
Sukta 1.82
Indra
Ten sześciowersowy hymn jest nagłym wezwaniem Indry, by usłyszał prawdomówną mowę poetów i przybył szybko do ofiary Somy. Refrenowe wezwania do "zaprzężenia dwóch płowych rumaków" ramują przyjście Indry na jego byczo-silnym rydwanie, jego dostrzeżenie przepełnionego naczynia Somy i jego uniesienie z wyciśniętych łyków. Hymn kończy się czynem poety zaprzęgającego konie Indry poprzez brahman (świętą mowę), prosząc go, by zajął miejsce i radował się, z Pūṣanem również wspomnianym jako towarzysząca obecność.
Mantra 1
उपो षु शृणुही गिरो मघवन्मातथा इव । यदा नः सूनृतावतः कर आदर्थयास इद्योजा न्विन्द्र ते हरी ॥
Wysłuchaj teraz naszych słów, o szczodry, i nie bądź jakby niewiernym im. Gdy ręka nasza, co dzierży moc prawdziwej mowy, dąży do swego celu, wtedy zaprzęż, o Indro, swoje dwa płowe konie.
Mantra 2
अक्षन्नमीमदन्त ह्यव प्रिया अधूषत । अस्तोषत स्वभानवो विप्रा नविष्ठया मती योजा न्विन्द्र ते हरी ॥
Spożyli i radowali się; miłe napoje wezbrały wewnątrz. Promiennowidzący wieszcze chwalili najświeższą myślą, teraz, o Indro, zaprzęż swoje dwa płowe konie.
Mantra 3
सुसंदृशं त्वा वयं मघवन्वन्दिषीमहि । प्र नूनं पूर्णवन्धुरः स्तुतो याहि वशाँ अनु योजा न्विन्द्र ते हरी ॥
Chcielibyśmy cię chwalić, o szczodry, jako pięknego do oglądania. Teraz, z twoim rydwanem w pełni zaprzężonym, chwalony, przybądź podążając za wolą, która cię pociąga, o Indro, zaprzęż swoje dwa płowe konie.
Mantra 4
स घा तं वृषणं रथमधि तिष्ठाति गोविदम् । यः पात्रं हारियोजनं पूर्णमिन्द्र चिकेतति योजा न्विन्द्र ते हरी ॥
On wsiada na ten byczo-mocny rydwan, znalazcę promieni. Ten, kto zauważa, o Indro, naczynie zaprzężone do płowych koni i w pełni napełnione, teraz zaprzęż, o Indro, swoje dwa płowe konie.
Mantra 5
युक्तस्ते अस्तु दक्षिण उत सव्यः शतक्रतो । तेन जायामुप प्रियां मन्दानो याह्यन्धसो योजा न्विन्द्र ते हरी ॥
Niech będzie zaprzężona twoja prawa i twoja lewa strona, o ty o stu mocach. Z nimi, radujący się, przybądź do drogiej towarzyszki, do istoty Somy, teraz, o Indro, zaprzęż swoje dwa płowe konie.
Mantra 6
युनज्मि ते ब्रह्मणा केशिना हरी उप प्र याहि दधिषे गभस्त्योः । उत्त्वा सुतासो रभसा अमन्दिषुः पूषण्वान्वज्रिन्त्समु पत्न्यामदः ॥
Świętym słowem zaprzęgają dla ciebie dwa długogrzywe płowe konie; wyjdź i zbliż się, zajmij miejsce w obu dłoniach. Wyciskane napoje Somy, gwałtowne, sprawiły, żeś się radował; o dzierżycielu pioruna, w towarzystwie Puszana, zjednocz się w rozkoszy z małżonką.
A direct summons: Indra is asked to truly hear the singers and immediately yoke his two tawny steeds.
The hymn reinforces the call with a refrain-like urgency, portraying Indra’s readiness—his chariot, his role as ‘finder of cows/rays,’ and his attention to the brimming Soma cup.
Indra’s exhilaration from the freshly pressed Soma is declared; the poet ‘yokes’ Indra’s horses with brahman, commanding him to come close and take his seat.
The invitation settles into communion: Indra arrives to drink and rejoice, with Pūṣan mentioned as accompanying presence, and the rite’s delight and union are affirmed.
yojā nv indra te harī
yojā nv indra te harī
युनज्मि ते ब्रह्मणा केशिना हरी उप प्र याहि दधिषे गभस्त्योः । उत्त्वा सुतासो रभसा अमन्दिषुः पूषण्वान्वज्रिन्त्समु पत्न्यामदः ॥The poets ask Indra to listen to their words and come quickly to the Soma offering, repeatedly urging him to “yoke his two tawny steeds” and arrive at the rite.
It signals that the Soma cup is prepared and ready. The hymn praises Indra as the one who recognizes this readiness and comes to drink and bless the worshippers.
It means sacred speech and well-formed mantra are treated as an active ritual force—like a harness—that draws the deity toward the offering and makes the invocation effective.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.