Sukta 2

Mantra 1

इदं वसो सुतमन्धः पिबा सुपूर्णमुदरम् । अनाभयिन्ररिमा ते ॥

ହେ ବସୁ, ଏହି ପିଷିତ ସୋମରସ—ଆନନ୍ଦମୟ ଅନ୍ଧଃ—ପାନ କର; ଭିତରର ପାତ୍ରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରିଦେ। ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଆମେ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରୁ; ତୁମର ସମୃଦ୍ଧି ଆମ ଭିତରେ ସୁରକ୍ଷିତ ବୃଦ୍ଧିରୂପେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

Mantra 2

नृभिर्धूतः सुतो अश्नैरव्यो वारैः परिपूतः । अश्वो न निक्तो नदीषु ॥

ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପିଷି ଓ ଝାଡ଼ି ବାହାର କରିଥିବା, ପଥରସହ ଉନର ଛାଣଣି ମାଧ୍ୟମରେ ଛାଣାଯାଇଥିବା—ସୋମ ସବୁଦିଗରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ନଦୀମାନଙ୍କରେ ଧୋଇ ସ୍ୱଚ୍ଛ ହୋଇଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି—ଦେବଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ପ୍ରାଣମୟ ଆନନ୍ଦ।

Mantra 3

तं ते यवं यथा गोभिः स्वादुमकर्म श्रीणन्तः । इन्द्र त्वास्मिन्त्सधमादे ॥

ତୁମର ସେଇ ଅର୍ପଣକୁ ଆମେ ମଧୁର କରିଛୁ—ଗୋମାନେ (ଆଲୋକର କିରଣ) ସହ ମିଶିଥିବା ଯବ ପରି—ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତାହାକୁ ମିଶାଇ ଶୋଧନ କରୁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସାଧାରଣ ଆନନ୍ଦ ଓ ସାଂଘିକ ଉଲ୍ଲାସରେ ତୁମେ ଆମ ସହ ରୁହ।

Mantra 4

इन्द्र इत्सोमपा एक इन्द्रः सुतपा विश्वायुः । अन्तर्देवान्मर्त्याँश्च ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ସୋମପା—ଏକମାତ୍ର; ଇନ୍ଦ୍ର ସୁତପା, ବିଶ୍ୱାୟୁଃ। ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ଓ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ରହେ।

Mantra 5

न यं शुक्रो न दुराशीर्न तृप्रा उरुव्यचसम् । अपस्पृण्वते सुहार्दम् ॥

ଉରୁବ୍ୟଚସ—ବିଶାଳ ଦୀପ୍ତ ବ୍ୟାପ୍ତିଯୁକ୍ତ—ତାଙ୍କୁ ନ ଶୁକ୍ର (ପ୍ରକାଶବଳ), ନ ଦୁରାଶୀ (ଦୁଷ୍ଟଇଚ୍ଛା), ନ ତୃପ୍ରା (ଆତ୍ମତୃପ୍ତ) କେହି ଅପସାରଣ କରିପାରେ; କାରଣ ସେ ସୁହାର୍ଦ—ସଦ୍‌ହୃଦୟ ଶକ୍ତି—ଅଟେ, ସତ୍ୟ ଗତିରୁ ଅପସ୍ପୃଣ୍ୱତେ (ବାହାର କରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ)।

Mantra 6

गोभिर्यदीमन्ये अस्मन्मृगं न व्रा मृगयन्ते । अभित्सरन्ति धेनुभिः ॥

ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆମଠାରୁ ମୃଗକୁ ଯେପରି ଶିକାରୀ ପଛୁଆଁ କରେ ସେପରି ମୃଗୟନ୍ତେ—ଶିକାର କରନ୍ତି—ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଧେନୁଭିଃ, ଗୋଭିଃ—ନିଜ ‘ଗୋ’ ସଦୃଶ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ସହ—ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅଭିତ୍ସରନ୍ତି, ଚାପ ଦିଅନ୍ତି।

Mantra 7

त्रय इन्द्रस्य सोमाः सुतासः सन्तु देवस्य । स्वे क्षये सुतपाव्नः ॥

ଦେବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ସୋମରସ—ସୁତ (ନିଷ୍ପିଡିତ) ସୋମ—ହେଉନ୍ତୁ। ସ୍ୱକ୍ଷୟେ, ନିଜ ଚେତନା-ନିବାସରେ, ସୁତପାବନ—ଅଭିଷୁତ ସାର ପାନ କରି ସେଇ ଆନନ୍ଦ-ଉନ୍ମାଦରେ ଆମ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା—ବିରାଜୁନ୍ତୁ।

Mantra 8

त्रयः कोशासः श्चोतन्ति तिस्रश्चम्वः सुपूर्णाः । समाने अधि भार्मन् ॥

ତିନି କୋଶ (ପାତ୍ର) ଟପଟପ କରି ଝରେ; ତିନି ଚମୂ (ପାନପାତ୍ର) ସୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ—ଏକେ ଆଧାର ଉପରେ। ଏଭଳି ଏକ ଆନନ୍ଦ ସମାନ ଆଧାରରେ କ୍ରମବଦ୍ଧ ମାପରେ ବଣ୍ଟିତ ହୁଏ, ଆରୋହଣ ପାଇଁ।

Mantra 9

शुचिरसि पुरुनिष्ठाः क्षीरैर्मध्यत आशीर्तः । दध्ना मन्दिष्ठः शूरस्य ॥

ତୁମେ ଶୁଚି; ବହୁ ନିଷ୍ଠାରେ ସ୍ଥାପିତ। ମଧ୍ୟରେ କ୍ଷୀର (ଦୁଧ) ସହ ମିଶିଥାଅ; ଦଧି (ଦହି) ସହ ଶୂର (ବୀର) ପାଇଁ ସର୍ବାଧିକ ମନ୍ଦିଷ୍ଠ—ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ—ହୁଅ। ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଜୟୀ କର୍ମ ପାଇଁ ଏହି ଉନ୍ମାଦ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।

Mantra 10

इमे त इन्द्र सोमास्तीव्रा अस्मे सुतासः । शुक्रा आशिरं याचन्ते ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମରସଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ—ତୀବ୍ର, ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ପିଷି ସୁତ କରାଯାଇଥିବା; ଶୁକ୍ର-ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ—ଆଶିର୍ (ମିଶ୍ରଣ/ସ୍ପଷ୍ଟୀକରଣ ପାଇଁ ସଂମିଶ୍ରଣ) ଚାହାନ୍ତି।

Mantra 11

ताँ आशिरं पुरोळाशमिन्द्रेमं सोमं श्रीणीहि । रेवन्तं हि त्वा शृणोमि ॥

ଆଶିର୍ ଓ ପୁରୋଳାଶ ସହ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଏହି ସୋମକୁ ଶ୍ରୀଣି (ମିଶ୍ରିତ/ଶୋଧିତ) କର; କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ରେବନ୍ତ—ସମୃଦ୍ଧି ଆଣୁଥିବା—ବୋଲି ଶୁଣେ।

Mantra 12

हृत्सु पीतासो युध्यन्ते दुर्मदासो न सुरायाम् । ऊधर्न नग्ना जरन्ते ॥

ହୃଦୟମାନଙ୍କ ଭିତରେ ପୀତ ଶକ୍ତିମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି—ସୁରାରେ ଦୁର୍ମଦ ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି; ସେମାନେ ନଗ୍ନ ଉଧର ପରି ଜଳି ଶୁଷ୍କ ହୁଅନ୍ତି।

Mantra 13

रेवाँ इद्रेवतः स्तोता स्यात्त्वावतो मघोनः । प्रेदु हरिवः श्रुतस्य ॥

ତୁମ ଆଶ୍ରୟରେ ଥିବା ସ୍ତୋତା ପ୍ରକାଶମୟ ସମୃଦ୍ଧିରେ ସତ୍ୟରୂପେ ଧନବାନ ହେଉ, ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର; ଏବଂ ହେ ହରିବଃ (କପିଳ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କର ଅଧିପତି), ଶ୍ରୁତ—ପ୍ରେରିତ ଶ୍ରବଣର କୀର୍ତ୍ତି ଆଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉ।

Mantra 14

उक्थं चन शस्यमानमगोररिरा चिकेत । न गायत्रं गीयमानम् ॥

ଘୋଷିତ ହେଉଥିବା ଉକ୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁଶକ୍ତି ଚିହ୍ନିପାରେ ନାହିଁ; ଗାୟିତ ହେଉଥିବା ଗାୟତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଧରିପାରେ ନାହିଁ—ଏହିପରି ସତ୍ୟ ସ୍ତୁତି ପ୍ରକାଶର ବୈରୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ।

Mantra 15

मा न इन्द्र पीयत्नवे मा शर्धते परा दाः । शिक्षा शचीवः शचीभिः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ଆମକୁ ଶୋଷି ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାହାଙ୍କୁ ଆମକୁ ସମର୍ପଣ କରିନାହିଁ; ଉଗ୍ର ଦଳକୁ ଆମକୁ ପରା ଦେଇନାହିଁ। ହେ ଶଚୀବଃ, ତୁମ ଶଚୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ।

Mantra 16

वयमु त्वा तदिदर्था इन्द्र त्वायन्तः सखायः । कण्वा उक्थेभिर्जरन्ते ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ସେଇ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ତୋ ପାଖକୁ ଆସୁଛୁ; ତୋକୁ ସଖା ଭାବେ ଖୋଜୁଥାଉ। କଣ୍ୱମାନେ ଉକ୍ଥ (ସ୍ତୁତି-ବଚନ) ଦ୍ୱାରା ତୋରେ ଜରି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

Mantra 17

न घेमन्यदा पपन वज्रिन्नपसो नविष्टौ । तवेदु स्तोमं चिकेत ॥

ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ! ସତ୍ୟକଥା, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତି ସବୁଠାରୁ ନୂତନ କର୍ମ (ଅପସଃ) କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହିଁ; ତୋର ଷ୍ଟୋମ (ସ୍ତୁତି-ଗୀତ) ମାତ୍ର ଜାଗୃତ ଭାବେ ଚିହ୍ନଟ ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟସାଧକ ହୁଏ।

Mantra 18

इच्छन्ति देवाः सुन्वन्तं न स्वप्नाय स्पृहयन्ति । यन्ति प्रमादमतन्द्राः ॥

ଦେବମାନେ ସୋମ ପିଷୁଥିବା (ସୁନ୍ୱନ୍ତ) କୁ ଇଚ୍ଛନ୍ତି; ସେମାନେ ନିଦ୍ରା ପାଇଁ ଲାଲସା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଅତନ୍ଦ୍ର ହୋଇ, ସେମାନେ ପ୍ରମାଦ ଦିଗକୁ ନୁହେଁ, ଜାଗୃତ ଅଧିପତ୍ୟର ଅବସ୍ଥା ଦିଗକୁ ଗତି କରନ୍ତି।

Mantra 19

ओ षु प्र याहि वाजेभिर्मा हृणीथा अभ्यस्मान् । महाँ इव युवजानिः ॥

ହେ ଷୁ, ବାଜ (ବଳର ସମୃଦ୍ଧି) ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଅଗ୍ରସର ହେ; ଆମକୁ ଅବହେଳା କରି ଦୂରେ ହଟିଯାଅ ନାହିଁ। ମହାନଙ୍କ ପରି, ଯୌବନର ବେଗ ଓ ନବଜୀବନଦାୟି ଶକ୍ତି ସହ ଆସ।

Mantra 20

मो ष्वद्य दुर्हणावान्त्सायं करदारे अस्मत् । अश्रीर इव जामाता ॥

ଆଜି ଦୁର୍ହଣାବାନ—ସହିବାକୁ କଠିନ ପ୍ରତିକୂଳ ଶକ୍ତି—ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମକୁ ଦୂରେ କରି ନ ଦେଉ; ଆନନ୍ଦହୀନ ଜାମାତାକୁ ଯେପରି ଦୂରେ ରଖାଯାଏ ସେପରି ନୁହେଁ। ବରଂ ଆମର ସଙ୍ଗତି (ସଂଯୋଗ/ସଂବାଦ)କୁ ସମୀପ ଓ ଶୁଭ ରଖ।

Mantra 21

विद्मा ह्यस्य वीरस्य भूरिदावरीं सुमतिम् । त्रिषु जातस्य मनांसि ॥

କାରଣ ଆମେ ଏହି ବୀରଙ୍କ ସୁମତିକୁ ଜାଣୁ—ଭୂରିଦାବରୀ, ବହୁ ଦାନକାରିଣୀ, ସମୃଦ୍ଧି ଖୋଲିଦେଉଥିବା। ଏବଂ ଯିଏ ତ୍ରିଷୁ ଜାତଃ—ତିନି ତଳ/ତ୍ରିଲୋକରେ ଜନ୍ମିତ—ତାଙ୍କର ମନୋଭାବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଜାଣୁ; ସେ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ସ୍ତରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ।

Mantra 22

आ तू षिञ्च कण्वमन्तं न घा विद्म शवसानात् । यशस्तरं शतमूतेः ॥

ହେ (ଇନ୍ଦ୍ର), ଏବେ କଣ୍ୱ-ପ୍ରେରିତ ଏହି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ଢାଳିଦିଅ; କାରଣ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆମେ କାହାକୁ ଜାଣୁନାହିଁ। ସେ ଅଧିକ ଯଶସ୍ବୀ—ଶତମୂତି, ଶତ ସହାୟ ଦେଇଥିବା ଶକ୍ତି।

Mantra 23

ज्येष्ठेन सोतरिन्द्राय सोमं वीराय शक्राय । भरा पिबन्नर्याय ॥

ହେ ସୋମପେଷକ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପେଷଣରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଆଣ—ବୀର, ଶକ୍ର ପାଇଁ। ଆର୍ୟ (ଉନ୍ନତ) ଶକ୍ତିରୂପେ ସେ ତାହା ପାନ କରୁ—ଆତ୍ମାକୁ ଊର୍ଧ୍ୱମୁଖୀ କରି ନେଇଯାଉଥିବା।

Mantra 24

यो वेदिष्ठो अव्यथिष्वश्वावन्तं जरितृभ्यः । वाजं स्तोतृभ्यो गोमन्तम् ॥

ଯେ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ଜ୍ଞାନୀ—ସେ ଜରିତୃମାନଙ୍କୁ ଅଶ୍ୱ-ସମୃଦ୍ଧ ବଳର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦିଏ, ଏବଂ ସ୍ତୋତୃମାନଙ୍କୁ ଗୋ-ସମୃଦ୍ଧ ପ୍ରଚୁରତା ଦିଏ: ପ୍ରଗତିର ବାଜ ଓ ପ୍ରକାଶମୟ ଜ୍ଞାନର କିରଣମାନ।

Mantra 25

पन्यम्पन्यमित्सोतार आ धावत मद्याय । सोमं वीराय शूराय ॥

ହେ ସୋମପୀଡକମାନେ, ସଦା-ମନୋହର ସୋମ ନେଇ ଏଠାକୁ ଧାଉଥାଅ—ଚେତନାର ମଦ ପାଇଁ; ବୀର ପାଇଁ, ଶୂର ପାଇଁ ସୋମ, ଯେପରି ଅନ୍ତର୍ୟୋଦ୍ଧା ବିଜୟୀ ବଳରେ ପ୍ରଜ୍ୱଲିତ ହେଉ।

Mantra 26

पाता वृत्रहा सुतमा घा गमन्नारे अस्मत् । नि यमते शतमूतिः ॥

ବୃତ୍ରହା ଇନ୍ଦ୍ର ପୀଡିତ ସୋମ ପାନ କରୁନ୍ତୁ ଏବଂ ଆସୁନ୍ତୁ—ହଁ, ଆମଠାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ ଏଭଳି ଆସୁନ୍ତୁ; ତେବେ ଶତଗୁଣ ସହାୟତା ଆମ ଅନ୍ତରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ।

Mantra 27

एह हरी ब्रह्मयुजा शग्मा वक्षतः सखायम् । गीर्भिः श्रुतं गिर्वणसम् ॥

ଏଠାକୁ, ଏଠାକୁ—ବ୍ରହ୍ମବାଣୀ ସହ ଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱ ମିତ୍ର, ବଳବାନଙ୍କୁ ଆଣୁନ୍ତୁ; ଆମ ଗୀତଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୁତିରେ ପ୍ରକାଶିତ, ଗୀର୍ବାଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ—ସ୍ତୁତି ସ୍ୱୀକାରକୁ।

Mantra 28

स्वादवः सोमा आ याहि श्रीताः सोमा आ याहि । शिप्रिन्नृषीवः शचीवो नायमच्छा सधमादम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ସ୍ୱାଦୁ ସୋମପାନମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଏଠାକୁ ଆସ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୁଦ୍ଧିକୃତ ସୋମପାନମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସ। ହେ ଶିପ୍ରିନ୍ (ଦୃଢ଼ ଜହ୍ନୁବାନ), ଋଷି-ସଦୃଶ, ଶଚୀବ (କାର୍ଯ୍ୟସାଧକ ଶକ୍ତିର ଅଧିପତି)—ଆମର ଏହି ସାଧାରଣ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ତଃସଧମାଦ (ସାମୂହିକ ଯଜ୍ଞ-ଭୋଜନ) ପାଖକୁ ଆସ।

Mantra 29

स्तुतश्च यास्त्वा वर्धन्ति महे राधसे नृम्णाय । इन्द्र कारिणं वृधन्तः ॥

ଏବଂ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ଯେ ସ୍ତୁତିମାନେ ତୁମକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି—ମହା ରାଧସ୍ (ସମୃଦ୍ଧି/ଦାନ) ଓ ନୃମ୍ଣ (ପୁରୁଷାର୍ଥମୟ ବଳ) ପାଇଁ—ସେହି ସ୍ତୁତିମାନେ ତୁମକୁ ସୁଦୃଢ଼ କରି, ଆମ ଭିତରେ ତୁମକୁ କର୍ତ୍ତା ଓ ସିଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି।

Mantra 30

गिरश्च यास्ते गिर्वाह उक्था च तुभ्यं तानि । सत्रा दधिरे शवांसि ॥

ହେ ଗିର୍ୱାହ (ପବିତ୍ର ବାଣୀର ବାହକ)! ତୁମର ଗିରଃ (ଗୀତ) ଓ ଉକ୍ଥ (ସ୍ତୁତି-ହିମ୍ନ) — ସେଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ଏକାସାଥି ଦୃଢ଼ଭାବେ ଶବାଂସି (ବଳ-ଶକ୍ତିମାନ) ସ୍ଥାପନ କରିଛି: ବିଜୟକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଊର୍ଜାମାନ।

Mantra 31

एवेदेष तुविकूर्मिर्वाजाँ एको वज्रहस्तः । सनादमृक्तो दयते ॥

ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ତୁବିକୂର୍ମି—ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧାଉଥିବା—ଏକମାତ୍ର ବଜ୍ରହସ୍ତ, ବଳର ବାଜମାନେ (ବିଜୟ-ଶକ୍ତି) ପ୍ରକାଶ କରେ; ସନାତନକାଳରୁ ଅକ୍ଷତ ରହି ସେ ନିଜ ଦାନ ବଣ୍ଟନ କରେ।

Mantra 32

हन्ता वृत्रं दक्षिणेनेन्द्रः पुरू पुरुहूतः । महान्महीभिः शचीभिः ॥

ପୁରୁହୂତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦକ୍ଷିଣ ହାତର ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରକୁ ସଂହାର କରେ; ମହା ଶଚୀମାନେ (ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଶକ୍ତି) ଦ୍ୱାରା ସେ ମହାନ—ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ଆବରଣକାରୀ ଉପରେ ଋତ (ସତ୍ୟ-ବ୍ୟବସ୍ଥା)ର ବିଜୟ ସ୍ଥାପନ କରେ।

Mantra 33

यस्मिन्विश्वाश्चर्षणय उत च्यौत्ना ज्रयांसि च । अनु घेन्मन्दी मघोनः ॥

ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ଚର୍ଷଣୟଃ (ଜନସମୁଦାୟ) ଏବଂ ଚ୍ୟୌତ୍ନା (ଚଳିତ ଶକ୍ତି) ଓ ଜ୍ରୟାଂସି (ତ୍ୱରିତ ଧାରା) ସମ୍ମତ ହୋଇ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି—ସେଇ ମଘୋନ, ଉଲ୍ଲସିତ ଦାତା, ସମୃଦ୍ଧିର ସ୍ୱାମୀ ହୁଏ।

Mantra 34

एष एतानि चकारेन्द्रो विश्वा योऽति शृण्वे । वाजदावा मघोनाम् ॥

ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧିଛନ୍ତି—ଯିଏ ସାଧାରଣ ଶ୍ରବଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତି; ସେ ବାଜର ଦାତା, ମଘବାନମାନଙ୍କ (ଉଦାର ଦାତାମାନଙ୍କ) ସମୃଦ୍ଧ ଦାନର ବିତରକ।

Mantra 35

प्रभर्ता रथं गव्यन्तमपाकाच्चिद्यमवति । इनो वसु स हि वोळ्हा ॥

ସେ ଗବ୍ୟନ୍ତ (ଗୋ/କିରଣ ଖୋଜୁଥିବା) ରଥକୁ ଆଗେଇ ଆଣନ୍ତି, ଏବଂ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ସେ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସେ ବଳବାନ, ଶୁଭ ଧନ—ନିଶ୍ଚୟ ସେଇ ଆମକୁ ବୋହି ପାର କରାଉଥିବା ବାହକ।

Mantra 36

सनिता विप्रो अर्वद्भिर्हन्ता वृत्रं नृभिः शूरः । सत्योऽविता विधन्तम् ॥

ବିଜୟୀ ଓ ପ୍ରେରିତ ଋଷି, ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ସହ ଏବଂ ନରଶୌର୍ୟ ସହ, ସେ ବୃତ୍ର (ଆବରଣକର୍ତ୍ତା)କୁ ସଂହାର କରନ୍ତି; ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପ ଭାବେ, ଯେ ଯଜ୍ଞବିଧି/ଅର୍ପଣକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବିଧାନ କରେ, ତାହାର ସେ ରକ୍ଷକ।

Mantra 37

यजध्वैनं प्रियमेधा इन्द्रं सत्राचा मनसा । यो भूत्सोमैः सत्यमद्वा ॥

ହେ ପ୍ରିୟମେଧମାନେ, ସଦା ଅଗ୍ରସର ମନ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମନରେ ଯଜ୍ଞ କର; ଯେ ସୋମ-ବଳଦ୍ୱାରା ସତ୍ୟମଦ—ସତ୍ୟାନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମତ୍ତ—ହୁଏ।

Mantra 38

गाथश्रवसं सत्पतिं श्रवस्कामं पुरुत्मानम् । कण्वासो गात वाजिनम् ॥

ହେ କଣ୍ୱମାନେ, ଗାଥାରେ ଯାହାଙ୍କ ଯଶ ଶ୍ରବଣ ହୁଏ—ସତ୍ପତି, ଶ୍ରବସ୍କାମ, ପୁରୁତ୍ମାନ—ତାଙ୍କୁ ଗାଅ; ବାଜ ଆଣୁଥିବା ବାଜିନ, ପରାକ୍ରମୀଙ୍କୁ ଗାଅ।

Mantra 39

य ऋते चिद्गास्पदेभ्यो दात्सखा नृभ्यः शचीवान् । ये अस्मिन्काममश्रियन् ॥

ଯେ ଋତେ ଚିତ୍ ଗାସ୍ପଦଗୁଡ଼ିକ ବିନା ମଧ୍ୟ, ସଖା ହୋଇ ବୀର ନରମାନଙ୍କୁ ଗା (କିରଣ) ଦାନ କରନ୍ତି—ଶଚୀବାନ ଇନ୍ଦ୍ର—ସେମାନଙ୍କୁ, ଯେମାନେ ଏହି କାମରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି।

Mantra 40

इत्था धीवन्तमद्रिवः काण्वं मेध्यातिथिम् । मेषो भूतोऽभि यन्नयः ॥

ହେ ଅଦ୍ରିବଃ (ପେଷଣଶିଳାଧାରୀ), ଏଭଳି ତୁମେ ଧୀମନ୍ତ କାଣ୍ୱ—ମେଧ୍ୟ ଅତିଥି—କୁ ନିଜ ପାଖକୁ ନେଇଆସ; ମେଷ (ଆଗୁଆ ଆକ୍ରମଣ-ଶକ୍ତି) ହୋଇ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାକୁ ସମ୍ମୁଖ ସଂଘର୍ଷରେ ଟାଣିନେଉଛ।

Mantra 41

शिक्षा विभिन्दो अस्मै चत्वार्ययुता ददत् । अष्टा परः सहस्रा ॥

ଏହା ଶିଖ, ଜାଣ: ବିଭିନ୍ଦୁ ତାକୁ ଚାରି ଅୟୁତ (ଚାରି ଦଶସହସ୍ର) ଦେଲା; ଏବଂ ତାହାର ପରେ ଆଠ ସହସ୍ର (ଆଠ ହଜାର) ମଧ୍ୟ—ଇନ୍ଦ୍ରବଳ ସନ୍ନିହିତ ଥିଲେ ଦାନଶକ୍ତି ଏଭଳି ବଢ଼େ।

Mantra 42

उत सु त्ये पयोवृधा माकी रणस्य नप्त्या । जनित्वनाय मामहे ॥

ଏବଂ ସେହି ପୟୋବୃଧାଃ (କ୍ଷୀର/ପୋଷକ ମାଧୁର୍ୟ ବଢ଼ାଇବାଳେ) ରଣସ୍ୟ ନାପ୍ତ୍ୟ (ଆନନ୍ଦ ଓ ଯୁଦ୍ଧର ବଂଶପରମ୍ପରା)ରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅଭାବୀ ନୁହନ୍ତି; ଜନିତ୍ୱନାୟ (ନବଜନ୍ମ/ଭବନ-ଶକ୍ତି) ପାଇଁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁ, ଆହ୍ୱାନ କରୁ।