Sukta 17

Mantra 1

त्वं महाँ इन्द्र तुभ्यं ह क्षा अनु क्षत्रं मंहना मन्यत द्यौः । त्वं वृत्रं शवसा जघन्वान्त्सृजः सिन्धूँरहिना जग्रसानान् ॥

ஓ இந்திரா, நீயே மஹான்; உன் பெருகும் வீரியத்தால் நிலமும் த்யௌ (வானுலகம்) உனக்குரிய க்ஷத்ர—அதிகாரத்தை ஏற்றுக்கொள்கின்றன. நீ பலத்தால் வ்ருத்ரனை வதைத்தாய்; அஹி (பாம்பு) விழுங்கி வைத்திருந்த சிந்து—நதிகளை—விடுவித்தாய்.

Mantra 2

तव त्विषो जनिमन्रेजत द्यौ रेजद्भूमिर्भियसा स्वस्य मन्योः । ऋघायन्त सुभ्वः पर्वतास आर्दन्धन्वानि सरयन्त आपः ॥

உன் ஒளிரும் சக்தி பிறந்தபோது த்யௌ நடுங்கியது; உன் மன்யு (கோபம்) என்ற அச்சத்தால் பூமி அதிர்ந்தது. உயர்ந்த மலைகள் குலுங்கின; வறண்ட நிலங்கள் நனைந்தன; நீர்கள் ஓடிப் பாய்ந்தன—உன் வல்லமை எழுந்தபோது.

Mantra 3

भिनद्गिरिं शवसा वज्रमिष्णन्नाविष्कृण्वानः सहसान ओजः । वधीद्वृत्रं वज्रेण मन्दसानः सरन्नापो जवसा हतवृष्णीः ॥

அவன் தன் பராக்ரமத்தின் பலத்தால் கிரி (தடைபடுத்தும் மலை) யை பிளந்தான், வஜ்ரத்தை எறிந்து; வெற்றியோஜஸால் மறைந்தவற்றை வெளிப்படுத்தினான். சோம-உன்மத்தத்தில் வஜ்ரத்தால் வ்ருத்ரனை வதைத்தான்; பின்னர் ஆபः (நீர்) வேகமாகப் பாய்ந்தன—அவற்றைத் தடுத்த வலிமை தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்தது.

Mantra 4

सुवीरस्ते जनिता मन्यत द्यौरिन्द्रस्य कर्ता स्वपस्तमो भूत् । य ईं जजान स्वर्यं सुवज्रमनपच्युतं सदसो न भूम ॥

த்யௌ (வானம்) கூட இதை எண்ணியது: உன் ஜனகன் இந்திரனுக்காக மிகச் சிறந்த செயலைச் செய்த கர்த்தா; ஏனெனில் அவனே அவனுக்காக ஸ்வர்யம் (வானம் வெல்லும்), ஸு-வஜ்ரம் (நல்ல வஜ்ரம்), அசையாத—சதஸ் (சபை/ஆசனம்) போலப் பெரிதான—வஜ்ரத்தைப் பிறப்பித்தான்.

Mantra 5

य एक इच्च्यावयति प्र भूमा राजा कृष्टीनां पुरुहूत इन्द्रः । सत्यमेनमनु विश्वे मदन्ति रातिं देवस्य गृणतो मघोनः ॥

அவனே ஒருவன், மாபெரும் பூமா (விரிந்த உலகை) இயக்குகிறான்—பலமுறை அழைக்கப்படும் இந்திரன், மக்களின் அரசன். சத்தியத்தின் வழியே அனைவரும் அவனைப் பின்பற்றி மகிழ்கிறார்கள்; புகழ்ந்து பாடும் பாடகர்க்கு, ம஘ோன் (உதாரன்/செல்வன்) ஆகியவனுக்கு, அவன் தேவனின் ராதி (தானம்/அருள்) அளிக்கிறான்.

Mantra 6

सत्रा सोमा अभवन्नस्य विश्वे सत्रा मदासो बृहतो मदिष्ठाः । सत्राभवो वसुपतिर्वसूनां दत्रे विश्वा अधिथा इन्द्र कृष्टीः ॥

அவனுக்காக எல்லா சோமப் பானங்களும் சத்ரா (இடையறாது) வலிமையாயின; உயர்ந்தவனின் மத் (பரவசம்/ஆனந்தம்) எப்போதும் இருந்து மிகத் தீவிரமாயிருந்தது. சத்ரா நீ வஸூக்களின் வஸுபதி ஆனாய்; தாத்ர (தானம் அளிப்பவன்) ஆகி, ஓ இந்திரா, எல்லா க்ருஷ்டீஃ (மக்கள் கூட்டங்களை) அவரவர் இடத்தில் நிறுவினாய்.

Mantra 7

त्वमध प्रथमं जायमानोऽमे विश्वा अधिथा इन्द्र कृष्टीः । त्वं प्रति प्रवत आशयानमहिं वज्रेण मघवन्वि वृश्चः ॥

ஓ இந்திரா! நீ உன் முதல் பிறப்பிலேயே இங்கே உள்ள எல்லா மக்களையும் (க்ருஷ்டீஃ) நிறுவினாய். ஓ மகவன்! இறங்கும் சரிவுகளில் (ப்ரவத்) படுத்திருந்த அஹி (பாம்பு)-யை வஜ்ரத்தால் பிளந்து, வழியை விடுவித்தாய்.

Mantra 8

सत्राहणं दाधृषिं तुम्रमिन्द्रं महामपारं वृषभं सुवज्रम् । हन्ता यो वृत्रं सनितोत वाजं दाता मघानि मघवा सुराधाः ॥

எப்போதும் கொல்லும் வீரன், துணிவுடையவன், வேகமுடையவன்—அந்த இந்திரன்; மகத்தானவன், எல்லையற்றவன், காளைபோன்றவன், நல்வஜ்ரம் உடையவன். வ்ருத்ரனை அழிப்பவன், வலச் செழுமை (வாஜ) பெறுபவன்; பல மघ (தானம்/செல்வம்) அளிப்பவன்—மகவா, சு-ராதாஃ (சிறந்த தானவான்).

Mantra 9

अयं वृतश्चातयते समीचीर्य आजिषु मघवा शृण्व एकः । अयं वाजं भरति यं सनोत्यस्य प्रियासः सख्ये स्याम ॥

இவன் (இந்திரன்) மூடப்பட்ட தடையை அகற்றி, நேர்மையாகச் செல்லும் ஓடைகளைச் செலுத்துகிறான்; போர்க்களங்களில் ஒருவனாகவே இந்த மகவா (உதாரன்) கேட்கப்படுகிறான். இவனே தான் வெல்லும் வாஜ (வலச் செழுமை)-யை கொண்டு வருகிறான்—நாம் அவனுக்குப் பிரியமானவர்களாக, நட்புப் பந்தத்தில் இருப்போமாக.

Mantra 10

अयं शृण्वे अध जयन्नुत घ्नन्नयमुत प्र कृणुते युधा गाः । यदा सत्यं कृणुते मन्युमिन्द्रो विश्वं दृळ्हं भयत एजदस्मात् ॥

இவன் (இந்திரன்) கேட்கப்படுகிறான்—அப்போது அவன் வெல்லுகிறான், மேலும் தாக்கி அழிக்கிறான்; இவன் யுத்தத்தால் காஃ (கோ/கதிர்கள்) என்பவற்றை முன்னே கொண்டு வருகிறான். இந்திரன் தன் மன்யு (கோப-தேஜஸ்) என்பதை சத்திய-பலமாக ஆக்கும்போது, உறுதியான அனைத்தும் அவனை அஞ்சி நடுங்குகின்றன.

Mantra 11

समिन्द्रो गा अजयत्सं हिरण्या समश्विया मघवा यो ह पूर्वीः । एभिर्नृभिर्नृतमो अस्य शाकै रायो विभक्ता सम्भरश्च वस्वः ॥

இந்திரன் ஒன்றாகவே காஃ (கதிர்கள்/கோ) என்பவற்றை வென்றான்; ஒன்றாகவே பொன்-நிறைவை; ஒன்றாகவே அச்வ-சக்திகளை—அந்த மகவான், பழங்காலம் முதலே. இந்நரர்களுடன், தன் சக்திகளால் ந்ருதம (மிகவும் ஆண்மையுடையவன்) ஆகி, அவன் ராயஸ் (செல்வங்கள்) பகிர்வோனும், வஸு (உண்மைச் செல்வம்) சேர்ப்போனும் ஆவான்.

Mantra 12

कियत्स्विदिन्द्रो अध्येति मातुः कियत्पितुर्जनितुर्यो जजान । यो अस्य शुष्मं मुहुकैरियर्ति वातो न जूतः स्तनयद्भिरभ्रैः ॥

இந்திரன் உண்மையில் தன் தாயை எவ்வளவு தூரம் மீறிச் செல்கிறான்? அவனைப் பெற்ற தந்தையையும் எவ்வளவு தூரம்? அவன் தன் சுஷ்மம் (உக்கிர வீரியம்) என்பதை மீண்டும் மீண்டும் இயக்குகிறான்; இடியோசை முழங்கும் மேகங்களுடன் வேகமாய் பாயும் காற்றைப் போல.

Mantra 13

क्षियन्तं त्वमक्षियन्तं कृणोतीयर्ति रेणुं मघवा समोहम् । विभञ्जनुरशनिमाँ इव द्यौरुत स्तोतारं मघवा वसौ धात् ॥

சுருங்கிப் போகும் ஒன்றை நீ சுருங்காததாக ஆக்குகிறாய்; ம஘வன், மயக்கத்தின் தூசியை நீ அகற்றுகிறாய். வஜ்ரத்தால் த்யௌஸ் பிளந்து தடையை உடைப்பதுபோல் நீ தடையைச் சிதைக்கிறாய்; மேலும், வஸு அளிப்பவனான ம஘வன், ஸ்தோதாவை வஸு (செல்வ-நிலை) யில் நிலைநிறுத்துகிறாய்.

Mantra 14

अयं चक्रमिषणत्सूर्यस्य न्येतशं रीरमत्ससृमाणम् । आ कृष्ण ईं जुहुराणो जिघर्ति त्वचो बुध्ने रजसो अस्य योनौ ॥

இது சூரியனின் சக்கரம் இயக்கப்படுகிறது; ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அஸ்வத்தை அதன் ஓட்டத்தில் ஓடச் செய்கிறது. கரிய சக்தி சுற்றிச் சுழன்று, ரஜஸின் அடித்தளத்தில்—தன் யோனியிலே—மூடுபடலங்களைப் பற்றிக் கொள்கிறது; மறைந்ததைப் பிடித்து வெளிப்படச் செய்கிறது.

Mantra 15

असिक्न्यां यजमानो न होता ॥

அவன் அசிக்னீ (கரிய-நதி/கரிய-தாரை) யில்—யஜமானனைப் போல, வெறும் ஹோதாவாக அல்ல—நுழைகிறான். அர்ப்பணத்தின் இச்சையைத் தாங்கி, அந்த இருளையே யஜ்ஞ-க்ரியையின் களமாக மாற்றுகிறான்.

Mantra 16

गव्यन्त इन्द्रं सख्याय विप्रा अश्वायन्तो वृषणं वाजयन्तः । जनीयन्तो जनिदामक्षितोतिमा च्यावयामोऽवते न कोशम् ॥

இந்திரனுடன் நட்புறவுக்காக, கவி-விப்ரர்கள் ‘கவ்வ்ய’—கோ-கதிர்கள்/கோ-செல்வம்—தேடி, அசுவ-வலிமையை நாடி, வாஜம் (பெருஞ்செல்வம்) அளிக்கும் அந்த வृषபனைத் தூண்டுகின்றனர். பிறப்புகளின் ஜனகனாகிய அவனது அக்‌ஷய உதவியை விரும்பி, நம் போஷண-அவதிக்காக—கோஷம் (கருவூலம்) திறப்பதுபோல்—அதை வெளிக்கொணர்வோமாக।

Mantra 17

त्राता नो बोधि ददृशान आपिरभिख्याता मर्डिता सोम्यानाम् । सखा पिता पितृतमः पितॄणां कर्तेमु लोकमुशते वयोधाः ॥

எல்லாம் காணும் த்ரஷ்டா! எங்கள் த்ராதாவாக விழித்தெழு; எங்கள் நெருங்கிய ஆபிர் (அப்தன்), நன்கு அறியப்பட்டவன், சோம்ய ஜனங்களின் மர்திதா (நிவாரகன்/சிகிச்சகன்) ஆகு. சखा, பிதா—பித்ருக்களில் மிகப் பித்ருதமன்—லோகத்தின் கர்த்தா; ஆசைப்படுவோர்க்கு வயः (உயிர்-வலிமை) நிலைநிறுத்து।

Mantra 18

सखीयतामविता बोधि सखा गृणान इन्द्र स्तुवते वयो धाः । वयं ह्या ते चकृमा सबाध आभिः शमीभिर्महयन्त इन्द्र ॥

நட்புறவுக்காக உதவியாளனாக விழித்தெழு; இந்திரா! கೃணான (ஸ்தோத்திரம் பாடுவோர்) க்கு சखா ஆகு; ஸ்துவத் (புகழ்வோர்) க்கு வயः (உயிர்-வலிமை) நிலைநிறுத்து. ஏனெனில் நாங்கள் உன்னிடம் ச-பாத (நெருங்கிய அணுகுதலுடன்) வந்துள்ளோம்; இந்திரா, இச் ‘சமீ’—சாந்தி மற்றும் சரியான ஒழுங்கமைப்பின் சக்திகள்—மூலம் உன்னை மகிமைப்படுத்துகிறோம்।

Mantra 19

स्तुत इन्द्रो मघवा यद्ध वृत्रा भूरीण्येको अप्रतीनि हन्ति । अस्य प्रियो जरिता यस्य शर्मन्नकिर्देवा वारयन्ते न मर्ताः ॥

புகழப்பட்ட இந்திரன், தானமிகு மகவா; ஏனெனில் அவன் ஒருவனே பல வ்ருத்ரங்களை—ஒப்பற்ற எதிர்ப்புகளை—அழிக்கிறான். அவன் ‘சர்மன்’ (அடைக்கலம்-பாதுகாப்பு) இல் தங்கும் ஜரிதா அவனுக்கு அன்பானவன்; அந்தப் பாதுகாப்பை தேவரும் மானவரும் தடுக்க இயலார்.

Mantra 20

एवा न इन्द्रो मघवा विरप्शी करत्सत्या चर्षणीधृदनर्वा । त्वं राजा जनुषां धेह्यस्मे अधि श्रवो माहिनं यज्जरित्रे ॥

இவ்வாறே எங்களுக்காக இந்திரன், மகவா, விரிந்தும் வலிமையுடனும் செயல்படச் செய்வானாக—உண்மை, மக்களைத் தாங்குபவன், தவறாதவன். நீ பிறப்புகளின் அரசன்; ஜரிதாவிற்காக எங்களுள் மேலே நிலைத்திருக்கும் ‘ஶ்ரவஸ்’ (புகழ்) மற்றும் ‘மாஹின’ (மகிமை) யை நிறுவு.

Mantra 21

नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः ॥

இப்போது புகழப்பட்டாய், ஓ இந்திரா; இப்போது பாடப்பட்டாய்—ஜரிதாவிற்காக ‘இஷ்’ (உந்துதல்) ஐ நதிகள் (தம் ஓட்டத்தை) பெருக்குவது போல நீ பெருக்கு. ஓ ஹரிவோ, உனக்காக புதிய ‘ப்ரஹ்ம’ (மந்திர-வாக்கு) இயற்றப்பட்டது; ‘தியா’ (தரிசன-புத்தி) யால் நாம் ரத்ய-பணிக்கு தகுதியாய், எப்போதும் உன்னுடன் அமர்ந்திருப்போமாக.