
Saṃsāracakra-yātanā-svarūpa-varṇana (Yamastavaḥ–Citragupta-darśanam)
Ethical-Discourse (Afterlife Jurisprudence and Karmic Retribution)
वराह–पृथिवीसंवादेऽस्मिन्नध्याये मुनिपुत्रः प्रेतपुराधिपं यमं समुपगम्य सत्कारं लभते। स धर्मराजं कालं कर्मफलनियन्तारं च यमं स्तोत्रेण स्तौति। वरं लब्ध्वा दीर्घायुषं न याचते, किं तु पाप–शुभकर्मणां भेदेन फलविभागं तथा चित्रगुप्तस्य लेखनव्यवस्थां प्रत्यक्षं द्रष्टुमिच्छति। दूतैः संरक्षितः स चित्रगुप्तगृहं नीयते; तत्र ताडन-दाह-पीडन-चूर्णनं, वैतरणीतरणं, शाल्मलीवृक्षयातना इत्यादि घोरदण्डदृश्यानि पश्यति। ततः पुण्यवतां भोजन-पान-स्त्री-आभरणादि भोगलक्षणं फलम्, केषाञ्चित् अपराधिनां दारिद्र्ये पुनर्जन्म, धर्मिष्ठानां च उच्चगतिर्निरूप्यते।
Verse 1
अथ संसारचक्रयातनास्वरूपवर्णनम् ॥ वर्तमानः सभामध्ये राजा प्रेतपुराधिपः ॥ मामेकमृषभं तत्र दर्शनं च ददौ यमः
अथ संसारचक्रयातनास्वरूपवर्णनम्। सभामध्ये वर्तमानः राजा प्रेतपुराधिपः; तत्र मामेकम् ऋषभं यमः दर्शनं ददौ॥
Verse 2
याथातथ्येन मे पूजा कार्येण विधिना अकरोत् ॥ आसनं पाद्यमर्घ्यं च वेददृष्टेन कर्मणा
यथातथ्येन मम पूजां स विधिवत् कर्मणा अकरोत्—आसनं पाद्यं अर्घ्यं च वेददृष्टेन कर्मणा समर्पयामास।
Verse 3
अब्रवीच्च पुनर्हृष्टो ह्यास्यतां च वरासने ॥ काञ्चने कुशसंच्छन्ने दिव्यपुष्पोपशोभिते
पुनश्च हृष्टः स उवाच—“वरासने उपविश्यताम्; काञ्चने कुशसंच्छन्ने दिव्यपुष्पोपशोभिते।”
Verse 4
तस्य वक्त्रं महारौद्रं नित्यमेव भयानकम् ॥ पश्यतस्तस्य मां विप्रास्ततः सौम्यतरं बभौ
तस्य वक्त्रं महारौद्रं नित्यमेव भयानकम्; पश्यतस्तस्य मां, विप्राः, ततः सौम्यतरं बभौ।
Verse 5
लोहिते तस्य वै नेत्रे जल्पतश्च पुनःपुनः ॥ पद्मपत्रनिभे चैव जज्ञाते मम सौहृदात्
लोहिते तस्य वै नेत्रे, जल्पतश्च पुनःपुनः; पद्मपत्रनिभे चैव जज्ञाते मम सौहृदात्।
Verse 6
ततोऽहं तस्य भावेन भावितश्च पुनःपुनः ॥ प्रहृष्टमानसो जातो विश्वासं च परं गतः ॥
ततोऽहं तस्य भावेन भावितः पुनःपुनः; प्रहृष्टमानसो जातो विश्वासं च परं गतः।
Verse 7
तस्य प्रीतिकरं सद्यः सर्वदोषविनाशनम् ॥ कामदं च यशोदं च दैवतैश्चापि पूजितम् ॥
तत् तस्य प्रीतिकरं सद्यः सर्वदोषविनाशनम् । कामदं यशोदं च दैवतैरपि पूजितम् ॥
Verse 8
कालवृद्धिकरं स्तोत्रं क्षिप्रं तत्र उदीरयन् ॥ येन प्रीतो महातेजा यमः परमधार्मिकः ॥
कालवृद्धिकरं स्तोत्रं तत्र क्षिप्रमुदीरयन् । येन प्रीतो महातेजा यमः परमधार्मिकः ॥
Verse 9
ऋषिपुत्र उवाच ॥ त्वं धाता च विधाता च श्राद्धे चैव हि दृश्यसे ॥ पितॄणां परमो देवश्चतुष्पाद नमोऽस्तु ते ॥
ऋषिपुत्र उवाच । त्वं धाता च विधाता च श्राद्धे चैव हि दृश्यसे । पितॄणां परमो देवश्चतुष्पाद नमोऽस्तु ते ॥
Verse 10
कर्म कारयिता चैव भूतभव्य भवत्प्रभो ॥ पावको मोहनश्चैव संक्षेपो विस्तारस्तथा ॥
कर्मकारयिता चैव भूतभव्यभवत्प्रभो । पावको मोहनश्चैव संक्षेपो विस्तारस्तथा ॥
Verse 11
दण्डपाणे विरूपाक्ष पाशहस्त नमोऽस्तु ते ॥ आदित्यसदृशाकार सर्वजीवहर प्रभो ॥
दण्डपाणे विरूपाक्ष पाशहस्त नमोऽस्तु ते । आदित्यसदृशाकार सर्वजीवहर प्रभो ॥
Verse 12
कृष्णवर्ण दुराधर्ष तैलरूप नमोऽस्तु ते ॥ मार्तण्डसदृश श्रीमन्मार्तण्डसदृशद्युतिः ॥
कृष्णवर्ण दुराधर्ष तैलरूप नमोऽस्तु ते । मार्तण्डसदृश श्रीमन् मार्तण्डसदृशद्युतिः ॥
Verse 13
हव्यकव्यवहस्त्वं हि प्रभविष्णो नमोऽस्तु ते ॥ पापहन्ता व्रती श्राद्धा नित्ययुक्तो महातपाः ॥
हव्यकव्यवहस्त्वं हि प्रभविष्णो नमोऽस्तु ते । पापहन्ता व्रती श्राद्धा नित्ययुक्तो महातपाः ॥
Verse 14
एकदृग्बहुदृग्भूत्वा काल मृत्युो नमोऽस्तु ते ॥ क्वचिद्दण्डी क्वचिन्मुण्डी क्वचित्कालो दुरासदः ॥
एकदृग्बहुदृग्भूत्वा काल मृत्यो नमोऽस्तु ते । क्वचिद्दण्डी क्वचिन्मुण्डी क्वचित्कालो दुरासदः ॥
Verse 15
क्वचिद्बालः क्वचिद्वृद्धः क्वचिद्रौद्रो नमोऽस्तु ते ॥ त्वया विराजितो लोकः शासितो धर्महेतुना ॥
क्वचिद्बालः क्वचिद्वृद्धः क्वचिद्रौद्रो नमोऽस्तु ते । त्वया विराजितो लोकः शासितो धर्महेतुना ॥
Verse 16
प्रत्यक्ष्यं दृश्यते देव त्वां विना न च सिध्यति ॥ देवानां परमो देवस्तपसां परमं तपः
प्रत्यक्ष्यं दृश्यते देव त्वां विना न च सिध्यति । देवानां परमो देवस्तपसां परमं तपः ॥
Verse 17
जपानां परमं जप्यं त्वत्तश्चान्यो न दृश्यते ॥ ऋषयो वा तथा क्रुद्धा हतबन्धुसुहृज्जनाः
जपानां परमं जप्यं त्वमेव; त्वत्तोऽन्यो नोपलभ्यते। ऋषयोऽपि क्रुद्धा हतबन्धुसुहृज्जनाः त्वय्येव मनो निवेशयन्ति॥
Verse 18
पतिव्रतास्तु या नार्यो दुःखितास्तपसि स्थिताः ॥ न त्वं शक्त इह स्थानात्पातनाय कदाचन
पतिव्रतास्तु या नार्यो दुःखितास्तपसि स्थिताः, ताः स्थानात् पातयितुं त्वं न कदाचन शक्तः॥
Verse 19
वैशम्पायन उवाच ॥ एवं श्रुत्वा स्तवं दिव्यमृषिपुत्रेण भाषितम् ॥ परितुष्टस्तदा धर्मो ह्यौद्दालकसुतं प्रति
वैशम्पायन उवाच—एवं श्रुत्वा स्तवं दिव्यमृषिपुत्रेण भाषितम्। परितुष्टस्तदा धर्मो ह्यौद्दालकसुतं प्रति॥
Verse 20
यम उवाच ॥ परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते माधुर्येण तवानघ ॥ याथातथ्येन वाक्येन ब्रूहि किं करवाणि ते
यम उवाच—परितुष्टोऽस्मि, भद्रं ते, माधुर्येण तवानघ। याथातथ्येन वाक्येन ब्रूहि, किं करवाणि ते॥
Verse 21
वरं वरय भद्रं ते यं वरं काङ्क्षसे द्विज ॥ शुभं वा श्रेयसा युक्तं जीवितं वाप्यनामयम्
वरं वरय भद्रं ते यं वरं काङ्क्षसे द्विज। शुभं वा श्रेयसा युक्तं जीवितं वाप्यनामयम्॥
Verse 22
ऋषिपुत्र उवाच ॥ नेच्छाम्यहं महाभाग मृत्युं वा जीवितं प्रभो ॥ यदि त्वं वरदो राजन्सर्वभूतहिते रतः
ऋषिपुत्र उवाच—नाहं महाभाग प्रभो मृत्युं वा जीवितं वा इच्छामि। यदि त्वं वरदो राजन् सर्वभूतहिते रतः।
Verse 23
द्रष्टुमिच्छाम्यहं देव तव देशं यथातथम् ॥ पापानां च शुभानां च या गतिस्त्विह दृश्यते
देव, अहं तव देशं यथातथं द्रष्टुमिच्छामि; पापानां च शुभानां च या गतिः इह दृश्यते तामपि।
Verse 24
सर्वं दर्शय मे राजन्यदि त्वं वरदो मम ॥ चित्रगुप्तं च तं राजन्कार्यार्थं तव चिन्तकम्
राजन्, यदि त्वं मम वरदः, सर्वं मे दर्शय; तथा च चित्रगुप्तं तं राजन्, तव कार्यार्थं चिन्तकं।
Verse 25
दर्शयस्व महाभाग सर्वलोकस्य चिन्तक ॥ यथा कर्मविशेषाणां दर्शनार्थं करोति सः
महाभाग, दर्शयस्व; सर्वलोकस्य चिन्तक, यथा सः कर्मविशेषाणां दर्शनार्थं प्रदर्शनं करोति।
Verse 26
एवमुक्तो महातेजा द्वारस्थं संदिदेश ह ॥ चित्रगुप्तसकाशं तु नय विप्रं सुयन्त्रितम्
एवमुक्तो महातेजाः द्वारस्थं संदिदेश—चित्रगुप्तसकाशं विप्रं सुयन्त्रितं नय।
Verse 27
वक्तव्यश्च महाबाहुरस्मिन्विप्रे यथातथम् ॥ प्राप्तकालं च युक्तं च तत्सर्वं वक्तुमर्हसि
महाबाहो, अस्मिन् विप्रे यथातथ्यं वक्तव्यं; प्राप्तकाले युक्तं च यत् सर्वं तत् त्वया वक्तुमर्ह्यते।
Verse 28
प्रत्युत्थितश्च मां दृष्ट्वा चिन्तयित्वा तु तत्त्वतः ॥ स्वागतम् मुनिशार्दूल यथेष्टं परिगम्यताम्
मां दृष्ट्वा प्रत्युत्थाय तत्त्वतः विचार्य च स उवाच—“स्वागतम्, मुनिशार्दूल; यथेष्टं परिगम्यताम्।”
Verse 29
एवं सम्भाष्य मां वीरः स्वान्भृत्यान्सन्दिदेश ह ॥ कृताञ्जलिपुटान्सर्वान्घोररूपान्भयानकान्
एवं मां सम्भाष्य स वीरः स्वान् भृत्यान् सन्दिदेश; सर्वे कृताञ्जलिपुटाः, घोररूपा भयङ्कराश्च।
Verse 30
चित्रगुप्त उवाच ॥ भो भो शृणुत मे दूताः मम चित्तानुवर्त्तकाः ॥ भक्तिमन्तो दुराधर्षा नित्यं व्रतपरायणाः
चित्रगुप्त उवाच—भो भो शृणुत मे दूताः, मम चित्तानुवर्तकाः; भक्तिमन्तो दुराधर्षा नित्यं व्रतपरायणाः।
Verse 31
अयं विप्रो मयादिष्टः प्रेतावासं गमिष्यति ॥ अस्य रक्षा च गुप्तिश्च भवद्भिः क्रियतामिति
अयं विप्रो मयादिष्टः प्रेतावासं गमिष्यति; अस्य रक्षा च गुप्तिश्च भवद्भिः क्रियतामिति।
Verse 32
नैव दुःखेन खेदः स्यान्न चोष्णेन च शीतताḥ ॥ भुक्षापि तृषा वा अपि एष आज्ञापयामि वः
नैव दुःखेन खेदः स्यात्, न चोष्णेन न शीततया पीडा; न भुक्षया न तृष्णया च—एषा मम वः आज्ञा।
Verse 33
एवं दत्तवरो विप्रो गुरుచित्तानुचिन्तकः ॥ सर्वभूतदयावांश्च द्रव्यवांश्च स वै द्विजः
एवं दत्तवरो विप्रो गुरोश्चित्तानुचिन्तकः। सर्वभूतदयावांश्च द्रव्यवांश्च स वै द्विजः॥
Verse 34
यथाकाममयं पश्येद्धर्मराजपुरोत्तमम् ॥ एवमुक्त्वा महातेजा गच्छ गच्छेति चाब्रवीत्
यथाकाममयं पश्येद् धर्मराजपुरोत्तमम्। एवमुक्त्वा महातेजा गच्छ गच्छेति चाब्रवीत्॥
Verse 35
ऋषिपुत्र उवाच ॥ सन्दिष्टाश्च ततो दूताश्चित्रगुप्तेन धीमता ॥ धावन्तस्त्वरमाणास्तु गृह्णन्तो घ्नन्त एव च
ऋषिपुत्र उवाच। सन्दिष्टाश्च ततो दूताश्चित्रगुप्तेन धीमता। धावन्तस्त्वरमाणास्तु गृह्णन्तो घ्नन्त एव च॥
Verse 36
बन्धयन्ति महाकाया निर्दहन्ति महाबलाः ॥ पाटयन्ति प्रहारैश्च ताडयन्ति पुनः पुनः
बन्धयन्ति महाकाया निर्दहन्ति महाबलाः। पाटयन्ति प्रहारैश्च ताडयन्ति पुनः पुनः॥
Verse 37
रुदन्ति करुणं घोरं त्रातारं नाप्नुवन्ति ते ॥ नरकेऽपि तथा पूर्णे ह्यगाधे तमसावृते
ते करुणं घोरं च रुदन्ति, त्रातारं नाप्नुवन्ति। नरकेऽपि तथा पूर्णे ह्यगाधे तमसावृते॥
Verse 38
केचिच्च तेषु पच्यन्ते दह्यन्ते पावकेन्धनम् ॥ तैलपाके तथा केचित्केचित्क्षारेण सर्पिषा
केचित् तेषु पच्यन्ते, केचित् पावकेन्धनमिव दह्यन्ते। केचित् तैलपाके, केचित् क्षारेण सर्पिषा च॥
Verse 39
पतन्ति ते दुरात्मानस्तत्र तत्र च कर्मभिः ॥ यातनाभिर्दह्यमाना घोराभिश्च ततस्ततः
ते दुरात्मानः कर्मभिः तत्र तत्र पतन्ति। यातनाभिर्दह्यमानाः घोराभिः च ततस्ततः नीयन्ते॥
Verse 40
केचिद्यन्त्रमुपारोप्य संपीड्यन्ते तिला इव ॥ तेषां संपीड्यमानानां शोणितं स्रवते बहु
केचित् यन्त्रमुपारोप्य तिला इव संपीड्यन्ते। तेषां संपीड्यमानानां शोणितं बहु स्रवते॥
Verse 41
ततो वैतरणी घोरा संभूता निम्नगा तथा ॥ सफेनसलिलावर्त्ता दुस्तरा पापकर्मिणाम्
ततो वैतरणी घोरा संभूता निम्नगा तथा। सफेनसलिलावर्त्ता दुस्तरा पापकर्मिणाम्॥
Verse 42
अथान्ये शूल आरोप्य दूताः पादेषु गृह्य वै ॥ वैतरण्यां सुघोरायां प्रक्षिपन्ति सहस्रशः
अथान्ये शूलैरारोप्य दूताः पादेषु गृह्य वै । वैतरण्यां सुघोरायां प्रक्षिपन्ति सहस्रशः ॥
Verse 43
नानुष्णे रुधिरे तत्र फेनमालासमाकुलाः ॥ दशन्ति सर्पास्तांस्तत्र प्राणिनस्तु सहस्रशः
नानुष्णे रुधिरे तत्र फेनमालासमाकुले । दशन्ति सर्पास्तांस्तत्र प्राणिनस्तु सहस्रशः ॥
Verse 44
अनुत्तार्य तदा तस्या उच्छ्रिता विकृतावशाः ॥ आवर्तादूर्मयश्चैव ह्युत्तिष्ठन्ति सहस्रशः
अनुत्तार्य तदा तस्या उच्छ्रिता विकृतावशाः । आवर्तादूर्मयश्चैव ह्युत्तिष्ठन्ति सहस्रशः ॥
Verse 45
तत्र शुष्यन्ति ते पापाः सर्वदोषसमन्विताः ॥ मज्जन्तश्च वमन्तश्च त्रातारं नाप्नुवन्ति ते
तत्र शुष्यन्ति ते पापाः सर्वदोषसमन्विताः । मज्जन्तश्च वमन्तश्च त्रातारं नाप्नुवन्ति ते ॥
Verse 46
आसिशक्तिप्रहारैश्च ताडयन्ति पुनःपुनः ॥ तत्र शाखासु घोरासु मया दृष्टाः सहस्रशः ॥
आसिशक्तिप्रहारैश्च ताडयन्ति पुनःपुनः । तत्र शाखासु घोरासु मया दृष्टाः सहस्रशः ॥
Verse 47
कूष्माण्डा यातुधानाश्च लम्बमानाः भयानकाः ॥ अतिक्रम्य च ते स्कन्धास्तीक्ष्णकण्टकसङ्कुलाः ॥
कूष्माण्डा यातुधानाश्च लम्बमानाः भयानकाः; अतिक्रम्य च ते स्कन्धाः तीक्ष्णकण्टकसङ्कुलाः।
Verse 48
वेदनार्तास्तु वेगेन शीघ्रं शाखा उपारुहन् ॥ तत्र ते निहता घोरा राक्षसाः पिशिताशनाः ॥
वेदनार्तास्तु वेगेन शीघ्रं शाखा उपारुहन्; तत्र ते निहता घोरा राक्षसाः पिशिताशनाः।
Verse 49
घ्नन्ति चारूढगात्राणि निःशङ्कं तमसा वृतम् ॥ सङ्क्रमाच्चैव खादन्ति शालायां कपिवद्भृशम् ॥
घ्नन्ति चारूढगात्राणि निःशङ्कं तमसा वृतम्; सङ्क्रमाच्चैव खादन्ति शालायां कपिवद्भृशम्।
Verse 50
यथा च कुक्कुटं खादेत कश्चिन्म्लेच्छो निराकृतः ॥ तथा कटकटाशब्दस्तस्मिन्वृक्षे मया श्रुतः ॥
यथा च कुक्कुटं खादेत कश्चिन्म्लेच्छो निराकृतः; तथा कटकटाशब्दस्तस्मिन्वृक्षे मया श्रुतः।
Verse 51
पक्वमाम्रफलं यद्वन्नरः खादेद्यथा वने ॥ एवं ते मुखतः कृत्वा महावक्त्रा दुरासदाः ॥
पक्वमाम्रफलं यद्वन्नरः खादेद्यथा वने; एवं ते मुखतः कृत्वा महावक्त्रा दुरासदाः।
Verse 52
ततो जवेन् संयुक्ता वनस्थाश्चूषिताः पुनः ॥ आविष्टानि च कर्माणि पुनः शीघ्रमकामयन् ॥
ततः जवेन् संयुक्ताः वनस्थाश्च पुनः चूषिताः सन्तः, आविष्टानि कर्माणि पुनः शीघ्रम् अकामयन्।
Verse 53
अधस्तात्तु पुनस्तत्र पश्यन्तः पापकर्मिणः ॥ बहुसंख्येषु पापेषु दारुणेषु सुदुःखिताः ॥
अधस्तात् तु पुनः तत्र पश्यन्तः पापकर्मिणः, बहुसंख्येषु दारुणेषु पापेषु सुदुःखिताः।
Verse 54
पाषाणवर्षैः केचित्तु पांसुवर्षैश्च विद्रुताः ॥ प्रविशन्ति नगच्छायां ततस्ते प्रज्वलन्ति तु ॥
पाषाणवर्षैः केचित् तु पांसुवर्षैश्च विद्रुताः, प्रविशन्ति नगच्छायां ततस्ते प्रज्वलन्ति तु।
Verse 55
द्रवन्ति च पुनस्तत्र दूतैश्चापि दृढं हताः ॥ भुवनेषु च घोरेषु पच्यन्ते ते दृढाग्निना ॥
द्रवन्ति च पुनः तत्र दूतैश्चापि दृढं हताः, भुवनेषु च घोरेषु पच्यन्ते ते दृढाग्निना।
Verse 56
वारिपूर्णं ततः कुम्भं शीतलं च जलं पुनः ॥ दियतां दियतां चेति ब्रुवते नः प्रसीदथ
वारिपूर्णं ततः कुम्भं शीतलं च जलं पुनः— ‘दियतां दियताम्’ इति ब्रुवते, ‘नः प्रसीदथ’ इति च याचन्ते।
Verse 57
ततः पानीयरूपेण जलं तप्तं तु दीयते ॥ तेन दग्धाश्च आर्त्ताश्च क्रोशन्तश्च परस्परम्
ततः पानीयरूपेण तप्तं जलं तु दीयते ॥ तेन ते दग्धा आर्ताश्च परस्परं क्रोशन्ति ॥
Verse 58
आलिङ्ग्यालिङ्ग्य दुःखार्त्ताः केचित्तत्र पतन्ति वै ॥ तथान्ये क्षुधितास्तत्र हाहाभूतमचेतसः
आलिङ्ग्यालिङ्ग्य दुःखार्त्ताः केचित् तत्र पतन्ति वै ॥ तथान्ये क्षुधितास्तत्र हाहाभूताऽचेतसः ॥
Verse 59
अन्नानां च सुमिष्टानां भक्ष्याणां च विशेषतः ॥ पश्यन्ति राशिं तत्रस्थां सुगन्धां पर्वतोपमाम्
अन्नानां च सुमिष्टानां भक्ष्याणां च विशेषतः ॥ पश्यन्ति राशिं तत्रस्थां सुगन्धां पर्वतोपमाम् ॥
Verse 60
दधिक्षीररसांश्चैव कृसरान्पायसं तथा ॥ मधुमाधवपूर्णानि सुरामैरेयकस्य च
दधिक्षीररसांश्चैव कृसरान् पायसं तथा ॥ मधुमाधवपूर्णानि सुरामैरेयकस्य च ॥
Verse 61
माध्वीकस्य च पानस्य सीधोर्जातीरसस्य च ॥ पानानि दिव्यानि सुगन्धीनि वै शीतलानिच
माध्वीकस्य च पानस्य सीधोर्जातीरसस्य च ॥ पानानि दिव्यानि सुगन्धीनि वै शीतलानि च ॥
Verse 62
गोरसस्य च पानानि भाजनानि च नित्यशः ॥ तपोऽर्जितानि दिव्यानि तिष्ठन्ति सुकृतात्मनाम्
गोरसपानानि च भाजनानि च नित्यं, तपसा अर्जितानि दिव्यानि द्रव्याणि सुकृतात्मनाम् उपतिष्ठन्ति।
Verse 63
भोजनेषु च सर्वेषु स्त्रियः कान्ता मनोहराः ॥ गृहीतकुम्भमणिकाः सर्वाभरणभूषिताः
भोजनेषु सर्वेषु कान्ताः मनोहराः स्त्रियः, गृहीतकुम्भमणिकाः, सर्वाभरणभूषिताः तिष्ठन्ति।
Verse 64
फलानि कुण्डहस्ताश्च पात्रहस्तास्तथापराः ॥ सुमनःपाद्यहस्ताश्च अदीना परमाङ्गनाः
केचित् फलानि कुण्डहस्ताः, केचित् पात्रहस्ताः; केचित् सुमनःपाद्यहस्ताः—अदीना परमाङ्गनाः।
Verse 65
अन्नदानरताश्चैव भोजयन्ति सहस्रशः ॥ नूपुरोज्वलपादाश्च तिष्ठन्ति च मनोहराः
अन्नदानरताः सहस्रशः भोजयन्ति; नूपुरोज्वलपादाः मनोहराः च तिष्ठन्ति।
Verse 66
उपस्थाप्य महायोग्यमत्र काले च योषितः ॥ ब्रुवन्ति सर्वास्ताश्चैव तस्यां तस्य च दक्षिणाः
महायोग्यं कालेऽत्र उपस्थाप्य, तत्र सर्वा योषितः ब्रुवन्ति; तस्यां तस्यां च दक्षिणाः यथायोग्यं निर्दिश्यन्ते।
Verse 67
पापाशया निष्कृतिकाः सर्वदानविवर्जिताः ॥ परापवादनिरताः पापैर्बद्धकथानकाः
पापाशयाः निष्कृतिविहीनाः सर्वदा दानविवर्जिताः। परापवादनिरताः पापैर्बद्धकथानकाः॥
Verse 68
निर्लज्जा गृहका देया याचितुं मनसा हिताः ॥ सुलभानि न दत्तानि विभवे सति लौकिके
निर्लज्जाः गृहके देया याचितुं मनसा हिताः। विभवे सति लोकेऽपि सुलभानि न दत्तानि॥
Verse 69
पानीयमथ काष्ठानि यद्यन्नं सुखमागतम् ॥ तेन वध्याः भवन्तो वै यातनाभिरनेकशः
पानीयं काष्ठानि च यदन्नं सुखमागतम्। तेनैव वध्याः भवन्तो वै यातनाभिरनेकशः॥
Verse 70
निघ्नन्तश्च हसन्तश्च दूताः निष्ठुरवादिनः ॥ भोभो कृतघ्ना लुब्धाश्च परदाराभिमर्शकाः
निघ्नन्तो हसन्तश्च दूताः निष्ठुरवादिनः। ‘भो भो कृतघ्ना लुब्धाश्च परदाराभिमर्शकाः’॥
Verse 71
कर्मणां च क्षयो जातः संसारे यदि पच्यते ॥ विमुक्ताश्चेह लोकात्तु जनिष्यथ सुदुर्गताः
कर्मणां च क्षयो जातः संसारे यदि पच्यते। विमुक्ता इह लोकात्तु जनिष्यथ सुदुर्गताः॥
Verse 72
वृत्तस्था भुञ्जते हेमांश्चातुर्वर्ण्यान्विशेषतः ॥ ततः सत्यरता शान्ता दयावन्तः सुधार्मिकाः
वृत्तस्थाः सुसंयताः सन्तो हेमसमृद्धिं भुञ्जते, चातुर्वर्ण्येषु विशेषतः। ततः सत्यरता शान्ता दयावन्तः सुदार्मिकाः भवन्ति।
Verse 73
इह विश्राम्य ते धीराः किञ्चित्कालं सहानुगाः ॥ गच्छन्ति परमं स्थानं पृथिव्यां वा महत्कुले
इह किञ्चित्कालं विश्राम्य ते धीराः सहानुगाः। गच्छन्ति परमं स्थानं, अथवा पृथिव्यां महत्कुले जायन्ते।
Verse 74
बहुसुन्दरनारीके समृद्धे सुसमाहिताः ॥ अजयन्त तथा क्षान्ताः प्राप्स्यन्ति परमां गतिम्
बहुसुन्दरनारीकसमृद्धे स्थाने सुसमाहिताः। अजयन्तः क्षान्ताश्च ते परमां गतिं प्राप्स्यन्ति।
Verse 75
चूषयित्वा तु तान्सर्वांस्ते च तस्मिन्नगोत्तमे ॥ विसृजन्ति क्षितिं यावदास्थिभूतान्नरांस्तथा
तान् सर्वान् चूषयित्वा तु ते तस्मिन्नगोत्तमे। क्षितिं विसृजन्ति यावत् अस्थिभूतान् नरान् तथा।
Verse 76
कालज्ञश्च कृतज्ञश्च सत्यवादी दृढव्रतः ॥ प्रेतनाथ महाभाग धर्मराज नमोऽस्तु ते
कालज्ञश्च कृतज्ञश्च सत्यवादी दृढव्रतः। प्रेतनाथ महाभाग धर्मराज नमोऽस्तु ते।
Verse 77
तस्मात्त्वं सर्वदेवेषु चैको धर्मभृतां वरः ॥ कृतज्ञः सत्यवादी च सर्वभूतहिते रतः
तस्मात् त्वं सर्वदेवेषु त्वमेवैकः धर्मभृतां वरः। कृतज्ञः सत्यवादी च सर्वभूतहिते रतः॥
Verse 78
ततोऽहं त्वरितं नीतस्तेन दूतेन दर्शितः ॥ प्राप्तश्च परया प्रीत्या चित्रगुप्तनिवेशनम्
ततोऽहं त्वरितं नीतस्तेन दूतेन दर्शितः। प्राप्तश्च परया प्रीत्या चित्रगुप्तनिवेशनम्॥
Verse 79
वेणुयष्टिप्रहारैश्च प्रहरन्ति ततोऽधिकैः ॥ भग्ना भिन्ना विभिन्नाश्च तथा भग्नशिरोधराः
वेणुयष्टिप्रहारैश्च प्रहरन्ति ततोऽधिकैः। भग्ना भिन्ना विभिन्नाश्च तथा भग्नशिरोधराः॥
Verse 80
अथान्ये बहवस्तत्र बहुभिश्चापि दूतकैः ॥ कूटशाल्मलिमारोप्य लोहकण्टकसंवृताम्
अथान्ये बहवस्तत्र बहुभिश्चापि दूतकैः। कूटशाल्मलिमारोप्य लोहकण्टकसंवृताम्॥
Verse 81
भो देव पाहि मुञ्चेति वदन्तः पुरुषं वचः ॥ यमदूता निरामर्षाः सूदयन्ति पुनः पुनः
भो देव पाहि मुञ्चेति वदन्तः पुरुषं वचः। यमदूता निरामर्षाः सूदयन्ति पुनः पुनः॥
Verse 82
माल्यानि धूपं गन्धाश्च नानारससमायुताः ॥ मनोहराश्च कान्ताश्च भूयिष्ठाश्च सहस्रशः
माल्यानि धूपो गन्धाश्च नानारससमायुताः। मनोहराः कान्ताश्च भूयिष्ठाः सहस्रशः॥
Verse 83
कुलेषु सुदरिद्रेषु सञ्जाताः पापकर्मिणः ॥ पापैरनुगता घोरैर्मानुषं लोकमाश्रिताः
कुलेषु सुदरिद्रेषु सञ्जाताः पापकर्मिणः। पापैरनुगता घोरैर्मानुषं लोकमाश्रिताः॥
The text models dharma as a system of accountable causality: actions (karma) generate differentiated outcomes, administered by Yama as Dharmarāja and documented through Citragupta. The narrative uses punitive and rewarding scenes as moral pedagogy, emphasizing that social harms (e.g., exploitation, ingratitude, sexual misconduct, refusal to give despite capacity) produce suffering and degraded rebirth, while disciplined, truthful, and compassionate conduct supports higher destinations.
No explicit tithi, māsa, or seasonal observances are specified in the provided passage. The chapter references śrāddha in general terms (Yama being ‘seen’ in śrāddha), but without calendrical prescriptions.
Direct environmental instruction is not foregrounded; however, the chapter constructs an ethical ecology in which landscapes (Vaitaraṇī, śālmali regions, fire and heat zones) function as moralized terrains reflecting human conduct. Within a Pṛthivī-oriented reading, this supports an interpretive link between social ethics and the stability of lived worlds: harmful actions disorder communal life and lead to hostile ‘environments,’ whereas dharmic behavior aligns persons with more sustaining habitats and higher gati.
The chapter references Vaśiṣṭha’s disciple lineage through the narration by Vaiśampāyana (a traditional transmitter figure), identifies the protagonist as ‘Audḍālaka-suta’ (son of Uddālaka), and centers Yama (Dharmarāja) and Citragupta as administrative figures governing postmortem judgment.