரிஷி அங்கே விழுந்து ‘கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!’ என்று கூவினார்।

Verse 31

हाहा कष्टं कृतं तेन येनाहं घातितोऽधुना । कस्यैषा दुर्मतिर्जाता पापबुद्धेर्ममोपरि

அந்தோ! அந்தோ! எவனால் நான் இப்போது கொல்லப்பட்டேனோ, அவனால் கொடிய செயல் செய்யப்பட்டது. என்மீது யாருக்கு இத்தகைய தீய புத்தி உண்டானது?

Verse 32

मृगमध्ये स्थितश्चाहं न कंचिदुपरोधये । तां वाचं मानुषीं श्रुत्वा स राजा विस्मयान्वितः

நான் மான்களுக்கிடையில் இருந்தேன், யாருக்கும் இடையூறு செய்யவில்லை. அந்த மனிதக் குரலைக் கேட்டு அரசன் வியப்படைந்தான்.

Verse 33

शीघ्रं गत्वा ततोऽपश्यद्ब्राह्मणं ब्रह्मतेजसा । हाहा कष्टं कृतं मेऽद्य येनासौ घातितो द्विजः

விரைவாகச் சென்று, பிரம்ம தேஜஸுடன் கூடிய ஒரு அந்தணரைக் கண்டான். 'அந்தோ! இன்று என்னால் கொடிய செயல் செய்யப்பட்டது, இந்த அந்தணர் கொல்லப்பட்டாரே!'

Verse 34

चित्रसेन उवाच । अकामाद्घातितस्त्वं तु मृगभ्रान्त्या मयानघ । गृहीत्वा बहुदारूणि स्वतनुं दाहयाम्यहम्

சித்ரசேனன் கூறினான்: 'பாவமற்றவரே! மான் என்று நினைத்து அறியாமல் உங்களைக் கொன்றுவிட்டேன். பல விறகுகளைச் சேகரித்து, என் உடலை நானே எரித்துக்கொள்வேன்.'

Verse 35

दृष्टादृष्टं तु यत्किंचिन्न समं ब्रह्महत्यया । अन्यथा ब्रह्महत्यायाः शुद्धिर्मे न भविष्यति

இவ்வுலகிலோ அல்லது மறுவுலகிலோ காணப்பட்டதோ கேட்கப்பட்டதோ எதுவும் பிரம்மஹத்தி தோஷத்திற்கு இணையாகாது. இல்லையெனில், பிரம்மஹத்தியிலிருந்து எனக்குத் தூய்மை கிடைக்காது.

Verse 36

ऋक्षशृङ्ग उवाच । न ते सिद्धिर्भवेत्काचिन्मयि पञ्चत्वमागते । बह्व्यो हत्या भविष्यन्ति विनाशे मम साम्प्रतम्

ருக்ஷஸ்ருங்கர் கூறினார்: 'நான் இறந்தால் உனக்கு எந்த வெற்றியும் கிடைக்காது. நான் அழிந்தால் இப்போது பல கொலைகள் நிகழும்.'

Verse 37

जननी मे पिता वृद्धो भ्रातरश्च तपस्विनः । भ्रातृजाया मरिष्यन्ति मयि पञ्चत्वमागते

என் தாய், வயதான தந்தை, தவம் செய்யும் சகோதரர்கள் மற்றும் அண்ணிகள் - நான் இறந்தால் இவர்களும் இறந்துவிடுவார்கள்.

Verse 38

एता हत्या भविष्यन्ति कथं शुद्धिर्भवेत्तव । उपायं कथयिष्यामि तं कर्तुं यदि मन्यसे

இந்தக் கொலைகள் நிகழ்ந்தால், நீ எவ்வாறு தூய்மையாவாய்? நீ விரும்பினால், நான் உனக்கு ஒரு வழியைச் சொல்கிறேன்.

Verse 39

चित्रसेन उवाच । उपायः कथ्यतां मेऽद्य यस्ते मनसि वर्तते । करिष्ये तमहं सर्वं यत्नेनापि महामुने

சித்ரசேனன் கூறினான்: 'ஓ மாமுனிவரே! உங்கள் மனதில் உள்ள வழியை இன்று எனக்குச் சொல்லுங்கள். நான் அதை முயற்சியுடன் செய்வேன்.'

Verse 40

ऋक्षशृङ्ग उवाच । पृच्छामि त्वां कथं को वा कुतस्त्वमिह चागतः । ब्रह्मक्षत्रविशां मध्ये को भवानुत शूद्रजः

ருக்ஷஸ்ருங்கர் கூறினார்: 'நான் உன்னைக் கேட்கிறேன் - நீ யார், எங்கிருந்து, எப்படி இங்கு வந்தாய்? அந்தணர், சத்திரியர், வைசியர் ஆகியோரில் நீ யார், அல்லது சூத்திரனா?'

Verse 41

चित्रसेन उवाच । नाहं शूद्रोऽस्मि भोस्तात न वैश्यो ब्राह्मणो न वा । न चान्त्यजोऽस्मि विप्रेन्द्र क्षत्रियोऽस्मि महामुने

சித்ரசேனன் கூறினான்—ஐயா தாதா! நான் சூத்ரனும் அல்ல, வைசியனும் அல்ல, பிராமணனும் அல்ல. ஓ விப்ரேந்திரா, நான் அந்த்யஜனும் அல்ல; ஓ மகாமுனியே, நான் க்ஷத்திரியன்.

Verse 42

धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च सर्वसत्त्वहिते रतः । अकामात्पातकं जातं कथं शुद्धिर्भविष्यति

நான் தர்மத்தை அறிந்தவன், நன்றியுணர்வுடையவன், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன். ஆயினும் அறியாமலே என்னால் பாவம் ஏற்பட்டது—இப்போது சுத்தி எவ்வாறு கிடைக்கும்?

Verse 43

ऋक्षशृङ्ग उवाच । मां गृहीत्वा आश्रमं गच्छ यत्र तौ पितरौ मम । आवेदयस्व चात्मानं पुत्रघातिनमातुरम्

ருக்ஷச்ருங்கன் கூறினான்—என்னை அழைத்துக்கொண்டு என் இரு பெற்றோரும் இருக்கும் ஆசிரமத்திற்குச் செல். அங்கே உன்னை வெளிப்படுத்து—மகன் கொலைப் பாவத்தால் துயருற்றவனாக.

Verse 44

ते दृष्ट्वा मां करिष्यन्ति कारुण्यं च तवोपरि । उपायं कथयिष्यन्ति येन शान्तिर्भविष्यति

அவர்கள் என்னைக் கண்டவுடன் உன்மேல் நிச்சயமாக கருணை கொள்வார்கள். எந்த வழியால் சாந்தி உண்டாகுமோ, அந்த உபாயத்தை அவர்கள் கூறுவார்கள்.

Verse 45

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चित्रसेनो नृपोत्तम । स्कन्धे कृत्वा तु तं विप्रं जगामाश्रमसन्निधौ

அவரது சொற்களை கேட்ட நரபோத்தமன் சித்ரசேனன், அந்த விப்ரரை தோளில் ஏற்றிக்கொண்டு ஆசிரமத்தின் அருகே சென்றான்.

Verse 46

न शक्नोति यदा वोढुं विश्राम्यति पुनःपुनः । तावत्पश्यति तं विप्रं मूर्छितं विकलेन्द्रियम्

அவன் பாரத்தைத் தாங்க இயலாமல் மீண்டும் மீண்டும் ஓய்ந்தபோது, அந்தப் பிராமணன் மயங்கி, புலன்கள் தளர்ந்த நிலையில் இருப்பதை அவன் கண்டான்।

Verse 47

मुमोच चित्रसेनस्तं छायायां वटभूरुहः । वस्त्रं चतुर्गुणं कृत्वा चक्रे वातं मुहुर्मुहुः

சித்ரசேனன் அவனை ஆலமரத்தின் நிழலில் இறக்கி வைத்தான்; தன் ஆடையை நான்கு மடக்கி மீண்டும் மீண்டும் விசிறினான்।

Verse 48

पश्यतस्तस्य राजेन्द्र ऋक्षशृङ्गो महातपाः । पञ्चत्वमगमच्छीघ्रं ध्यानयोगेन योगवित्

அரசே! அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், மகாதபஸ்வியும் யோகத்தை அறிந்தவருமான ருக்ஷச்ருங்கர் தியானயோகத்தால் விரைவில் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) அடைந்தார்।

Verse 49

दाहयामास तं विप्रं विधिदृष्टेन कर्मणा । स्नानं कृत्वा स शोकार्तो विललाप मुहुर्मुहुः

விதிப்படி அவன் அந்தப் பிராமணனுக்கு தகனம் செய்தான்; பின்னர் நீராடி, துயரால் வாடி மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினான்।

Verse 53

। अध्याय

இதி அத்தியாயம் நிறைவு.