Adhyaya 155

Verse 1

। श्रीमार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि सर्वतीर्थादनुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले शुक्लतीर्थं युधिष्ठिर

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இனி எல்லா தீர்த்தங்களிலும் ஒப்பற்ற தீர்த்தத்தை உரைப்பேன்; யுதிஷ்டிரா, நர்மதையின் வடகரையில் உள்ள சுக்ல தீர்த்தம்.

Verse 2

तस्य तीर्थस्य चान्यानि पुण्यत्वाच्छुभदर्शनात् । पृथिव्यां सर्वतीर्थानि कलां नार्हन्ति षोडशीम्

அத்தீர்த்தத்தின் புனிதத்தாலும் மங்கள தரிசனப் பெருமையாலும், பூமியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும் அதன் மகிமையின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः । भ्रातृभिः सहितः सर्वैस्तथान्यैर्द्विजसत्तमैः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அத்தீர்த்தத்தின் உண்மையான மஹாத்மியத்தை முழுமையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; என் சகோதரர்கள் அனைவருடனும், பிற உயர்ந்த பிராமணர்களுடனும் சேர்ந்து।

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शुक्लतीर्थस्य चोत्पत्तिमाकर्णय नरेश्वर । यस्य संदर्शनादेव ब्रह्महत्या प्रलीयते

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே, சுக்லதீர்த்தத்தின் தோற்றத்தை கேள்; அதன் தரிசனமட்டுமே பிரம்மஹத்தியா பாவத்தையும் கரைக்கிறது।

Verse 5

नर्मदा सरितां श्रेष्ठा सर्वपापप्रणाशिनी । यच्च बाल्यं कृतं पापं दर्शनादेव नश्यति

நர்மதா நதிகளில் தலைசிறந்தவள், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள்; குழந்தைப் பருவத்தில் செய்த பாவமும் அவளது தரிசனமட்டுமே அழிகிறது।

Verse 6

मोक्षदानि न सर्वत्र शुक्लतीर्थमृते नृप । शुक्लतीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया

ஓ அரசே, மோட்சம் அளிக்கும் தீர்த்தங்கள் எல்லா இடங்களிலும் இல்லை—சுக்லதீர்த்தத்தைத் தவிர. சுக்லதீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தை புராணங்களில் நான் கேட்டபடியே உரைப்பேன்।

Verse 7

समागमे मुनीनां तु देवानां हि तथैव च । कथितं देवदेवेन शितिकण्ठेन भारत । कैलासे पर्वतश्रेष्ठे तत्ते संकथयाम्यहम्

முனிவர்களும் தேவர்களும் கூடிய சபையில், தேவர்களின் தேவனான சிதிகண்டன் (சிவன்), ஓ பாரதா, மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்தில் உரைத்ததை இப்போது நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 8

पुरा कृतयुगस्यादौ तोषितुं गिरिजापतिम् । तपश्चचार विपुलं विष्णुर्वर्षसहस्रकम् । वायुभक्षो निराहारः शुक्लतीर्थे व्यवस्थितः

முன்னொரு காலத்தில் க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில், கிரிஜாபதி (சிவன்) திருப்தியடைய விஷ்ணு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பெருந்தவம் செய்தார். காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, நிராஹாரமாக, சுக்ல தீர்த்தத்தில் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 9

ततः प्रत्यक्षतामागाद्देवदेवो महेश्वरः । प्रादुर्भूतस्तु सहसा तत्र तीर्थे नराधिप

அப்போது தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் நேரில் வெளிப்பட்டான்; ஓ மனிதரின் அரசே, அவர் திடீரென அந்தத் தீர்த்தத்தில் தோன்றினார்।

Verse 10

क्रोशद्वयमिदं चक्रे भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

அவர் இந்தப் பகுதியை இரண்டு க்ரோச அளவிற்கு போகமும் மோட்சமும் அருள்வதாக ஆக்கினார். அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 11

गङ्गा कनखले पुण्या कुरुक्षेत्रे सरस्वती । ग्रामे वा यदि वारण्ये पुण्या सर्वत्र नर्मदा

கங்கை கனகலத்தில் புனிதம்; சரஸ்வதி குருக்ஷேத்திரத்தில் புனிதம்; ஆனால் நர்மதை கிராமமாயினும் காடாயினும்—எங்கும் புனிதமே।

Verse 12

सर्वौषधीनामशनं प्रधानं सर्वेषु पेयेषु जलं प्रधानम् । निद्रा सुखानां प्रमदा रतीनां सर्वेषु गात्रेषु शिरः प्रधानम्

எல்லா மருந்துகளிலும் உணவே முதன்மை; எல்லாப் பானங்களிலும் நீரே முதன்மை. இன்பங்களில் நித்திரை சிறந்தது; காதல் இன்பங்களில் பிரியமான பெண் சிறந்தாள்; எல்லா அங்கங்களிலும் தலை முதன்மை.

Verse 13

स्नातस्यापि यथा पुण्यं ललाटं नृपसत्तम । शुक्लतीर्थं तथा पुण्यं नर्मदायां युधिष्ठिर

அரசர்களில் சிறந்தவனே! நீராடியவனுக்குக் கூட நெற்றி (லலாடம்) சிறப்பாகப் புண்ணியமானதாகக் கருதப்படுவது போல, யுதிஷ்டிரா! நர்மதையில் உள்ள சுக்லதீர்த்தமும் மிகப் புண்ணியமானது.

Verse 14

सरितां च यथा गङ्गा देवतानां जनार्दनः । शुक्लतीर्थं तथा पुण्यं नर्मदायां व्यवस्थितम्

ஆறுகளில் கங்கை எவ்வாறு முதன்மையோ, தேவர்களில் ஜனார்தனன் எவ்வாறு முதன்மையோ; அதுபோல நர்மதையில் நிலைபெற்ற சுக்லதீர்த்தம் பரமப் புனிதமானது.

Verse 15

चतुष्पदानां सुरभिर्वर्णानां ब्राह्मणो यथा । प्रधानं सर्वतीर्थानां शुक्लतीर्थं तथा नृप

அரசே! நால்காலிகளுள் சுரபி (காமதேனு) எவ்வாறு முதன்மையோ, வர்ணங்களில் பிராமணன் எவ்வாறு முதன்மையோ; அதுபோல எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சுக்லதீர்த்தமே முதன்மை.

Verse 16

ग्रहाणां तु यथादित्यो नक्षत्राणां यथा शशी । शिरो वा सर्वगात्राणां धर्माणां सत्यमिष्यते

கிரகங்களில் ஆதித்யன் (சூரியன்) எவ்வாறு முதன்மையோ, நட்சத்திரங்களில் சசி (சந்திரன்) எவ்வாறு முதன்மையோ, எல்லா அங்கங்களிலும் தலை எவ்வாறு முதன்மையோ—அதுபோல எல்லா தர்மங்களிலும் சத்தியமே முதன்மை எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 17

तथैव पार्थ तीर्थानां शुक्लतीर्थमनुत्तमम् । दुर्विज्ञेयो यथा लोके परमात्मा सनातनः

ஓ பார்த்தா! தீர்த்தங்களுள் சுக்லதீர்த்தம் ஒப்பற்றது; ஆயினும் அதை அறிதல் அரிது—இவ்வுலகில் சனாதன பரமாத்மாவை உணர்தல் எவ்வளவு கடினமோ அவ்வாறே।

Verse 18

सुसूक्ष्मत्वादनिर्देश्यः शुक्लतीर्थं तथा नृप । मन्दप्रज्ञत्वमापन्ने महामोहसमन्वितः

ஓ அரசே! மிக நுண்மையானதனால் சுக்லதீர்த்தத்தைச் சுட்டிக் காட்டுதல் கடினம்; மந்த அறிவுடன் பெரும் மயக்கத்தில் மூழ்கியவன் அதை உணர இயலான்।

Verse 19

शुक्लतीर्थं ना जानाति नर्मदातटसंस्थितम् । बहुनात्र किमुक्तेन धर्मपुत्र पुनः पुनः

அவன் நர்மதா கரையில் உள்ள சுக்லதீர்த்தத்தை அறியான். இங்கே மேலும் என்ன சொல்லப் பயன், ஓ தர்மபுத்திரா, மீண்டும் மீண்டும்?

Verse 20

शुक्लतीर्थं महापुण्यं सम्प्राप्तं कल्मषक्षयात् । योऽत्र दत्ते शुचिर्भूत्वा एकं रेवाजलाञ्जलिम्

சுக்லதீர்த்தம் மகாபுண்ணியமானது; பாவங்களை அழிப்பது. யார் இங்கே தூய்மையடைந்து ரேவா (நர்மதா) நீரின் ஒரு அஞ்சலியையாவது அர்ப்பணிக்கிறாரோ—

Verse 21

कल्पकोटिसहस्राणि पितरस्तेन तर्पिताः

அந்த செயல்வழி பித்ருக்கள் ஆயிரக் கோடி கல்பங்கள் வரை திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 22

एकः पुत्रो धरापृष्ठे पित्ःणामार्तिनाशनः । चाणक्यो नाम राजाभूच्छुक्लतीर्थं च वेद सः

பூமியின் மேல் பித்ருக்களின் துயரை நீக்கும் ஒரே புதல்வன் தோன்றினான். சாணக்யன் என்னும் அரசன் எழுந்தான்; அவனே சுக்லதீர்த்தத்தை அறிந்தவன்.

Verse 23

युधिष्ठिर उवाच । कोऽसौ द्विजवरश्रेष्ठ चाणक्यो नाम नामतः । शुक्लतीर्थस्य यो वेत्ता नान्यो वेत्ता हि कश्चन

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ சிறந்த த்விஜவரரே! ‘சாணக்யன்’ என்ற பெயரால் அறியப்படும் அவன் யார்? சுக்லதீர்த்தத்தை அறிந்தவன் அவனே; வேறு யாரும் அறியார் என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 24

केनोपायेन तत्तीर्थं तेन ज्ञातं धरातले । तदहं श्रोतुमिच्छामि परं कौतूहलं हि मे

எந்த வழியால் அந்த தீர்த்தம் பூமியில் அறியப்பட்டது, அதை யார் கண்டறிந்தார்? அதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; என் ஆர்வம் மிகுதியானது.

Verse 25

श्रीमार्कण्डेय उवाच । इक्ष्वाकुप्रभवो राजा नप्ता शुद्धोदनस्य च । चाणक्यो नाम राजर्षिर्बुभुजे पृथिवीमिमाम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் சுத்தோதனனின் பேரன். சாணக்யன் என்னும் ராஜரிஷி இந்தப் பூமியை ஆட்சி செய்தான்.

Verse 26

विक्रान्तो मतिमाञ्छूरः सर्वलोकैरवञ्चितः । वञ्चितः सहसा धूर्तवायसाभ्यां नृपोत्तमः

அவன் வீரமும் அறிவும் உடையவன்; யாராலும் ஏமாற்றப்படாதவன். ஆயினும் அந்தச் சிறந்த அரசன் திடீரென இரண்டு சூழ்ச்சிக் காகங்களால் ஏமாற்றப்பட்டான்.

Verse 27

युधिष्ठिर उवाच । कथं स वञ्चितो राजा वायसाभ्यां कुतोऽथवा । पुरा येन प्रतिज्ञातं धीगर्भेण महात्मना

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அந்த அரசன் அந்த இரு காக்களால் எவ்வாறு ஏமாற்றப்பட்டான்? அவை எங்கிருந்து வந்தன? மேலும் முற்காலத்தில் மகாத்மா தீகர்ப்பன் எவ்வாறு ஒரு பிரதிஞ்ஞை செய்தான்?

Verse 28

न जीवे वञ्चितोऽन्येन प्राणांस्त्यक्ष्ये न संशयः । एतन्मे वद विप्रेन्द्र परं कौतूहलं मम

வேறொருவரால் நான் ஏமாற்றப்பட்டால் இனி வாழமாட்டேன்; ஐயமின்றி உயிரைத் துறப்பேன். ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; என் ஆவல் மிகுந்தது.

Verse 29

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आत्मानं वञ्चितं ज्ञात्वा तदा संगृह्य वायसौ । प्रेषयामास तीव्रेण दण्डेन यमसादनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—தன்னை ஏமாற்றப்பட்டவன் என அறிந்து, அவன் அப்போது அந்த இரு காக்களையும் பிடித்து, கடும் தண்டனையால் யமனின் இல்லத்துக்கு (மரணத்திற்கு) அனுப்பினான்.

Verse 30

वायसावूचतुः । सुन्दोपसुन्दयोः पुत्रावावां काकत्वमागतौ । मा वधीस्त्वं महाभाग कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

அந்த இரு காக்கள் கூறின—நாங்கள் சுந்தன், உபசுந்தன் ஆகியோரின் புதல்வர்கள்; காகப் பிறவியை அடைந்தோம். ஓ மகாபாகா, எங்களை கொல்லாதீர்; இதற்குப் பின்னால் ஒரு காரணம் உள்ளது.

Verse 31

तावावां कृतसंकल्पौ त्वया कोपेन मानद । निरस्तावनिरस्तौ वा यास्यावः परमां गतिम्

நாங்கள் இருவரும் விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட சங்கல்பத்தில் கட்டுப்பட்டவர்கள். ஓ மானதா, உமது கோபத்தால்—நீங்கள் எங்களைத் தள்ளினாலும் தள்ளாவிட்டாலும்—நாங்கள் பரம கதியை அடைவோம்.

Verse 32

तदादेशय राजेन्द्र कृत्वा तव महत्प्रियम् । मुक्तशापौ भविष्यावो ब्रह्मणो वचनं तथा

ஆகையால், அரசேந்திரா! உமக்கு மிகப் பிரியமான செயலைச் செய்து எமக்கு ஆணையிடும். அப்பொழுது நாம் சாபத்திலிருந்து விடுபடுவோம்—இது பிரம்மாவின் வாக்கு.

Verse 33

तच्छ्रुत्वा काकवचनं चाणक्यो नृपसत्तमः । नाहं जीवे विदित्वैवं वञ्चितः केन कर्हिचित्

காகங்களின் சொற்களை கேட்ட நரபதிசிறந்த சாணக்யன் (உள்ளத்தில்)—“இவ்வாறு அறிந்தபின் நான் வாழமாட்டேன்; எக்காலத்திலும் யாரோ என்னை ஏமாற்றியுள்ளனர்” என்றான்.

Verse 34

तस्मात्तीर्थं विजानीतं यमस्य सदने द्विजौ । प्रेषयामि यथान्यायं श्रुत्वा तत्कथयिष्यथः

ஆகையால், இரு பிராமணர்களே! யமனின் சதனத்திலும் இதைத் தீர்த்தமாக அறியுங்கள். முறையின்படி உங்களை அங்கே அனுப்புகிறேன்; கண்டபின் அதைச் சொல்லுவீர்கள்.

Verse 35

तेनैव मुक्तौ तौ काकौ स्रक्चन्दनविभूषितौ । शीघ्रगौ प्रेषयामास यमस्य सदनं प्रति

அதே செய்கையால் அந்த இரு காகங்களும் விடுதலை பெற்றன; மாலையும் சந்தனமும் பூசப்பட்டு அலங்கரிக்கப்பட்டன. விரைவாக யமனின் சதனத்திற்குத் தள்ளப்பட்டன.

Verse 36

राजोवाच । तत्र धर्मपुरं गत्वा विचरन्तावितस्ततः । यदि पृच्छति धर्मात्मा यमः संयमनो महान्

அரசன் கூறினான்—“அங்கே தர்மபுரத்திற்குச் சென்று இங்கும் அங்கும் சுற்றித் திரியுங்கள். தர்மாத்மாவான மகா ஸம்யமனன் யமன் உங்களை வினவினால்…”

Verse 37

कुतो वामागतं ब्रूतं केन वा भूषितावुभौ । मदीया भारती तस्य कथनीया ह्यशङ्कितम्

அவனிடம் கூறுங்கள்—நீங்கள் எந்த இடத்திலிருந்து வந்தீர்கள்? உங்களை இருவரையும் யார் அலங்கரித்தார்? என் சொற்களையே அவனிடம் தயக்கமின்றி எடுத்துரையுங்கள்.

Verse 38

इक्ष्वाकुसंभवो राजा चाणक्यो नाम धार्मिकः । द्वादशाहे मृतस्यास्य तर्पितावशनादिना

இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த சாணக்யன் என்னும் தர்மநெறியுடைய அரசன் உள்ளான். இம்மரித்தவனின் த்வாதசாஹச் சடங்கில் அவன் அன்னம் முதலியவற்றால் எங்களைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 39

तच्छ्रुत्वा वचनं राज्ञो गतौ तौ यमसादनम् । क्रीडितौ प्राङ्गणे तस्य स्रक्चन्दनविभूषितौ । धर्मराजेन तौ दृष्टौ पृष्टौ धृष्टौ च वायसौ

அரசனின் சொற்களைக் கேட்டதும் அவர்கள் இருவரும் யமனின் இல்லத்திற்குச் சென்றனர். மாலையும் சந்தனமும் அணிந்து அவன் முற்றத்தில் விளையாடினர். தர்மராஜன் அந்தத் துணிவுற்ற காகங்களைப் பார்த்து வினவினான்.

Verse 40

यम उवाच । कुतः स्थानात्समायातौ केन वा भूषितावुभौ । वृत्तं वै कथ्यतामेतद्वायसावविशङ्कया

யமன் கூறினான்—நீங்கள் எந்த இடத்திலிருந்து வந்தீர்கள்? உங்களை இருவரையும் யார் அலங்கரித்தார்? ஓ காகங்களே, இந்த முழு நிகழ்வையும் அச்சமின்றி கூறுங்கள்.

Verse 41

काकावूचतुः । इक्ष्वाकुसम्भवो राजा चाणक्यो नाम धार्मिकः । द्वादशाहे मृतस्यास्य तर्पितावशनादिभिः

காகங்கள் கூறின—இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த சாணக்யன் என்னும் தர்மமிகு அரசன் உள்ளான். இம்மரித்தவனின் த்வாதசாஹச் சடங்கில் அவன் அன்னம் முதலியவற்றால் எங்களைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 42

तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा सदा वैवस्वतो यमः । चित्रगुप्तं कलिं कालं वीक्ष्यतामिदमब्रवीत्

அவர்களின் சொல்லைக் கேட்ட வைவைஸ்வத யமன் சித்ரகுப்தன், கலி, காலன் ஆகியோரைக் நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 43

अण्डजस्वेदजातीनां भूतानां सचराचरे । विहितं लोककर्त्ःणां सान्निध्यं ब्रह्मणा मम

முட்டையிலிருந்து பிறப்பனவும் வியர்வையிலிருந்து பிறப்பனவும் ஆகிய உயிர்களுக்கும், எல்லா அசைவும் அசையாத படைப்பிற்கும், உலகங்களைப் படைத்த பிரம்மா என் சன்னிதியை நியமித்தான்.

Verse 44

गतः कुत्र दुराचारश्चाणक्यो नामतस्त्विह । अन्विष्यतां पुराणेषु त्वितिहासेषु या गतिः

இங்கு ‘சாணக்ய’ என்ற பெயரால் அறியப்படும் அந்தத் துராசாரி எங்கே சென்றான்? புராணங்களிலும் இதிகாசங்களிலும் தேடி அவனுக்குப் பெற்ற கதியை அறிக।

Verse 45

ततस्तैर्धर्मपालैस्तु धर्मराजप्रचोदितैः । निरीक्षिता पुराणोक्ता कर्मजा गतिरागतिः

அப்போது தர்மராஜன் யமன் தூண்ட, அந்த தர்மபாலர்கள் புராணங்களில் கூறப்பட்ட கர்மத்தால் உண்டாகும் கதி-ஆகதி (செல்வதும் வருவதும்) முறையை ஆராய்ந்தனர்।

Verse 46

ततः प्रोवाच वचनं धर्मो धर्मभृतां वरः । शृण्वतां धर्मपालानां मेघगम्भीरया गिरा

பின்னர் தர்மம்—தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவன்—கேட்டுக் கொண்டிருந்த தர்மபாலர்களிடம் மேகமென ஆழ்ந்த குரலில் உரைத்தான்।

Verse 47

शुक्लतीर्थे मृतानां तु नर्मदाविमले जले । अण्डजस्वेदजातीनां न गतिर्मम सन्निधौ

நர்மதையின் தூய நீரில் உள்ள சுக்ல தீர்த்தத்தில் இறப்போர்க்கு என் உலகில் செல்லும் வழி இல்லை—முட்டையிலோ வியர்வையிலோ பிறந்த உயிர்களுக்கும் இல்லை।

Verse 48

तत्तीर्थं धार्मिकं लोके ब्रह्मविष्णुमहेश्वरैः । निर्मितं परया भक्त्या लोकानां हितकाम्यया

அத்தீர்த்தம் உலகில் தர்மத்தின் ஆசனமாகப் புகழ்பெற்றது; பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் அனைவரின் நலனைக் கருதி பரம பக்தியால் அதை அமைத்தனர்।

Verse 49

पापोपपातकैर्युक्ता ये नरा नर्मदाजले । शुक्लतीर्थे मृताः शुद्धा न ते मद्विषयाः क्वचित्

பாவமும் சிறுபாவங்களும் உடையவர்களும் நர்மதா நீரில் சுக்ல தீர்த்தத்தில் இறந்தால் தூய்மையடைகிறார்கள்; அவர்கள் எந்நாளும் என் அதிகாரத்திற்குள் வரார்।

Verse 50

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं तौ काकौ यमभाषितम् । आगतौ शीघ्रगौ पार्थ दृष्ट्वा यमपुरं महत्

யமன் கூறிய இவ்வசனங்களை கேட்ட அந்த இரு வேகமான காகங்கள், ஓ பார்த்தா, மாபெரும் யமபுரியைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் வந்தன।

Verse 51

पृष्टौ तौ प्रणतौ राज्ञा यथावृत्तं यथाश्रुतम् । कथयामासतुः पार्थ दानवौ काकतां गतौ

அரசன் கேட்டபோது அவர்கள் இருவரும் வணங்கி, நடந்ததையும் கேட்டதையும் அப்படியே கூறினர், ஓ பார்த்தா—காக வடிவம் எடுத்த அந்த இரு தானவர்கள்।

Verse 52

अस्मात्स्थानाद्गतावावां यमस्य पुरमुत्तमम् । पृथिव्या दक्षिणे भागे ह्यतीत्य बहुयोनिजम्

இந்த இடத்திலிருந்து நாம் யமனின் சிறந்த நகரத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டோம்; பூமியின் தென் பகுதியிலுள்ள பல யோனிகளின் பல்வேறு நிலங்களைத் தாண்டிச் சென்றோம்।

Verse 53

तत्पुरं कामगं दिव्यं स्वर्णप्राकारतोरणम् । अनेकगृहसम्बाधं मणिकाञ्चनभूषितम्

அந்நகரம் தெய்வீகமும் விரும்பினபடி தோன்றுவதுமானது; அதன் மதில்களும் வாயில்தோరణங்களும் பொன்னால் அமைந்தவை, எண்ணற்ற மாளிகைகளால் நெருக்கமாய், மணிகளும் பொன்னும் ஒளிர அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 54

चतुष्पथैश्चत्वरैश्च घण्टामार्गोपशोभितम् । उद्यानवनसंछन्नं पद्मिनीखण्डमन्दितम्

அந்நகரம் நான்கு வழிச்சந்திப்புகளாலும் விசாலமான மைதானங்களாலும் அழகுற்றது; மணி ஒலியால் குறியிடப்பட்ட வீதிகளால் மெருகுற்றது; தோட்டங்களும் காடுகளும் சூழ, தாமரைத் தடாகக் குழுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 55

हंससारससंघुष्टं कोकिलाकुलसंकुलम् । सिंहव्याघ्रगजाकीर्णमृक्षवानरसेवितम्

அங்கே அன்னங்களும் சாரசங்களும் எழுப்பும் ஒலிகள் முழங்கின; குயில்களின் கூட்டங்கள் நிறைந்திருந்தன; சிங்கம், புலி, யானை ஆகியவற்றால் நிரம்பி, கரடிகளும் குரங்குகளும் உலாவும் இடமாயிருந்தது।

Verse 56

नरनारीसमाकीर्णं नित्योत्सवविभूषितम् । शंखदुन्दुभिर्निर्घोषैर्वीणावेणुनिनादितम्

அந்நகரம் ஆண்களும் பெண்களும் நிறைந்து, இடையறாத திருவிழாக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; சங்கும் துந்துபியும் முழங்க, வீணையும் புல்லாங்குழலும் இசையொலியால் ஒலித்தது।

Verse 57

यममार्गेऽपि विहितं स्वर्गलोकमिवापरम् । गतौ तत्र पुनश्चान्यैर्यमदूतैर्यमाज्ञया

யமன் பாதையில்கூட அது இன்னொரு ஸ்வர்கலோகம்போல் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கு சென்றபின், யமனின் ஆணையால் அவர்கள் பிற யமதூதர்களுடன் மீண்டும் முன்னே சென்றனர்.

Verse 58

विदितौ प्रेषितौ तत्र यत्र देवो जगत्प्रभुः । प्राणस्य भीत्या दृष्टोऽसौ सिंहासनगतः प्रभुः

அவர்கள் அறியப்பட்டு, உலகப் பிரபுவான தேவன் இருப்பிடத்திற்கே அனுப்பப்பட்டனர். அந்தப் பிரபு உயிர்வரை அச்சம் எழும்புமாறு, சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தவராகக் காணப்பட்டார்.

Verse 59

महाकायो महाजङ्घो महास्कन्धो महोदरः । महावक्षा महाबाहुर्महावक्त्रेक्षणो महान्

அவர் பேருடல் கொண்டவர்; வலிமைமிகு தொடைகள், அகன்ற தோள்கள், பெரும் வயிறு உடையவர். பெரும் மார்பு, வலிய கரங்கள்—மகத்தானவர்; விசால முகமும் ஆண்மையுள்ள பார்வையும் கொண்டவர்.

Verse 60

महामहिषमारूढो महामुकुटभूषितः । तत्रान्यश्च कलिः कालश्चित्रगुप्तो महामतिः

அவர் பெரும் எருமை மீது ஏறி, உயரிய மகுடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார். அங்கே மற்றவர்களும் இருந்தனர்—கலி, காலன், மேலும் பேரறிவுடைய சித்ரகுப்தன்.

Verse 61

समागतौ तदा दृष्टौ मध्ये ज्वलितपावकौ । पुण्यपापानि जन्तूनां श्रुतिस्मृत्यर्थपारगौ

அப்போது இருவர் அங்கே வந்தவர்களாகக் காணப்பட்டனர்; அவர்கள் எரியும் தீயின் நடுவே நின்றனர். அவர்கள் உயிர்களின் புண்ணிய-பாபங்களை ஆராய்வோர்; ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி பொருள்களில் தேர்ந்தோர்.

Verse 62

विचारयन्तौ सततं तिष्ठाते तौ दिवानिशम् । ततो ह्यावां प्रणामान्ते यमेन यममूर्तिना

அவ்விருவரும் பகலிரவு இடையறாது சிந்தித்துக் கொண்டு அங்கேயே நிலைத்திருந்தனர். பின்னர் எங்கள் வணக்கத்தின் முடிவில் யமன்—யமஸ்வரூபமாக—எங்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 63

पृष्टावागमने हेतुं तमब्रूव शृणुष्व तत् । उज्जयिन्यां महीपालश्चाणक्योऽभूत्प्रतापवान्

எங்கள் வருகையின் காரணம் கேட்கப்பட்டபோது நாம் அவனிடம் கூறினோம்—“இதைக் கேள். உஜ்ஜயினியில் சாணக்யன் என்னும் பெரும் வீரியமும் புகழும் உடைய அரசன் இருந்தான்.”

Verse 64

द्वादशाहे मृतस्यास्य भुक्त्वा प्राप्तौ यमालयम् । ततोऽस्माकं वचः श्रुत्वा कम्पयित्वा शिरो यमः

இந்த இறந்தவரின் த்வாதசாஹக் கிரியைக்குப் பின் நாம் உணவு உண்டு யமாலயத்தை அடைந்தோம். எங்கள் சொற்களை கேட்ட யமன் வியப்புடன் தலையசைத்தான்.

Verse 65

उवाच वचनं सत्यं सभामध्ये हसन्निव । अस्ति तत्कारणं येन चाणक्यः पापपूरुषः

சபையின் நடுவில் யமன் புன்னகைப்பதுபோல் உண்மையான வார்த்தை கூறினான்—“ஒரு காரணம் உண்டு; அதனால் அந்தப் பாபபுருஷன் சாணக்யன் இங்கே வரவில்லை.”

Verse 66

नायातो मम लोके तु सर्वपापभयंकरे । शुक्लतीर्थे मृतानां तु नर्मदायां परं पदम्

“அவன் என் உலகிற்கு வரவில்லை; அது எல்லாப் பாவங்களுக்கும் அஞ்சத்தக்க திடம். நர்மதையின் சுக்லதீர்த்தத்தில் இறப்போர்க்கு பரமபதம் (மோட்சம்) உண்டு.”

Verse 67

जायते सर्वजन्तूनां नात्र काचिद्विचारणा । अवशः स्ववशो वापि जन्तुस्तत्क्षेत्रमण्डले

அனைத்து உயிர்களுக்கும் அங்கே பலன் தானாகவே உண்டாகிறது; இதில் எந்தத் தீர்மானப் பரிசீலனையும் இல்லை. உதவியற்றவனாக இருந்தாலும் தன்னடக்கமுள்ளவனாக இருந்தாலும்—அந்த புனிதக் க்ஷேத்ரமண்டலத்தில் உள்ள உயிர் நியத பலனை அடைகிறது.

Verse 68

मृतः स वै न सन्देहो रुद्रस्यानुचरो भवेत् । तद्धर्मवचनं श्रुत्वा निर्गत्य नगराद्बहिः

அங்கே இறப்பவன்—இதில் ஐயமில்லை—ருத்ரனின் அனுசரனாக ஆகிறான். அந்த தர்மவாக்கியத்தை கேட்டவுடன் அவர்கள் நகரத்துக்கு வெளியே சென்றனர்.

Verse 69

पश्यन्तौ विविधां घोरां नरके लोकयातनाम् । त्रिंशत्कोट्यो हि घोराणां नरकाणां नृपोत्तम

அவர்கள் இருவரும் நரகத்தில் உயிர்கள் அனுபவிக்கும் பலவிதமான கொடிய வேதனைகளைப் பார்த்தனர். அரசர்களில் சிறந்தவனே, கொடிய நரகங்கள் முப்பது கோடி உள்ளன.

Verse 70

दृष्टा भीतौ परामार्तिगतौ तत्र महापथि । नरको रौरवस्तत्र महारौरव एव च

அந்த மகாபாதையில் அவர்கள் இருவரும் காணப்பட்டனர்—அச்சத்தால் நடுங்கி, பேர்வேதனையில் தளர்ந்து. அங்கே ரௌரவ நரகமும், மகாரௌரவமும் தோன்றின.

Verse 71

पेषणः शोषणश्चैव कालसूत्रोऽस्थिभञ्जनः । तामिस्रश्चान्धतामिस्रः कृमिपूतिवहस्तथा

அங்கே பேஷண, ஷோஷண; காலசூத்திர, அஸ்திபஞ்சன; தாமிஸ்ர, அந்ததாமிஸ்ர; மேலும் க்ருமிபூதிவஹ எனும் நரகங்களும் இருந்தன.

Verse 72

दृष्टश्चान्यो महाज्वालस्तत्रैव विषभोजनः । नरकौ दंशमशकौ तथा यमलपर्वतौ

அங்கே மேலும் சில நரகங்களும் காணப்பட்டன—மஹாஜ்வாலம், அங்கேயே விஷபோஜனம்; தம்ஷம், மஷகம் எனும் நரகங்கள்; மேலும் யமலபர்வதங்கள் எனும் இரட்டைப் பர்வதங்களும்।

Verse 73

नदी वैतरणी दृष्टा सर्वपापप्रणाशिनी । शीतलं सलिलं यत्र पिबन्ति ह्यमृतोपमम्

அவர்கள் வைதரணீ நதியை கண்டனர்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவள். அங்கே நீர் குளிர்ந்தது; மக்கள் அதை அமிர்தம் போல் பருகுகின்றனர்।

Verse 74

तदेव नीरं पापानां शोणितं परिवर्तते । असिपत्रवनं चान्यद्दृष्टान्या महती शिला

அதே நீர் பாவிகளுக்கு இரத்தமாக மாறுகிறது. அங்கே இன்னொரு அச்சமும் காணப்படுகிறது—அசிபத்ரவனம் (வாள்போன்ற இலைகளின் காடு) மற்றும் ஒரு பெரும் பாறைத்தட்டு கூடத் தெரிகிறது।

Verse 75

अग्निपुंजनिभाकारा विशाला शाल्मली परा । इत्यादयस्तथैवान्ये शतसाहस्रसंज्ञिताः

அக்னிக் குவியலைப் போன்ற வடிவமுடைய, மிக விரிந்த பரம ஷால்மலீ (நரகம்) உள்ளது. இவ்வாறே இன்னும் பல நரகங்கள் கூறப்படுகின்றன—அவற்றின் பெயர்கள் நூறாயிரக் கணக்கில் உள்ளன।

Verse 76

घोरघोरतरा दृष्टाः क्लिश्यन्ते यत्र मानवाः । वाचिकैर्मानसैः पापैः कर्मजैश्च पृथग्विधैः

மேலும் மேலும் கொடிய இடங்கள் காணப்பட்டன; அங்கே மனிதர்கள் துன்புறுகின்றனர்—வாக்குப் பாவங்களால், மனப் பாவங்களால், மேலும் செயல் வழி பிறந்த பலவகைத் தீவினைகளால்।

Verse 77

अहंकारकृतैर्दोषैर्मायावचनपूर्वकैः । पिता माता गुरुर्भ्राता अनाथा विकलेन्द्रियाः

அகங்காரத்தால் உண்டான குற்றங்களும் மாயைமிகு வாக்குகளும் முன்னின்றால், மக்கள் தந்தை, தாய், குரு, சகோதரர் என இருந்தாலும் இறுதியில் ஆதரவற்றவராய், இந்திரியங்கள் குன்றியவராய் ஆகின்றனர்।

Verse 78

भ्रमन्ति नोद्धृता येषां गतिस्तेषां हि रौरवे । तत्र ते द्वादशाब्दानि क्षपित्वा रौरवेऽधमाः

உயிர்த்தெடுக்கப்படாமல் அலைவோரின் நிச்சயமான வழி ரௌரவ நரகமே; அங்கே அந்தத் தாழ்ந்தோர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்தும் மீண்டும் கீழ்நிலைக்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 79

इह मानुष्यके लोके दीनान्धाश्च भवन्ति ते । देवब्रह्मस्वहर्त्ःणां नराणां पापकर्मणाम्

இந்த மனித உலகில் அவர்கள் துன்புற்று குருடர்களாக ஆகின்றனர்—தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களுக்குரிய சொத்தை அபகரிக்கும் பாவச் செயல்வாளர்கள்.

Verse 80

महारौरवमाश्रित्य ध्रुवं वासो यमालये । ततः कालेन महता पापाः पापेन वेष्टिताः

மஹாரௌரவத்தை அடைந்து அவர்கள் நிச்சயமாக யமனின் ஆலயத்தில் வாசம் செய்கின்றனர்; பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பாவிகள் தம் பாவத்தாலேயே சூழப்படுகின்றனர்।

Verse 81

जायन्ते कण्टकैर्भिन्नाः कोशे वा कोशकारकाः । मृगपक्षिविहङ्गानां घातका मांसभक्षकाः

அவர்கள் முள்ளால் குத்தப்பட்டவர்களாய் பிறக்கின்றனர்; அல்லது கூண்டுக்குள் கூண்டு நெய்யும் புழுக்களாய் ஆகின்றனர்—மிருகங்களையும் பறவைகளையும் கொன்று மாமிசம் உண்ணுவோர்.

Verse 82

पेषणं नरकं यान्ति शोषणं जीवबन्धनात् । तत्रत्यां यातनां घोरां सहित्वा शास्त्रचोदिताम्

அவர்கள் பேஷண எனும் நரகத்திற்கும், உயிர்களை கட்டிய பாவத்தால் ஷோஷண நரகத்திற்கும் செல்கின்றனர். அங்கே சாஸ்திர விதிப்படி அமைந்த கொடிய வேதனையைத் தாங்கி, கர்மத்தின்படி அடுத்த நிலைக்குச் செல்கின்றனர்.

Verse 83

इह मानुष्यतां प्राप्य पङ्ग्वन्धबधिरा नराः । गवार्थे ब्राह्मणार्थे च ह्यनृतं वदतामिह

இவ்வுலகில் மனிதப் பிறவி பெற்றும், மாட்டின் பொருட்டோ அல்லது பிராமணரின் பொருட்டோ பொய் பேசுவோர் கால் ஊனமுற்றவர்களாகவும், குருடர்களாகவும், செவிடர்களாகவும் ஆகின்றனர்.

Verse 84

पतनं जायते पुंसां नरके कालसूत्रके । तत्रत्या यातना घोरा विहिता शास्त्रकर्तृभिः

மனிதர்கள் காலசூத்ரக எனும் நரகத்தில் வீழ்கிறார்கள். அங்குள்ள கொடிய வேதனைகள் சாஸ்திரங்களை இயற்றியோர் விதித்தவையே.

Verse 85

भुक्त्वा समागता ह्यत्र ते यास्यन्त्यन्त्यजां गतिम् । बन्धयन्ति च ये जीवांस्त्यक्त्वात्मकुलसन्ततिम्

அந்தப் பலனை அனுபவித்து மீண்டும் இங்கே வந்தபின் அவர்கள் அந்த்யஜ நிலையை அடைகிறார்கள். உயிர்களை கட்டுபவர்கள்—தம் குலத் தொடர்ச்சியைத் துறந்து—அதே போன்ற பலனை அடைகிறார்கள்.

Verse 86

पतन्ति नात्र सन्देहो नरके तेऽस्थिभञ्जने । तत्र वर्षशतस्यान्त इह मानुष्यतां गताः

அவர்கள் அஸ்திபஞ்ஜன எனும் நரகத்தில் வீழ்வார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. அங்கே நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்ற பின், இங்கே மீண்டும் மனிதப் பிறவியை அடைவார்கள்.

Verse 87

कुब्जा वामनकाः पापा जायन्ते दुःखभागिनः । ये त्यजन्ति स्वकां भार्यां मूढाः पण्डितमानिनः

தம்மைத் தாமே பண்டிதர் என எண்ணி மயக்கமுற்று தம் மனைவியைத் துறக்கும் பாவிகள் துன்பப் பங்காளிகளாய் கூனர்களாகவும் குறுநிலையராயும் பிறக்கின்றனர்।

Verse 88

ते यान्ति नरकं घोरं तामिस्रं नात्र संशयः । तत्र वर्षशतस्यान्ते इह मानुष्यतां गताः

அவர்கள் ஐயமின்றி ‘தாமிஸ்ர’ எனப்படும் கொடிய நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர். அங்கே நூறு ஆண்டுகள் தங்கி, இறுதியில் மீண்டும் இங்கு மனிதப் பிறவியை அடைகின்றனர்।

Verse 89

दुश्चर्माणो दुर्भगाश्च जायन्ते मानवा हि ते । मानकूटं तुलाकूटं कूटकं तु वदन्ति ये

பொய்மானம், பொய்தராசு, வஞ்சகமான போலித்தனம் ஆகியவற்றைச் சொல்லி (செயலும்) செய்பவர்கள் தோல் நோயுடனும் துர்பாக்கியத்துடனும் மனிதராகப் பிறக்கின்றனர்।

Verse 90

नरके तेऽन्धतामिस्रे प्रपच्यन्ते नराधमाः । शतसाहस्रिकं कालमुषित्वा तत्र ते नराः

அந்த நராதமர்கள் ‘அந்ததாமிஸ்ர’ நரகத்தில் வெந்து தண்டனை அனுபவிக்கின்றனர். அங்கே ஒரு இலட்ச ஆண்டுகள் தங்கி, பின்னர் கர்மத்தின்படி அடுத்த கதியை அடைகின்றனர்।

Verse 91

इह शत्रुगृहे त्वन्धा भ्रमन्ते दीनमूर्तयः । पितृदेवद्विजेभ्योऽन्नमदत्त्वा येऽत्र भुञ्जते

இங்கே பித்ருக்கள், தேவர்கள், த்விஜர்கள் இவர்களுக்கு அன்னம் அளிக்காமல் தாமே உண்ணுபவர்கள், இவ்வுலகில் பகைவரின் வீட்டில் குருடர்களாய் துயருருவுடன் அலைகின்றனர்।

Verse 92

नरके कृमिभक्ष्ये ते पतन्ति स्वात्मपोषकाः । ततः प्रसूतिकाले हि कृमिभुक्तश्च सव्रणः

தம்மையே மட்டும் போஷிப்போர் ‘க்ருமிபக்ஷ்ய’ எனும் நரகத்தில் வீழ்வர். பின்னர் பிறப்புக் காலத்தில் அவர்கள் புழுக்கள் தின்றதுபோல் காயங்களால் மூடப்பட்டவர்களாகப் பிறப்பர்.

Verse 93

जायतेऽशुचिगन्धोऽत्र परभाग्योपजीवकः । स्वकर्मविच्युताः पापा वर्णाश्रमविवर्जिताः

இங்கே அவன் அசுசியான துர்நாற்றத்துடன் பிறந்து, பிறரின் பாக்கியத்தைச் சார்ந்து வாழ்வான். தன் கடமையிலிருந்து வழுவிய பாவி, வர்ண-ஆச்ரம தர்மங்களைத் துறந்தவனாகிறான்.

Verse 94

नरके पूयसम्पूर्णे क्लिश्यन्ते ह्ययुतं समाः । पूर्णे तत्र ततः काले प्राप्य मानुष्यकं भवम्

புழுக்கழிவால் நிரம்பிய நரகத்தில் அவர்கள் நிச்சயமாக பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் துன்புறுவர். அங்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம் நிறைவுற்றபின் மீண்டும் மனிதப் பிறவியை அடைவர்.

Verse 95

उद्वेजनीया भूतानां जायन्ते व्याधिभिर्वृताः । अग्निदो गरदश्चैव लोभमोहान्वितो नरः

நோய்களால் சூழப்பட்டு அவர்கள் பிறந்து, உயிர்களுக்கு அச்சத்தை உண்டாக்குவார்கள். தீவைத்தலும் விஷம் கொடுத்தலும் செய்பவன் லோபமும் மோகமும் ஆட்கொண்ட மனிதன்.

Verse 96

नरके विषसम्पूर्णे निमज्जति दुरात्मवान् । तत्र वर्षशतात्कालादुन्मज्जनमवस्थितः

விஷம் நிரம்பிய நரகத்தில் துர்மதி மூழ்கிவிடுவான். அங்கே நூறு ஆண்டுகள் வரை மேலெழாமல் அப்படியே தங்குவான்.

Verse 97

भुवि मानुषतां प्राप्य कृपणो जायते पुनः । पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां प्रावरणानि च

பூமியில் மனிதப் பிறவி பெற்றும் அவன் மீண்டும் கஞ்சனாகப் பிறக்கிறான்—பாதுகை, செருப்பு, குடை, படுக்கை, போர்வை முதலியவற்றையே தன் சொத்து என எண்ணி அவற்றில் பற்றுக் கொள்கிறான்।

Verse 98

अदत्त्वा दंशमशकैर्भक्ष्यन्ते जन्यसप्ततिम् । पितुर्द्रव्यापहर्तारस्ताडनक्रोशने रताः

எவர் தானம் செய்யாதாரோ, அவர்கள் எழுபது பிறவிகள் வரை கடிக்கும் பூச்சி, கொசுக்களால் துன்புறுத்தப்படுவர். தந்தையின் செல்வத்தை அபகரிப்போர் தண்டலோகங்களில் அடிதடியிலும் அலறல்-அழுகையிலும் மூழ்கி வேதனை அனுபவிப்பர்।

Verse 99

पीडनं क्रियते तेषां यत्र तौ युग्मपर्वतौ । या सा वैतरणी घोरा नदी रक्तप्रवाहिनी

அந்த இரட்டை மலைகள் நிற்கும் இடத்திலேயே அவர்களுக்கு வேதனை அளிக்கப்படுகிறது. அதுவே பயங்கர வைதரணி—இரத்த ஓட்டம்போல் பாயும் நதி.

Verse 100

पिबन्ति रुधिरं तत्र येऽभियान्ति रजस्वलाम् । असिपत्रवने घोरे पीड्यन्ते पापकारिणः

அங்கே மாதவிடாய் நிலையில் உள்ள பெண்ணை அணுகும் பாவிகள் இரத்தம் குடிக்க வைக்கப்படுவர்; அத்தகைய தீயோர் பயங்கர அசிபத்ரவனத்தில் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்படுவர்।

Verse 101

परपीडाकरा नित्यं ये नरोऽन्त्यजगामिनः । गुरुदाररतानां तु महापातकिनामपि

எவர் எப்போதும் பிறருக்கு துன்பம் விளைவிப்பாரோ, எவர் மிகக் கீழ்மையான நடத்தையில் வீழ்வாரோ, மேலும் குருவின் மனைவியிடம் ஆசை கொள்வாரோ—அவர்களும் மகாபாதகிகள், பெரும் பாவிகள் எனக் கணிக்கப்படுவர்।

Verse 102

शिलावगूहनं तेषां जायते जन्मसप्ततिम् । ज्वलन्तीमायसीं घोरां बहुकण्टकसंवृताम्

அவர்களுக்கு எழுபது பிறவிகள் வரை ‘சிலா-அணைப்பு’ எனும் வேதனை உண்டாகும்—அச்சமூட்டும், எரியும் இரும்புச் சிறை; எங்கும் பல முள்ளுகளால் சூழப்பட்டது।

Verse 103

शाल्मलीं तेऽवगूहन्ति परदाररता हि ये । परस्य योषितं हृत्वा ब्रह्मस्वमपहृत्य च

பரஸ்திரீ ஆசையுடையோர் சால்மலி (முள்ளுள்ள செம்மல்) மரத்தை அணைக்கச் செய்யப்படுவர்; மேலும் பிறருடைய பெண்ணை அபகரித்தவரும், பிராமணரின் சொத்து (பிரஹ்மஸ்வம்) திருடியவரும் அதே வேதனையில் தள்ளப்படுவர்।

Verse 104

अरण्ये निर्जले देशे स भवेत्क्रूरराक्षसः । देवस्वं ब्राह्मणस्वं च लोभेनैवाहरेच्च यः

பேராசையால் தேவஸ்வம் (தேவர்க்கு அர்ப்பணித்த சொத்து) மற்றும் பிராமணஸ்வம் ஆகியவற்றை அபகரிப்பவன், நீரற்ற காட்டுப்பகுதியில் வாழும் கொடிய ராட்சசனாக ஆகிறான்।

Verse 105

स पापात्मा परे लोके गृध्रोच्छिष्टेन जीवति । एवमादीनि पापानि भुञ्जन्ते यमशासनात्

அந்த பாபாத்மா மறுலோகத்தில் கழுகுகள் விட்டுச் சென்ற உச்சிஷ்டத்தால் வாழ்கிறான்; இவ்வாறு யமனின் ஆணையால் அவர்கள் இத்தகையவும் பிற பாவங்களின் பலனையும் அனுபவிக்கிறார்கள்।

Verse 106

येषां तु दर्शनादेव श्रवणाज्जायते भयम् । तथा दानफलं चान्ये भुञ्जाना यममन्दिरे

சிலருக்கு காண்பதாலோ கேட்பதாலோ மட்டும் பயம் எழுகிறது; மற்றவர்கள் யமனின் மாளிகையில் தங்கள் தானத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள்।

Verse 107

दृष्टाः श्रुतं कथयतां दूतानां च यमाज्ञया । रथैरन्ये गजैरन्ये केचिद्वाजिभिरावृताः

யமனின் ஆணையால் கண்டதும் கேட்டதும் உரைக்கும் தூதர்கள் காணப்பட்டனர்; சிலர் ரதங்களால் சூழப்பட்டனர், சிலர் யானைகளால், சிலர் குதிரைகளால் ஆவரிக்கப்பட்டனர்।

Verse 108

दृष्टास्तत्र महाभाग तपःसंचयसंस्थिताः । गोदाता स्वर्णदाता च भूमिरत्नप्रदा नराः

அங்கே, ஓ மகாபாகா, தவச் சேர்க்கையில் நிலைத்த மனிதர்கள் காணப்பட்டனர்—பசு தானம் அளிப்போர், பொன் தானம் அளிப்போர், நிலமும் ரத்தினமும் வழங்குவோர்।

Verse 109

शय्याशनगृहादीनां स लोकः कामदो नृणाम् । अन्नं पानीयसहितं ददते येऽत्र मानवाः

அந்த உலகம் மனிதர்க்கு படுக்கை, இருக்கை, வீடு முதலியவற்றை அளிக்கும் காமதமாகிறது—இங்கே குடிநீருடன் உணவு தானம் செய்பவர்களுக்கு சிறப்பாக।

Verse 110

तत्र तृप्ताः सुसंतुष्टाः क्रीडन्ते यमसादने । अत्र यद्दीयते दानमपि वालाग्रमात्रकम्

அங்கே திருப்தியுடன் மிகுந்த மனநிறைவோடு அவர்கள் யமனின் மாளிகையில் விளையாடுவர்; இங்கே அளிக்கப்படும் தானம்—முடியின் நுனியளவாக இருந்தாலும்—வீணாகாது।

Verse 111

तदक्षयफलं सर्वं शुक्लतीर्थे नृपोत्तम । एतत्ते कथितं सर्वं यद्दृष्टं यच्च वै श्रुतम्

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, சுக்லதீர்த்தத்தில் அவையெல்லாம் அழியாத பலனை அளிக்கும்; காணப்பட்டதும் உறுதியாகக் கேட்கப்பட்டதும் அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன்।

Verse 112

कुरुष्व यदभिप्रेतं यदि शक्नोषि मुच्यताम् । तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा चाणक्यो हृष्टमानसः

நீ இயலுமாயின் உன் விருப்பமானதைச் செய்; பந்தம் விடுபடுக. அந்த இருவரின் சொற்களை கேட்டுச் சாணக்யன் உள்ளம் மகிழ்ந்தான்.

Verse 113

विसर्जयामास खगावभिनन्द्य पुनःपुनः । ताभ्यां गताभ्यां सर्वस्वं दत्त्वा विप्रेषु भारत

அவன் அந்த இரு பறவைகளையும் மீண்டும் மீண்டும் போற்றி வணங்கி, பின்னர் விடை கொடுத்தான். அவர்கள் சென்றபின், ஓ பாரதா, தன் செல்வமெல்லாம் பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தான்.

Verse 114

कामक्रोधौ परित्यज्य जगामामरपर्वतम् । तत्र बद्ध्वोडुपं गाढं कृष्णरज्ज्वावलम्बितम्

காமமும் கோபமும் விட்டு அவன் அமரபர்வதத்திற்குச் சென்றான். அங்கே கரிய கயிற்றில் தொங்கிய சிறு படகை உறுதியாகக் கட்டினான்.

Verse 115

प्लवमानो जगामाऽशु ध्यायन्देवं जनार्दनम् । आरोग्यं भास्करादिच्छेद्धनं वै जातवेदसः

அவன் மிதந்தபடியே விரைவாகச் சென்றான்; தேவன் ஜனார்தனனைத் தியானித்தான். பாஸ்கரனிடமிருந்து ஆரோக்கியம், ஜாதவேதஸான அக்னியிடமிருந்து விரும்பிய செல்வம் கிடைக்கும்.

Verse 116

प्राप्नोति ज्ञानमीशानान्मोक्षं प्राप्नोति केशवात् । नीलं रक्तं तदभवन्मेचकं यद्धि सूत्रकम्

ஈசானனிடமிருந்து ஞானம் கிடைக்கும்; கேசவனிடமிருந்து மோட்சம் கிடைக்கும். நீலமும் செம்மையும் கொண்ட அந்த நூல், ஆழ்ந்த மேக-கருநிறமாக மாறியது.

Verse 117

शुद्धस्फटिकसङ्काशं दृष्ट्वा रज्जुं महामतिः । आप्लुत्य विमले तोये गतोऽसौ वैष्णवं पदम्

தூய ஸ்படிகம் போல் ஒளிரும் கயிற்றைக் கண்டு, அந்த மகாமதி குற்றமற்ற நீரில் நீராடி வைஷ்ணவ பரமபதத்தை அடைந்தார்।

Verse 118

गायन्ति यद्वेदविदः पुराणं नारायणं शाश्वतमच्युताह्वयम् । प्राप्तः स तं राजसुतो महात्मा निक्षिप्य देहं शुभशुक्लतीर्थे

வேதவிதர்கள் ‘அச்யுத’ எனப் பாடும் நித்திய நாராயண புராணத்தை அந்த மகாத்மா அரசகுமாரன் அடைந்து, புனித சுக்லதீர்த்தத்தில் உடலைத் துறந்தான்।

Verse 119

एषा ते कथिता राजन्सिद्धिश्चाणक्यभूभृतः । तथान्यत्तव वक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः

அரசே, சாணக்ய அரசனின் இந்தச் சித்தி உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இனி மேலும் ஒன்றைச் சொல்கிறேன்—ஒருமுக மனத்துடன் கேள்।