Sukta 16

Mantra 1

आ सत्यो यातु मघवाँ ऋजीषी द्रवन्त्वस्य हरय उप नः । तस्मा इदन्धः सुषुमा सुदक्षमिहाभिपित्वं करते गृणानः ॥

உண்மையுடைய மகவன் (இந்திரன்), ருஜிஷீ—நேராகப் பிழியும் வல்லவன்—இங்கே வருக; அவனுடைய ஹரி (செம்மஞ்சள்) குதிரைகள் எங்களிடம் வேகமாக ஓடிவரட்டும். அவனுக்காகவே நாங்கள் சு-தக்ஷமாக (நன்கு திறம்பட) சோமரசத்தைப் பிழிந்தோம்—நாங்கள் புகழ்ந்து பாடும்போது, அவன் இங்கே எங்களுடன் அபிபித்வம் (அருகிய சங்கமம், உள்ளார்ந்த நெருக்கம்) ஏற்படுத்தும்படியாக।

Mantra 2

अव स्य शूराध्वनो नान्तेऽस्मिन्नो अद्य सवने मन्दध्यै । शंसात्युक्थमुशनेव वेधाश्चिकितुषे असुर्याय मन्म ॥

இன்று இந்த சோம-சவனத்தில், எங்கள் மகிழ்ச்சிக்காக, அந்த வீரன் இந்தப் பாதையின் முடிவில் எங்களுக்காகக் குறையாமல் இருப்பானாக—தவறாமல் இருப்பானாக. வேதா (அறிவோன்), உஷனா போல, உக்தம் (ஸ்தோத்திர-பாடல்) உரைக்கிறான்—சிகிதுஷே (விவேகமுள்ளவனுக்கு), அசுர்யா (ஆன்மீக ஆட்சித்-திறன்/ஒளி) பெறுவதற்காக, ஊக்கமூட்டிய மனனம் (மன்ம) எனும் சிந்தனை।

Mantra 3

कविर्न निण्यं विदथानि साधन्वृषा यत्सेकं विपिपानो अर्चात् । दिव इत्था जीजनत्सप्त कारूनह्ना चिच्चक्रुर्वयुना गृणन्तः ॥

கவிபோல், மறைந்த நிந்யம் (உள்ளார்ந்த மறைபொருள்) அறிந்து, விததானி (யாக-சத்திரம்/அறிவு-அமர்வு) நிறைவேற்றினான்; வृषபன் (வல்லவன்) அந்த சேகம் (பாய்ச்சி/பிரவாகம்) அருந்தி, அர்ச்சா (ஸ்துதி) பாடினான். இவ்வாறு திவ் (வானம்) இலிருந்து அவன் ஏழு காரு (கவிஞர்-ரிஷிகள்) உருவாக்கினான்; அவர்கள் ஒரே நாளில், க்ருணந்தः (புகழ்ந்து பாடிக்கொண்டே), வயுனா (விவேகமிக்க செயல்/உபாயம்) எனும் செயல்முறைகளை அமைத்தனர்।

Mantra 4

स्वर्यद्वेदि सुदृशीकमर्कैर्महि ज्योती रुरुचुर्यद्ध वस्तोः । अन्धा तमांसि दुधिता विचक्षे नृभ्यश्चकार नृतमो अभिष्टौ ॥

ஸ்தோத்திர-அர்க்கங்களால் (அர்கைḥ) அழகுறக் காணத்தக்க அந்த ஸ்வர்ய (சுவர்க) ஒளி-விரிவை அவர் அறிந்தபோது, உஷா விடியற்காலம் பிளந்தெழும் தருணத்தில் மகத்தான ஜ்யோதி பிரகாசித்து ஒளிர்ந்தது. அவர்—மிகச் சத்தியமான மனிதன்—அபிஷ்ட வெற்றியில் குருட்டுத் தமஸ்களை உணர்ந்து சிதறடித்து, தேடுவோருக்காக ருதத்திற்கு ஏற்ற செயல்-வெளியை அமைத்தார்.

Mantra 5

ववक्ष इन्द्रो अमितमृजीष्युभे आ पप्रौ रोदसी महित्वा । अतश्चिदस्य महिमा वि रेच्यभि यो विश्वा भुवना बभूव ॥

இந்திரன் அளவிலா மகிமைக்கு வளர்ந்தான்; தன் விசாலத்தால் த்யாவா-பிருதிவி எனும் இரு உலகங்களையும் நிரப்பினான். அதற்கும் அப்பால் அவன் வல்லமை விரிகிறது—பவனங்களெல்லாம் மீது பரவி நிற்கும் அவன்.

Mantra 6

विश्वानि शक्रो नर्याणि विद्वानपो रिरेच सखिभिर्निकामैः । अश्मानं चिद्ये बिभिदुर्वचोभिर्व्रजं गोमन्तमुशिजो वि वव्रुः ॥

சக்ரன், மனிதனை உருவாக்கும் நர்ய செயல்கள் அனைத்தையும் அறிந்து, ஒரே விருப்பமுடைய தோழர்களுடன் நீர்களை விடுவித்தான். வாக்கின் வலிமையால் அவர்கள் கல்லையும் பிளந்தனர்; மேலும் உஷிஜர்கள்—யாகத் தீவிரத்தில் எரியும் தேடுவோர்—ஒளிமிகு, கோமந்த வ்ரஜம் (பசுக்களின் வேலி/கூடு) திறந்து விரித்தனர்.

Mantra 7

अपो वृत्रं वव्रिवांसं पराहन्प्रावत्ते वज्रं पृथिवी सचेताः । प्रार्णांसि समुद्रियाण्यैनोः पतिर्भवञ्छवसा शूर धृष्णो ॥

நீ நீர்களை மூடியிருந்த வ்ருத்ரனைத் தூரத்திலேயே தாக்கி வீழ்த்தினாய்; உணர்வில் ஒப்புக் கொண்ட பூமி உன் வஜ்ரத்தை முன்னே செலுத்தினாள். கடல்சார் ஓட்டங்களை நீ விடுவித்து, அவற்றின் அதிபதியாக ஆனாய்—ஓ வீரா, உன் பலத்தால் த்ருஷ்ணு (அடங்காதவன்)!

Mantra 8

अपो यदद्रिं पुरुहूत दर्दराविर्भुवत्सरमा पूर्व्यं ते । स नो नेता वाजमा दर्षि भूरिं गोत्रा रुजन्नङ्गिरोभिर्गृणानः ॥

ஓ புருஹூதா! நீர்களைத் தடுத்து வைத்திருந்த பாறைமலையை நீ நொறுக்கி உடைத்தபோது, சரமா—உன் பூர்விக உள்ளுணர்வு—வெளிப்பட்டாள். எங்களுக்கு தலைவனாக இரு; வலத்தின் பெருவளத்தை எங்களுக்கு அருள்வாய்; அங்கிரஸர்களுடன், எங்கள் ஸ்துதியை ஏற்று, மறைந்த கோத்ரங்களை (கோ-செல்வம்/ஒளிப் பசுக்களின் வேலி) உடைத்து திறந்திடு.

Mantra 9

अच्छा कविं नृमणो गा अभिष्टौ स्वर्षाता मघवन्नाधमानम् । ऊतिभिस्तमिषणो द्युम्नहूतौ नि मायावानब्रह्मा दस्युरर्त ॥

ஓ ந்ருமணோ (மனித மனத்தின் தலைவா)! விரும்பிய வெற்றியில், உரக்க அழைக்கும் அந்தக் கவிஞர்-ரிஷியிடம் அணுகிவா—ஓ மகவன், ஸ்வர்ஷாதா (வானொளியின் வெற்றியாளர்)! உன் ஊதிகளால், ஒளிமிகு த்யும்னங்களின் அழைப்பில் அவனைத் தூண்டி, மாயாவான், அப்ரஹ்மா (மந்திரமற்ற) தஸ்யுவை கீழே வீழ்த்து.

Mantra 10

आ दस्युघ्ना मनसा याह्यस्तं भुवत्ते कुत्सः सख्ये निकामः । स्वे योनौ नि षदतं सरूपा वि वां चिकित्सदृतचिद्ध नारी ॥

தஸ்யு-க்னா (தஸ்யுக்களை அழிப்பவனே), மனத்தால் இல்லம் நோக்கி வா; ஒரே விருப்பத்தின் நட்பில் குத்ஸன் உனக்குப் பிரியத் தோழனாக ஆனான். உன் சொந்த யோனி/ஆதாரத்தில், ஒரே ரூபமாய், நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்து அமருங்கள்; ‘ருத’ (சத்திய-நியமம்) அறிந்த அந்த நாரி உங்கள் மறைச் செயலை நிச்சயமாக உணர்கிறாள்.

Mantra 11

यासि कुत्सेन सरथमवस्युस्तोदो वातस्य हर्योरीशानः । ऋज्रा वाजं न गध्यं युयूषन्कविर्यदहन्पार्याय भूषात् ॥

நீ குத்ஸனுடன் ஒரே ரதத்தில் செல்கிறாய், எங்கள் நலனை நாடி; நீ வாயுவின் அங்குசம்/தூண்டல், இரு ஹரித (செம்மஞ்சள்) குதிரைகளின் அதிபதி. நேராகச் செல்லும் பல-நிறைவைக், வேகப் பாதை போலத் தூண்டி—கவி அப்பால் கரைக்காகத் தாக்கினான்; கடத்தல் அழகுறவும் நிறைவேறவும்.

Mantra 12

कुत्साय शुष्णमशुषं नि बर्हीः प्रपित्वे अह्नः कुयवं सहस्रा । सद्यो दस्यून्प्र मृण कुत्स्येन प्र सूरश्चक्रं वृहतादभीके ॥

குத்ஸனுக்காக நீ ‘சுஷ்ண’—வளர்ச்சியைத் தடுத்தவனை—வீழ்த்தினாய்; நாட்களின் சங்கமத்தில் ஆயிரமடங்கு ‘குயவ’வைச் சிதைத்தாய். உடனே குத்ஸனுடன் தஸ்யுக்களை நசுக்கு; மேலும் எங்கள் அண்மைக் களத்தில் சூரியனின் சக்கரம் பெரிதாய் உருளட்டும்.

Mantra 13

त्वं पिप्रुं मृगयं शूशुवांसमृजिश्वने वैदथिनाय रन्धीः । पञ्चाशत्कृष्णा नि वपः सहस्रात्कं न पुरो जरिमा वि दर्दः ॥

ஓ இந்திரா! யாகப் பாதையை அறிந்த ருஜிஷ்வனுக்காக, கொடுமையடைந்த வேட்டையன் பிப்ருவை நீ அடக்கினாய். ஆயிரமடங்கு வலத்தில் நிலைத்திருந்த ஐம்பது கரிய (தமஸ்சக்தி) படைகளை நீ கீழே வீழ்த்தினாய்; மேலும் புரங்கள்/கோட்டைகளை—முதுமையையே பிளப்பதுபோல்—நீ உடைத்து வழியைத் தெளிவாக்கினாய்.

Mantra 14

सूर उपाके तन्वं दधानो वि यत्ते चेत्यमृतस्य वर्पः । मृगो न हस्ती तविषीमुषाणः सिंहो न भीम आयुधानि बिभ्रत् ॥

ஓ வீரனே! நெருங்கிய வெளியில் நீ உடலை ஏற்றுக் கொள்ளும் போது, உன் அமரத் தன்மையின் ஒளி வெளிப்பட்டு விரிகிறது. நீ வலத்துடன் முன்னே பாய்கிறாய்—மான் போல, பேராற்றல் யானை போல; அச்சமூட்டும் சிங்கம் போல நீ ஆயுதங்களைத் தாங்குகிறாய்—தடையை உடைக்கும் சக்திகளையே.

Mantra 15

इन्द्रं कामा वसूयन्तो अग्मन्त्स्वर्मीळ्हे न सवने चकानाः । श्रवस्यवः शशमानास उक्थैरोको न रण्वा सुदृशीव पुष्टिः ॥

உண்மையான செல்வத்தை நாடும் எங்கள் விருப்பங்கள் இந்திரனிடம் சென்றன—சோம சவனத்தில், ஒளிமிகு வளம் அளிப்பவனான ‘ஸ்வர்மீள்ஹ’னில் மகிழ்வதுபோல் மகிழ்ந்து. சத்தியத்தின் ‘கேள்வி’யை நாடி, ஸ்தோத்திரங்களால் வளர்ந்து, நாம் ஒரு இனிய இல்லத்தை அடைகிறோம்—இருப்பை ஊட்டும் நிறைவின் அழகிய தரிசனம் போல.

Mantra 16

तमिद्व इन्द्रं सुहवं हुवेम यस्ता चकार नर्या पुरूणि । यो मावते जरित्रे गध्यं चिन्मक्षू वाजं भरति स्पार्हराधाः ॥

எளிதில் அழைக்கத்தக்க அந்த இந்திரனையே நாம் அழைப்போம்; மனித நலனுக்காக (நர்ய) பல செயல்களைச் செய்தவன் அவன். பக்தியுள்ள ஜரித்ரன் (புகழ்பாடுபவன்) பொருட்டு, கட்டுப்பாடு/இக்கட்டிலும் கூட, விரைவாகவே வாஜம் (வெற்றி-வலிமை, போஷணம்) கொண்டு வருபவன்—இதயத்துக்கு இனிய செல்வங்களை அருளுபவன்.

Mantra 17

तिग्मा यदन्तरशनिः पताति कस्मिञ्चिच्छूर मुहुके जनानाम् । घोरा यदर्य समृतिर्भवात्यध स्मा नस्तन्वो बोधि गोपाः ॥

வீரனே! மனிதர்களின் ஏதோ ஒரு பலவீனப் புள்ளியில் உள்ளே திகழும் கூர்மையான அந்தரஷனி (வஜ்ரம்) விழும் போது; ஆர்யனே (உதாரனே)! பயங்கரமான மோதல்/ஸம்ருதி (வலிமைகளின் கடும் மோதல்) எழும் போது—எங்கள் தனுக்களின் கோபா (காவலன்) ஆக விழித்திரு.

Mantra 18

भुवोऽविता वामदेवस्य धीनां भुवः सखावृको वाजसातौ । त्वामनु प्रमतिमा जगन्मोरुशंसो जरित्रे विश्वध स्याः ॥

வாமதேவனின் தீகளுக்கு (ஊக்கமூட்டும் சிந்தனைகளுக்கு) நீ அவிதா (உதவியாளர்) ஆகு; வாஜஸாதி (வாஜ-வெற்றி/வாஜ-லாபம்) யில் நீ அவ்ருக (அழியாத, அஜேய) நண்பனாகு. உன்னை அனு (பின்தொடர்ந்து) நாங்கள் ப்ரமதி (சரியான அறிவு) யை அடைந்தோம்; ஜரித்ரனுக்காக நீ உருஷம்ஸ (விரிந்த புகழ் பெற்ற) சக்தியாக, விஷ்வதா (எல்லாவிதமாகவும்) நிறைவேற்றம் தருவாயாக.

Mantra 19

एभिर्नृभिरिन्द्र त्वायुभिष्ट्वा मघवद्भिर्मघवन्विश्व आजौ । द्यावो न द्युम्नैरभि सन्तो अर्यः क्षपो मदेम शरदश्च पूर्वीः ॥

இந்த இந்திரனின் தன் உயிர்வலத்தையுடைய நரர்களாலும், இவ்வுதார சக்திகளாலும், ஹே மகவன் (தானதிபதி) उदார ஆண்டவனே, எல்லாப் போரிலும் நாங்கள் உம்மைச் சுற்றி நிற்போமாக. த்யௌ (வானம்) தன் த்யும்னங்கள்—ஒளிப்பெருமைகள்—ஆல் பிரகாசிப்பதுபோல், ஹே ஆர்ய (உயர்ந்தவன்), இரவுகளிலும் பல முன்னைய சரத் (இலையுதிர்) காலங்களிலும் நாங்கள் மகிழ்வோமாக—உமது ஒளிமிகு வெற்றியில் நிலைத்திருந்து.

Mantra 20

एवेदिन्द्राय वृषभाय वृष्णे ब्रह्माकर्म भृगवो न रथम् । नू चिद्यथा नः सख्या वियोषदसन्न उग्रोऽविता तनूपाः ॥

இவ்வாறே வृषப, வृष்ண (வலிமைமிகு ஆண்டவன்) இந்திரனுக்காக நாங்கள் பிரஹ்ம—மந்திரத்தை—அமைத்தோம்; ப்ருகுக்கள் ரதத்தைச் செய்வதுபோல். இப்போதும், எங்கள் சখ্যம் (நட்பு) துண்டிக்கப்படாதபடி, அந்த உக்ரன் (கடுமைமிகு) எங்களுக்கு அவிதா (உதவியாளர்/காவலன்) ஆகட்டும்—தனூபாஃ, உடலுடைய உயிரை காக்கும் காவலன்.

Mantra 21

नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः ॥

இப்போது புகழப்பட்டவனே, ஹே இந்திரா, இப்போது பாடப்பட்டவனே—ஜரித்ர (ஸ்தோத்திரகன்) காக இஷம் (தூண்டுதல்/போஷண வலம்) நதிகள் நிரம்பி வழிவதுபோல் நீ பெருக்குவாயாக. ஹே ஹரிவஃ (ஹரி குதிரைகளைத் தாங்குபவனே), உமக்காக புதிய பிரஹ்ம (மந்திரம்) செய்யப்பட்டது; தியா (ஊக்கமூட்டும் அறிவு/தரிசனம்) மூலம் நாங்கள் ரத்யஃ (ரதத்திற்குத் தகுதியானோர்) ஆகுவோமாக—சதாசாஃ, உமது சங்கதியில் எப்போதும் அமர்ந்திருப்போர்.