Sukta 49

Mantra 1

स्तुषे जनं सुव्रतं नव्यसीभिर्गीर्भिर्मित्रावरुणा सुम्नयन्ता । त आ गमन्तु त इह श्रुवन्तु सुक्षत्रासो वरुणो मित्रो अग्निः ॥

எப்போதும் புதுமையான பாடல்களால் நான் சுவ்ரதமான ஜனக்கூட்டத்தைப் போற்றுகிறேன்—மித்ரனும் வருணனும், நல்வரத்தை அருள்வோர். அவர்கள் எங்களிடம் வருக; இங்கேயே கேட்குக—சுக்ஷத்ரர், அரசாற்றல் நிறைந்தோர்: வருணன், மித்ரன், அக்னி.

Mantra 2

विशोविश ईड्यमध्वरेष्वदृप्तक्रतुमरतिं युवत्योः । दिवः शिशुं सहसः सूनुमग्निं यज्ञस्य केतुमरुषं यजध्यै ॥

ஓ குலங்களே குலங்களே, யாகங்களில் போற்றத்தக்க அக்னியை வழிபடுங்கள்—அவனது கிருது (சங்கல்பம்) முறியாதது; இரு இளமைமிகு உலகங்கள் (த்யாவா–பிருதிவி) இடையே அயராது செல்வோன். அவன் திவத்தின் குழந்தை, ஸஹஸின் புதல்வன், அருண ஜ்வாலை, யாகத்தின் கேது (கொடி)—ஹவியை அர்ப்பணிக்க அவனைப் பூஜியுங்கள்.

Mantra 3

अरुषस्य दुहितरा विरूपे स्तृभिरन्या पिपिशे सूरो अन्या । मिथस्तुरा विचरन्ती पावके मन्म श्रुतं नक्षत ऋच्यमाने ॥

அருணனுக்குப் இரண்டு புதல்வியர்—வடிவில் வேறுபட்டவர்கள்: ஒருத்தி தன் ஒளிரும் அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகிறாள்; மற்றொருத்தி சூரியனுடையவள். பரஸ்பரத் தூண்டுதலால் நகர்ந்து, அவர்கள் பாவக அக்னியில் உலாவுகின்றனர்; ருசை வடிவெடுக்கும்போது ‘கேட்ட’ மனம் (ச்ருத மன்) தன் இலக்கை அடைகிறது.

Mantra 4

प्र वायुमच्छा बृहती मनीषा बृहद्रयिं विश्ववारं रथप्राम् । द्युतद्यामा नियुतः पत्यमानः कविः कविमियक्षसि प्रयज्यो ॥

என் விரிந்த மனீஷை வாயுவை நோக்கி முன்னே செல்கிறது—ரதத்தை நிரப்பும் மாபெரும் செல்வம், அனைத்தும் விரும்பத்தக்க வளம் ஆகியவற்றை நாடி. ஒளிரும் பாதைகளுடன், தன் நியுத் (யோக சக்திகள்) களை ஆளுமையுடன் நடத்தி, கவி கவி யை யாக அர்ப்பணத்திற்காக அழைக்கிறான்—ஓ பிரயஜ்ய, வழிபடத்தக்கவனே!

Mantra 5

स मे वपुश्छदयदश्विनोर्यो रथो विरुक्मान्मनसा युजानः । येन नरा नासत्येषयध्यै वर्तिर्याथस्तनयाय त्मने च ॥

அந்த ஒளிமிகு வடிவு என்னை மூடி காக்கட்டும்—அஶ்வினர்களின் அந்த ரதம், பொன்-ஒளியால் பிரகாசித்து, மனத்தால் யோகிக்கப்பட்டது. அதன்மூலம், ஹே நாஸத்யர்களே, ஹே நரர்களின் ஆண்டவர்களே, எங்கள் வேட்கையை விரைவுபடுத்த வருக—பிள்ளை (எதிர்காலம்) பொருட்டும், உள்ளுள்ள ஆத்மாவிற்கும்.

Mantra 6

पर्जन्यवाता वृषभा पृथिव्याः पुरीषाणि जिन्वतमप्यानि । सत्यश्रुतः कवयो यस्य गीर्भिर्जगतः स्थातर्जगदा कृणुध्वम् ॥

ஹே பர்ஜன்யா, ஹே வாதா, பூமியின் காளைகளே, ஈரச் செழிப்புகளையும், உள்ளிருக்கும் சாறையும் ஊக்குவியுங்கள். ஹே சத்தியத்தைச் செவியுறும் கவிகளே, உங்கள் வாக்குகளால் அசையும் உலகும் நிலைக்கும் உலகும் ஒழுங்குபெறுகின்றன—உலகமே தன் உரிய நிறைவை அடைய வளரச் செய்யுங்கள்.

Mantra 7

पावीरवी कन्या चित्रायुः सरस्वती वीरपत्नी धियं धात् । ग्नाभिरच्छिद्रं शरणं सजोषा दुराधर्षं गृणते शर्म यंसत् ॥

சரஸ்வதி—தன் ஓட்டத்தில் தூய்மையாக்குபவள், பலவண்ண வாழ்வுடைய இளங்கன்னி, வீர-சக்திகளின் துணைவி—எங்களுள் ஊக்கமூட்டும் ‘தீ’யை நிறுவுவாளாக. தெய்வப் பெண்களுடன் ஒன்றிணைந்து, பாடுபவனுக்கு இடைவெளியற்ற அடைக்கலம், அணுக இயலாத பாதுகாப்பு, மற்றும் அமைதியளிக்கும் ‘ஷர்ம’த்தை அருள்வாளாக.

Mantra 8

पथस्पथः परिपतिं वचस्या कामेन कृतो अभ्यानळर्कम् । स नो रासच्छुरुधश्चन्द्राग्रा धियंधियं सीषधाति प्र पूषा ॥

ஒவ்வொரு பாதையிலும், வழிகளைச் சுற்றிச் சென்று காக்கும் பாதபதி பூஷன், ஆன்மாவின் விருப்பத்தால் தூண்டப்பட்டு, எங்கள் ஸ்தோத்திரத்தை அருகே கொண்டு வருவானாக. ஒளிமிகு முன்னணியுடைய பிரகாசமான ஓடைகளை அவர் எங்களுக்கு அருள்வானாக; மேலும் எண்ணம் பின் எண்ணத்தை முன்னேற்றப் பயணத்திற்குத் தூண்டி இயக்குவானாக.

Mantra 9

प्रथमभाजं यशसं वयोधां सुपाणिं देवं सुगभस्तिमृभ्वम् । होता यक्षद्यजतं पस्त्यानामग्निस्त्वष्टारं सुहवं विभावा ॥

ஒளிமிகு அக்னி, ஹோத்ரியாக இருந்து, த்வஷ்ட்ரை—முதற் பங்காளி, புகழ்மிகு, உயிர்வலங்களை நிறுவுபவன், நல்ல கைகளும் நன்றான பற்றும் உடைய தேவன்—யாகத்தில் அர்ப்பணிப்பானாக. எங்கள் இருப்பிடங்களுக்காக முற்றிலும் அழைக்கத்தக்க, நன்கு அழைக்கப்பட வேண்டிய, பிரகாசமிக்கவனான அவனை (அக்னி) யஜிக்கட்டும்.

Mantra 10

भुवनस्य पितरं गीर्भिराभी रुद्रं दिवा वर्धया रुद्रमक्तौ । बृहन्तमृष्वमजरं सुषुम्नमृधग्घुवेम कविनेषितासः ॥

இந்த உச்சரிப்புகளால் நாம் ருத்ரனை—உலகங்களின் தந்தையை—பகலிலும் இரவிலும் வளர்த்துப் போற்றுகிறோம். அந்தப் பெருமைமிகு, உயர்ந்த, முதுமையற்ற, சுசும்னன் (மங்கள அருள் அளிப்பவன்) ஆகிய அவனை நாம் அழைக்கிறோம்; கவி-மனம் தூண்டிய நாங்கள், ஒவ்வொருவரும் தம் தம் முறையில் அவனை வேண்டி அழைக்கிறோம்.

Mantra 11

आ युवानः कवयो यज्ञियासो मरुतो गन्त गृणतो वरस्याम् । अचित्रं चिद्धि जिन्वथा वृधन्त इत्था नक्षन्तो नरो अङ्गिरस्वत् ॥

வாருங்கள், ஓ மருதர்களே—இளையோர், கவிஞர்-போன்றோர், யாகத்திற்குத் தகுதியானோர்—பாடுபவனின் சிறந்த அழைப்பிற்கு வாருங்கள். ஒளியற்றதெனத் தோன்றுவதையும் நீங்கள் உயிர்ப்பித்து ஊக்குவிக்கிறீர்கள்; அதை வளர்த்தெழுப்புகிறீர்கள்; இவ்வாறு, ஓ வீர நரர்களே, அங்கிரஸர்கள் போல இலக்கை அடைகிறீர்கள்.

Mantra 12

प्र वीराय प्र तवसे तुरायाजा यूथेव पशुरक्षिरस्तम् । स पिस्पृशति तन्वि श्रुतस्य स्तृभिर्न नाकं वचनस्य विपः ॥

வீரனுக்காக முன்னே, வலிமையனுக்காக முன்னே, வேகமானவனுக்காக முன்னே—மந்தையின் காவலன் போல இல்லத்தினை நோக்கிச் செல். அவன் ‘ஶ்ருத’—வெளிப்பட்ட வாக்கின்—நிறைவினைத் தன் உடலில் தொடுகின்றான்; வாக்கின் உறுதியான அடிகளால் அந்த விப்ரன் வானத்தை எட்டுகிறான்.

Mantra 13

यो रजांसि विममे पार्थिवानि त्रिश्चिद्विष्णुर्मनवे बाधिताय । तस्य ते शर्मन्नुपदद्यमाने राया मदेम तन्वा तना च ॥

பார்த்திவமான ரஜாஞ்சிகளை (விரிவுகளை) அளந்தவன்—மூன்று முறை, விஷ்ணு—எதிரியால் அழுத்தப்பட்ட மனுவிற்காக. அந்த உமது சரணத்தில், எங்களுக்கு அளிக்கப்படுகின்ற அதில், நாம் ராயா (செல்வ-நிறைவு) யில் மகிழ்வோமாக—தன்வா (உடல்) யிலும், தனா (உள்நிலை/அந்தர்தத்துவம்) யிலும்.

Mantra 14

तन्नोऽहिर्बुध्न्यो अद्भिरर्कैस्तत्पर्वतस्तत्सविता चनो धात् । तदोषधीभिरभि रातिषाचो भगः पुरंधिर्जिन्वतु प्र राये ॥

ஆழத்தின் அஹிர்புத்ந்யன் நீர்களாலும் அர்க்கங்களான ஸ்துதிகளாலும் நமக்காக அதனை நிறுவுவானாக; பர்வதமும் அதனை நிறுவுவதாக; சவிதாவும் நம் மகிழ்ச்சிக்காக அதனை நிலைநிறுத்துவானாக. மேலும், ஓஷதிகளுடன், பகன்—புரந்தி (நிறைவு அளிக்கும் சக்தி) உடன்—நம்மை செல்வப் பெருக்கின் நோக்கி ஊக்குவிப்பானாக.

Mantra 15

नु नो रयिं रथ्यं चर्षणिप्रां पुरुवीरं मह ऋतस्य गोपाम् । क्षयं दाताजरं येन जनान्त्स्पृधो अदेवीरभि च क्रमाम विश आदेवीरभ्यश्नवाम ॥

இப்போது எங்களுக்கு ரதம்போல் நகரும், மக்களை வழிநடத்தும், பல வீர-சக்திகளால் நிறைந்த—மிகப் பெரிய, ருத (சத்திய-ஒழுங்கு)த்தின் காவலான அந்த ரயி (செல்வப் பெருக்கு)யை அளிப்பீராக. மேலும், அழியாததும் பாதுகாப்பானதுமான க்ஷய (வாசஸ்தலம்) ஒன்றைத் தாரும்; அதனால் தேவரற்ற பகைபடைகளைத் தாண்டி நாம் முன்னே நடந்து, தேவரோடு இணைந்த சமூகங்களை அடையக்கடவோம்.