इन्द्रः in the Rig Veda

हे इन्द्रवायू, इमानि सुतानि सोमपानानि प्रयोभिरानन्दशक्तिभिः सह उपागतम्। इन्दवो हि वाम् एव उशन्ति।

हे वायो इन्द्रश्च, युवां सुतानां सोमपानानां चेतथः। हे वाजिनीवसू, युवाम् उप यातम्—यद् द्रवत् आनन्दं वाम् अभिधावति।

हे वायो इन्द्रश्च, सुन्वतः समीपं मक्षु उप यातम्; निष्कृतं हविर्उप निषीदतम्। हे नरौ, इत्था धिया—सत्याभिलाषिण्या जाग्रतया।

हे इन्द्र चित्रभानो बहुज्योतिष्मन्, एहि। इमे सोमसुताः त्वायवः; अण्वीभिः पवित्रैः समग्रतया पूताः, तव पानाय सज्जाः।

हे इन्द्र, धिया प्रेरितः, विप्रस्य प्रेरणया जूतः, सोमसुतवत उप एहि। वाघतः समीपं ब्रह्माण्युपसर्प—येन सत्यबलं नः अन्तः प्रविश्य कर्म करोति।

हे इन्द्र, तूतुजानः शीघ्रप्रेरितः, इह एहि। हरिवः, अस्माकं ब्रह्माण्युपसर्प। सुते सोमे नः अन्तः तव आनन्ददायिनीं शक्तिं जयपूर्णतां च कणमपि दधिष्व।

अथ ते अन्तमानां सुमतीनां विद्याम। मा नो अति ख्याः; आ गहि।

परेहि विग्रमस्तृतम् इन्द्रं विपश्चितं पृच्छ; यः ते सखिभ्यः आ वरं—श्रेष्ठं वरं—आनयति।

उत नो निदो ब्रुवन्तु निरन्यतश्चिदारत; दधानाः इन्द्रे इद् दुवः—यथा तस्य बलं नः सह तिष्ठेत्।

उत नः सुभगान् अरिर्वोचेयुः, हे दस्म, कृष्टयः; स्यामेद् इन्द्रस्य शर्मणि।

अस्य पीत्वा शतक्रतो घनो वृत्राणामभवः । प्रावो वाजेषु वाजिनम् ॥

तं त्वा वाजेषु वाजिनं वाजयामः शतक्रतो । धनानामिन्द्र सातये ॥

यो रायोऽवनिर्महान् सुपारः सुन्वतः सखा—तस्मै इन्द्राय गायत।

आ त्वेतानि षीदतेन्द्रम् अभि प्र गायत, सखायः स्तोमवाहसः।

पुरूतमं पुरूणामीशानं वार्याणाम्—इन्द्रं सोमे सचा सुते।

स घा नो योग आ भवतु; स राये स पुरन्ध्याम्। गमद्वाजेभिरा स नः॥

यस्य संस्थे न वृण्वते हरी समत्सु शत्रवः। तस्मा इन्द्राय गायत॥

सुतपाव्ने सुता इमे शुचयो यन्ति वीतये। सोमासो दध्याशिरः॥

हे इन्द्र सुक्रतो! त्वं सुतस्य सोमस्य पीतये सद्य एव पूर्णवृद्धबलः अजायथाः; ज्यैष्ठ्याय—परमाधिपत्यप्राप्तये।

हे गिर्वण इन्द्र! आशवः सोमासः त्वाम् आविशन्तु; ते प्रचेतसे तव शं—शान्तिं कल्याणं च—भवन्तु।