Sukta 39

Mantra 1

यो वां परिज्मा सुवृदश्विना रथो दोषामुषासो हव्यो हविष्मता । शश्वत्तमासस्तमु वामिदं वयं पितुर्न नाम सुहवं हवामहे ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ, ତୁମମାନଙ୍କର ସର୍ବତ୍ର ଗତିଶୀଳ, ସୁମୋଡ଼ ନେଉଥିବା ରଥ—ରାତ୍ରି ଓ ଉଷାବେଳେ ହବିଷ୍ମାନ୍ ଯଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ—ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ ଗତି ପ୍ରତି ଆମେ ଏଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ; ପିତାଙ୍କ ନାମରେ ଯେପରି ପୁକାର ହୁଏ, ସେପରି ନିଶ୍ଚିତ ଓ ଶୁଭ ଆହ୍ୱାନରେ ଆମେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ହବାମହେ।

Mantra 2

चोदयतं सूनृताः पिन्वतं धिय उत्पुरंधीरीरयतं तदुश्मसि । यशसं भागं कृणुतं नो अश्विना सोमं न चारुं मघवत्सु नस्कृतम् ॥

ସୂନୃତା (ପ୍ରକାଶମୟ ସତ୍ୟବାଣୀ)ର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କର; ଆମ ଧିକୁ ପୋଷ; ପୁରନ୍ଧି—ପ୍ରେରିତ ବୁଦ୍ଧିର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନମାନ—ଉତ୍ଥାପନ କରି ପ୍ରବାହିତ କର—ଏହି ଆମ ଇଚ୍ଛା। ହେ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ, ଆମ ପାଇଁ ଯଶ ଆଣୁଥିବା ଭାଗ ଗଢ଼; ଦାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପିଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ମନୋହର ସୋମ (ସୋମରସ) ପରି।

Mantra 3

अमाजुरश्चिद्भवथो युवं भगोऽनाशोश्चिदवितारापमस्य चित् । अन्धस्य चिन्नासत्या कृशस्य चिद्युवामिदाहुर्भिषजा रुतस्य चित् ॥

ନିର୍ବଳଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଭାଗ୍ୟ ହେଉଛ; ଧନହୀନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ରକ୍ଷକ-ଉଦ୍ଧାରକ, ଅବହେଳିତଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ହେ ନାସତ୍ୟଦ୍ୱୟ, ଅନ୍ଧଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, କ୍ଷୀଣ ଓ ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ—ହଁ, ଆହତଙ୍କ ରୁତ (ବେଦନାଭରା ଆର୍ତ୍ତନାଦ) ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଭିଷଜ (ବୈଦ୍ୟ) ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

Mantra 4

युवं च्यवानं सनयं यथा रथं पुनर्युवानं चरथाय तक्षथुः । निष्टौग्र्यमूहथुरद्भ्यस्परि विश्वेत्ता वां सवनेषु प्रवाच्या ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ଚ୍ୟବାନଙ୍କୁ ଯେପରି ରଥକୁ ପୁନଃ ଗଢ଼ାଯାଏ ସେପରି ପୁନର୍ଗଢ଼ି, ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଯୁବକ କରିଦେଲ। ଏବଂ ସବୁ ଦିଗରୁ ଘେରିଥିବା ଜଳମଧ୍ୟରୁ ତୁଗ୍ର୍ୟଙ୍କୁ ତୁମେ ଉଦ୍ଧାର କଲ; ତୁମ ଏହି କର୍ମଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ସବନ (ସୋମ-ପୀଡନ)ରେ ପ୍ରଖ୍ୟାପିତ ହେବାଯୋଗ୍ୟ।

Mantra 5

पुराणा वां वीर्या प्र ब्रवा जनेऽथो हासथुर्भिषजा मयोभुवा । ता वां नु नव्याववसे करामहेऽयं नासत्या श्रदरिर्यथा दधत् ॥

ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପୁରାତନ ବୀର୍ୟକର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଘୋଷ କରୁଛି; ଏହିପରି ତୁମେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଭିଷଜ (ଚିକିତ୍ସକ) ହୋଇଛ। ସେହି ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ—ସଦା ନବୀନ—ଆମେ ଏବେ ସହାୟତାରୂପେ ଗଢ଼ୁଛୁ, ଯେପରି ଏଠାରେ, ହେ ନାସତ୍ୟମାନେ, ସତ୍ୟରୂପେ ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କରୁଥିବା ଯଜ୍ଞଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସ୍ଥାପନ କର।

Mantra 6

इयं वामह्वे शृणुतं मे अश्विना पुत्रायेव पितरा मह्यं शिक्षतम् । अनापिरज्ञा असजात्यामतिः पुरा तस्या अभिशस्तेरव स्पृतम् ॥

ଏହା ମୋର ଆହ୍ୱାନ—ମୋ କଥା ଶୁଣ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ; ପୁତ୍ର ପାଇଁ ପିତାମାନେ ଯେପରି, ସେପରି ମୋତେ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ ଓ ପୋଷଣ କର। ଆଶ୍ରୟହୀନ ଅଜ୍ଞାନ, ଅସଜାତୀୟତାର ଭ୍ରମ, ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ମୋପରେ ଆସିଛି; ତାହାର ଶତ୍ରୁତାଭରା ପୀଡାରୁ ମୋତେ ତଳଦିଗରୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରି ବାହାର କର।

Mantra 7

युवं रथेन विमदाय शुन्ध्युवं न्यूहथुः पुरुमित्रस्य योषणाम् । युवं हवं वध्रिमत्या अगच्छतं युवं सुषुतिं चक्रथुः पुरंधये ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ତୁମେ ରଥରେ ବିମଦାୟ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ କନ୍ୟାକୁ—ପୁରୁମିତ୍ରସ୍ୟ ଯୋଷଣାକୁ—ଆଣିଲ। ତୁମେ ବଧ୍ର୍ୟଶ୍ୱର ପତ୍ନୀର ହବକୁ ଆସିଲ; ପୁରଂଧୀ ପାଇଁ ସୁଷୁତି (ସୁଜନ୍ମ) ତୁମେ କରିଦେଲ—ଏଭଳି ତୁମ ଉପକାର ମନୁଷ୍ୟର ଗୁଞ୍ଜଳିତ ଭାଗ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରେ।

Mantra 8

युवं विप्रस्य जरणामुपेयुषः पुनः कलेरकृणुतं युवद्वयः । युवं वन्दनमृश्यदादुदूपथुर्युवं सद्यो विश्पलामेतवे कृथः ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଯେ ବିପ୍ର ଜରାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲା, ତାକୁ ତୁମେ ପୁନଃ ଯୌବନ ଫେରାଇଦେଲ; ତାକୁ ଆଉଥରେ ଯୁବ କରିଦେଲ। ବନ୍ଦନକୁ ତୁମେ ବୃକର ଗ୍ରାସରୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲ; ବିଶ୍ପଲାକୁ ତୁମେ ସଦ୍ୟ ଗମନଯୋଗ୍ୟ କରିଦେଲ—ଏଭଳି ତୁମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ଶକ୍ତି ପୁନଃସ୍ଥାପନ କର।

Mantra 9

युवं ह रेभं वृषणा गुहा हितमुदैरयतं ममृवांसमश्विना । युवमृबीसमुत तप्तमत्रय ओमन्वन्तं चक्रथुः सप्तवध्रये ॥

ହେ ବୃଷଣ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା, ମୃତ ସମାନ ରେଭକୁ ତୁମେ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲ। ଅତ୍ରି ପାଇଁ ଋବୀସକୁ—ଏବଂ ତପ୍ତ (ଦଗ୍ଧ) ହୋଇଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ—ଓମନ୍ୱନ୍ତ (ରକ୍ଷିତ, ଅଖଣ୍ଡ) କରିଦେଲ; ସପ୍ତବଧ୍ର୍ୟକୁ ତୁମେ ସୁରକ୍ଷା ଓ ସମ୍ୟକ୍ ଶ୍ୱାସରେ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କଲ।

Mantra 10

युवं श्वेतं पेदवेऽश्विनाश्वं नवभिर्वाजैर्नवती च वाजिनम् । चर्कृत्यं ददथुर्द्रावयत्सखं भगं न नृभ्यो हव्यं मयोभुवम् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ତୁମେ ପେଦୁଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତ ଅଶ୍ୱ ଦେଲ—ନବ ବାଜରେ ଓ ନବ୍ବେ ବାଜରେ ମଧ୍ୟ ବିଜୟୀ, ସମୃଦ୍ଧି ବହନକାରୀ ବାଜିନ। ତୁମେ ଚର୍କୃତ୍ୟ (ଦ୍ରୁତ ଧାଉଥିବା) ସହାୟକ, ଆଗକୁ ଚାଳନ କରୁଥିବା ସଖାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲ—ଭଗଙ୍କ ଭାଗ ପରି; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହବ୍ୟ, ଯାହା ମୟୋଭୁ (ଆନନ୍ଦଦାୟକ) ହୁଏ।

Mantra 11

न तं राजानावदिते कुतश्चन नांहो अश्नोति दुरितं नकिर्भयम् । यमश्विना सुहवा रुद्रवर्तनी पुरोरथं कृणुथः पत्न्या सह ॥

ହେ ରାଜନ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଅଦିତିର ବିସ୍ତୃତତାର ପୁତ୍ରଦ୍ୱୟ, ତାକୁ କୌଣସି ଦିଗରୁ ଆଂହସ୍ (ସଙ୍କଟ) ସ୍ପର୍ଶ କରେନାହିଁ; ଦୁରିତ (ବାଙ୍କା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ) ନୁହେଁ, କୌଣସି ଭୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ—ଯାହାକୁ ତୁମେ, ସୁହବ (ସହଜେ ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ), ରୁଦ୍ରବର୍ତନୀ (ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପଥରେ ଗତିଶୀଳ) ହୋଇ, ପତ୍ନ୍ୟା (ଦେବୀ-ଶକ୍ତି) ସହିତ ପୁରୋରଥ (ଆଗେ ନେଇଯାଉଥିବା ରଥ) କର।

Mantra 12

आ तेन यातं मनसो जवीयसा रथं यं वामृभवश्चक्रुरश्विना । यस्य योगे दुहिता जायते दिव उभे अहनी सुदिने विवस्वतः ॥

ସେହି ରଥ ସହ ଆସ—ମନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରୁତ—ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ; ଯେ ରଥକୁ ଋଭୁମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି। ତାହାର ଯୋଗରେ ଦିବଃ ଦୁହିତା (ଦ୍ୟୌର କନ୍ୟା) ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ସୁଦିନ (ଶୁଭ ଆଲୋକ)ରେ ଦୀପ୍ତ, ଉଭେ ଅହନୀ (ଦୁଇ ଦିନ) ପ୍ରକଟ ହୁଏ।

Mantra 13

ता वर्तिर्यातं जयुषा वि पर्वतमपिन्वतं शयवे धेनुमश्विना । वृकस्य चिद्वर्तिकामन्तरास्याद्युवं शचीभिर्ग्रसिताममुञ्चतम् ॥

ସେଇ ଜୟପଥରେ ତୁମେ ଆସି ପର୍ବତକୁ ଚିରିଦେଲ; ହେ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ, ଶୟୁ ପାଇଁ ସମୃଦ୍ଧିର ଧେନୁକୁ ତୁମେ ପୁଷ୍ଟ କରି ଫୁଲାଇଦେଲ। ନେଆର ମୁହଁର ଭିତରୁ ମଧ୍ୟ—ତୁମ ଶଚୀ, ଫଳଦାୟକ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା—ଗିଳିଯାଇଥିବା ବଟେରକୁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲ।

Mantra 14

एतं वां स्तोममश्विनावकर्मातक्षाम भृगवो न रथम् । न्यमृक्षाम योषणां न मर्ये नित्यं न सूनुं तनयं दधानाः ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୋମକୁ ଆମେ ଗଢ଼ିଛୁ—ଭୃଗୁମାନେ ଯେପରି ରଥ ଗଢ଼ନ୍ତି। ଆମେ ଏହାକୁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରି ଦୀପ୍ତ କରିଛୁ; ଯେପରି ଯୁବତୀ ପ୍ରିୟ ପାଇଁ ନିଜକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରେ; ଯେପରି କେହି ନିତ୍ୟ ପୁତ୍ରକୁ—ପ୍ରିୟ ତନୟକୁ—ଅନ୍ତରେ ଧାରଣ କରେ।