Sukta 67

Mantra 1

त्यान्नु क्षत्रियाँ अव आदित्यान्याचिषामहे । सुमृळीकाँ अभिष्टये ॥

इदानीं वयं तान् क्षत्रियान् आदित्यान् अव आचिषामहे—सुमृळीकान् अभिष्टये; ये प्रसन्नाः सुहृदः, येन अस्माकं अभिष्टं ऋतस्य धर्मे सिद्ध्येत्।

Mantra 2

मित्रो नो अत्यंहतिं वरुणः पर्षदर्यमा । आदित्यासो यथा विदुः ॥

मित्रो नोऽत्यंहतीं पर्षतु; वरुण आर्यमा च नः पर्षताम्—यथा आदित्याः ऋतं विदुः, तथा नः विस्तारे सुरक्षितां पारगमन-गतिं स्थापयन्तु।

Mantra 3

तेषां हि चित्रमुक्थ्यं वरूथमस्ति दाशुषे । आदित्यानामरंकृते ॥

तेषां हि दाशुषे—यः सम्यगर्पयति—चित्रं उक्थ्यं वरूथम् अस्ति; आदित्यानाṃ अरंकृतेषां, ये कर्मणि तत्पराः स्व-नियमन-शक्त्या पर्याप्ताश्च।

Mantra 4

महि वो महतामवो वरुण मित्रार्यमन् । अवांस्या वृणीमहे ॥

महद् वः महताम् अवो, वरुण मित्रार्यमन्। वयम् अवांसि वृणीमहे—येन नः महद् ऋतं उपरि तिष्ठेत्, ऋजुः पन्थाः च सुरक्षितो भवेत्।

Mantra 5

जीवान्नो अभि धेतनादित्यासः पुरा हथात् । कद्ध स्थ हवनश्रुतः ॥

हे आदित्याः, अस्मान् जीवान् अभि धेतन—जीवनपूर्णतायां दृढं स्थापयत; हन्तुः प्रहारात् पुरैव अस्मान् रक्षत। हे हवनश्रुतः, कुतः स्थ यूयम्—आह्वानं शृण्वन्तः?

Mantra 6

यद्वः श्रान्ताय सुन्वते वरूथमस्ति यच्छर्दिः । तेना नो अधि वोचत ॥

यद् वः श्रान्ताय सुन्वते वरूथम् अस्ति, यच्च शर्दिः—तेनैव अस्मान् अधि वोचत, अस्मान् च क्षेमे स्थापयत।

Mantra 7

अस्ति देवा अंहोरुर्वस्ति रत्नमनागसः । आदित्या अद्भुतैनसः ॥

अस्ति, हे देवाः, अंहोः उरुर्वस्ति; अस्ति रत्नम् अनागसः। हे आदित्याः, अद्भुतैनसः—पापक्षयकराः।

Mantra 8

मा नः सेतुः सिषेदयं महे वृणक्तु नस्परि । इन्द्र इद्धि श्रुतो वशी ॥

मा नः सेतुः सिषेदयन्; महे वृणक्तु नः परि। इन्द्र इद्धि श्रुतो वशी॥

Mantra 9

मा नो मृचा रिपूणां वृजिनानामविष्यवः । देवा अभि प्र मृक्षत ॥

मा नो मृचा रिपूणां वृजिनानामविष्यवः। देवा अभि प्र मृक्षत॥

Mantra 10

उत त्वामदिते मह्यहं देव्युप ब्रुवे । सुमृळीकामभिष्टये ॥

उत त्वामदिते मह्यहं देव्युप ब्रुवे। सुमृळीका॑मभिष्टये॥

Mantra 11

पर्षि दीने गभीर आँ उग्रपुत्रे जिघांसतः । माकिस्तोकस्य नो रिषत् ॥

दीने गभीरे च नः पारय; हे उग्रपुत्रि, ये नः जिघांसन्ति तेषां पाशात् रक्ष। न कश्चित् नः तोकस्य वंशस्य वा रिषत्।

Mantra 12

अनेहो न उरुव्रज उरूचि वि प्रसर्तवे । कृधि तोकाय जीवसे ॥

नः उरुव्रजम् अनेहः कृधि; हे उरूचि, वि प्रसर्तवे। तोकाय जीवसे तत् कृधि।

Mantra 13

ये मूर्धानः क्षितीनामदब्धासः स्वयशसः । व्रता रक्षन्ते अद्रुहः ॥

ये क्षितीनां मूर्धानः, अदब्धाः स्वयशसः; ये अद्रुहः सन्तो व्रतानि रक्षन्ति।

Mantra 14

ते न आस्नो वृकाणामादित्यासो मुमोचत । स्तेनं बद्धमिवादिते ॥

हे अदिते, ते आदित्याः अस्मान् वृकाणाम् आस्नः (जिह्वा-हनु-प्रदेशात्) मुमोचन्तु; यथा बद्धं स्तेनं विमोचयन्ति, तथा आत्मग्राहकान् बन्धान् अपि शिथिलयन्तु।

Mantra 15

अपो षु ण इयं शरुरादित्या अप दुर्मतिः । अस्मदेत्वजघ्नुषी ॥

हे आदित्याः, इयं शरुः (शत्रु-शरवत्) अस्मत्तः अपोऽस्तु; दुर्मतिः अपि अस्मदेतु—या ऋतस्य/सम्यग्गतेः हन्त्री भवति।

Mantra 16

शश्वद्धि वः सुदानव आदित्या ऊतिभिर्वयम् । पुरा नूनं बुभुज्महे ॥

हे सुदानवः आदित्याः, वः ऊतिभिः वयं शश्वत् बुभुज्महे—पुरा च नूनं च; अस्माकं वर्धने वः पालयित्री रक्षाऽनवरता।

Mantra 17

शश्वन्तं हि प्रचेतसः प्रतियन्तं चिदेनसः । देवाः कृणुथ जीवसे ॥

हे प्रचेतसो देवाः, शश्वन्तं प्रति यन्तं चिदेनसः अपि अस्मान् जीवसे कृणुत; ऋते सत्ये जीवितुं शक्तिं नः अन्तः सृजत।

Mantra 18

तत्सु नो नव्यं सन्यस आदित्या यन्मुमोचति । बन्धाद्बद्धमिवादिते ॥

तत् सु नः नव्यं सन्यसः, हे आदित्याः; हे अदिते, यथा बद्धं विमोच्यते, तथा बन्धात् बद्धमिव मुमोच।

Mantra 19

नास्माकमस्ति तत्तर आदित्यासो अतिष्कदे । यूयमस्मभ्यं मृळत ॥

हे आदित्याः, अतिष्कदे (संकटे) नः तत्तरत् नास्ति; यूयम् अस्मभ्यं मृळत, अस्मान् स्वस्तौ निधत्त।

Mantra 20

मा नो हेतिर्विवस्वत आदित्याः कृत्रिमा शरुः । पुरा नु जरसो वधीत् ॥

हे आदित्याः, विवस्वतः हेतिः अस्मान् मा हन्यात्; न च कृत्रिमः शरुः शत्रुभावः। पुरा नु जरसः पीडनात् परिपाकात् पूर्वमेव अस्मान् मा वधीत्।

Mantra 21

वि षु द्वेषो व्यंहतिमादित्यासो वि संहितम् । विष्वग्वि वृहता रपः ॥

हे आदित्याः, द्वेषः व्यंहतिं च दूरं विक्षिपत; यत् संहितं गाठितं च तत् विभिन्धत। रपः पीडां च विष्वग् अपवृहत।