Adhyaya 128

Verse 1

इस प्रकार श्रीमह्ाभारत आदिपरव्वके अन्तर्गत सम्भवपर्वमें पाण्डुके दाहसंस्कारसे सम्बन्ध रखनेवाला एक सौ छब्बीसवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ १२६ ॥। (दाक्षिणात्य अधिक पाठका १ श्लोक मिलाकर कुल ३३ श्लोक हैं) सप्तविशर्त्याधिकशततमो< ध्याय: पाण्डवों तथा धृतराष्ट्रपुत्रोंकी बालक्रीड़ा

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அதன் பின் குந்தி, அரசன் திருதராஷ்டிரன், மற்றும் உறவினருடன் பீஷ்மர், பாண்டுவுக்காக ‘ஸ்வதா’ எனப்படும் பித்ரு-அர்ப்பணத்துடன் சிராத்தக் கிரியையைச் செய்தனர்; அது அமுதத்திற்குச் சமமானதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 2

कुरुंशश्च॒ विप्रमुख्यांश्व भोजयित्वा सहस्रश: । रत्नौघान्‌ विप्रमुख्येभ्यो दत्त्वा ग्रामवरांस्तथा

அவர்கள் குருக்களையும் ஆயிரக்கணக்கான தலைசிறந்த பிராமணர்களையும் போஜனம் செய்யச் செய்து, பின்னர் அந்த முதன்மை பிராமணர்களுக்கு ரத்தினக் குவியல்களையும் அதுபோலச் சிறந்த சிறந்த கிராமங்களையும் தானமாக அளித்தனர்.

Verse 3

कृतशौचांस्ततस्तांस्तु पाण्डवान्‌ भरतर्षभान्‌ । आदाय विविशु: सर्वे पुरं वारणसाह्नयम्‌

பின்னர் மரணாசௌசம் நீங்கி, பாரதகுலச் சிறந்த பாண்டவர்கள் சௌச-சுத்தி விதிகளை நிறைவேற்றினர். அப்போது மூத்தோர் அனைவரும் அவர்களை உடன் அழைத்து, வாரணசாஹ்வயம் எனப்படும் ஹஸ்தினாபுர நகரில் நுழைந்தனர்.

Verse 4

सततं स्मानुशोचन्तस्तमेव भरतर्षभम्‌ | पौरजानपदा: सर्वे मृतं स्‍्वमिव बान्धवम्‌,नगर और जनपदके सभी लोग मानो कोई अपना ही भाई-बन्धु मर गया हो, इस प्रकार उन भरतकुलतिलक पाण्डुके लिये निरन्तर शोकमग्न हो गये

நகரத்தாரும் நாட்டுப்புறத்தாரும் அனைவரும் அந்த பாரதகுலச் சிறந்த பாண்டுவை இடையறாது இரங்கினர்—தங்களுடைய சொந்த உறவினர் இறந்ததுபோல.

Verse 5

भ्राद्धावसाने तु तदा दृष्टवा तं दु:खितं जनम्‌ । सम्मूढां दुःखशोकार्ता व्यासो मातरमब्रवीत्‌,श्राद्धकी समाप्तिपर सब लोगोंको दुःखी देखकर व्यासजीने दुःख-शोकसे आतुर एवं मोहमें पड़ी हुई माता सत्यवतीसे कहा--

அப்போது ஸ்ராத்தம் முடிந்தபின், துயரில் மூழ்கிய மக்களைப் பார்த்து, துக்க-சோகத்தில் கலங்கி மயக்கத்தில் இருந்த தன் தாய் சத்யவதியிடம் வியாசர் கூறினார்.

Verse 6

अतिक्रान्तसुखा: काला: पर्युपस्थितदारुणा: । श्रः श्र: पापिष्ठदिवसा: पृथिवी गतयौवना,“माँ! अब सुखके दिन बीत गये। बड़ा भयंकर समय उपस्थित होनेवाला है। उत्तरोत्तर बुरे दिन आ रहे हैं। पृथ्वीकी जवानी चली गयी

“அம்மா! இன்ப நாட்கள் கடந்துவிட்டன; கொடிய காலம் நெருங்கி வந்துள்ளது. நாள்தோறும் மேலும் மேலும் பாவமிகு, அமங்கலமான நாட்கள் வருகின்றன; பூமி தன் இளமையை இழந்துவிட்டாள்.”

Verse 7

बहुमायासमाकीर्णो नानादोषसमाकुल: । लुप्तधर्मक्रियाचारो घोर: कालो भविष्यति

“இனி ஒரு கொடிய யுகம் வரும்; எங்கும் வஞ்சகம், கபடம், மாயை நிறைந்து கிடக்கும். பலவகைத் தோஷங்கள் பெருகும்; தர்மக் கிரியைகளும் நல்லொழுக்கமும் ஒழிந்துபோகும்.”

Verse 8

कुरूणामनयाच्चापि पृथिवी न भविष्यति । गच्छ त्वं योगमास्थाय युक्ता वस तपोवने

வைசம்பாயனர் கூறினார்—குருக்களின் அநியாயத்தால் பூமி முன்போல் நிலைக்காது; வீரர்கள் இல்லாததாக ஆகும். ஆகவே யோகத்தைச் சார்ந்து இங்கிருந்து புறப்பட்டு, கட்டுப்பாட்டுடன் தபோவனத்தில் தங்கி வாழ்।

Verse 9

मा द्राक्षीस्त्वं कुलस्यास्य घोरं संक्षयमात्मन: । तथेति समनुज्ञाय सा प्रविश्याब्रवीत्‌ स्नुषाम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—நீ உன் கண்களால் இந்த குலத்தின் கொடிய அழிவைக் காணாதே. ‘அப்படியே’ என்று ஒப்புதல் அளித்து அவள் உள்ளே சென்று மருமகளிடம் கூறினாள்।

Verse 10

अम्बिके तव पौत्रस्य दुर्नयात्‌ किल भारता: । सानुबन्धा विनडृशक्ष्यन्ति पौराश्चैवेति नः श्रुतम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அம்பிகையே! உன் பேரனின் தீய நடத்தையால் பாரதர்கள் உறவினரும் சார்ந்தவர்களுமுடன் அழிவுறுவர்; இந்த நகரின் குடிமக்களும் அப்படியே—என்று நான் கேட்டேன்।

Verse 11

तत्‌ कौसल्यामिमामार्ता पुत्रशोकाभिपीडिताम्‌ | वनमादाय भद्रं ते गच्छामि यदि मन्यसे,“अतः तुम्हारी राय हो, तो पुत्रशोकसे पीड़ित इस दुःखिनी अम्बालिकाको साथ ले मैं वनमें चली जाऊँ। तुम्हारा कल्याण हो”

ஆகவே, நீ ஒப்புக்கொண்டால், மகன் துயரால் நொறுங்கிய இந்த கௌசல்யாவை உடன் அழைத்துக் கொண்டு நான் வனத்திற்குச் செல்வேன். உனக்கு நலம் உண்டாகுக।

Verse 12

तथेत्युक्ता त्वम्बिकया भीष्ममामन्त्रय सुव्रता । वन॑ ययौ सत्यवती स्नुषाभ्यां सह भारत

அம்பிகா ‘அப்படியே’ என்று கூறியதும், நல்விரதம் காத்த சத்தியவதி பீஷ்மரிடம் விடை பெற்று, தன் இரு மருமகள்களுடன் வனத்திற்குப் புறப்பட்டாள், பாரதா।

Verse 13

ता: सुघोरं तपस्तप्त्वा देव्यो भरतसत्तम । देहं त्यक्त्वा महाराज गतिमिष्टां ययुस्तदा,भरतवंशशिरोमणि महाराज जनमेजय! तब वे देवियाँ वनमें अत्यन्त घोर तपस्या करके शरीर त्यागकर अभीष्ट गतिको प्राप्त हो गयीं

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பரதசிறந்த மன்னரே! அந்த தெய்வப் பெண்கள் காட்டில் மிகக் கடுமையான தவம் செய்து, பின்னர் உடலைத் துறந்து, விரும்பிய நிலையினை அடைந்தனர்.

Verse 14

वैशम्पायन उवाच अथाप्तवन्तो वेदोक्तान्‌ संस्कारान्‌ पाण्डवास्तदा | संव्यवर्धन्त भोगांस्ते भुज्जाना: पितृवेश्मनि

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அக்காலத்தில் பாண்டவர்கள் வேதம் விதித்த சடங்குகளை (சமாவர்த்தனம் முதலியவை) முறையாக நிறைவேற்றினர். தந்தையின் இல்லத்தில் பலவகை நியாயமான இன்பங்களை அனுபவித்தபடியே அவர்கள் வளர்ந்து, வலமும் நலமும் பெருகினர்.

Verse 15

धार्तराष्ट्रश्न सहिता: क्रीडन्तो मुदिता: सुखम्‌ । बालक्रीडासु सर्वासु विशिष्टास्तेजसा भवन्‌

துருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்களுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடிய அவர்கள் எப்போதும் களிப்புடன் இருந்தனர். எல்லா சிறுவர் விளையாட்டுகளிலும் தங்கள் இயல்பான ஒளி-வீரியத்தால் அவர்கள் சிறந்து விளங்கினர்.

Verse 16

जवे लक्ष्याभिहरणे भोज्ये पांसुविकर्षणे | धार्तराष्ट्रान भीमसेन: सर्वान्‌ स परिमर्दति

ஓட்டத்தில், தொலைவில் வைத்த இலக்குப் பொருளை முதலில் சென்று எடுத்துவருவதில், உணவு-பானங்களில், மேலும் மணலை/தூசியை இழுத்தாடும் விளையாட்டிலும் பீமசேனன் துருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்கள் அனைவரையும் அடக்கி அவர்களின் பெருமிதத்தை நசுக்கினான்.

Verse 17

हर्षात्‌ प्रक्रीडमानांस्तान्‌ गृह राजन्‌ निलीयते । शिर:सु विनिगृहौतान्‌ योधयामास पाण्डवै:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்த கௌரவர் சிறுவர்களைப் பிடித்து பீமசேனன் சிலவேளை வீட்டுக்குள் ஒளிந்துகொள்வான். சிலவேளை அவர்களின் தலையைப் பிடித்து பாண்டவர்களுடன் மோதச் செய்வான்.

Verse 18

शतमेकोत्तरं तेषां कुमाराणां महौजसाम्‌ | एक एव निगृह्नाति नातिकृच्छाद्‌ वृकोदर:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அந்த மகாவலிமை கொண்ட குமாரர்கள் நூற்றொன்று பேர்; ஆயினும் வ்ருகோதரன் பீமன் ஒருவனே மிகுந்த சிரமமின்றி அவர்களையெல்லாம் அடக்கிவிடுவான்.

Verse 19

कचेषु च निगृहौनान्‌ विनिहत्य बलाद्‌ बली | चकर्ष क्रोशतो भूमौ घृष्टजानुशिरोंड्सकान्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—வலிமைமிக்க பீமன் அவர்களைப் பிடித்து வலுக்கட்டாயமாக அடக்கி, அவர்கள் அலறினாலும் தரையில் இழுத்துச் சென்றான்; அதனால் அவர்களின் முழங்கால்கள், தலை, தோள்கள் உரசி காயமடைந்தன.

Verse 20

दश बालाज्जले क्रीडन्‌ भुजाभ्यां परिगृहार सः । आस्ते सम सलिले मग्नो मृतकल्पान्‌ विमुड्चति

வைசம்பாயனர் கூறினார்—நீரில் விளையாடும்போது அவன் இரு கரங்களாலும் த்ருதராஷ்டிரனின் பத்து சிறுவர்களைப் பற்றிக்கொண்டு, அதே நீரில் நீண்ட நேரம் மூழ்கியிருப்பான்; அவர்கள் இறந்தவர்களைப் போல மயங்கியபின் தான் விடுவான்.

Verse 21

फलानि वृक्षमारुह् विचिन्वन्ति च ते तदा । तदा पादप्रहारेण भीम: कम्पयते द्रुमान्‌,जब कौरव वृक्षपर चढ़कर फल तोड़ने लगते, तब भीमसेन पैरसे ठोकर मारकर उन पेड़ोंको हिला देते थे

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்கள் மரங்களில் ஏறி கனிகளைப் பறிக்கத் தொடங்கும்போது, பீமன் அச்சமயம் தன் காலடி அடியால் அந்த மரங்களை அதிரச் செய்வான்.

Verse 22

प्रहारवेगाभिहता द्रुमा व्याघूर्णितास्तत: । सफलाः: प्रपतन्ति स्म द्रुतं त्रस्ता: कुमारका:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த வேகமிகு அடியால் மரங்கள் கடுமையாக ஆடின; அப்போது அச்சமுற்ற குமாரர்கள் கனிகளுடன் விரைவாகக் கீழே விழுந்தனர்.

Verse 23

न ते नियुद्धे न जवे न योग्यासु कदाचन | कुमारा उत्तरं चक्कुः स्पर्धभाना वृकोदरम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட போரிலும், வேகத்திலும், பயிற்சிக் கலைகளிலும், எப்போதும் போட்டியிட்டாலும் துருதராஷ்டிரரின் குமாரர்கள் வ்ருகோதரன் (பீமன்) ஐ ஒருபோதும் மிஞ்சவும் முடியவில்லை; சமமாகவும் ஆகவில்லை.

Verse 24

एवं स धारतराष्ट्रां क्ष स्पर्धभानो वृकोदर: । अप्रियेडतिष्ठदत्यन्तं बाल्यान्न द्रोहचेतसा

இவ்வாறு வ்ருகோதரன் (பீமன்) துருதராஷ்டிரரின் புதல்வர்களுடன் போட்டியிட்டு, அவர்களுக்கு மிகுந்த வெறுப்பைத் தரும் செயல்களிலேயே பிடிவாதமாக ஈடுபட்டான்; ஆனால் கௌரவர்கள்மீது அவன் மனத்தில் பகை இல்லை—குழந்தைச் சுபாவத்தால் அப்படிச் செய்தான், தீங்கிழைக்கும் எண்ணத்தால் அல்ல.

Verse 25

ततो बलमतिख्यात॑ धारतराष्ट्र: प्रतापवान्‌ । भीमसेनस्य तज्ज्ञात्वा दुष्टरभावमदर्शयत्‌

அப்போது துருதராஷ்டிரரின் வீரமிகு புதல்வன் துரியோதனன், பீமசேனனின் மிகப் புகழ்பெற்ற வலிமையை அறிந்து, அவன்மீது தீய எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினான்.

Verse 26

तस्य धर्मादपेतस्य पापानि परिपश्यत: । मोहादैश्वर्यलोभाच्च पापा मतिरजायत,वह सदा धर्मसे दूर रहता और पापकर्मोंपर ही दृष्टि रखता था। मोह और ऐश्वर्यके लोभसे उसके मनमें पापपूर्ण विचार भर गये थे

தர்மத்திலிருந்து விலகிய அவன், பாவ வழிகளையே நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்; மயக்கமும் ஆட்சிச் செல்வத்தின் பேராசையும் காரணமாக அவன் மனத்தில் பாவமிகு புத்தி எழுந்தது.

Verse 27

अयं बलवतां श्रेष्ठ: कुन्तीपुत्रो वृकोदर: । मध्यम: पाण्डुपुत्राणां निकृत्या संनिगृह्मुताम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—“குந்தியின் புதல்வன் வ்ருகோதரன், பாண்டுவின் புதல்வர்களில் நடுவனாயினும் வலிமைமிக்கவர்களில் முதன்மையானவன்; அவனை வஞ்சகத்தால் பிடித்து சிறைபடுத்த வேண்டும்.”

Verse 28

प्राणवान्‌ विक्रमी चैव शौर्येण महतान्वित: । स्पर्थते चापि सहितानस्मानेको वृकोदर:,“यह बलवान्‌ और पराक्रमी तो है ही, महान्‌ शौर्यसे भी सम्पन्न है। भीमसेन अकेला ही हम सब लोगोंसे होड़ बद लेता है

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவன் உயிர்வலிமை நிறைந்தவன்; பராக்கிரமசாலி; மாபெரும் வீரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன். நாம் அனைவரும் ஒன்றுகூடியிருந்தாலும், வ்ருகோதரன் (பீமன்) ஒருவனே நம்மனைவருக்கும் ஈடாகப் போட்டியிட வல்லவன்.

Verse 29

तं तु सुप्तं पुरोद्याने गड्जायां प्रक्षिपामहे । अथ तस्मादवरजं श्रेष्ठ चैव युधिष्ठिरम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— நகரத் தோட்டத்தில் அவன் உறங்கும்போது அவனைத் தூக்கி கங்கையில் எறிவோம். பின்னர் அவன் இளைய சகோதரன் அர்ஜுனனையும், அவன் மூத்த சகோதரனான உயர்ந்த யுதிஷ்டிரனையும் வலுக்கட்டாயமாகச் சிறைபிடித்து, நான் ஒருவனே முழு பூமியையும் ஆளுவேன்.

Verse 30

प्रसह बन्धने बद्ध्वा प्रशासिष्ये वसुंधराम्‌ । एवं स निश्चयं पाप: कृत्वा दुर्योधनस्तदा । नित्यमेवान्तरप्रेक्षी भीमस्यासीन्महात्मन:

“அவர்களை வலுக்கட்டாயமாகக் கட்டிப் சிறைபடுத்தி, நான் பூமியை ஆளுவேன்.” இவ்வாறு பாபமான தீர்மானம் செய்த துரியோதனன், அந்நாள்முதல் மகாத்மா பீமனுக்கு தீங்கு செய்ய எப்போதும் வாய்ப்பைத் தேடிக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 31

जनमेजय! तदनन्तर दुर्योधनने गंगातटपर जल-विहारके लिये ऊनी और सूती कपड़ोंके विचित्र एवं विशाल गृह तैयार कराये

வைசம்பாயனர் கூறினார்— ஓ ஜனமேஜயா! அதன் பின்னர் துரியோதனன் கங்கைத் துறையில் நீர்விளையாட்டிற்காக, கம்பளமும் பருத்தியும் ஆகிய துணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, வியப்பூட்டும் விசாலமான மண்டபங்களை அமைக்கச் செய்தான்.

Verse 32

सर्वकामै: सुपूर्णानि पताकोच्छायवन्ति च । तत्र संजनयामास नानागाराण्यनेकश:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அங்குள்ள இல்லங்கள் எல்லா விரும்பத்தக்க வசதிகளாலும் நிறைந்திருந்தன; உயர்ந்த கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கே அவன் பலவகையான பல கட்டடங்களையும் அறைகளையும் அமைக்கச் செய்தான்.

Verse 33

ततो जलविहारार्थ कारयामास भारत | चैलकम्बलवेश्मानि विचित्राणि महान्ति च

அதன்பின், ஓ பாரதகுலத்தோனே, நீர்விளையாட்டிற்காக அவன் பெரியதும் வியத்தகு வடிவமுடையதும் ஆன துணி-கம்பள மண்டபங்களை அமைக்கச் செய்தான். பின்னர் ‘பிரமாணகோடி’ எனப்படும் நாட்டில் ஒரு இடத்தை அடைந்து, ஓ பாரதா, அங்கே ஒரு விளையாட்டு நிலத்தை அமைக்கச் செய்து அதற்கு ‘உதகக்ரீடனம்’ (நீர்விளையாட்டு) என்று பெயரிட்டான்.

Verse 34

भक्ष्यं भोज्यं च पेयं च चोष्यं लेहुमथापि च । उपपादितं नरैस्तत्र कुशलै: सूदकर्मणि

அங்கே சமையல் பணியில் தேர்ந்த பலர் ஒன்றுகூடி, உண்ணத்தக்கவை, மென்றுண்ணத்தக்கவை, குடிக்கத்தக்கவை, சப்பத்தக்கவை, நக்கத்தக்க இனிப்புகள் எனப் பலவகை உணவு-பானங்களைத் தயாரித்தனர்.

Verse 35

न्यवेदयंस्तत्‌ पुरुषा धार्तराष्ट्राय वै तदा । ततो दुर्योधनस्तत्र पाण्डवानाह दुर्मति:

அப்போது அரசப் பணியாளர்கள் அந்தச் செய்தியைத் திருதராஷ்டிரன் மகன் துரியோதனனுக்கு அறிவித்தனர். அதன் பின் தீய எண்ணமுடைய துரியோதனன் அங்கே பாண்டவர்களிடம் கூறினான்—

Verse 36

गड्जां चैवानुयास्याम उद्यानवनशोभिताम्‌ | सहिता भ्रातर: सर्वे जलक्रीडामवाप्नुम:,“आज हमलोग भाँति-भाँतिके उद्यान और वनोंसे सुशोभित गंगाजीके तटपर चलें। वहाँ हम सब भाई एक साथ जलविहार करेंगे”

“வாருங்கள்; தோட்டங்களும் காடுகளும் அழகு சேர்க்கும் கங்கைத் துறைக்கு செல்வோம். அங்கே நாம் எல்லா சகோதரரும் ஒன்றாக நீர்விளையாட்டை அனுபவிப்போம்.”

Verse 37

एवमस्त्विति तं चापि प्रत्युवाच युधिष्ठिर: । ते रथैर्नगराकारैदेशजैक्ष गजोत्तमै:

இதைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரன் “அவ்வாறே ஆகுக” என்று சொல்லி துரியோதனனின் சொல்லை ஏற்றான். பின்னர் கௌரவரும் பாண்டவரும் அனைவரும் நகரம்போல் பெருமைமிக்க தேர்களிலும், தம் நாட்டில் பிறந்த சிறந்த யானைகளிலும் ஏறி நகரை விட்டு புறப்பட்டனர். தோட்ட-காடுகளின் அருகே வந்ததும், உடன் வந்த நகரின் முக்கியர்களை விடைபெறச் செய்து, சிங்கங்கள் மலைக் குகைக்குள் நுழைவதுபோல், தோட்டத்தின் அழகைக் கண்டு கண்டு அந்தச் சகோதரர்கள் அனைவரும் அதில் நுழைந்தனர்.

Verse 38

निर्ययुर्नगराच्छूरा: कौरवा: पाण्डवै: सह | उद्यानवनमासाद्य विसृज्य च महाजनम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பாண்டவர்களுடன் வீர கௌரவர்கள் நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டனர். உல்லாசத் தோட்டமும் வனமும் அணுகியபோது, உடன் வந்த நகரின் முதியோர்களையும் முக்கிய குடிமக்களையும் விடைபெறச் செய்து, பின்னர் அனைவரும் சகோதரர்கள் தோட்டத்தின் அழகைக் கண்டு கொண்டே, மலைக் குகையில் சிங்கங்கள் நுழைவதுபோல் உள்ளே நுழைந்தனர்.

Verse 39

विशन्ति सम तदा वीरा: सिंहा इव गिरेगुहाम्‌ | उद्यानमभिपश्यन्तो भ्रातर: सर्व एव ते

அப்போது அந்த வீர சகோதரர்கள் அனைவரும் தோட்டத்தை நோக்கிக் கொண்டே ஒருசேர உள்ளே நுழைந்தனர்—மலைக் குகையில் சிங்கங்கள் நுழைவதுபோல்.

Verse 40

उपस्थानगहै: शुभ्रेवलभीभिश्न शोभितम्‌ । गवाक्षकैस्तथा जालैर्यन्त्रै: सांचारिकेरपि

அந்த உல்லாசத் தோட்டம் அழகிய வரவேற்பு மண்டபங்களாலும், வெண்மையான மாடவிளிம்புகள்/முன்றில்களாலும், சாளரத் திறப்புகளும் ஜாலித் திரைகளும், மேலும் இடமாற்றக் கூடிய நீர்த் தெளிப்பு கருவிகளாலும் ஒளிர்ந்தது.

Verse 41

सम्मार्जितं सौधकारैश्षित्रकारैश्व चित्रितम्‌ । दीर्घिकाभिश्न पूर्णाभिस्तथा पद्माकरैरपि

அரண்மனைச் சிற்பிகள் அதைத் துடைத்து முற்றிலும் சுத்தமாக்கினர்; ஓவியர்கள் ஓவியங்களால் அலங்கரித்தனர். நீரால் நிரம்பிய குளங்களும் கிணறுகளும், மேலும் தாமரைத் தடாகங்களும் அதன் அழகை உயர்த்தின.

Verse 42

जल तच्छुशुभे छन्न॑ फुल्लैर्जलरुहैस्तथा । उपच्छन्ना वसुमती तथा पुष्पैर्यथर्तुकै:

அங்குள்ள நீர் மலர்ந்த தாமரைகளால் மூடப்பட்டு மிக அழகாகத் தோன்றியது. அதுபோலவே பருவத்திற்கேற்ற மலர்ந்து உதிர்ந்த பூக்களால் நிலமும் போர்த்தப்பட்டிருந்தது.

Verse 43

तत्रोपविष्टास्ते सर्वे पाण्डवा: कौरवाश्न ह । उपपन्नान्‌ बहून्‌ कामांस्ते भुज्जन्ति ततस्ततः

அங்கே வந்து பாண்டவரும் கௌரவரும் அனைவரும் தத்தம் உரிய இடங்களில் அமர்ந்தனர். பின்னர் முயற்சியின்றியே கிடைத்த பலவகை இன்பப் பொருட்களையும் உணவுகளையும் அவர்கள் ஒவ்வொன்றாக அனுபவித்தனர்.

Verse 44

अथोयद्यानवरे तस्मिंस्तथा क्रीडागताश्न ते । परस्परस्य वक्त्रेभ्यो ददुर्भक्ष्यांस्ततस्तत:

பின்னர் அந்த அழகிய தோட்டத்தில் விளையாட வந்த கௌரவரும் பாண்டவரும் நட்புச் சிரிப்பில் ஒருவருக்கொருவர் வாயில் உணவுத் துண்டுகளை ஊட்டத் தொடங்கினர்.

Verse 45

ततो दुर्योधन: पापस्तद्धक्ष्ये कालकूटकम्‌ । विषं प्रक्षेपपामास भीमसेनजिघांसया

அப்போது பாவி துரியோதனன், பீமசேனனை அழிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தால், அவன் உணவில் ‘காலகூடம்’ எனப்படும் கொடிய விஷத்தை கலக்கச் செய்தான்.

Verse 46

स्वयमुत्थाय चैवाथ हृदयेन क्षुरोपम: । स वाचामृतकल्पश्च भ्रातृवच्च सुहृदू यथा

அப்போது அவன் தானே எழுந்தான். அவன் இதயம் கத்தியைப் போல கூர்மையானது; ஆனால் அவன் சொற்கள் அமுதம் போல இனிமையாகத் தோன்றின. சகோதரனும் நல்வாழ்த்தும் நண்பனும் போல, பீமசேனனுக்குத் தானே பலவகை உணவுகளை பரிமாறத் தொடங்கினான். உணவில் குறை (மறைந்த தீங்கு) இருப்பதை அறியாத பீமன், துரியோதனன் வைத்த அனைத்தையும் உண்டான். இதைக் கண்டு கீழ்மையான துரியோதனன் உள்ளுக்குள் சிரித்தபடி, தன் சூழ்ச்சி வெற்றி பெற்றதாக எண்ணினான்.

Verse 47

स्वयं प्रक्षिपते भक्ष्यं बहु भीमस्य पापकृत्‌ प्रतीच्छितं सम भीमेन त॑ं वै दोषमजानता

அந்தப் பாவி பீமனுக்குப் பெருமளவு உணவைத் தானே தொடர்ந்து பரிமாறினான். உணவில் உள்ள மறைதீங்கை அறியாத பீமன், கொடுத்ததை அப்படியே ஏற்று அனைத்தையும் உண்டான்.

Verse 48

ततो दुर्योधनस्तत्र हृदयेन हसन्निव | कृतकृत्यमिवात्मानं मन्यते पुरुषाधम:

அப்போது அங்கே துரியோதனன் உள்ளத்திலேயே சிரிப்பதுபோல்—அந்த மனிதாதமன்—தன் நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டதெனத் தன்னை கृतகൃത்யனாக எண்ணினான். உள்ளே அவன் இதயம் கத்தி முனைபோல் கூர்மையானது; ஆனால் வெளியே அவன் சொற்கள் அமுதம் சொரிவதுபோல் இனிமையாக இருந்தன. சகோதரனாகவும் நல்வாழ்த்தும் நண்பனாகவும் நடித்து, பீமசேனனுக்குப் பலவகை உணவுகளைத் தானே பரிமாறினான். பீமன் உணவின் குற்றத்தை அறியாதவன்; ஆகவே துரியோதனன் எவ்வளவு பரிமாறினானோ அவ்வளவையும் முழுதாக உண்டான். இதைக் கண்ட கீழ்மையான துரியோதனன் மனத்திற்குள் மகிழ்ந்து தன்னை வெற்றியடைந்தவன் எனக் கருதினான்.

Verse 49

ततस्ते सहिता: सर्वे जलक्रीडामकुर्वत । पाण्डवा धार्तराष्ट्रश्न तदा मुदितमानसा:,तब भोजनके पश्चात्‌ पाण्डव तथा धुतराष्ट्रके पुत्र सभी प्रसन्नचित्त हो एक साथ जलक्रीड़ा करने लगे

பின்னர் உணவுக்குப் பின் பாண்டவரும் திருதராஷ்டிரரின் புதல்வரும்—அனைவரும்—மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஒன்றாக நீரில் விளையாடத் தொடங்கினர்.

Verse 50

क्रीडावसाने ते सर्वे शुचिवस्त्रा: स्वलंकृता: । दिवसान्ते परिश्रान्ता विहृत्य च कुरूद्वहा:

நீர்விளையாட்டு முடிந்தபின், நாள் முடிவில் விளையாடி களைத்த அந்தக் குருவம்சத்தின் சிறந்த வீரர்கள் தூய ஆடைகளை அணிந்து, அழகிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அந்தக் க்ரீடாமண்டபங்களிலேயே இரவை கழிக்க எண்ணினர். அப்போது அதிக உழைப்பினால் வலிமைமிக்க பீமசேனன் குறிப்பாக மிகக் களைத்திருந்தான்.

Verse 51

विहारावसथेष्वेव वीरा वासमरोचयन्‌ । खिन्नस्तु बलवान्‌ भीमो व्यायम्याभ्यधिकं तदा

அப்போது அந்த வீரர்கள் அந்த விஹார மாளிகைகளிலேயே தங்குவதைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். ஆனால் அந்நேரம் அளவுக்கு மீறிய உழைப்பினால் வலிமைமிக்க பீமன் மிகவும் களைத்திருந்தான்.

Verse 52

वाहयित्वा कुमारांस्ताञ्जलक्रीडागतांस्तदा । प्रमाणकोट्यां वासार्थी सुष्वापावाप्य तत्‌ स्थलम्‌

பின்னர் நீர்விளையாட்டிற்கு வந்த அந்த இளவரசர்களை உடன் அழைத்து, ஓய்வு வேண்டி பிரமாணகோடி என்னும் இடத்திலுள்ள அந்த இல்லத்திற்குச் சென்று, அங்கே ஒரு இடத்தில் படுத்து உறங்கினான்.

Verse 53

शीतं वातं समासाद्य श्रान्तो मदविमोहित: । विषेण च परीताड़्रो निश्रैष्ट: पाण्डुनन्दन:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—குளிர்ந்த காற்றை அடைந்ததும் பாண்டுவின் மகன் பீமன் மிகுந்த களைப்புற்றான்; விஷத்தின் மயக்கத்தால் அவன் உணர்வுகள் மங்கின. விஷம் அவன் அங்கமெங்கும் பரவியதால், அங்கே அவன் முற்றிலும் அசைவற்ற ஜடம்போல் படுத்திருந்தான்.

Verse 54

ततो बद्ध्वा लतापाशैर्भीम॑ दुर्योधन: स्वयम्‌ | मृतकल्पं तदा वीर॑ स्थलाज्जलमपातयत्‌

அப்போது துரியோதனன் தானே கொடிகளால் செய்யப்பட்ட கயிற்றுக் கண்ணிகளால் வீரன் பீமனை இறுக்கமாகக் கட்டினான். அவன் மரணத்துக்கு நிகராக இருந்தபோது, உயர்ந்த கரையிலிருந்து கங்கையின் நீரில் தள்ளி வீழ்த்தினான்.

Verse 55

स निःसज्रो जलस्यान्तमथ वै पाण्डवोडविशत्‌ । आक्रामन्नागभवने तदा नागकुमारकान्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பாண்டவன் பீமன் நீரின் ஆழத்திற்குள் மூழ்கி நாகலோகத்தில் நுழைந்தான். நாகர்களின் வாசஸ்தலத்தில் அவன் நகர்ந்தபோது, அவன் உடல் பாரத்தால் பல நாககுமாரர்கள் நசுங்கினர். அப்போது பல மகாவிஷமுள்ள நாகங்கள் ஒன்றுகூடி, விஷம் நிறைந்த பயங்கரமான பெரிய பற்களால் பீமசேனனை மீண்டும் மீண்டும் கடித்தன.

Verse 56

ततः समेत्य बहुभिस्तदा नागैर्महाविषै: । अदश्यत भृशं भीमो महादंष्टविषोल्बणै:

பின்னர் பல மகாவிஷமுள்ள நாகங்கள் ஒன்று கூடி, விஷத்தால் கொடுமையடைந்த பெரிய பற்களையுடைய அந்தப் பாம்புகள் பீமனை மிகுந்த வேகத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் கடித்தன.

Verse 57

ततो<स्य दश्यमानस्य तद्‌ विषं कालकूटकम्‌ | हतं सर्पविषेणैव स्थावरं जड़मेन तु,उनके द्वारा डँसे जानेसे कालकूट विषका प्रभाव नष्ट हो गया। सर्पोंके जंगम विषने खाये हुए स्थावर विषको हर लिया

அப்போது அவன் கடிக்கப்படிக் கொண்டிருந்த வேளையில், அவனுள் இருந்த காலகூட விஷம் அழிந்தது. பாம்புகளின் இயக்கமுள்ள விஷம், அவன் உட்கொண்ட நிலைத்த (ஸ்தாவர) விஷத்தை வென்று ஒழித்தது.

Verse 58

दंष्टाश्न देष्टिणां तेषां मर्मस्वपि निपातिता: । त्वचं नैवास्य बिभिदु: सारत्वात्‌ पृथुवक्षस:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த நாகங்கள் அவன் மர்மஸ்தானங்களில்கூட பற்களைப் பதித்தபோதும், அவன் தோலைத் துளைக்க இயலவில்லை; ஏனெனில் அகன்ற மார்புடைய பீமசேனனின் உடல் சாரம் உறுதியாய், அவன் தோல் இரும்புபோல் கடினமாயிருந்தது.

Verse 59

ततः प्रबुद्ध: कौन्तेय: सर्व संछिद्य बन्धनम्‌ | पोथयामास तान्‌ सर्वान्‌ केचिद्‌ भीताः: प्रदुद्रुवु:

பின்னர் கௌந்தேயன் விழித்தெழுந்தான். அவன் தன் கட்டுகளை எல்லாம் கிழித்தெறிந்து, அந்த நாகங்களை ஒன்றொன்றாகப் பிடித்து நிலத்தில் அறைந்து வீழ்த்தினான்; பல நாகங்கள் அச்சத்தால் ஓடிப் பறந்தன.

Verse 60

हतावशेषा भीमेन सर्वे वासुकिम भ्ययु: । ऊचुश्न सर्पराजानं वासुकिं वासवोपमम्‌,भीमके हाथों मरनेसे बचे हुए सभी सर्प इन्द्रके समान तेजस्वी नागराज वासुकिके समीप गये और इस प्रकार बोले---

பீமனின் கொலையிலிருந்து தப்பிய நாகங்கள் அனைத்தும் வாசுகியிடம் சென்றன. இந்திரனைப் போல் ஒளிவீசும் நாகராஜன் வாசுகியை அணுகி இவ்வாறு கூறின.

Verse 61

अयं नरो वै नागेन्द्र हप्सु बद्ध्वा प्रवेशित: । यथा च नो मतिर्वीर विषपीतो भविष्यति,“नागेन्द्र! एक मनुष्य है, जिसे बाँधकर जलमें डाल दिया गया है। वीरवर! जैसा कि हमारा विश्वास है, उसने विष पी लिया होगा

அவர்கள் கூறினர்—“நாகேந்திரா! ஒரு மனிதனை கட்டி நீரில் வீசியுள்ளனர். வீரரே! எங்கள் கணிப்பின்படி அவன் விஷம் அருந்தியிருக்க வேண்டும்.”

Verse 62

निश्रैष्टोडस्माननुप्राप्त: स च दष्टोडन्वबुध्यत । ससंज्ञश्नापि संवृत्तश्छित््वा बन्धनमाशु न:

அவர்கள் கூறினர்—“அவன் வீழ்ந்தபின்பும் மீண்டும் எங்களிடம் வந்து சேர்ந்தான்; கடியுண்டிருந்தும் அவனுக்கு உணர்வு திரும்பியது. உணர்வு வந்தவுடன் அவன் விரைவில் கட்டுகளை கிழித்தெறிந்து எங்கள்மேல் பாய்ந்தான்.”

Verse 63

ततो वासुकिरभ्येत्य नागैरनुगतस्तदा

அப்போது வாசுகி பல நாகர்களுடன் அங்கே வந்து, பயங்கரப் பராக்கிரமம் உடைய நீண்ட கரங்களைக் கொண்ட பீமசேனனை கண்டான். அதே கணத்தில் நாகராஜன் ஆர்யகனும் அவனை கண்டான்—அவன் ப்ருதையின் தந்தை சூரசேனனின் தாய்வழித் தாத்தன். அவன் தன் பேத்தியின் பேத்தன் எனும் வம்சத்தவனை மார்போடு இறுக அணைத்து மகிழ்ந்தான். மகாயசஸ்வியான நாகராஜன் வாசுகியும் பீமசேனன் மீது மிகுந்த பிரீதியடைந்து கூறினான்—“இவனுக்குப் பிரியமான எந்தச் சேவையைச் செய்யலாம்? செல்வக் குவியல்கள், பொன், ரத்தினக் களஞ்சியங்களை இவனுக்கு அளிக்கலாமா?”

Verse 64

पश्यति सम महाबाहुं भीम॑ भीमपराक्रमम्‌ । आर्यकेण च दृष्ट: स पृथाया आर्यकेण च

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது அவர் பீமனை கண்டார்—நீண்ட கரங்களைக் கொண்ட, பயங்கரப் பராக்கிரமம் உடையவன். அதே நேரத்தில் ப்ருதையின் வம்சத்துடன் தொடர்புடைய மூத்த நாகன் ஆர்யகனும் அவனை கண்டான். வம்சத்தவனை அறிந்து ஆர்யகன் அவனை மார்போடு இறுக அணைத்து மகிழ்ந்தான். மகாயசஸ்வியான நாகராஜன் வாசுகியும் பீமசேனன் மீது மிகுந்த பிரீதியடைந்து கூறினான்—“இவனுக்குப் பிரியமான எந்தச் சேவையைச் செய்யலாம்? செல்வம், பொன், ரத்தினக் களஞ்சியங்களை இவனுக்கு அளிக்கலாமா?”

Verse 65

तदा दौहित्रदौहित्र: परिष्वक्त: सुपीडितम्‌ । सुप्रीतश्चाभवत्‌ तस्य वासुकि: स महायशा:

அப்போது பேத்தியின் பேத்தன் ஆர்யகனால் இறுக அணைக்கப்பட்டு மார்போடு அழுத்தப்பட்டான். அதைக் கண்ட மகாயசஸ்வியான வாசுகி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, பீமசேனனை எவ்வாறு கௌரவிப்பது என எண்ணினான்—“இவனுக்குப் பிரியமான எந்தச் சேவையைச் செய்யலாம்? செல்வம், பொன், ரத்தினக் களஞ்சியங்களை இவனுக்கு அளிக்கலாம்.”

Verse 66

अब्रवीत्‌ तं च नागेन्द्र: किमस्य क्रियतां प्रियम्‌ धनौघो रत्ननिचयो वसु चास्य प्रदीयताम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது நாகேந்திரன் கூறினான்—“இவனுக்குப் பிரியமான எந்தச் சேவையைச் செய்ய வேண்டும்? செல்வக் குவியல், ரத்தினக் களஞ்சியம் மற்றும் பிற வளங்கள் இவனுக்கு அளிக்கப்படட்டும்.”

Verse 67

एवमुक्तस्तदा नागो वासुकिं प्रत्यभाषत । यदि नागेन्द्र तुष्टो&सि किमस्य धनसंचयै:,उनके यों कहनेपर आर्यक नागने वासुकिसे कहा--“नागराज! यदि आप प्रसन्न हैं तो यह धनराशि लेकर क्या करेगा”

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அந்த நாகன் வாசுகியிடம் சொன்னான்—“நாகேந்திரா, நீங்கள் ஏற்கனவே திருப்தியடைந்திருந்தால், இவனுக்கு செல்வக் குவியல்கள் எதற்கு?”

Verse 68

रसं पिबेत्‌ कुमारो<यं त्वयि प्रीते महाबल: । बल॑ नागसहस्रस्य यस्मिन्‌ कुण्डे प्रतिष्ठितम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— நீர் மகிழ்ந்தால், உமது அனுமதியுடன் இந்த மகாபலமுடைய இளவரசன் அந்தக் குண்டத்தின் சாரத்தைப் பருகட்டும்; அதில் ஆயிரம் யானைகளின் வலிமை நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 69

यावत्‌ पिबति बालो<यं तावदस्मै प्रदीयताम्‌ । एवमस्त्विति तं नागं वासुकि: प्रत्यभाषत,“यह बालक जितना रस पी सके, उतना इसे दिया जाय।” यह सुनकर वासुकिने आर्यक नागसे कहा 'ऐसा ही हो”

வைசம்பாயனர் கூறினார்— இந்தப் பையன் எவ்வளவு சாரம் பருக இயலுமோ, அவ்வளவே அவனுக்குக் கொடுக்கப்படட்டும். இதைக் கேட்ட வாசுகி அந்த நாகனிடம்— “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று பதிலளித்தான்.

Verse 70

ततो भीमस्तदा नागै: कृतस्वस्त्ययन: शुचि: । प्राड्मुखश्नोपविष्टश्न॒ रसं पिबति पाण्डव:,तब नागोंने भीमसेनके लिये स्वस्तिवाचन किया। फिर वे पाण्डुकुमार पवित्र हो पूर्वाभिमुख बैठकर कुण्डका रस पीने लगे

அப்போது நாகர்கள் பீமசேனனுக்குச் சுவஸ்திவாசனம் செய்து ஆசீர்வதித்தனர். பின்னர் பாண்டவக் குமாரன் தூய்மையடைந்து, கிழக்குநோக்கி அமர்ந்து குண்டத்தின் சாரத்தைப் பருகத் தொடங்கினான்.

Verse 71

एकोच्छवासात्‌ तत: कुण्ड पिबति सम महाबल: । एवमष्टौ स कुण्डानि हापिबत्‌ पाण्डुनन्दन:,वे एक ही साँसमें एक कुण्डका रस पी जाते थे। इस प्रकार उन महाबली पाण्डुनन्दनने आठ कुण्डोंका रस पी लिया

பின்னர் அந்த மகாபலன் ஒரே மூச்சில் ஒரு குண்டத்தின் சாரத்தைப் பருகி முடித்தான். இவ்வாறு பாண்டுவின் மகன் எட்டு குண்டங்களின் சாரத்தையும் பருகினான்.

Verse 72

ततस्तु शयने दिव्ये नागदत्ते महाभुज: । अशेत भीमसेनस्तु यथासुखमरिंदम:,इसके बाद शत्रुओंका दमन करनेवाले महाबाहु भीमसेन नागोंकी दी हुई दिव्य शय्यापर सुखपूर्वक सो गये

பின்னர் பகைவரை அடக்கும் மகாபாகுவான பீமசேனன், நாகர்கள் அளித்த தெய்வீகப் படுக்கையில் நிம்மதியாகச் சாய்ந்து உறங்கினான்.

Verse 127

इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि भीमसेनरसपाने सप्तविंशत्यधिकशततमो< ध्याय:

இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் ஆதிபர்வத்தில் உள்ள சம்பவபர்வத்தில் பீமசேனன் ரசபானம் பற்றிய நூற்று இருபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 623

पोथयन्तं महाबाहुं त्वं वै तं ज्ञातुमरहसि । “वह हमलोगोंके पास बेहोशीकी हालतमें आया था

எங்களைத் தாக்கி வீழ்த்திக் கொண்டிருக்கும் அந்த மகாபாகுவை நீ அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அவன் மயக்க நிலையில் எங்களிடம் வந்தான்; ஆனால் நாங்கள் கடித்தவுடன் விழித்தெழுந்து உணர்வு பெற்றான். உணர்வு பெற்றவுடன் அந்த வல்லவன் தன் கட்டுகளையெல்லாம் விரைவில் அறுத்தெறிந்து, இப்போது எங்களை அடக்கத் தொடங்கிவிட்டான். நீ சென்று அவனை அடையாளம் காண்।