Adhyaya 7

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये अनुषङ्गापादे कल्पमन्वन्तराख्यानवर्णनं नाम षष्ठो ऽध्यायः सूत उवाच तुल्यं युगसहस्रं वै नैशं कालमुपास्य सः / शर्वर्यंते प्रकुरुते ब्रह्मा तूत्सर्गकारणात्

இவ்வாறு ஸ்ரீபிரஹ்மாண்ட மகாபுராணத்தில் (வாயு உரைத்தது) முன்ன்பகுதியில் ‘கல்ப-மன்வந்தர ஆக்யான வர்ணனம்’ எனும் ஆறாம் அதிகாரம். சூதர் கூறினார்—ஆயிரம் யுகங்களுக்கு ஒப்பான இரவுக்காலத்தை நிறைவேற்றி, இரவு முடிவில் பிரம்மா படைப்புக் காரணத்தால் செயல்படத் தொடங்குகிறார்.

Verse 2

ब्रह्मा तु सलिले तस्मिन् वायुर्भूत्वा तदाचरत् / अन्धकारार्णवे तस्मिन्नष्टे स्थावरजंगमे

அந்த நீரில் பிரம்மா வாயு ரூபமாகி அலைந்தார்; அந்த இருள் கடலில் நிலைநிற்பவை-நடமாடுபவை அனைத்தும் அழிந்தபோது.

Verse 3

जलेन समनुप्लाव्य सर्वतः पृथिवीतले / प्रविभागेन भूतेषु सत्यमात्रे स्थितेषु वा

நீர் பூமித்தளத்தை எங்கும் மூழ்கடித்தது; உயிர்கள் பிரிவுகளாக இருந்தாலும், அவை சத்தியத் தத்துவத்தில் மட்டுமே நிலைத்திருந்தன.

Verse 4

निशयामिव खद्योतः प्रावृट् काले ततस्तदा / तदा कामेन तरसामन्यामानःस्वयं धिया

மழைக்கால இரவில் மின்மினிப் பூச்சி ஒளிர்வதுபோல், அவர் அப்போது ஆசைவேகத்தால், தன் அறிவால் பிற இடங்களில் தேடினார்।

Verse 5

सोप्युपायं प्रतिष्ठायां मार्गमाणस्तदा भुवम् / ततस्तु सलिले तस्मिन् ज्ञात्वा त्वन्तर्गतो महीम्

அவனும் ஒரு வழியைத் தழுவி அப்போது பூமியைத் தேடினான்; பின்னர் அந்த நீரில் பூமி உள்ளே மறைந்ததை அறிந்து அதில் புகுந்தான்।

Verse 6

अन्धमन्यतमं बुद्धा भूमेरुद्धरणक्षमः / चकार तं तु देवो ऽथ पूर्वकल्पादिषु स्मृतः

மிகுந்த இருளான இடமென அறிந்து, பூமியை உயர்த்த வல்ல அந்த தேவர்—முன்கல்பங்களில் நினைவுகூரப்படுபவர்—அதைச் செய்தார்।

Verse 7

सत्यं रूपं वराहस्य कृत्वाभो ऽनुप्रविश्य च / अद्भिः संछादितामिच्छन् पृथिवीं स प्रजापतिः

அந்த பிரஜாபதி வராகத்தின் உண்மை வடிவை ஏற்று நீரில் புகுந்து, நீரால் மூடப்பட்டிருந்த பூமியை அடைய விரும்பினார்।

Verse 8

उद्धृत्योर्वीमथ न्यस्ता सापत्यांतामतिन्यसत् / सामुद्राश्च समुद्रेषु नादेयाश्च नदीषु च

பூமியை உயர்த்தி அவர் தக்க இடத்தில் வைத்தார்; எல்லைகளுடன் உறுதியாக நிலைநிறுத்தினார்; கடல்நீரை கடல்களில், நதிநீரை நதிகளில் அமைத்தார்।

Verse 9

पृथक्तास्तु समीकृत्य पृथिव्यां सो ऽचिनोद्गिरीन् / प्राक्सर्गे दह्यमाने तु पुरा संवर्त काग्निना

அவர் பிரிந்திருந்தவற்றை ஒன்றாக்கி பூமியில் மலைகளைச் சேர்த்தார். முன்சர்க்கத்தில் ஸம்வர்த்த அக்னியால் அனைத்தும் எரிந்தபோதும்.

Verse 10

तेनाग्निना विलीनास्ते पर्वता भुवि सर्वशः / शैल्यादेकार्णवे तस्मिन्वायुना ये तु संहिताः

அந்த அக்னியால் பூமியெங்கும் மலைகள் உருகின. அந்த ஒரே பெருங்கடலில், காற்றால் ஒன்றாகச் சேர்க்கப்பட்ட பாறைத் தொகுதிகள் இருந்தன.

Verse 11

निषिक्ता यत्र यत्रासंस्तत्रतत्राचलो ऽभवत् / स्कन्धाचलत्वादचलाः पर्वभिः पर्वताः स्मृताः

எங்கே எங்கே அவை ஊற்றப்பட்டனவோ, அங்கே அங்கே அசலமாக (நிலையான மலை) ஆனது. ஸ்கந்தம் போல் அசையாததால் ‘அசல’ என்றும், ‘பர்வ’ (முடிச்சுகள்) உடையதால் ‘பர்வத’ என்றும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 12

गिरयो हि निगीर्णत्वादयनात्तु शिलोच्चयाः / तत स्तावासमुद्धृत्य क्षितिमंतर्जलात्प्रभुः

விழுங்கப்பட்டதனால் அவை ‘கிரி’ என்றும், கற்களின் உயர்ந்த குவியலாக இருப்பதால் ‘சிலோச்சய’ என்றும் அழைக்கப்பட்டன. பின்னர் பிரபு அவற்றை உயர்த்தி, நீரின் உள்ளிருந்து பூமியை வெளிக்கொணர்ந்தார்.

Verse 13

सप्तसप्त तु वर्षाणि तस्या द्वीपेषु सप्तसु / विषमाणि समीकृत्य शिलाभिरभितो गिरीन्

அவளுடைய ஏழு தீவுகளில் ஏழு-ஏழு ஆண்டுகள், அவர் சீரற்ற இடங்களைச் சமப்படுத்தி, சுற்றிலும் கற்களால் மலைகளை உறுதியாக்கினார்.

Verse 14

द्वीपेषु तेषु वर्षाणि चत्वारिंशत्तथैव तु / तावंतः पर्वताश्चैव वर्षांते समवस्थिताः

அந்தத் தீவுகளில் நாற்பது நாற்பது வர்ஷங்கள் (நாடுகள்) உள்ளன; ஒவ்வொரு வர்ஷத்தின் எல்லையிலும் அதே எண்ணிக்கையிலான மலைகள் அமைந்துள்ளன.

Verse 15

स्वर्गादौ कांतिविष्टास्ते स्वभावेनैव नान्यथा / सप्तद्वीपा समुद्राश्च अन्योन्यस्यानुमंडलम्

அவை ஸ்வர்க முதலிய இடங்களில் இயல்பாகவே ஒளிவீசுகின்றன, வேறல்ல; ஏழு தீவுகளும் சமுத்திரங்களும் ஒன்றொன்றை வட்டமாகச் சூழ்ந்துள்ளன.

Verse 16

सन्निविष्टाः स्वभावेन समावृत्य परस्परम् / भूराद्याश्चतुरो लोकाश्चंद्रादित्यौ ग्रहैः सह

அவை இயல்பாகவே ஒன்றொன்றை ஒன்றாக மூடி அமைந்துள்ளன; மேலும் பூர் முதலிய நான்கு லோகங்கள், சந்திரன்-சூரியன் மற்றும் கிரகங்களுடன் கூடியவை (அமைந்துள்ளன).

Verse 17

पूर्ववन्निर्ममे ब्रह्मा स्थावराणीह सर्वशः / कल्पस्य चास्य ब्रह्मा चासृजद्यः स्थानिनः सुरान्

முன்புபோலவே பிரம்மா இங்கு எங்கும் நிலைபெற்ற (அசைவற்ற) படைப்புகளை உருவாக்கினார்; மேலும் இந்த கல்பத்தில் தத்தம் இடங்களில் நிலை கொண்ட தேவர்களையும் பிரம்மா படைத்தார்.

Verse 18

आपोग्निं पृथिवीं वायुमंतरिक्षं दिवं तथा / स्वर्गं दिशः समुद्रांश्च नदीः सर्वांस्तु पर्वतान्

பிரம்மா நீர், அக்னி, பூமி, வாயு, அந்தரிக்ஷம், திவ்யலோகம்; ஸ்வர்கம், திசைகள், சமுத்திரங்கள், எல்லா நதிகள் மற்றும் மலைகளை (படைத்தார்).

Verse 19

ओषधीनामात्मनश्च आत्मनो वृक्षवीरुधाम् / लवकाष्ठाः कलाश्चैव मुहुर्त्तान्संधिरात्र्यहान्

மூலிகைகள், தன் ஆத்மஸ்வரூபம், மரம்‑கொடிகளின் ஆத்மத்தத்துவம்; மேலும் லவ‑காஷ்டம், கலைகள், முகூர்த்தங்கள், சந்திகள், இரவுகள்‑பகல்கள்—இவற்றையும் அவர் அமைத்தார்.

Verse 20

अर्द्धमासांश्च मासांश्च अयनाब्दान् युगानि च / स्थानाभिमानिनश्चैव स्थानानिच पृथक्पृथक्

அரையமாசம், மாதம், அயனம், ஆண்டு, யுகம் ஆகியவற்றையும்; மேலும் ஒவ்வொரு நிலையிற்கும் அதிபதிகள் (ஸ்தானாபிமானிகள்) மற்றும் அந்த நிலையங்களையும் தனித்தனியாக அவர் வகுத்தார்.

Verse 21

स्थानात्मनस्तु सृष्ट्वा च युगावस्था विनिर्ममे / कृतं त्रेता द्वापरं च तिष्यं चैव तथा युगम्

நிலையாத்மனை (ஸ்தானஸ்வரூபத்தை) படைத்து, அவர் யுகநிலைகளை அமைத்தார்—கிருதம், திரேதா, த்வாபரம், மேலும் திஷ்யம் (கலி) யுகம்.

Verse 22

कल्पस्यादौ कृतयुगे प्रथमं सो ऽसृजत्प्रजाः / प्रागुक्ताश्च मया तुभ्यं पूर्व्वे कल्पे प्रजास्तु ताः

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில், கிருதயுகத்தில், அவர் முதலில் பிரஜைகளைப் படைத்தார். அவையே—முன்கல்பத்தில் நான் உனக்குச் சொன்ன பிரஜைகளே.

Verse 23

तस्मिन्संवर्त माने तु कल्पे दग्धास्तदग्निना / अप्राप्तायास्तपोलोकं पृथिव्यां याः समासत

அந்த சம்்வர்த்தமான கல்பத்தில், தவலோகத்தை அடையாததும் பூமியிலேயே தங்கியிருந்ததும் ஆகியோர், அவன் அக்கினியால் எரிந்து அழிந்தனர்.

Verse 24

आवर्तन्ते पुनः सर्गे वीक्षार्थं ता भवन्ति हि / वीक्ष्यार्थं ताः स्थितास्तत्र पुनः सर्गस्य कारणात्

அவை மீண்டும் படைப்பில் திரும்புகின்றன; உண்மையிலே அவை தரிசனத்திற்காகவே உண்டாகின்றன. மறுபடைப்பின் காரணத்தால் அவை அங்கே நோக்கத்திற்காக நிலைத்திருக்கின்றன.

Verse 25

ततस्ताः सृज्यमानास्तु सन्तानार्थं भवन्ति हि / धर्म्मार्थ काममोक्षाणामिह ताः साधिताः स्मृताः

பின்னர் அவை படைக்கப்பட்டு சந்ததி வளர்ச்சிக்காகவே உண்டாகின்றன. இங்கே அவை தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றைச் சாதிக்கும் சாதனங்களென நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 26

देवाश्च पितरश्चैव क्रमशो मानवास्तथा / ततस्ते तपसा युक्ताः स्थानान्यापूरयन्पुरा

தேவர்கள், பித்ருக்கள், மேலும் வரிசையாக மனிதர்களும். அப்போது அவர்கள் தவத்துடன் கூடி, பழங்காலத்தில் தத்தம் இடங்களை நிரப்பினர்.

Verse 27

ब्राह्मणो मनवस्ते वै सिद्धात्मानो भवन्ति हि / आसंगद्वेषयुक्तेन कर्मणा ते दिवं गताः

அந்த மனுக்கள் பிராமண-சுவரூபமாகச் சித்தாத்மராகிறார்கள். ஆசக்தியும் த்வேஷமும் கலந்த கர்மத்தால் அவர்கள் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தனர்.

Verse 28

आवर्तमानास्ते देहे संभवन्ति युगे युगे / स्वकर्म्मफलशेषेण ख्याताश्चैव तदात्मकाः

அவர்கள் உடலுக்குத் திரும்பி யுகம் யுகமாகப் பிறக்கின்றனர். தம் கர்மபலத்தின் மீதமுள்ளதினால் அவர்கள் புகழ்பெற்று, அதே இயல்பினராகிறார்கள்.

Verse 29

संभवन्ति जने लोकाः कल्पागमनिबन्धनाः / अप्सु यः कारणं तेषां बोधयन्कर्म्मणा तु सः

கல்பங்களின் வருகை விதியால் கட்டப்பட்ட உலகங்கள் மக்களிடையே தோன்றுகின்றன. நீரில் அவற்றின் காரணமானவன், கர்மத்தால் அதை உணர்த்துகிறான்.

Verse 30

कर्म्मभिस्तैस्तु जायन्ते जनलोकाच्छुभाशुभैः / गृह्णन्ति ते शरीराणि नानारूपाणि योनिषु

அந்த நல்வினை–தீவினைகளால் அவர்கள் ஜனலோகத்திலிருந்து பிறக்கின்றனர். பல யோனிகளில் பல வடிவ உடல்களை அவர்கள் ஏற்கின்றனர்.

Verse 31

देवाद्याः स्थावरांतास्तु आपद्यन्ते परस्परम् / तेषां मेध्यानि कर्म्माणि प्रायशः प्रतिपेदिरे

தேவரிலிருந்து நிலைபெற்ற ஸ்தாவரம்வரை, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் நிலைகளில் வீழ்கின்றனர். பெரும்பாலும் தமக்குரிய தூய (மேத்ய) கர்மங்களை அவர்கள் அடைகின்றனர்.

Verse 32

तस्माद्यन्नांमरूपाणि तान्येव प्रतिपेदिरे / पुनः पुनस्ते कल्पेषु जायन्ते नामरूपेणः

ஆகவே அவர்கள் அதே பெயரும் வடிவமும் மீண்டும் அடைகின்றனர். கல்பங்கள்தோறும் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அதே நாமரூபத்துடன் பிறக்கின்றனர்.

Verse 33

ततः सर्गो ह्युपसृष्टिं सिसृक्षोर्ब्रह्मणस्तु वै / ताः प्रजा ध्यायतस्तस्य सत्याभिध्यायिनस्तदा

பின்னர் படைக்க விரும்பிய பிரம்மனின் உபஸ்ருஷ்டியால் சிருஷ்டி நிகழ்ந்தது. அப்போது அவர் தியானித்தவுடனே பிரஜைகள் சத்திய-சங்கல்பமுடையவர்களாயினர்.

Verse 34

मिथुनानां सहस्रं तु मुखात्समभवत्किल / जनास्ते ह्युपपद्यन्ते सत्त्वोद्रिक्ताः सुतेजसः

வாயிலிருந்து ஆயிரம் ஜோடிகள் தோன்றின. அவர்கள் சத்த்வம் மிகுந்தவர்களாய், மிகுந்த தேஜஸுடன் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 35

चक्षुषो ऽन्यत्सहस्रं तु मिथुनानां ससर्ज्ज ह / ते सर्वे रजसोद्रिक्ताः शुष्मिणश्चाप्यमर्षिणः

கண்களிலிருந்து இன்னொரு ஆயிரம் ஜோடிகள் படைக்கப்பட்டன. அவர்கள் அனைவரும் ரஜஸ் மிகுந்தவர்கள்; வலிமையும் கோபமும் உடையவர்கள்.

Verse 36

सहस्रमन्यदसृजद् बाहूनामसतां पुनः / रजस्तमोभ्यासुद्धिक्ता गृहशीलास्ततः स्मृताः

மீண்டும் கரங்களிலிருந்து இன்னொரு ஆயிரம் தோன்றியது. அவர்கள் ரஜஸ்-தமஸ் கலந்தவர்களாய், இல்லறப் பண்புடையவர்களெனக் கூறப்பட்டனர்.

Verse 37

आयुषोंऽते प्रसूयंते मिथुनान्येव वासकृत् / कूटकाकूटकाश्चैव उत्पद्यंते मुमूर्षुणाम्

ஆயுள் முடிவில் வாசக்ருத் மூலம் ஜோடிகளே பிறக்கின்றன; மேலும் மரணத்தருவாயோருக்குக் கூடகமும் அகூடகமும் தோன்றுகின்றன.

Verse 38

कुतः कुलमथोत्पाद्य ताः शरीराणि तत्यजुः / ततः प्रभृति कल्पे ऽस्मिन्मैथुनानां च संभवः

பின்னர் அவர்கள் குலத்தை உருவாக்கி தங்கள் உடல்களை விட்டனர். அதன்பின் இக்கல்பத்தில் ஜோடிகளின் தோற்றம் நிலைபெற்றது.

Verse 39

ध्यानेन मनसा तासां प्रजानां जायते कृते / शब्दादिविषयः शुद्धः प्रत्येकं पञ्चलक्षणम्

கிருதயுகத்தில் தியானமயமான மனத்தால் அந்தப் பிரஜைகள் தோன்றுகின்றனர்; சப்தாதி விஷயங்கள் தூய்மையாய், ஒவ்வொருவரிலும் பஞ்சலட்சணம் விளங்கும்।

Verse 40

इत्येवं मानसैर्भावैः प्रेष्ठं तिष्ठंति चाप्रजाः / तथान्वयास्तु संभूता यैरिदं पूरितं जगत्

இவ்வாறு மனப்பாவங்களால் அவர்கள் பிரியமான நிலையில் நிலைத்திருப்பர்; அவர்களிலிருந்தே வம்சத் தொடருகள் தோன்றி, அவைகளால் இவ்வுலகம் நிரம்பியது।

Verse 41

सरित्सरःसमुद्रांश्च सेवंते पर्वतानपि / तदा ता ह्यल्पसंतोषायुद्धे तस्मिंश्चरंति वै

அவர்கள் நதிகள், ஏரிகள், சமுத்திரங்களை நாடி, மலைகளையும் சார்வர்; அப்போது சிறு திருப்திக்காக அந்தப் போராட்டத்தில் அலைவர்.

Verse 42

पृथ्वी रसवती नाम आहारं व्याहरंति च / ताः प्रजाः कामचारिण्यो मानसीं सिद्धिमिच्छतः

‘ரசவதி’ எனப்படும் பூமியில் அவர்கள் உணவை வெறும் சொல்லாகவே உச்சரிப்பர்; அந்தப் பிரஜைகள் இச்சைப்படி நடப்போர், மனசித்தியை நாடுவோர்.

Verse 43

तुल्यमायुः सुखं रूपं तासामासीत्कृते युगे / धर्माधर्मौं तदा न स्तः कल्पादौ प्रथमे युगे

கிருதயுகத்தில் அவர்களின் ஆயுள், இன்பம், உருவம் அனைத்தும் சமமாய் இருந்தன; கல்பத்தின் தொடக்கமான அந்த முதல் யுகத்தில் தர்மமும் அதர்மமும் இல்லை.

Verse 44

स्वेनस्वेनाधि कारेण जज्ञिरे तु युगेयुगे / चत्वारि तु सहस्राणि वर्षाणां दिव्यसंख्यया

தத்தம் அதிகாரத்தின்படி யுகம் யுகமாகப் பிரஜைகள் தோன்றின. திவ்ய கணக்கில் ஆண்டுகள் நான்கு ஆயிரம் எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 45

आदौ कृतयुगं प्राहुः संध्यांशौ च चतुःशतौ / ततः सहस्रशस्तास्तु प्रजासु प्रथितास्विह

ஆரம்பத்தில் க்ருதயுகம் எனக் கூறினர்; சந்த்யையும் சந்த்யாம்சமும் தலா நானூறு. பின்னர் இவ்வுரை பிரஜைகளிடையே ஆயிரமாயிரமாகப் பரவியது.

Verse 46

न तासां प्रतिघातो ऽस्ति न द्वंद्वं नापि च क्रमः / पर्वतोदधिवासिन्यो ह्यनिकेताश्रयास्तु ताः

அவர்களுக்கு எதிர்ப்பு இல்லை; இருமை இல்லை; ஒழுங்குக் கட்டுப்பாடும் இல்லை. அவர்கள் மலைகளிலும் கடலோரங்களிலும் வாழ்ந்து, இல்லமற்ற தங்குமிடத்தையே சார்ந்தனர்.

Verse 47

विशोकाः सत्त्वबहुला एकांतसुखिनः प्रजाः / ताश्शश्वत् कामचरिण्यो नित्यं मुदितमानसाः

பிரஜைகள் துயரமற்றோர், சத்துவம் நிறைந்தோர், தனிமைச் சுகத்தில் நிலைத்தோர். அவர்கள் எப்போதும் விருப்பம்போல் நடந்து, நித்தம் மகிழ்ந்த மனத்தினர்.

Verse 48

पशवः पक्षिणश्चैव न तदासन्सरीसृपाः / नोद्विजा नोत्कटाश्चैव धर्मस्य प्रक्रिया तु सा

அப்போது மிருகங்களும் பறவைகளும் இருந்தன; ஆனால் ஊர்வன இல்லை. அச்சமூட்டுவோர் இல்லை, கொடுமையரும் இல்லை; அதுவே தர்மத்தின் நடைமுறை ஆகும்.

Verse 49

समूल फलपुष्पाणि वर्त्तनाय त्वशेषतः / सर्वैकान्तसुखः कालो नात्यर्थं ह्युष्णशीतलः

வேர் உடன் கூடிய கனிகளும் மலர்களும் அனைத்தும் இடையறாது விளைவுகின்றன. அங்கே காலம் முழுமையான இன்பமயம்; மிகுந்த வெப்பமோ மிகுந்த குளிரோ இல்லை.

Verse 50

मनो ऽभिलषितः काम स्तासां सर्वत्र सर्वदा / उत्तिष्ठंति पृथिव्यां वै तेषां ध्यानै रसातलात्

அவர்களின் மனம் விரும்பிய ஆசை எங்கும் எப்போதும் நிறைவேறும். அவர்களின் தியானத்தால் ரசாதலத்திலிருந்தும் பூமியில் பொருள்கள் எழுந்து தோன்றும்.

Verse 51

बलवर्णकरी तेषां जरारोगप्रणाशिनी / असंस्कार्यैः शरीरैस्तु प्रजास्ताः स्थिरयौवनाः

அது அவர்களின் வலிமையும் ஒளிவண்ணமும் வளரச் செய்து, முதுமை நோய்களை அழிக்கிறது. எந்தச் சடங்குச் சீரமைப்பும் இன்றி அவர்களின் உடல்கள் அமையும்; மக்கள் நிலையான யௌவனத்துடன் இருப்பர்.

Verse 52

तासां विना तु संकल्पाज्जायंते सिथुनात्प्रजाः / समं जन्म च रूपं च प्रीयंते चैव ताः समाः

அவர்களிடம் வெறும் சங்கல்பத்தாலேயே, இணைச் சேர்க்கை இன்றியே, சந்ததி பிறக்கிறது. பிறப்பும் உருவமும் சமமாய் இருக்கும்; அனைவரும் சமமாக ஒருவருக்கொருவர் பிரியமானவர்களாக இருப்பர்.

Verse 53

तदा सत्यमलोभश्च संतुष्टिश्च च सुखं दमः / निर्विशेषाश्च ताः सर्वा रूपायुःशिल्पचेष्टितैः

அப்போது சத்தியம், பேராசையின்மை, திருப்தி, இன்பம், தமம் (அடக்கம்) நிலவும். உருவம், ஆயுள், கலைத் திறன், நடத்தை ஆகியவற்றில் அவர்கள் அனைவரும் வேறுபாடின்றி சமமாவர்.

Verse 54

अबुद्धिपूर्विका पृत्तिः प्रजानां भवति स्वयम् / अप्रवृत्तिः कृतद्वारे कर्मणः शुभपापयोः

பிரஜைகளில் தானாகவே அறிவிலாப் பூர்வமான செயற்பாடு எழுகிறது; நற்‑பாவக் கர்மங்களுக்கான வாயில்கள் அமைந்தபோதும் கர்மத்தில் ஈடுபாடின்மை நிலவுகிறது.

Verse 55

वर्णाश्रमव्यवस्थाश्च न तदासन्न तत्कराः / अनिच्छाद्वेषयुक्तास्ता वर्त्तयन्ति परस्परम्

அப்போது வர்ண‑ஆசிரம ஒழுங்கும் இல்லை, அதை நடத்துவோரும் இல்லை; அவர்கள் விருப்பமின்மை மற்றும் வெறுப்புடன் கூடி ஒருவருடன் ஒருவர் நடந்துகொண்டனர்.

Verse 56

तुल्यरूपायुषः सर्वा अधमोत्तमवर्जिताः / सुखप्राया विशोकाश्च उत्पद्यंते कृते युगे

கிருதயுகத்தில் அனைவரும் ஒரே போன்ற உருவமும் ஆயுளும் உடையவர்கள்; தாழ்வு‑உயர்வு வேறுபாடு இல்லை; பெரும்பாலும் இன்பமுற்றும் துயரமற்றும் பிறக்கின்றனர்.

Verse 57

लाभालाभौ न वा स्यातां मित्रामित्रौ प्रियाप्रियौ / मनसा विषयस्तासां निरीहाणां प्रवर्तते

லாப‑அலாபம் இல்லை, நண்பன்‑பகைவன் இல்லை, பிரியம்‑அப்ரியம் இல்லை; ஆசையற்ற அவர்களுக்குப் பொருள்கள் மனத்திலேயே மட்டும் இயங்கின.

Verse 58

नाति हिंसति वान्योन्यं नानुगृङ्णंति वै तदा

அப்போது அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மிகையாக வன்முறையிடவில்லை; மேலும் விசேஷமாக அருள்புரிவதும் இல்லை.

Verse 59

ज्ञानं परं कृतयुगे त्रेतायां यज्ञ उच्यते / पवृत्तं द्वापरे युद्धं स्तेयमेव कलौ युगे

கிருதயுகத்தில் பரம ஞானமே உயர்ந்தது; திரேதாயுகத்தில் யாகமே முதன்மை எனப்படுகிறது. துவாபரத்தில் போர் பெருகும்; கலியுகத்தில் திருட்டே மேலோங்கும்.

Verse 60

सत्त्वं कृतं रजस्त्रेता द्वापरं तु रजस्तमः / कलिस्तमस्तु विज्ञेयं गुणवृत्तं गुमेषु तत्

கிருதயுகம் சத்துவம் நிறைந்தது; திரேதாயுகம் ரஜஸ் இயல்புடையது. துவாபரம் ரஜஸ்-தமஸ் கலந்தது; கலியுகம் தமஸ் மேலோங்கியது—இதுவே யுகங்களில் குணங்களின் நடைமுறை.

Verse 61

कालः कृतयुगे त्वेष तस्य सन्ध्यां निबोधत / चत्वारि तु सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम्

இது கிருதயுகத்தின் கால அளவு; அதன் சந்தியையும் அறிந்துகொள். கிருதயுகம் நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கொண்டது.

Verse 62

साध्यांशौ तस्य दिव्यानि शतान्यष्टौ तु संख्यया / चत्वार्यैव सहस्राणि वर्षाणां मोनुषाणि तु

அந்த யுகத்தின் சந்தியாம்‌சம் தெய்வ ஆண்டுகளின் கணக்கில் எட்டுநூறு. மனித ஆண்டுகளின் கணக்கில் அது நான்கு ஆயிரம் (சமமானது).

Verse 63

तदा तासु भवंत्याशु नोत्क्रोशाच्च विपर्ययाः / ततः कृत्युगे तस्मिन् ससंध्यांशे गते तदा

அப்போது அந்த காலங்களில், எந்த ‘உத்க்ரோசம்’ காரணமாகவும் விரைவில் மாற்றங்கள் (விபர்யயங்கள்) நிகழாது. பின்னர் அந்த கிருதயுகம் சந்தியாம்‌சத்துடன் கடந்தபோது, அப்போது…

Verse 64

पादावशिष्टो भवति युगधर्मस्तु सर्वशः / सन्ध्यायास्तु व्यतीतायाः सांध्यः कालो युगस्य सः

யுகதர்மம் எங்கும் ஒரு பாதம் மட்டுமே மீதமாய் நிற்கிறது. சந்தியா கடந்தபின் அதுவே யுகத்தின் சாந்திய காலமாகும்.

Verse 65

पादमिश्रावशिष्टेन संध्याधर्मे पुनः पुनः / एवं कृतयुगे तस्मिन्निश्शेषेंतर्दधे तदा

பாதங்களின் கலந்த மீதத்தால் சந்தியா-தர்மம் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. இவ்வாறு அந்தக் கிருதயுகம் முற்றிலும் முடிந்தபோது அது அப்போது மறைந்தது.

Verse 66

तस्यां च सन्धौ नष्टायां मानसी चाभवत्प्रजा / सिद्धिरन्ययुगे तस्मिंस्त्रेताख्ये ऽनंतरे कृतात्

அந்தச் சந்தி அழிந்தபோது பிரஜை மனஸீ—மனத்திலிருந்து தோன்றியதாக—ஆயிற்று. கிருதத்திற்குப் பின் வந்த திரேதா எனும் மற்ற யுகத்தில் சித்தி வெளிப்பட்டது.

Verse 67

सर्गादौ या मयाष्टौ तु मानस्यो वै प्रकीर्तिताः / अष्टौ ताः क्रमयोगेन सिद्धयो यांति संक्षयम्

படைத்தலின் தொடக்கத்தில் நான் கூறிய எட்டு மனஸீ சித்திகள், அவை எட்டும் ஒழுங்காகக் குறைந்து அழிகின்றன.

Verse 68

कल्पादौ मानसी ह्येका सिद्धिर्भवति सा कृते / मन्वंतरेषु सर्वेषु चतुर्युगविभागशः

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் கிருதயுகத்தில் ஒரு மனஸீ சித்தி உண்டாகிறது. எல்லா மன்வந்தரங்களிலும் நான்கு யுகப் பிரிவின்படி இதுவே நடைமுறை.

Verse 69

वर्णाश्रमाचारकृतः कर्मसिद्ध्युद्भवः कृतः / संध्या कृतस्य पादेन संक्षेपेण वशात्ततः

வர்ணாஶ்ரம ஆச்சாரப்படி செய்த கர்மங்களால் சித்தி உண்டாயிற்று. க்ருதயுகத்தின் சந்தியையில் அது ஒரு பாதமட்டுமாய் சுருக்கமாக அடங்கியது.

Verse 70

कृतसंध्यांशका ह्येते त्रीनादाय परस्परम् / हीयंते युगधर्मास्ते तपःश्रुतबलायुषः

இவர்கள் மூவரும் க்ருதயுகச் சந்தியையின் அங்கங்களை ஒன்றொன்று ஏற்றுக் கொண்டவர்கள். யுகதர்மங்கள் குறைகின்றன; தவம், வேதஞானம், வலிமை, ஆயுளும் சுருங்குகின்றன.

Verse 71

कृते कृताशे ऽतीते तु वभूव तदनन्तरम् / त्रेतायुगसमुत्पत्तिः सांशा च ऋषिसत्तमाः

க்ருதயுகத்தின் அங்கம் கடந்தபின், அதற்குப் பின்பு உடனே த்ரேதாயுகம் தோன்றியது; ஓ ரிஷிசிறந்தோரே, அதுவும் அங்கங்களுடன் இருந்தது.

Verse 72

तस्मिन् क्षीणे कृतांशे वै तासु शिष्टासु सप्तसु / कल्पादौ संप्रवृत्तायास्त्रेतायाः प्रसुखे तदा

க்ருதயுகத்தின் அங்கம் சுருங்கி, மீதமிருந்த அந்த ஏழு நிலைகளில் தங்கி இருந்தபோது, கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்த த்ரேதாயுகம் அப்போது இன்பமாயிருந்தது.

Verse 73

प्रणश्यति तदा सिद्धिः कालयोगेन नान्यथा / तस्यां सिद्धौ प्रनष्टायामन्या सिद्धिरजायत

அப்போது காலத்தின் சேர்க்கையாலேயே சித்தி அழிகிறது; வேறு விதமில்லை. அந்தச் சித்தி அழிந்தபின் மற்றொரு சித்தி தோன்றியது.

Verse 74

अपांशौ तौ प्रतिगतौ तदा मेघात्माना तु वै / मेघेभ्यः स्तनयितृभ्यः प्रवृत्तं पृष्टिसर्जनम्

அந்த இரு நீர்பாகங்களும் மீண்டபோது, மேகஸ்வரூபமாகி, இடியொலிக்கும் மேகங்களிலிருந்து பின்புறம் நீர்ச் சுரப்பு தொடங்கியது।

Verse 75

सकृदेव तया वृष्ट्या संसिद्धे पृषिवीतले / प्रजा आसंस्ततस्तासां वृक्षश्च गृह संज्ञिताः

அந்த ஒரே மழையால் பூமித்தளம் செழித்தது; பின்னர் உயிர்கள் தோன்றின, அவர்களுக்கு மரங்களே ‘வீடு’ என அழைக்கப்பட்டன।

Verse 76

सर्वः प्रत्युपभोगस्तु तासां तेभ्यो व्यजायत / वर्त्तयंतेस्म तेभ्यस्तास्त्रेतायुगमुखे प्रजाः

அவர்களின் எல்லா பயன்பாடுகளும் அவற்றிலிருந்தே பிறந்தன; மேலும் திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் அந்த மக்கள் அவற்றையே சார்ந்து வாழ்ந்தனர்।

Verse 77

ततः कालेन महता तासामेव विपर्ययात् / संगलोलात्मको भावस्तदा ह्याकस्मिको ऽभवत्

பின்னர் பெருங்காலம் கடந்தபின், அவர்களிலேயே ஏற்பட்ட மாற்றத்தால், அசைவுடைமை நிறைந்த ஒரு நிலை அப்போது திடீரென தோன்றியது।

Verse 78

यत्तद्भवति नारीणां जीवितांते तदार्तवम् / तदा तद्वै न भवति पुनर्युगबलेन तु

பெண்களின் வாழ்நாளின் இறுதியில் ஏற்படும் ‘ஆர்தவம்’ அப்போது இல்லை; யுகத்தின் வலிமையால் அது மீண்டும் வேறுபட்டது।

Verse 79

तासां पुनः प्रवृत्तं तन्मासिमासि तदार्तवम् / ततस्तेनैव योगेन वर्त्तते मैथुनं तदा

அவர்களுடைய ருதுக்காலம் மீண்டும் மாதந்தோறும் நிகழ்ந்தது; அதே யோகத்தினாலே அப்போது மைதுனச் சேர்க்கையும் நடந்தது.

Verse 80

तेषां तत्का लभावित्वान्मासिमास्युपगच्छताम् / अकाले चार्तवोत्पत्त्या गर्भोत्पत्तिस्तदाभवत्

அவர்களிடம் அந்தக் காலநியமம் மாதந்தோறும் அணுகியது; மேலும் காலமல்லாத வேளையிலும் ருது உண்டானதால் அப்போது கர்ப்பம் தோன்றியது.

Verse 81

विपर्ययेण तेषां तु तेन तत्काल भाविता / प्रणश्यंति ततः सर्वे वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः

ஆனால் எதிர்மாறான முறையில், அதே காலப் பாதிப்பால் ‘கிருஹ’ என அழைக்கப்பட்ட அந்த எல்லா மரங்களும் அப்போது அழிந்தன.

Verse 82

ततस्तेषु प्रनष्टेषु विभ्रांता व्याकुलेन्द्रियाः / अभिध्यायंति ताः सिद्धिं सत्याभिध्यायिनस्तदा

அவை அழிந்தபின், சத்தியத்தைத் தியானிப்போர் குழம்பி, இந்திரியங்கள் கலங்கினர்; அப்போது அவர்கள் அந்தச் சித்தியைத் தியானித்தனர்.

Verse 83

प्रादुर्बभूवुस्तेषां तु वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः / वस्त्राणि च प्रसूयंते फलान्याभरणानि च

அப்போது அவர்களுடைய ‘கிருஹ’ எனப்படும் மரங்கள் மீண்டும் தோன்றின; அவை ஆடைகள், கனிகள், அணிகலன்களையும் உற்பத்தி செய்தன.

Verse 84

तथैव जायते तेषां गन्धर्वाणां रसान्वितम् / आन्वीक्षिकं महावीर्यं पुटके पुटके मधु

அவ்வாறே கந்தர்வர்களுக்குப் ரஸமிகு தேன் பிறக்கிறது; ஒவ்வொரு புடகத்திலும் மகாவீரியமும் ஆன்வீக்ஷிகி-சக்தியும் வெளிப்படுகின்றன।

Verse 85

तेन ता वर्त्तयन्ति स्ममुखे त्रेतायुगस्य वै / त्दृष्टपुष्टास्तया सिद्ध्या प्रजास्ता विगतज्वराः

அதனால் அவர்கள் திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் வாழ்வை நடத்தினர்; அந்தச் சித்தியால் போஷிக்கப்பட்ட மக்கள் காய்ச்சலின்றி ஆனார்கள்।

Verse 86

ततः कालांतरेप्येवं पुनर्लोभावृताः प्रजाः / वृक्षांस्ताः पर्यगृह्णंत मधु वा माक्षिकं बलात्

பின்னர் காலப்போக்கில் மக்கள் மீண்டும் பேராசையால் மூடப்பட்டனர்; அவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக மரங்களைச் சூழ்ந்து தேனையோ தேனீத் தேனையோ எடுத்தனர்।

Verse 87

तासां तेनापचारेण पुनर्लोभकृतेन वै / प्रनष्टा प्रभुणा सार्द्धं कल्पवृक्षाः क्वचित्क्वचित्

அவர்களின் அந்த அபசாரமும் மீண்டும் எழுந்த பேராசையும் காரணமாக, சில இடங்களில் ஆண்டவருடன் சேர்ந்து கல்பவிருட்சங்களும் அழிந்தன।

Verse 88

तस्यामेवाल्पशिष्टायां सिद्ध्यां कालवशात्तदा / वर्त्तंते चानया तासां द्वंद्वान्यत्युत्थितानि तु

காலத்தின் வசத்தால் அப்போது அந்தச் சித்தியில் சிறிதளவே மீந்தது; அதனால் அவர்களிடையே கடுமையான இருமைகள் மிகுந்து எழுந்தன।

Verse 89

शीतवातातपास्तीव्रास्ततस्ता दुःखिता भृशम् / द्वंद्वैस्तैः पीड्यमानास्तु चुक्रुशुरावृणानि वा

கடுஞ்சீதை, காற்று, வெயில் ஆகிய இருமைகளால் பீடிக்கப்பட்ட அவர்கள் மிகுந்த துயருற்றனர். கலங்கித் துயர்க் குரல் எழுப்பி, தங்கள் காயங்களையும் காட்டினர்.

Verse 90

कृत्वा द्वन्द्वप्रतीयातं निकेतानि विचेतसः / पूर्व निकामचारास्ते ह्यनिकेता यथाभवन्

இருமைகளின் தாக்கத்தைத் தடுக்க அவர்கள் குடியிருப்புகளை அமைத்தனர்; ஆயினும் மனம் கலங்கினர். முன்பு விருப்பம்போல் நடந்தவர்கள், இறுதியில் இல்லமற்றவர்கள்போல் ஆனார்கள்.

Verse 91

यथायोगं यथाप्रीति निकेतेष्ववसन्पुरा / मधुधुन्वत्सु निष्ठेषु पर्वतेषु नदीषु च

முன்பு அவர்கள் தகுதியும் விருப்பமும் போல் குடியிருப்புகளில் வாழ்ந்தனர்—தேன் நிறைந்த இடங்களில், மலைகளிலும், நதிகளின் கரைகளிலும் கூட.

Verse 92

संश्रयंति च दुर्गाणि धन्वपावर्तमौदकम् / यथाजोषं यथाकामं समेषु विषमेषु च

அவர்கள் வனாந்தரத் திடங்கள், நீர்சுழல்கள், நீரால் சூழ்ந்த கோட்டைகள் ஆகியவற்றையும் அடைந்தனர்—விருப்பம்போல், ஆசைப்படி, சமநிலத்திலும் கடின நிலத்திலும்.

Verse 93

आरब्धास्तान्निकेतान्वै कर्तुं शीतोष्णवारणात् / ततस्तान्निर्मयामासुः खेटानि च पुराणि च

சீதை-வெப்பத்திலிருந்து காக்க அந்த குடியிருப்புகளை அமைக்கத் தொடங்கினர். பின்னர் அவர்கள் கிராமங்களையும் பழம்பெரும் நகரங்களையும் உருவாக்கினர்.

Verse 94

ग्रामांश्चैव यथाभागं तथैव नगराणि च / तेषामायामविष्कंभाः सन्निवेशांतराणि च

அவர்கள் உரிய பங்கின்படி கிராமங்களையும் நகரங்களையும் வகுத்தனர்; அவற்றின் நீளம்-அகலம் மற்றும் குடியிருப்பு அமைப்பின் வேறுபாடுகளையும் நிர்ணயித்தனர்।

Verse 95

चक्रुस्तदा यथाज्ञानं मीत्वामीत्वात्मनोगुलैः / मानार्थानि प्रमाणानि तदा प्रभृति चक्रिरे

அப்போது அவர்கள் தம் அறிவிற்கேற்ப, தம் விரல்களால் அளந்து மீண்டும் அளந்து, அளவுக்கான ప్రమாணங்களை அமைத்தனர்; அந்நாளிலிருந்து அவை வழக்கமானன.

Verse 96

ययांगुलप्रदेशांस्त्रीन्हस्तः किष्कुं धनूंषि च / दश त्वंगुलपर्वाणि प्रादेश इति संज्ञितः

இதனால் மூன்று அங்குலப் பகுதிகளால் ‘ஹஸ்த’, ‘கிஷ்கு’, ‘தனுஷ்’ போன்ற அளவுகள் அமைந்தன; பத்து அங்குலக் கணுக்கால்களின் தொகுதி ‘ப்ராதேச’ என அழைக்கப்பட்டது।

Verse 97

अंगुष्ठस्य प्रदेशिन्या व्यासप्रादेश उच्यते / तालः स्मृतो मध्यमया गोकर्णश्चाप्यनामया

அங்குஸ்தமும் சுட்டுவிரலும் சேர்ந்து உருவாகும் அளவு ‘வ்யாச-ப்ராதேச’ எனப்படும்; நடுவிரலால் ‘தால’, மோதிரவிரலால் ‘கோகರ್ಣ’ என்றும் கூறப்படுகிறது।

Verse 98

कनिष्ठया वितस्तिस्तु द्वादशांगुल उच्यते / रत्निरंगुलपर्वाणि संख्यया त्वेकविशतिः

சிறுவிரலால் அளக்கப்படும் ‘விதஸ்தி’ பன்னிரண்டு அங்குலம் எனக் கூறப்படுகிறது; ‘ரத்னி’யில் அங்குலக் கணுக்கால்கள் எண்ணிக்கையில் இருபத்தொன்று.

Verse 99

चत्वारि विंशतिश्चैव हस्तः स्यादंगुलानि तु / किष्कुः स्मृतो द्विरत्निस्तु द्विचत्वारिंशदंगुलः

ஹஸ்தம் இருபத்துநான்கு அங்குல அளவு என ஸ்மிருதியில் கூறப்படுகிறது. கிஷ்கு (த்விரத்னி) நாற்பத்தி இரண்டு அங்குல அளவு என சொல்லப்படுகிறது.

Verse 100

चतुर्हस्तो धनुर्द्दंडो नालिका युगमेव च / धनुःसहस्त्रे द्वे तत्र गव्यूतिस्तौः कृता तदा

தனுர்தண்டம் நான்கு ஹஸ்த அளவு; நாலிகா, யுகம் என்பனவும் அளவுகள். ஆயிரம் தனுசுகளில் அங்கே இரண்டு கவ்யூதி என நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

Verse 101

अष्टौ धनुःसहस्राणि योजनं तैर्विभावितम् / एतेन योजनेनेह सन्निवेशास्ततः कृताः

எட்டாயிரம் தனுசுகள் ஒன்றாக ஒரு யோஜனம் என நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இந்த யோஜன அளவினாலே இங்கே குடியிருப்புகள் அமைக்கப்பட்டன.

Verse 102

चतुर्णामथ दुर्गाणां स्वयमुत्थानि त्रीणि च / चतुर्थ कृतिमं दुग तस्य वक्ष्यामि निर्णयम्

துர்கங்களுக்கு நான்கு வகைகள்; அவற்றில் மூன்று தானே எழும் (இயற்கை) துர்கங்கள். நான்காவது செயற்கைத் துர்கம்; அதன் தீர்மானத்தை நான் கூறுவேன்.

Verse 103

सोत्सेधरंध्रप्राकारं सर्वतः खातकावृतम् / रुचकः प्रतिकद्वारं कुमारीपुरमेव च

உயரத் தாழ்வும் துளைகளும் கொண்ட மதில்சுற்று, எல்லாத் திசைகளிலும் அகழியால் சூழப்பட்டது—இதனை ‘ருசக’ என்பர்; மேலும் ‘ப்ரதிகத்வார’ மற்றும் ‘குமாரீபுர’ என்பனவும் (துர்க வகைகள்).

Verse 104

द्विहस्तः स्रोतसां श्रेष्ठं कुमारीपुरमञ्चतान् / हस्तस्रोतो दशश्रेष्ठो नवहस्तोष्ट एव च

நீரோடைகளில் ‘த்விஹஸ்த’மே சிறந்தது; அது குமாரீபுரத்தின் அருகே பாய்கிறது. ‘ஹஸ்தஸ்ரோத’ங்களில் தசஹஸ்தம் சிறந்தது; நவஹஸ்தம், அஷ்டஹஸ்தமும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 105

खेटानां च पुराणां च ग्रामाणां चैव सर्वशः / त्रिविधानां च दुर्गाणां पर्वतोदकधन्विनाम्

கேடங்கள், புரங்கள், கிராமங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் பற்றியும்; மேலும் மலை, நீர், தன்வ (வன/வறண்ட நிலம்) எனும் மூவகைத் துர்கங்களைப் பற்றியும் கூறப்படுகிறது.

Verse 106

कृत्रिमाणां च दुर्गाणां विष्कम्भायाममेव च / योजनादर्द्धविष्कम्भमष्टभागाधिकायतम्

செயற்கைத் துர்கங்களிலும் அகலம்-நீளம் இதே விதி: அகலம் அரை யோஜனை; நீளம் அதைவிட எட்டில் ஒரு பங்கு அதிகமாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 107

परमार्द्धार्द्धमायामं प्रागुदक्प्लवनं पुरम् / छिन्नकर्णविकर्णं च व्यजनाकृतिसंस्थितम्

அந்த நகரத்தின் நீளம் ‘பரமார்த்தார்த்த’ அளவிற்கு ஒத்ததாக இருக்க வேண்டும்; அது கிழக்கு மற்றும் வடக்கு நோக்கி சாய்வுடையதாக இருக்க வேண்டும். அதன் மூலைகள் சில வெட்டப்பட்டும் சில விரிந்தும், விசிறி வடிவில் அமைந்திருக்க வேண்டும்.

Verse 108

वृत्तं वज्रं च दीर्घ च नगरं न प्रशस्यते / चतुरस्रयुतं दिव्यं प्रशस्तं तैः पुरं कृतम्

வட்டம், வைர (வஜ்ர) வடிவு, நீள வடிவு ஆகிய நகரங்கள் புகழத்தக்கதல்ல. நான்குமுகச் சதுரம் கொண்ட, தெய்வீகமும் சிறப்புமிக்க புரத்தை அவர்கள் அமைத்தனர்.

Verse 109

चतुर्विंशत्परं ह्रस्वं वास्तु वाष्टशतं परम् / अत्र मध्यं प्रशंसंति ह्रस्वं काष्ठविवर्ज्जितम्

இருபத்துநான்கு அளவிற்கு குறைவானது ‘ஹ்ரஸ்வ’ வாஸ்து; எட்டுநூறு வரை உள்ள வாஸ்து சிறந்தது எனக் கூறுவர். இங்கே நடுப்பகுதியைச் சிறப்பிப்பர்—சிறியதும் மரமற்றதும்.

Verse 110

अथ किष्कुशतान्यष्टौ प्राहुर्मुख्यं निवेशनम् / नगरादर्द्धविषकंभः खेटं पानं तदूर्द्धतः

அடுத்து, எட்டுநூறு கிஷ்கு அளவுடையதே முதன்மை குடியிருப்பு எனக் கூறுவர். நகரத்தின் அரை விட்ட அளவு ‘கேடம்’; அதற்கு மேலான நிலை ‘பானம்’ எனப்படும்.

Verse 111

नगराद्योजनं खेटं खेटाद्गामोर्द्धयोजनम् / द्विक्रोशः परमा सीमा क्षेत्रसीमा चतुर्द्धनुः

நகரத்திலிருந்து ஒரு யோஜனை வரை ‘கேடம்’; கேடத்திலிருந்து அரை யோஜனை வரை ‘கிராமம்’. இரண்டு குரோசமே உச்ச எல்லை; வயல் எல்லை நான்கு தனு.

Verse 112

विंशद्धनूंषि विस्तीर्णो दिशां मार्गस्तु तैः कृतः / विंशद्धनुर्ग्राममार्गः सीमामार्गो दशैव तु

அவர்கள் திசை வழிகளை இருபது தனு அகலமாக அமைத்தனர். கிராம வழியும் இருபது தனு; ஆனால் எல்லை வழி பத்து தனு மட்டுமே.

Verse 113

धनूंषि दश विस्तीर्णः श्रीमान् राजपथः कृतः / नृवाजिरथनागानामसंबाधस्तु संचरः

பத்து தனு அகலமுடைய, செழுமைமிக்க அரசப் பாதை அமைக்கப்பட்டது; மனிதர், குதிரை, ரதம், யானை ஆகியோர் இடையூறு இன்றி செல்லும்படியாக.

Verse 114

धनूंषि चापि चत्वारि शाखारथ्याश्च तैर्मिताः / त्रिका रथ्योपरथ्याः स्युर्द्विका श्चाप्युपरत्यकाः

நான்கு தனுசு அளவால் சாகா-ரத்யைகள் அளக்கப்பட்டன. ரத்யோப-ரத்யைகள் மூன்று தனுசு; உபரத்யகைகள் இரண்டு தனுசு அளவென கூறப்பட்டது.

Verse 115

जंघापथश्चतुष्पादस्त्रिपदं च गृहांतरम् / धृतिमार्गस्तूर्द्धषष्ठं क्रमशः पदिकः स्मृतः

ஜங்காபதம் நான்கு பாத அளவு; வீடுகளுக்கிடையிலான இடைவெளி மூன்று பாத அளவு என கூறப்பட்டது. த்ருதி மார்க்கம் ஊர்த்வ-ஷஷ்டம் (ஆறாம் பகுதி அளவிற்கு உயர்வு) எனக் கருதப்படுகிறது; வரிசையாக இது ‘பதிக’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 116

अवस्कारपरीवारः पादमात्रं समंततः / कृतेषु तेषु स्थानेषु पुनर्गेहगृहाणि वै

அவஸ்காரப் பரிவாரம் நாலாபுறமும் ஒரு பாத அளவாக மட்டும் வைக்கப்பட்டது. அந்த இடங்கள் அமைந்த பின் மீண்டும் வீடுகளும் இல்லங்களும் கட்டப்பட்டன.

Verse 117

यथा ते पूर्वमासंश्च वृक्षास्तु गृह संस्थिताः / तथा कर्तुं समारब्धाश्चिंतयित्वा पुनः पुनः

முன்பு வீடுகளோடு மரங்கள் எவ்வாறு அமைந்திருந்தனவோ, அதுபோலவே செய்ய அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து தொடங்கினர்.

Verse 118

वृक्षस्यार्वाग्गताः शाखा इतश्चैवापरा गताः / अत ऊर्द्ध गताश्चान्या एवं तिर्यग्गताः परा

மரத்தின் சில கிளைகள் கீழ்நோக்கிச் சென்றன; சில இங்கே, சில அங்கே பரவின. சில மேல்நோக்கி உயர்ந்தன; சில சாய்வாகவும் விரிந்தன.

Verse 119

बुद्ध्यान्विष्य यथान्यायं वृक्षशाखा गता यथा / यथा कृतास्तु तैः शाखास्त स्माच्छालास्तु ताः स्मृताः

புத்தியால் முறையாக ஆராய்ந்தால், மரத்தின் கிளைகள் எவ்வாறு பரவுகின்றனவோ; அவ்வாறே அவர்கள் செய்த கிளைபோன்ற அமைப்புகள் ‘சாலைகள்’ என நினைக்கப்பட்டன।

Verse 120

एवं प्रसिद्धाः शाखाभ्यः शालोश्चैव गृहाणि च / तस्मात्ताश्च स्मृताः शालाः शालात्वं तासु तत्स्मृतम्

இவ்வாறு கிளைகளிலிருந்து ‘சாலா’ புகழ்பெற்றது; ‘சாலா’ என்பதிலிருந்தே வீடுகளும். ஆகவே அவை ‘சாலைகள்’ என நினைக்கப்பட்டு, அவற்றில் ‘சாலாத்துவம்’ எனக் கருதப்பட்டது।

Verse 121

प्रसीदंति यतस्तेषु ततः प्रासादसंज्ञितः / तस्माद् गृहाणि शालाश्च प्रासादाश्चैव संज्ञिता

அவற்றில் மனம் மகிழ்வதால் அது ‘பிராசாதம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; ஆகவே வீடுகள், சாலைகள், பிராசாதங்கள் என அனைத்தும் இவ்வாறு பெயர்பெற்றன।

Verse 122

कृत्वा द्वंद्वाभिघातास्तान्त्वार्तोपायमचिंतयान् / नष्टेषु मधुना सार्द्धं कल्पवृक्षेषु वै तदा

அப்போது கற்பவிருட்சங்களில் தேனுடன் அனைத்தும் அழிந்தபோது, அவர்கள் அந்த இருமைத் தாக்குதல்களைத் தாங்கி, துயர் தீர்க்கும் வழியைச் சிந்தித்தனர்।

Verse 123

विषादव्याकुलास्ता वै प्रजाः सृष्टास्तु दर्शिताः / ततः प्रादुर्बभौ तासां सिद्धिस्त्रेतायुगे तदा

விஷாதத்தால் கலங்கிய அந்தப் பிரஜைகள் படைக்கப்பட்டு வெளிப்பட்டன; பின்னர் அக்காலத்தில் திரேதாயுகத்தில் அவர்களின் சித்தி தோன்றியது।

Verse 124

सर्वार्थसाधका ह्यन्या वृष्टिस्तासां निकामतः / तासां वृष्ट्युदकानीह यानि मिष्टगतानि च

அவர்களிடையே இன்னொரு மழை எல்லாப் பயன்களையும் நிறைவேற்றுவதாக, அவர்களின் விருப்பத்திற்கேற்பப் பெய்தது. இங்கே அவர்களின் மழைநீரும், இனிய ரசமாக மாறியவையும் கூட (உண்டாயின).

Verse 125

एवं नयः प्रवृत्तस्तु द्वितीये वृष्टिसर्जने / ये परस्तादपां स्तोकाः संपाताः पुथिवीतले

இவ்வாறு இரண்டாம் மழை-படைப்பில் அந்த ஒழுங்கு நடை பெற்றது. பின்னர் நீர்த்துளிகள் பூமித்தளத்தில் விழுந்து சேர்ந்தன.

Verse 126

अपां भूमेस्तु संयोगादोषध्यस्तास्तदाभवन् / पुष्पमूलफलिन्यस्तु ओषध्यस्ता हि जज्ञिरे

நீர் மற்றும் பூமியின் சேர்க்கையால் அப்போது மூலிகைகள் தோன்றின. அவை மலர், வேர், கனி உடைய மூலிகைகளாகப் பிறந்தன.

Verse 127

अफालकृष्टाश्चानुप्ता ग्राभ्यारम्याश्चतुर्द्दश / ऋतुपुष्पफलाश्चैव वृक्षा गुल्माश्च जज्ञिरे

அவை உழுதும் விதைத்தும் இல்லாமல், கிராமியமும் இனிமையும் உடைய பதினான்கு வகைகளாக (மூலிகைகள்) ஆனன. மேலும் பருவத்திற்கேற்ப மலரும் கனியும் தரும் மரங்களும் புதர்களும் பிறந்தன.

Verse 128

प्रादुर्भूतास्तु त्रेतायां मायायामौषधस्य वा / तदौषधेन वर्तंते प्रजास्त्रेता मुखे तदा

திரேதா யுகத்தில் மூலிகையின் மாயையால் அவை வெளிப்பட்டன. அப்போது திரேதாவின் தொடக்கத்தில் மக்கள் அந்த மூலிகைகளாலேயே வாழ்வை நடத்தினர்.

Verse 129

ततः पुनरभूत्तासां रागो लोभस्तु सर्वदा / अवश्यभाविनार्थेन त्रेतायुगवशेन च

அப்போது அவர்களிடத்தில் மீண்டும் எப்போதும் ஆசையும் பேராசையும் எழுந்தன; தவிர்க்க முடியாத விதியின் காரணத்தாலும், திரேதாயுகத்தின் ஆட்சியாலும்.

Verse 130

ततस्ते पर्यगृह्णंस्तु नदीक्षेत्राणि पर्वतान् / वृक्षगुल्मौषधीश्चैव प्रसह्य तु यथाबलम्

அப்போது அவர்கள் நதிகள், வயல்கள், மலைகளைச் சூழ்ந்து கைப்பற்றினர்; மேலும் மரங்கள், புதர்கள், மூலிகைகளையும் தம் வலிமைக்கேற்ப வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்தனர்.

Verse 131

सिद्धात्मानस्तु ये पूर्वं व्याख्याता वः कृते मया / ब्रह्मणो मानसास्ते वै उत्पन्ना ये जनादिह

முன்னர் நான் உங்களுக்காக விளக்கிய சித்தாத்மர்கள் உண்மையில் பிரம்மாவின் மனப்புத்ரர்கள்; இங்கே ஆதியில் தோன்றியவர்கள் அவர்கள்.

Verse 132

शांता ये शुष्मिणश्चैव कर्मिणो दुःखितास्तथा / तत आवर्त्तमानास्ते त्रेतायां जज्ञिरे पुनः

அமைதியுடையவர்களும், வீரியமுடையவர்களும், கர்மத்தில் ஈடுபட்டவர்களும், துயருற்றவர்களுமாகிய அவர்கள் அங்கிருந்து மீண்டும் திரும்பி திரேதாயுகத்தில் மறுபடியும் பிறந்தனர்.

Verse 133

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याःशूद्रा द्रोहजनास्तथा / भाविताः पूर्वजातीषु ख्यात्या ते शुभपापयोः

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர், மேலும் துரோகம் செய்பவர்களும்—முன் பிறவிகளில் நற்புண்ணியமும் பாபமும் பெற்ற புகழின் படி வடிவமைக்கப்பட்டவர்கள்.

Verse 134

ततस्ते प्रबला ये तु सत्यशीला अहिंसकाः / वीतलोभा जितात्मानो निवसंति स्मृतेषु वै

அப்போது வலிமையுடையோர் சத்தியநெறியினர், அஹிம்சையினர், பேராசை நீங்கியவர், தம்மை வென்றவர் ஆகி ஸ்மிருதி விதிகளின்படி வாழ்ந்தனர்.

Verse 135

परिग्रहं न कुर्वंति वदंतस्तु उपस्थिताः / तेषां कर्माणि कुर्वंति तेभ्यश्चैवाबलाश्च ये

அவர்கள் அருகில் இருந்து போதித்தாலும், எதையும் சேர்த்துக் கொள்ளவில்லை; மேலும் பலவீனர்கள் அவர்களுடைய காரியங்களை அவர்களுக்காகச் செய்தனர்.

Verse 136

परिचर्यासु वर्त्तन्ते तेभ्यश्चान्ये ऽल्पतेजसः / एवं विप्रतिपन्नेषु प्रपन्नेषु परस्परम्

அவர்களின் பணிவிடைகளில் மற்ற குறைந்த ஒளியுடையோர் ஈடுபட்டனர்; இவ்வாறு ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து, அவர்கள் பரஸ்பரம் குழப்ப நிலைக்குள் சென்றனர்.

Verse 137

तेन दोषेण वै शांता ओषध्यो नितरां तदा / प्रनष्टा गृह्यमाणा वै मुष्टिभ्यां सिकता यथा

அந்த குற்றத்தினால் அப்போது அமைதியான மூலிகைகள் மிகுந்த அளவில் சுருங்கி அழிந்தன; கைமுத்தியில் பிடித்த மணல் வழிந்தோடும் போல.

Verse 138

अथास्य तु युगबलाद्गाम्यारण्याश्चतुर्द्दश / फलैर्गृह्णंति पुष्पैश्च तथा मूलैश्च ताः पुनः

பின்னர் அந்த யுகத்தின் வலிமையால், கிராமியமும் வனத்துமாகிய பதினான்கு வகைகள் மீண்டும் கனிகள், மலர்கள், மேலும் வேர்கள் மூலம் பெறப்பட்டன.

Verse 139

ततस्तासु प्रनष्टासु विभ्रांतास्ताः प्रजास्तदा / क्षुधाविष्टास्तदा सर्वा जग्मुस्ता वै स्वयम्भुवम्

அவை அழிந்தபோது, மக்கள் குழம்பி பசியால் வாடி, அனைவரும் ஸ்வயம்பூ பிரம்மனை நாடிச் சென்றனர்.

Verse 140

वृत्त्यर्थमभिलिप्संत्यो ह्यादौ त्रेतायुगस्य ताः / ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवान् ज्ञात्वा तासां मनीषितम्

திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் வாழ்வாதாரத்தை நாடி அவர்கள் வந்தனர்; பகவான் ஸ்வயம்பூ பிரம்மன் அவர்களின் எண்ணத்தை அறிந்தான்.

Verse 141

पुष्टिप्रत्यक्षदृष्टेन दर्शनेन विचार्य सः / ग्रस्ताः पृथिव्या त्वोषध्यो ज्ञात्वा प्रत्यरूहत्पुनः

போஷணமளிக்கும் நேரடி தரிசனத்தால் ஆராய்ந்து, பூமி மூலிகைகளை விழுங்கியதை அவர் அறிந்தார்; பின்னர் அவை மீண்டும் முளைத்தன.

Verse 142

कृत्वा वत्सं समेरुं तु दुदोह पृथिवीमिमाम् / दुग्धेयं गौस्तदा तेन बीजानि वसुधातले

சுமேறுவை கன்றாகக் கொண்டு அவர் இந்தப் பூமியைப் பால் கறந்தார்; அப்போது பசு-வடிவான பூமி கறக்கப்பட்டு, நிலத்தளத்தில் விதைகள் வெளிப்பட்டன.

Verse 143

जज्ञिरे तानि बीजानि ग्रामारण्यास्तु ताः प्रभुः / ओषध्यः फलपाकाताः क्षणसप्तवशास्तु ताः

அந்த விதைகள் பிறந்தன; ஆண்டவன் கிராமங்களிலும் காடுகளிலும் மூலிகைகளை வெளிப்படுத்தினான்—கனி பழுக்கும் வரை அவை நிலைத்து, ஏழு கணங்களுக்குள் (அற்பகாலம்) முடிவுறுபவையாக இருந்தன.

Verse 144

व्रीहयश्च यवाश्चैव गोधूमाश्चणकास्तिलाः / प्रियंगव उदारास्ते कोरदुष्टाः सवामकाः

தானியங்களில் நெல், யவம், கோதுமை, கடலை, எள்; மேலும் பிரியங்கு, உதார, கோரதுஷ்ட, சவாமக—இவை வகைகளென கூறப்பட்டன.

Verse 145

माषा मुद्गा मसूरास्तु नीवाराः सकुलत्थकाः / हरिकाश्चरकाश्चैव गमः सप्तदश स्मृताः

உளுந்து, பாசிப்பயறு, மசூர், நீவார, குலத்தம்; மேலும் ஹரிகா, சரகா—இவை ‘கம’ என பதினேழு வகையென நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 146

इत्येता ओषधीनां तु ग्राम्याणां जातयः स्मृताः / श्यामाकाश्चैव नीवारा जर्तिलाः सगवेधुकाः

இவ்வாறு கிராமிய ஓஷதித் தானியங்களின் இனங்கள் நினைக்கப்படுகின்றன; ச்யாமாகம், நீவாரம், ஜர்திலா, மேலும் கவேதுகம் உடனானவை.

Verse 147

कुरुविंदो वेणुयवास्ता मातीर्काटकाः स्मृताः / ग्रामारण्याः स्मृता ह्येता ओषध्यस्तु चतुर्दश

குருவிந்தம், வேணுயவம், மாதீர்காடகம்—இவையும் கூறப்பட்டன; இவை கிராமிய-அரண்ய ஓஷதிகள் மொத்தம் பதினான்கு என நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 148

उत्पन्नाः प्रथमस्यैता आदौ त्रेतायुगस्य ह / अफालकृष्टास्ताः सर्वा ग्राम्यारण्यश्चतुर्द्दश

இந்த பதினான்கு கிராமிய-அரண்ய தானியங்கள் த்ரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில் முதலில் தோன்றின; இவை அனைத்தும் உழவு இல்லாமலே தானே முளைத்தவை.

Verse 149

वृक्षगुल्मलतावल्ल्यो वीरुधस्तृणजातयः / मूलैः फलैश्च रोहैश्चगृह्णन्पुष्टाश्च यत्फलम्

மரங்கள், புதர்கள், கொடிகள், வள்ளிகள், வேர்ச்செடிகள் மற்றும் புல்வகைகள்—இவை வேர்கள், கனிகள், முளைகள் ஆகியவற்றை ஏற்று வளர்ந்து, தத்தம் பயனை அளிக்கின்றன.

Verse 150

पृथ्वी दुग्धा तु बीजानि यानि पूर्वं स्वयंभुवा / ऋतुपुष्पफलास्ता वै ओषध्यो जज्ञिरे त्विह

முன்பு ஸ்வயம்பூ விதைகளுக்காகப் பூமியைப் பால் கறந்தபோது, அந்த விதைகளிலிருந்தே இங்கு பருவத்திற்கேற்ற பூவும் கனியும் தரும் மூலிகைகள் தோன்றின.

Verse 151

यदा प्रसृष्टा ओषध्यो न प्रथंतीह याः पुनः / ततस्तासां च पृत्त्यर्थै वार्तोपायं चकार ह

படைக்கப்பட்ட மூலிகைகள் இங்கு மீண்டும் வளர்ந்து பரவாதபோது, அவற்றின் பராமரிப்பிற்காக வாழ்வாதார வழியான ‘வார்த்தா’ முறையை அவர் ஏற்படுத்தினார்.

Verse 152

तासां स्वयंभूर्भगवान् हस्तसिद्धिं स्वकर्मजाम् / ततः प्रभृति चौषध्यः कृष्टपच्यास्तु जज्ञिरे

அவற்றிற்காக பகவான் ஸ்வயம்பூ தன் கர்மத்தால் விளைந்த ‘ஹஸ்தசித்தி’ (கைத்திறன்) வெளிப்படுத்தினார்; அதன்பின் மூலிகைகள் உழுது விளையக்கூடியவையாகவும் சமைக்கத்தக்கவையாகவும் தோன்றின.

Verse 153

संसिद्धकायो वार्तायां ततस्तासां प्रजापतिः / मर्यादां स्थापयामास ययारक्षत्परस्परम्

வார்த்தா வழியில் உடல் திறன் நிறைவு பெற்றபின், பிரஜாபதி அவர்களுக்காக பரஸ்பரம் காக்கும் வகையில் ஒரு மரியாதை (ஒழுங்கு) நிறுவினார்.

Verse 154

ये वै परिग्रहीतारस्तासामासन्बलीयसः / इतरेषां कृतत्राणान् स्थापयामास क्षत्रियान्

அவர்களைப் பாதுகாத்து ஏற்றுக் கொண்டோர் வலிமையுடையோர்; மற்றவர்களை காத்து அவன் க்ஷத்திரியர்களை நிறுவினான்.

Verse 155

उपतिष्ठंति तावंतो यावन्तो निर्मितास्तथा / सत्यं बूत यथाभूतं ध्रुवं वो ब्रह्मणास्तु ताः

எத்தனை பேர் அப்படியே உருவாக்கப்பட்டார்களோ, அத்தனை பேரும் வந்து நிற்கின்றனர்; நடந்ததை நடந்தபடியே உண்மையாகச் சொல்லுங்கள்—பிரம்மனால் அது உங்களுக்கு உறுதியாகட்டும்.

Verse 156

ये चान्ये ह्यबलास्तेषां संरक्षाकर्म्मणि स्थिताः / क्रीतानि नाशयंति स्म पृथिव्यां ते व्यवस्थिताः

மற்ற பலவீனர்கள் அவர்களின் பாதுகாப்புப் பணியில் நிறுத்தப்பட்டனர்; பூமியில் நிலைபெற்று, வாங்கப்பட்ட அடிமைத்தனத்தை அவர்கள் அழித்தனர்.

Verse 157

वैश्यानित्येव तानाहुः कीनाशान्वृत्तिसाधकान् / सेवंतश्च द्रवंतश्च परिचर्यासु ये रताः

அவர்களையே எப்போதும் ‘வைசியர்’ எனக் கூறுவர்—உழவர்கள், வாழ்வாதாரம் ஈட்டுவோர்; சேவை செய்து, ஓடோடி, பணிவிடைகளில் ஈடுபடுவோர்.

Verse 158

निस्तेजसो ऽल्पवीर्याश्च शूद्रांस्तानब्रवीच्च सः / तेषां कर्माणि धर्मांश्च ब्रह्मा तु व्यदधात्प्रभुः

ஒளியற்றும் குறைந்த வீரியமுடையவர்களையும் அவன் ‘சூத்ரர்’ எனக் கூறினான்; அவர்களின் கர்மங்களையும் தர்மங்களையும் प्रभு பிரம்மா வகுத்தார்.

Verse 159

संस्थित्यां तु कृतायां हि यातुर्वर्ण्यस्य तेन वै / पुनः प्रजास्तु ता मोहाद्धर्म्मं तं नान्वपालयन्

அவன் யாவற்றையும் ஒழுங்காக நிறுவினாலும், அந்த மக்கள் மயக்கத்தால் மீண்டும் அந்த தர்மத்தைப் பின்பற்றவில்லை।

Verse 160

वर्णधर्मैश्च जीवंत्यो व्यरुद्ध्यंत परस्परम् / ब्रह्मा बुद्धा तु तत्सर्वं याथातथ्येन स प्रभुः

வர்ணதர்மப்படி வாழ்ந்தும் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எதிர்த்தனர்; ஆண்டவன் பிரம்மா அனைத்தையும் உண்மையாய் அறிந்தான்।

Verse 161

क्षत्रियाणां बलं दंडं युद्धमाजीव्यमादिशत् / याजनाध्यापने ब्रह्मा तथा दानप्रतिग्रहम्

பிரம்மா க்ஷத்திரியர்க்கு வலிமை, தண்டம், போர் ஆகியவற்றை வாழ்வாதாரமாக விதித்தான்; மேலும் யாஜனம், अध्यாபனம், தானம்-பிரதிக்ரஹமும் நிர்ணயித்தான்।

Verse 162

ब्राह्मणानां विभुस्तेषां कर्माण्येता न्यथादिशत् / पाशुपाल्यं च वाणिज्यं कृषिं चैव विशां ददौ

ஆண்டவன் பிராமணர்க்கு இக்கடமைகளை முறையாக விதித்தான்; வைசியர்க்கு மாட்டுப்பண்ணை, வாணிகம், வேளாண்மை ஆகியவற்றை அளித்தான்।

Verse 163

शिल्पाजीवभृतां चैव शूद्राणां व्यदधात्पुनः / सामान्यानि च कर्माणि ब्रह्मक्षत्रविशां पुनः

மீண்டும் சூத்ரர்க்கு கலை/தொழில் சார்ந்த வாழ்வாதாரத்தை அமைத்தான்; மேலும் பிராமண-க்ஷத்திரிய-வைசியர்க்கும் சில பொதுக் கடமைகளை நிர்ணயித்தான்।

Verse 164

यजनाध्यापने दानं सामान्यानीतरेषु च / कर्माजीवं तु वै दत्त्वा तेषामिह परस्परम्

யாகம் செய்தல், வேதம் கற்பித்தல், தானம் அளித்தல்—இவை எல்லோருக்கும் பொதுவான தர்மங்கள். மேலும் தொழிலால் வாழ்வாதாரத்தை வழங்கி இங்கு ஒருவருக்கொருவர் துணைபுரிகின்றனர்.

Verse 165

तेषां लोकांतरे मूर्ध्नि स्थानानि विदधे पुनः / प्राजापत्यं द्विजातीनां स्मृतं स्थानं क्रियावताम्

அவர்களுக்காக அவர் பரலோகத்தின் உச்சியில் மீண்டும் இடங்களை அமைத்தார். கிரியைகளில் நிலைத்த இருபிறப்போர்க்கு ‘பிராஜாபத்ய’ இடம் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 166

स्थानमैद्रं क्षत्रियाणां संग्रामेष्वपलायिनाम् / वैश्यानां मारुतं स्थानं स्वस्वकर्मोपजीविनाम्

போரில் பின்வாங்காத க்ஷத்திரியர்க்கு ‘ஐந்திர’ இடம். தம் தம் தொழிலால் வாழும் வைசியர்க்கு ‘மாருத’ இடம்.

Verse 167

गांधर्वं शूद्रजातीनां परिचर्ये च तिष्ठताम् / स्थानान्येतानि वर्णानां योग्याचारवतां सताम्

பணிவிடைச் சேவையில் நிலைக்கும் சூத்ரர்க்கு ‘காந்தர்வ’ இடம். இவை ஒழுக்கமுடைய தகுதியான வர்ணங்களுக்குரிய இடங்கள்.

Verse 168

संस्थित्यां सुकृतायां वै चातुर्वर्ण्यस्य तस्य तत् / वर्णास्तु दंडभयतः स्वेस्वे वर्ण्ये व्यवस्थिताः / ततः स्थितेषु वर्णेषु स्थापयामास ह्याश्रमान्

அந்த சாத்துர்வர்ண்ய அமைப்பு நன்கு நிலைபெற்றபோது, தண்டத்தின் பயத்தால் வர்ணங்கள் தத்தம் கடமைகளில் நிலைத்தன. பின்னர் வர்ணங்கள் நிலைபெற்றதும் அவர் ஆசிரமங்களை நிறுவினார்.

Verse 169

गृहस्थो ब्रह्मचारी च वानप्रस्थो यतिस्तथा / आश्रमाश्चतुरो ह्येतान्पूर्ववत्स्थापयन्प्रभुः

கிருஹஸ்தன், பிரம்மச்சாரி, வானப்ரஸ்தன், யதி—இவை நான்கு ஆசிரமங்கள்; பிரபு அவற்றை முன்புபோல் நிறுவினார்.

Verse 170

वर्णकर्माणि ये केचित्तेषामिह चतुर्भवः / कृतकर्म्म कृतावासा आश्रमादुपभुञ्जते

எந்த எந்த வர்ணதர்மக் கர்மங்கள் உள்ளனவோ, இங்கு அவற்றிற்கு நான்கு வகை விளைவுகள் உண்டு; கர்மம் செய்து ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்து அவற்றை அனுபவிக்கின்றனர்.

Verse 171

ब्रह्मा तान्स्थापयामास आश्रमान् भ्रामतामतः / निर्द्दिदेश ततस्तेषां ब्रह्मा धर्मान्प्रभा षते

பிரம்மா அந்த ஆசிரமங்களை நிறுவினார், வழிதவறும் மனங்களுக்கு வழிகாட்டியாக; பின்னர் பிரம்மா அவர்களுக்குரிய தர்மங்களை உபதேசித்து விதித்தார்.

Verse 172

प्रस्थानानि तु तेषां च यमान्सनियमांस्तथा / चतुर्वर्णात्मकः पूर्वं गृहस्थस्याश्रमः स्थितः

அவர்களுக்குரிய புறப்பாட்டு வழிகள், யமம்-நியமங்களும் (விதிக்கப்பட்டன); முதலில் கிருஹஸ்த ஆசிரமம் நான்கு வர்ணங்களையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தது.

Verse 173

त्रयाणा माश्रमाणां च वृत्तियोनीति चैव हि / यथाक्रमं च वक्ष्यामि व्रतैश्च नियमैस्तथा

மூன்று ஆசிரமங்களின் வாழ்வொழுக்கங்களும் நெறிகளும்; விரதங்களும் நியமங்களும் உடன் அவற்றை வரிசையாக நான் கூறுவேன்.

Verse 174

दाराग्नयश्चातिथय इष्टाः श्राद्धक्रियाः प्रजाः / इत्येष वै गृहस्थस्य समासाद्धर्मसंग्रहः

மனைவி, அக்னிசேவை, அதிதி உபசாரம், யாகம், சிராத்தக் கிரியைகள், பிரஜாபாலனம்—இதுவே கிருஹஸ்தனின் சுருக்கமான தர்மச் சங்கிரகம்.

Verse 175

ढंडी च मेखली चैव अधःशायी तथाजिनी / गुरुशुश्रूषणं भैक्ष्यंविद्यार्थी ब्रह्मचारिणः

தண்டம் ஏந்துதல், மேகலையை அணிதல், தரையில் உறங்குதல், அஜினம் அணிதல்; குரு சேவை, பிக்ஷை உணவு, வித்யாப்யாசம்—இவையே பிரம்மச்சாரியின் தர்மங்கள்.

Verse 176

चीरपत्राजिनानि स्युर्वनमूलफलौषधैः / उभे संध्ये वगाहश्च होमश्चारण्यवासिनाम्

சீராடை, இலைஆடை, அஜினம் அணிந்து; காட்டு வேர், பழம், மூலிகைகளால் வாழ்ந்து; இரு சந்தியைகளிலும் நீராடி ஹோமம் செய்வது—அரண்யவாசியின் விதி.

Verse 177

विपन्नमुसले भैक्ष्यमास्तेयं शौचमेव च / अप्रमादो ऽव्यवायश्च दया भूतेषु च क्षमा

துன்பநிலையில் கூட பிக்ஷையால் வாழ்தல், அஸ்தேயம், சௌசம்; அப்பிரமாதம், பிரம்மச்சரியம், உயிர்களிடம் தயை, க்ஷமா—இவையே தர்மம்.

Verse 178

श्रवणं गुरुशुश्रूषा सत्यं च दशमं स्मृतम् / दशलक्षणको ह्येष धर्मः प्रोक्तः स्वयंभूवा

ச்ரவணம், குரு சேவை, சத்தியம்—இதுவே பத்தாவது லக்ஷணம் என நினைவுறுத்தப்படுகிறது. பத்து லக்ஷணங்களுடைய இந்த தர்மத்தை ஸ்வயம்பூ கூறினார்.

Verse 179

भिक्षोर्व्रतानि पंचात्र भैक्ष्यवेदव्रतानि च / तेषां स्थानान्यशुष्मिं च संस्थिताना मचष्ट सः

இங்கே பிக்ஷுவின் ஐந்து விரதங்களும், பைக்ஷ்ய-வேத விரதங்களும் கூறப்பட்டன; அவற்றின் நிலையங்களையும் ‘அஷுஷ்மின்’ எனும் நிலையில் நிலைத்தவர்களையும் அவர் விளக்கினார்।

Verse 180

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् / स्मृतं तेषां तु यत् स्थानं तदेव गुरुवासिनाम्

ஊர்த்வரேதஸ் முனிவர்கள் எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் எனச் சொல்லப்படுகிறது; அவர்களுக்குரியதாக ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்ட நிலையமே குருவிடம் வாசிப்போருக்கும் அதுவே.

Verse 181

सप्तर्षीणा तु यत्स्थानं स्मृतं तद्वै वनौकसाम् / प्राजापत्यं गृहस्थानां न्यासिनां ब्रह्मणःक्षयम्

ஸப்தரிஷிகளுக்குரியதாக ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்ட நிலையமே வனவாசி தவசிகளுக்குரியது; இல்லறத்தார்க்கு பிராஜாபத்ய லோகம், ந்யாசிகளுக்கு பிரம்மத்தில் லயம் (க்ஷயம்) எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 182

योगिनामकृतं स्थानं तानाजित्बा न विद्यते / स्थानान्याश्रमिणस्तानि ब्रह्मस्थानस्थितानि तु

யோகிகளின் அக்ருத (அப்ராக்ருத) நிலையைக் கைப்பற்றாமல் பெற இயலாது; ஆச்ரமிகளின் அந்த நிலையங்கள் உண்மையில் பிரம்மஸ்தானத்தில் நிலைத்தவை.

Verse 183

चत्वार एव पंथानो देवयानानि निर्मिताः / पंथानः पितृयानास्तु समृताश्चत्वार एव ते

தேவயானத்திற்கு நான்கு பாதைகளே அமைக்கப்பட்டன; பித்ருயானப் பாதைகளும் ஸ்மிருதியில் நான்கே எனக் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 184

ब्रह्मणां लोकतन्त्रेण आद्ये मन्वन्तरे पुरा / पंथानो देवयाना ये तेषां द्वारं रंविः स्मृतः / तथैव पितृयानानां चन्द्रमा द्वारमुच्यते

பிரம்மனின் உலக ஒழுங்கின்படி பழைய ஆதிமன்வந்தரத்தில் தேவயானப் பாதைகளின் வாசல் ரவி (சூரியன்) என நினைவில் கூறப்படுகிறது; அதுபோல பித்ருயானப் பாதைகளின் வாசல் சந்திரன் எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 185

एवं वर्णाश्रमाणां च प्रविभागे कृते तदा / यदा प्रजा ना वर्द्धंत वर्णधर्मसमासिकाः

இவ்வாறு வர்ண-ஆசிரமப் பிரிவுகள் செய்யப்பட்டபோதும், வர்ணதர்மத்தில் நிலைத்திருந்த மக்கள் வளர்ச்சி பெறாத காலம் ஏற்பட்டது।

Verse 186

ततो ऽन्यां मानसीं स्वां वै त्रेतामध्ये ऽसृजत्प्रजाः / आत्मनस्तु शरीरेभ्यस्तुल्याश्चैवात्मना तु ताः

பின்னர் திரேதாயுகத்தின் நடுப்பகுதியில் அவர் தன்னுடைய இன்னொரு மனதிலிருந்து தோன்றிய பிரஜைகளைப் படைத்தார்; அவர்கள் அவரது உடல்களிலிருந்து பிறந்து, இயல்பிலும் அவருக்கே ஒப்பானவர்களாயிருந்தனர்।

Verse 187

तस्मिस्त्रेतायुगे त्वाद्ये मध्यं प्राप्ते क्रमेण तु / ततो ऽन्यां मानसीं सो ऽथ प्रजाः स्रष्टुं प्रचक्रमे

அந்த ஆதித் திரேதாயுகத்தில் காலம் முறையே நடுப்பகுதியை அடைந்தபோது, அவர் மீண்டும் இன்னொரு மனதிலிருந்து தோன்றும் பிரஜைகளைப் படைக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 188

ततः सत्त्वरजोद्रिक्ताः प्रजाः सह्यसृजत्प्रभुः / धर्मार्थकाममोक्षाणां वार्त्तानां साधकाश्च याः

அப்போது ஆண்டவன் சத்துவமும் ரஜஸும் மிகுந்த பிரஜைகளைப் படைத்தான்; அவர்கள் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களுக்கும், உலக வாழ்வின் நடைமுறைகளுக்கும் சாதகர்களாயிருந்தனர்।

Verse 189

देवाश्च पितरश्चैव ऋषयो मनवस्तथा / युगानुरूपा धर्मेण यैरिमा वर्द्धिताः प्रजाः

தேவர்கள், பித்ருக்கள், ரிஷிகள், மனுக்கள்—யுகத்திற்கேற்ற தர்மத்தால்—இப்பிரஜைகள் இவர்களால் வளர்த்துப் போஷிக்கப்பட்டன.

Verse 190

उपस्थिते तदा तस्मिन् सृष्टिवर्गे स्वयंभुवः / अभिध्याय प्रजा ब्रह्मा नानावीर्याः स्वमानसीः

அச்சிருஷ்டி வர்க்கம் முன்னிலையில் வந்தபோது, ஸ்வயம்பூ பிரம்மா பிரஜைகளைத் தியானித்து, தன் மனத்திலிருந்து பலவகை வலிமையுடைய மானசப் புதல்வர்களை உருவாக்கினார்.

Verse 191

पूर्वोक्ता या मया तुभ्यं जनानीकं समाश्रिताः / कल्पे ऽतीते पुराण्यासीद्देवाद्यास्तु प्रजा इह

நான் முன்பு உனக்குச் சொன்ன பிரஜைகள் மக்கள் கூட்டங்களில் தங்கியிருந்தனர்; கடந்த கல்பத்தில் அவர்கள் பழமையானவர்கள்; இக்கல்பத்தில் தேவர்கள் முதலியவர்களே பிரஜைகளாக உள்ளனர்.

Verse 192

ध्यायतस्तस्य तानीह संभूत्यर्थमुपस्तिताः / मन्वंतरक्रमेणेह कनिष्ठाः प्रथमेन ताः

அவர் தியானித்தவுடனே, அவை இங்கு தோற்றத்திற்காக முன்னிலையாயின; மன்வந்தர வரிசையில், முதல் மன்வந்தரத்தில் அவை கனிஷ்ட (இளைய/கடைசி) வகையாயின.

Verse 193

ख्यातास्तु वंश्यैरेतैस्तु पूर्वं यैरिह भाविताः / कुशलाकुशलैः कंदैरक्षीणैस्तैस्तदा युताः

இவ்வம்சத்தினர், இங்கு அவர்களை வளர்த்தவர்களாலேயே முன்பே புகழ்பெற்றனர்; அப்போது அவர்கள் அழியாத வேர்களாகிய நல்வினை-தீவினை விதைகளுடன் இணைந்திருந்தனர்.

Verse 194

तत्कर्मफलदोषेण ह्युपबाधाः प्रजज्ञिरे / देवासुरपितॄंश्चैव यक्षैर्गन्धर्वमानुषैः

அக் கர்மபலத் தோஷத்தால் பல துன்பங்கள் தோன்றின; தேவர்கள், அசுரர்கள், பித்ருக்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்களிடமும்।

Verse 195

राक्षसैस्तु पिशाचैस्तैः पशुपक्षिसरीसृपैः / वृक्षनारककीटाद्यैस्तैस्तैः सर्वैरुपस्थिताः / आहारार्थं प्रजानां वै विदात्मानो विनिर्ममे

ராக்ஷசர், பிசாசர், மிருகம்-பறவை, ஊர்வன, மரங்கள், நரக உயிர்கள், பூச்சி முதலிய அனைத்தும் வந்து சூழ்ந்தன; பிரஜைகளின் உணவிற்காக விதாதா அவற்றை அமைத்தான்।