Adhyaya 39: Shukra’s Curse on King Danda and Andhaka’s Challenge to Shiva

Verse 1

इति श्रीवामनपुराणे अष्टात्रिंशो ऽध्यायः दण्डक उवाच एतस्मिन्नन्तरे बाले यक्षासुरसुते शुभे समागते हरं द्रष्टुं श्रीकण्ठं योगिनां वरम्

ဤသို့ဖြင့် သီရိဝာမနပုရာဏ၏ သုံးဆယ့်ရှစ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။ ဒဏ္ဍကက ဆိုသည်မှာ—ထိုအချိန်တွင် ယက္ခနှင့် အသူရတို့၏ သမီးဖြစ်သော မင်္ဂလာရှိသည့် မိန်းကလေးနှစ်ဦး ရောက်လာ၍ ယောဂီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဟရ၊ သီရိကဏ္ဌကို ဖူးမြင်ရန် လာကြ၏။

Verse 2

ददृशाते परिम्लानसंशुष्ककुसुमं विभुम् बहुनिरमालल्यसंयुक्तं गते तस्मिन् ऋतध्वजे

ထိုအခါ သူတို့သည် အရှင်ကြီးကို မြင်ကြသည်။ ပန်းများသည် ညှိုးနွမ်း၍ ခြောက်သွေ့နေပြီး၊ ပန်းကုံးအဟောင်းများနှင့် ပန်းအကျန်အကြွင်းများစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုအချိန်၌ ဣတဓွဇသည် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖြစ်သည်။

Verse 3

ततस्तं वीक्ष्य देवेशं ते उभे अपि कन्यके स्नापयेतां विधानेन पूजयेतामहर्निशम्

ထို့နောက် နတ်တို့၏အရှင်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ထုံးတမ်းအတိုင်း ရေချိုးပေးကာ နေ့ညမပြတ် ပူဇော်ကန်တော့ကြသည်။

Verse 4

ताभ्यां स्थिताभ्यां तत्रैव ऋषिपभ्यागमद् वनम् द्रष्टुं श्रिकण्ठमव्यक्तं गालवो नाम नामतः

မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေစဉ်၊ အဝိယက္တဖြစ်သော သရီကဏ္ဌကို တွေ့မြင်လို၍ ရှင်မုနိတစ်ပါးက တောသို့ ရောက်လာသည်။ ထိုရဟန်း၏ အမည်မှာ ဂာလဝ ဖြစ်သည်။

Verse 5

स दृष्ट्वा कन्यकायुग्मं कस्येदमिति चिन्तयन् प्रविवेश शुचिः स्नात्वा कालिन्द्या विमले जले

သူသည် မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို မြင်၍ «ဤသူတို့သည် ဘယ်သူ၏သူများနည်း» ဟု စဉ်းစားကာ သန့်ရှင်းစွာ ဝင်ရောက်သည်။ ထို့နောက် ကာလိန္ဒီမြစ်၏ အပြစ်ကင်းသန့်စင်သော ရေတွင် ရေချိုး၍ သန့်စင်ကာ ဆက်လက်သွားသည်။

Verse 6

ततो ऽनुपूजयामास श्रीकण्ठं गालवो मुनिः गायेते सुस्वरं गीतं यक्षासुरसुते ततः

ထို့နောက် မုနိ ဂာလဝသည် သရီကဏ္ဌကို ထုံးတမ်းအတိုင်း သေချာစွာ ပူဇော်ကန်တော့하였다။ ထိုအခါ ယက္ခနှင့် အသူရတို့၏ သမီးနှစ်ဦးသည် သာယာလှပသော အသံဖြင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုကြသည်။

Verse 7

ततः स्वरं समाकर्ण्य गालवस्ते अजानत गन्धर्वकन्येक चैते संदेहो नात्र विद्यते

ထို့နောက် အသံကိုကြားသော် ဂါလဝသည် အစတွင် မည်သည့်နေရာမှလာသည်ကို မသိသော်လည်း နားလည်သွားသည်—“ဤတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗ မိန်းကလေးများပင် ဖြစ်ကြသည်၊ သံသယမရှိ” ဟု။

Verse 8

संपूज्य देवमीशानं गालवस्तु विधानतः कृतजप्यः समध्यास्ते कन्याभ्यामबिवादितः

နည်းလမ်းတော်တော်ကန်ကန်ဖြင့် ဣရှာန (Īśāna) ဘုရားကို ပူဇော်ပြီးနောက် ဂါလဝသည် သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း မန္တန်ရွတ်ဖတ် (japa) ပြုကာ သမาธိထိုင်လေသည်။ ထိုအခါ မိန်းကလေးနှစ်ဦးက လေးစားစွာ နမസ്കာရပြုကြ၏။

Verse 9

ततः पप्रच्छ स मुनिः कन्यके कस्य कथ्यताम् कुलालङ्कारणे भक्तियुक्ते भवस्य हि

ထို့နောက် မုနိသည် မိန်းကလေးတို့အား မေးလေသည်—“အို ကညာတို့၊ ပြောကြပါလော့၊ သင်တို့သည် မည်သူ၏သူများနည်း။ သင်တို့သည် မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုး၏ အလှဆင်တန်ဆာကဲ့သို့ တင့်တယ်၍၊ ဘဝ (Bhava) အရှင်—ရှီဝ (Śiva)—အပေါ် သစ္စာနှင့် ဘက္တိပြည့်ဝကြသည်” ဟု။

Verse 10

तमूचतुर्मुनिश्रेष्ठं याथातथ्यं शुभानने जातो विदितवृत्तान्तो गालवस्तपतां वरः

ထို့နောက် မျက်နှာသွင်ပြင်မင်္ဂလာရှိသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် မုနိအထူးမြတ်ထံသို့ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အတိအကျအတိုင်း ပြောကြားလေသည်။ တပသီတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ဂါလဝသည် အကြောင်းအရာအားလုံးကို သိရှိကာ နားထောင်၍ နားလည်လေ၏။

Verse 11

समुष्य तत्र रजनीं ताभ्यां संपूजितो मुनिः प्रातरुत्थाय गौरीसं संपूज्य च विधानतः

ထိုနေရာ၌ တစ်ညတာ နေထိုင်ပြီးနောက် မုနိသည် မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ သင့်တော်သော ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်းကို ခံယူလေသည်။ နံနက်၌ ထ၍ သတ်မှတ်ထားသည့် ပူဇော်နည်းအတိုင်း ဂေါရီရှ (Gaurīśa)—ဂေါရီ၏ အရှင်—ကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 12

ते उपेत्याब्रवीद्यास्ये पुष्करारण्यमुत्तमम् आमन्त्रयामि वां कन्ये समनुज्ञातुमर्हथः

သူတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ထိုသူက ပြောသည်– «ငါသည် အထူးမြတ်သော ပုရှ္ကရ တောသို့ သွားမည်။ အို မိန်းကလေးတို့၊ ငါသည် သင်တို့ထံမှ ခွင့်တောင်း၍ ထွက်ခွာလိုသည်; သင်တို့သည် ခွင့်ပြုသင့်သည်»။

Verse 13

ततस्ते ऊचतुर्ब्रहन् दुर्लभं दर्शनं तव किमर्थं पुष्करारण्यं भवान् यास्यत्यथादरात्

ထို့နောက် သူတို့က ပြောကြသည်– «အို ဘြာဟ္မဏ၊ သင်၏ မြင်တွေ့ခြင်းသည် အလွန်ရှားပါး၏။ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် သင်သည် ထိုမျှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပုရှ္ကရ တောသို့ သွားလိုသနည်း»။

Verse 14

ते उवाच महातेजा महत्कार्यसमन्वितः कार्तिकी पुण्यदा भाविमासान्ते पुष्करेषु हि

တောက်ပကြီးမြတ်သူက အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ရပ်ကို ရည်ရွယ်၍ ပြန်လည်ဆိုသည်– «ကာရ္တိကီ (ကာရ္တိက လ၏ သာသနာရေး အကျင့်/ကာလ) သည် လကုန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည်၊ ကုသိုလ်ပေးသော အရာဖြစ်၍ ပုရှ္ကရ၌ပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 15

ते ऊचतुर्वयं यामो भवान् यत्र गमिष्यति न त्वया स्म विना ब्रह्मन्निह चस्थातुं हि शक्नुवः

သူတို့က ပြောကြသည်– «သင်သွားမည့် နေရာတိုင်းသို့ ကျွန်ုပ်တို့လည်း သွားမည်။ သင်မရှိလျှင် အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဤနေရာ၌ နေရန် မတတ်နိုင်ပါ»။

Verse 16

बाढमाह ऋषिश्रेष्ठस्ततो नत्वा महेश्वरम् गते ते ऋषिणा सार्द्धू पुष्करारण्यमादरात्

ထို့နောက် ရှိသမျှအထဲမှ အကောင်းဆုံး ရှိသီက «ကောင်းပြီ» ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ကို ဦးချပြီး၊ ထိုရှိသီနှင့်အတူ ထွက်ခွာကာ လေးစားစွာဖြင့် ပုရှ္ကရ တောသို့ သွားကြသည်။

Verse 17

तथान्ये ऋषयस्तत्र समायाताः सहस्रशः पार्थिवा जानपद्याश्च मुक्त्वैकं तमृतध्वजम्

ထိုနည်းတူ အခြားရသီများလည်း ထောင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ မင်းများနှင့် ဒေသအုပ်ချုပ်သူများလည်း လာကြသော်လည်း တစ်ဦးတည်းဖြစ်သော Ṛtadhvaja ကိုသာ ချန်ထားခဲ့ကြ၏။

Verse 18

ततः स्नाताश्च कार्तिक्यामृषयः पुष्करेष्वथ राजानश्च महाभागा नाभागेक्ष्वाकुसंयुताः

ထို့နောက် ကာရ္တိက လတွင် ရသီများသည် ပုရှ္ကရများ၌ ရေချိုးကြ၏။ ကံကောင်းသော မင်းများလည်း Nābhāga နှင့် Ikṣvāku တို့နှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပူဇော်ပွဲကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။

Verse 19

गालवो ऽपि समं ताभ्यां कन्यकाभ्यामवातरत् स्नातुं स पुष्करे तीर्थे मध्यमे धनुषाकृतौ

ဂါလဝ (Galava) လည်း ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့်အတူ ဆင်းသက်၍ ပုရှ္ကရ၏ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (tīrtha) တွင် ရေချိုးရန် သွား၏—အလယ်ပုရှ္ကရ၊ မြားတံကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသောနေရာ၌။

Verse 20

निमग्नश् चापि ददृशे महामत्स्यं जलेशयम्ष बह्वीभिर्मत्स्यकन्याभिः प्रीयमाणं पुनः पुनः

ရေထဲ၌ နှစ်မြုပ်နေစဉ် သူသည် ရေထဲတွင် အိပ်စက်နေသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်၏။ ငါးမိန်းကလေးများ အများအပြားက ထပ်ခါထပ်ခါ ပျော်ရွှင်စေကာ စောင့်ရှောက်နေကြ၏။

Verse 21

स ताश्चाह तिमिर्मुग्धाः यूयं धर्मं न जानथ जनापवादं घोरं हि न शक्तः सोढुमुल्बणम्

သူက သူတို့အား ပြော၏—“အမှောင်ကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော သင်တို့သည် ဓမ္မကို မသိကြ။ လူထု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်တင်ပြောဆိုမှုကို မည်သူမျှ မခံနိုင်ကြ” ဟု။

Verse 22

तास्तमूचुर्महामत्स्यं किं न पस्यसि गालवम् तापसं कन्यकाभ्यां वै विचरन्तं यथेच्छया

သူတို့က ငါးကြီးမဟာကို ပြောကြသည်– «ကန်ယာနှစ်ယောက်နှင့်အတူ စိတ်ကြိုက်လှည့်လည်နေသော တပသီ ဂာလဝ (Gālava) ကို မမြင်ဘူးလား?»

Verse 23

यद्यसावपि धर्मात्मा न बिभेति तपोधनः जनापवादात् तत्किं त्वं बिभेषु जलमध्यगः

«သူသည် ဓမ္မစိတ်ရှိ၍ တပဿာဓနကြွယ်ဝသူဖြစ်လျက် လူထုအပြစ်တင်စကားကို မကြောက်လျှင်၊ ရေထဲအလယ်၌ နေသော သင်က ဘာကြောင့် ကြောက်နေရသနည်း?»

Verse 24

ततस्ताश्चाह स तिमिर्नैष वेत्ति तपोधनः रागान्धो नापि च भयं विजानाति सुबालिशः

ထို့နောက် ငါးက သူတို့အား ပြောသည်– «ဤတပသီသည် အမှောင်ကြောင့် မသိနားမလည်။ ရာဂကြောင့် မျက်စိကန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ အလွန်မိုက်မဲသူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကိုတောင် မသိတတ်»

Verse 25

तच्छ्रुत्वा मत्स्यवचनं गालवो व्रीडया युतः नोत्तत्तार निमग्नो ऽपि तस्थौ स विजितेन्द्रियः

ငါး၏စကားကို ကြားသော် ဂာလဝသည် အရှက်တရားဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော်လည်း မထလာ။ အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်သူဖြစ်၍ ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေ하였다။

Verse 27

स्नात्वा ते अपि रम्भोरु समुत्तीर्य तटे स्थिते प्रतीक्षन्त्यौ मुनिवरं तद्दर्शनसमुत्सुके / 39.26 वृत्ता च पुष्करे यात्रा गता लोका यथागतम् ऋषयः पार्थिवाश्चान्ये नाना जानपदस्तदा

ရေချိုးပြီးနောက် ပေါင်သွယ်သွယ်သော မိန်းမနှစ်ယောက်လည်း ရေထဲမှ ထွက်ကာ ကမ်းပေါ်တွင် ရပ်၍ မုနိအမြတ်ကို တွေ့မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ထို့ပြင် ပုෂ္ကရ (Puṣkara) တွင် ယာထရာဘုရားဖူးခရီးစဉ် ပြီးဆုံးသဖြင့် လူအများသည် လာသကဲ့သို့ ပြန်သွားကြသည်—ရိရှီများ၊ မင်းများနှင့် အခြားဒေသမျိုးစုံမှ လူတို့လည်း ထိုအခါ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 28

तत्र स्थितैका सुदती विश्वकर्मतनुरुहा चित्राङ्गदा सुचार्वङ्गी वीक्षन्ती तनुमध्यमे

ထိုနေရာ၌ အလွန်လှပသော မိန်းမတစ်ဦး ရပ်နေ၏။ သူမသည် ဝိශ්ဝကರ್ಮန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပေါက်ဖွားလာသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အမည်မှာ စိတ္ရாங்க္ဂဒါ ဖြစ်၍ အင်္ဂါရပ်လှပကာ ခါးသေးသွယ်လျက် ကြည့်ရှုနေ၏။

Verse 29

ते स्थिते चापि वीक्षन्त्यौ प्रतीक्षन्त्यौ च गालवम् संस्थिते निर्जने तीर्थे गालवो ऽन्तर्जले तथा

ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်တည်ကာ ဂာလဝကို ကြည့်ရှု၍ စောင့်မျှော်နေကြ၏။ လူကင်းမဲ့သော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထ၌ ဂာလဝလည်း ရေထဲတွင်ပင် နေထိုင်နေ၏။

Verse 30

ततो ऽभ्यागाद् वेदवती नाम्ना गन्धर्वकन्यका पर्जन्यतनया साध्वी घृताचीर्गर्भसंभवा

ထို့နောက် ဝေဒဝတီ ဟူသော အမည်ရှိ ဂန္ဓဗ္ဗမိန်းကလေးတစ်ဦး ရောက်လာ၏။ သူမသည် သီလပြည့်ဝသူ ဖြစ်၍ ပရဇန္ယ၏ သမီး၊ ဂြဴတာချီ၏ ဝမ်းမှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်၏။

Verse 31

सा चाभ्येत्य जले पुण्ये स्नात्वा मध्यमपुष्करे ददर्श कन्यात्रितयमुभयोस्तटयोः स्थितम्

သူမသည် သန့်ရှင်းသော ရေသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မဓျမပုෂ္ကရ၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ ကမ်းနှစ်ဖက်၌ ရပ်နေသော မိန်းကလေး သုံးဦးကို မြင်တွေ့၏။

Verse 32

चित्राङ्गदामथाभ्येत्य पर्यपृच्छदनिष्ठुरम् कासि केन च कार्येण निर्जने स्थितवत्यसि

ထို့နောက် စိတ္ရாங்க္ဂဒါသည် သူမထံ ချဉ်းကပ်၍ မရက်စက်ဘဲ နူးညံ့စွာ မေးမြန်း၏—“သင်သည် မည်သူနည်း။ လူကင်းမဲ့သော ဤနေရာ၌ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် နေထိုင်နေသနည်း။”

Verse 33

सा तामुवाच पुत्रीं मां विन्दस्व सुरव्रधकेः चित्राङ्गदेति सुश्रेणि विख्यातां विश्वकर्मणः

သူမက ထိုသူမအား ပြောသည်—«အို တင်ပါးလှသော မိန်းမရေ၊ ငါကို သင်၏ သမီးဟု သိမှတ်ပါ။ ငါ၏ အမည်မှာ စိတ္ရာင်္ဂဒါ ဖြစ်၍၊ နတ်တို့ကို တိုးပွားစေသူ ဝိශ්ဝကರ್ಮန်၏ သမီးဟု ကျော်ကြားသည်»။

Verse 34

साहम्भयागाता भद्रे स्नातुं पुण्यां सरस्वतीम् नैमिषे काञ्चनाक्षीं तु विख्यातां धर्ममातरम्

«အို မင်္ဂလာရှိသူရေ၊ ငါသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်။ နိုင်မိရှ၌ သန့်ရှင်းသော စရஸဝတီမြစ်၌ ရေချိုးရန်နှင့်၊ ဓမ္မ၏ မိခင်ဟု ကျော်ကြားသော ကာဉ္စနာက္ရှီ ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်»။

Verse 35

तत्रागताथ राज्ञाहं दृष्टा वैदर्भकेण हि सुरथेन स कामार्तो मामेव शरणं गतः

«ထိုနောက် ငါသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ ဝိဒರ್ಭ၏ ဘုရင် ဆုရထ (Suratha) က ငါကို မြင်ခဲ့သည်။ ကာမဆန္ဒကြောင့် ပူပန်လျက်၊ သူသည် ငါတစ်ယောက်တည်းကိုသာ အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံလာခဲ့သည်»။

Verse 36

मयात्मा तस्य दत्तश्व सखीभिवार्यमाणया ततः शप्तास्मि तातेन वियुक्तास्मि च भूभुजा

«ငါ၏ မိတ်သဟာယများက တားဆီးနေသော်လည်း ငါသည် သူ့အား ကိုယ်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုနောက် ငါ့အဖေက ငါကို ကျိန်စာချခဲ့ပြီး၊ ငါသည် ထိုဘုရင်နှင့် ကွဲကွာသွားရသည်»။

Verse 37

मर्तुं कृतमतिर्भद्रे वारिता गुह्यकेन च श्रीकण्ठमगमं द्रष्टुं ततो गोदावरं जलम्

«အို မြတ်နိုးဖွယ် မိန်းမရေ၊ ငါသည် သေမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း ဂုဟျက (Guhyaka) တစ်ဦးက တားဆီးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ငါသည် သြရီကဏ္ဌ (Śrīkaṇṭha) ကို ဖူးမြင်ရန် သွားခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ဂోదာဝရီ (Godāvarī) မြစ်ရေတို့သို့ သွားခဲ့သည်»။

Verse 38

तस्मादिमं समायाता तीर्थप्रवरमुत्तम् न चापि दृष्टः सुरथः स मनोह्लादनः पतिः

ထို့ကြောင့် ဤအထူးမြတ်ဆုံး၊ အရှေ့ဆုံးသော တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ကူးကန်) သို့ ငါရောက်လာ၏။ သို့သော် စူရထ—ငါ၏ခင်ပွန်း၊ ငါ့နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသူ—ကို ဤနေရာ၌ မမြင်ရသေး။

Verse 39

भवती चात्र का बाले वृत्ते यात्राफले ऽधुना समागता हि तच्छंस मम सत्येन भामिनि

မိန်းကလေးငယ်ရေ၊ ဤနေရာ၌ သင်သည် မည်သူနည်း။ ယခု ‘ယာတရာ၏ အကျိုး’ ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် သင်ရောက်လာသည်မို့၊ အမှန်တရားဖြင့် ငါ့အား ပြောပြပါ၊ အာရုံပြင်းထန်သော မိန်းမရေ။

Verse 40

साब्रवीच्छ्रुयतां यास्मि मन्दभाग्या कृशोदरी यता यात्राफले वृत्ते समायातास्मि पुष्करम्

သူမက ပြောသည်—“နားထောင်ပါ။ ငါသည် ကံမကောင်းသော၊ ခါးသေးသော မိန်းမဖြစ်၏။ ယာတရာ၏ အကျိုး ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ ငါသည် ပုရှ္ကရ (Puṣkara) သို့ ရောက်လာခဲ့၏။”

Verse 41

पर्जन्यस्य घृताच्यां तु जाता वेदवतीति हि रममाणा वनेद्देशे दृष्टास्मि कपना सखि

“ပရ္ဇန္ယ (Parjanya) နှင့် ဂྲဋာချီ (Ghṛtācī) တို့မှ မွေးဖွားသူ၊ ငါ၏အမည်မှာ အမှန်ပင် ဝေဒဝတီ (Vedavatī) ဟူ၏။ တောဒေသတစ်ခု၌ လှည့်လည်နေစဉ် မိတ်ဆွေရေ၊ မျောက်တစ်ကောင်က ငါ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့၏။”

Verse 42

स चाभ्येत्याब्रवीत् का त्वं यासि देववतीति हि आनीतास्यश्रमात् केन भूपृष्ठान्मेरुपर्वतम्

“ထိုမျောက်က နီးကပ်လာပြီး ပြောသည်—‘သင်သည် မည်သူနည်း၊ နတ်သမီးကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာနေသူ။ သင်ကို မည်သူ၏ အာရှရမ်မှ ခေါ်ယူလာသနည်း၊ မြေပြင်မှ မေရုတောင် (Meru) သို့?’”

Verse 43

ततो मयोक्तो नैवास्मि कपे देववतीत्यहम् नाम्ना वेदवतीत्येवं मेरोरपि कृताश्रया

ထို့နောက် ငါက ပြော하였다— «အို မျောက်ရေ၊ ငါသည် “ဒေဝဝတီ” မဟုတ်။ အမည်အားဖြင့် ငါသည် ဝေဒဝတီ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မေရုတောင်ပေါ်၌ပင် အားကိုးရာယူ၍ နေထိုင်ရာ ပြုခဲ့၏»။

Verse 44

ततस्तेनातिदुष्टेन वानरेण ह्यभिद्रुता समारूढास्मि सहसा बन्दुजीवं नगोत्तमम्

ထို့နောက် အလွန်ဆိုးယုတ်သော မျောက်က လိုက်လံနှောင့်ယှက်၍ ငါသည် အလျင်အမြန် “ဗန္ဒုဇီဝ” ဟုခေါ်သော အထူးကောင်းမွန်သည့် တောင်ထိပ်သို့ ချက်ချင်းတက်ရောက်ခဲ့၏။

Verse 45

तेनापि वृक्षस्तरसा पादाक्रान्तस्त्वभज्यत ततोस्य विपुलां वृक्षं प्राक्षिपत् सागराम्भसि सह तेनैव वृक्षेण पतितास्म्यहमाकुला

သူက ခြေဖြင့် အင်အားကြီးစွာ နင်းချသဖြင့် ထိုသစ်ပင်သည်ပင် ကျိုးပဲ့သွား၏။ ထို့နောက် သူသည် ထိုသစ်ပင်ကြီးကို သမုဒ္ဒရာရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ရာ၊ ငါလည်း ထိုသစ်ပင်နှင့်အတူ စိတ်ရှုပ်ထွေး၍ ဒုက္ခရောက်ကာ ကျသွားခဲ့၏။

Verse 46

ततः प्लवङ्गमो वक्षं प्राक्षिपत् सागराम्भसि सह तेनैव वृक्षेण पतितास्म्यहमाकुला

ထို့နောက် မျောက်သည် သစ်တုံးကို သမုဒ္ဒရာရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ငါလည်း ထိုသစ်တုံးနှင့်အတူ ဒုက္ခရောက်၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ ကျသွားခဲ့၏။

Verse 47

ततोम्बरतलाद् वृक्षं निपतन्तं यदृच्छया ददृशुः सर्वभूतानि स्तावराणि चराणि च

ထို့နောက် ကံတရားအလိုက် အရာရှိသမျှ သတ္တဝါတို့—မလှုပ်ရှားသောအရာများနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာများပါ—ကောင်းကင်ပြင်မှ သစ်ပင်တစ်ပင် ကျလာသည်ကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 48

ततो हाहाकृतं लोकैर्मा पतन्तीं निरीक्ष्य हि ऊचुश्च सिद्धगन्धर्वाः कष्टं सेयं महात्मनः

ထို့နောက် နတ်လောကတို့သည် သူမကျသွားမည်ကို မြင်၍ «အို အလား!» ဟု အော်ဟစ်ကြပြီး «မကျပါစေနှင့်» ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် စိဒ္ဓနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့က «ဤသည်မှာ မဟာစိတ်ရှိသူအတွက် အလွန်ဆိုးရွားသော ဘေးဒုက္ခတစ်ရပ် ဖြစ်သည်» ဟု ပြောကြ၏။

Verse 49

इन्द्रद्युम्नस्य महिषी गदिता ब्रह्मणा स्वयम् मनोः पुत्रस्य वीरस्य सहस्रक्रतुयाजिनः

ဗြဟ္မာတော်ကိုယ်တိုင် မိန့်ကြားသကဲ့သို့၊ သူမကို မနု၏ သားဖြစ်သော သူရဲကောင်း အိန္ဒြဒျုမ္န၏ မဟိသီ (မိဖုရား) ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ယဇ္ဉာကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 50

तां वाणीं मधुरां श्रुत्वा मोहमस्म्यागता ततः न च जाने स केनापि वृक्षश्छिन्नः सहस्रधा

အဲဒီ ချိုမြိန်သော အသံကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် မောဟ (အလွဲအမှား) ထဲသို့ ကျရောက်သွား၏။ ထို့ပြင် ထိုသစ်ပင်ကို မည်သူက တစ်ထောင်ပိုင်းအဖြစ် ခွဲဖြတ်ခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ် မသိပါ။

Verse 51

ततो ऽस्मि वेगाद् बलिना हृतानलसखेन हि समानीतास्मयहमिमं त्वं दृष्टा चाद्य सुन्दरि

ထို့နောက် အားကြီးသူက—မီး၏ မိတ်ဆွေဖြစ်သူက—လျင်မြန်စွာ ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်ဆောင်သွား၏။ ကျွန်ုပ်ကို ဤနေရာသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် သင်ကို မြင်တွေ့ရပြီ၊ အလှတရားရှိသူမ။

Verse 52

तदुत्तष्ठस्व गच्छावः पुच्छावः क इमे स्थिते कन्यके अनुपश्ये हि पुण्करस्योत्तरे तटे

ထို့ကြောင့် ထပါ; သွားကြစို့၊ ဤနေရာတွင် ရပ်နေသော ဤသူတို့သည် မည်သူနည်းဟု မေးမြန်းကြစို့။ အို မိန်းကလေး၊ အကြောင်းမူကား ပုෂ္ကရ၏ မြောက်ဘက် ကမ်းပေါ်တွင် သူတို့ကို ငါမြင်နေရသည်။

Verse 53

एवमुक्त्वा वराङ्गी सा तया सुतनुकन्यया जगाम कन्यके द्रष्टुं प्रष्टुं कार्यसमुत्सुका

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် အင်္ဂါအလှပြည့်စုံသော မိန်းမသည် ကိုယ်လုံးပါးသော မိန်းကလေးနှင့်အတူ မိန်းကလေးငယ်ကို တွေ့မြင်ရန် သွားကာ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို သိလိုစိတ်ပြင်းပြ၍ မေးမြန်း하였다။

Verse 54

ततो गत्वा पर्यपुच्छत् ते ऊचतुरुभे अपि याथातथ्यं तयोस्ताभ्यां स्वमात्मानं निवेदितम्

ထို့နောက် အဲဒီသို့သွားရောက်ပြီး သူမက မေးမြန်း하였다။ နှစ်ဦးစလုံးက ဖြစ်ရပ်အတိုင်း မှန်ကန်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ပြီး၊ ထိုနှစ်ဦးထံသို့ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှန်တရားနှင့် အတ္တလက္ခဏာကို ထုတ်ဖော်ပြောကြား하였다။

Verse 55

ततस्ताश्तुरोपीह सप्तगोदावरं जलम् संप्राप्य तीर्थे पिष्ठन्ति अर्चन्त्यो हाटकेश्वरम्

ထို့နောက် ထိုမိန်းမများသည် ဤနေရာရှိ ‘သတ္တ-ဂోదာဝရီ’ ရေများကို တီရ္ထ၌ ရောက်ရှိကာ သတ်မှတ်ထားသော ပိဿ္ဌန္တိ (piṣṭhanti) အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ပြီး ဟာဋကေရှ္ဝရ (Hāṭakeśvara) ကို ပူဇော်ကြ하였다။

Verse 56

ततो बहून् वर्षगणान् बभ्रमुस्ते जनास्त्रयः तासामर्थाय शकुनिर्जाबालिः सऋतध्वजः

ထို့နောက် နှစ်ပေါင်းများစွာအစုအဝေးကြာအောင် ထိုလူသုံးဦးသည် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ပြည့်စုံရေးအတွက် Śakuni၊ Jābāli နှင့် Saṛtadhvaja တို့နှင့်အတူ (သို့) သူတို့၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သွားလာခဲ့ကြသည်။

Verse 57

भारवाही ततः खिन्नो दशब्दशतिके गते काले जगाम निर्वेदात् समं पित्रा तु शाकलम्

ထို့နောက် အလေးအပင်သယ်ဆောင်သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး၊ နှစ်တစ်ထောင်ကာလ ကုန်လွန်သွားသောအခါ နိရ္ဝေဒ (nirveda) ဟူသော စိတ်ပျင်းငြီးမှုကြောင့် သူ၏ဖခင်နှင့်အတူ Śākala သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 58

तस्मिन्नरपतिः श्रीमानिन्द्रद्युम्नो मनोः सुतः समध्यास्ते स विज्ञाय सार्घपात्रो विनिर्ययौ

ထိုနေရာ၌ မနု၏သား အင်ဒြဒျုမန မင်းကြီးသည် ဂုဏ်သရေရှိစွာ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။ ထိုအကြောင်းကို သိမြင်ပြီးနောက် မင်းကြီးသည် အဖော်အပါများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 59

सम्यक् संपूजितस्तेन सजाबालिरृतध्वजः स चेक्ष्वाकुसुतो धीमान् शकुनिर्भ्रातृजोर्चितः

သူ၏လက်မှ သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခံရပြီးနောက် ဣတဓ္ဝဇသည် ဇာဗာလီနှင့်အတူ ရှိနေ၏။ ထို့ပြင် ဣက္ခ္ဝာကု၏သား မင်းသား သကူနိဟူသည် ပညာရှိ၍ မောင်နှမတို့ကလည်း လေးစားချီးမြှောက်ကြ၏။

Verse 60

ततो वाक्यं मुनिः प्राह इन्द्रद्युम्नं ऋतध्वजः राजन् नष्टऽबलास्माकं नन्दयन्तीति विश्रुता

ထို့နောက် မုနိ ဣတဓ္ဝဇသည် အင်ဒြဒျုမန မင်းကြီးအား ဤသို့ မိန့်ကြား၏— “အရှင်မင်းကြီး၊ ‘နန္ဒယန္တီ’ ဟု ခေါ်သော သန့်ရှင်းသော အာနုဘော်/နေရာသည် အင်အားပျောက်ဆုံးသူတို့၏ အင်အားကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးသည်ဟု ကျော်ကြားပါသည်။”

Verse 61

तस्यार्थे चैव वसुधा स्माभिरटिता नृप तस्मादुत्तिष्ठ मार्गस्व साहाय्यं कर्तुमर्हसि

“ထိုအရာအတွက်ပင် အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်ရှာဖွေခဲ့ကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် ထ၍ ရှာဖွေပါ၊ လမ်းကြောင်းကို စုံစမ်းပါ၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ကူညီပေးရန် သင့်တော်ပါသည်။”

Verse 62

अथोवाच नृपो ब्रह्मन् ममापि ललनोत्तमा नष्टा कृतश्रमस्यापि कस्याहं कथयामि ताम्

ထို့နောက် မင်းကြီးက ပြော၏— “အရှင်ဗြဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်၏ အမြတ်ဆုံး မိန်းမတော်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားပါပြီ။ ကျွန်ုပ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း သူမအကြောင်းနှင့် ကျွန်ုပ်၏ဒုက္ခကို မည်သူ့အား ပြောရမည်နည်း။”

Verse 63

आकाशात् पर्पताकारः पतमानो नजोत्तमः सिद्धानां वाक्यमाकर्ण्य बाणैश्छिन्नः सहस्रधा

ကောင်းကင်မှ လူထူးလူမြတ်တစ်ဦးသည် ငှက်ပုံသဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ကျဆင်းလာ၏။ စိဒ္ဓတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မြားတို့ဖြင့် ထောင်ပေါင်းများစွာ အပိုင်းပိုင်း ခွဲဖြတ်ခံရ၏။

Verse 64

न चैव सा वरारोहा विभिन्ना लाघावान्मया न च जानामि सा कुत्र तस्माद् गच्छामि मार्गितुम्

“ထိုခါးလှမိန်းမသည် ငါ၏ အလျင်အမြန်ကြောင့် ငါက မထိခိုက်စေခဲ့သေး၊ သူမ ဘယ်နေရာမှာ ရှိသည်ကိုလည်း မသိ။ ထို့ကြောင့် ငါ သွား၍ ရှာဖွေမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 65

इत्येमुक्त्वा स नृपः समुत्थाय त्वरान्वितः स्यन्दनानि द्विजाभ्यां स भ्रातृपुत्राय चार्पयत्

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မင်းသည် အလျင်အမြန်ဖြင့် ထ၍ ရထားများကို ဗြာဟ္မဏနှစ်ဦးထံ အပ်နှံကာ၊ ထို့အပြင် မိမိ၏ အစ်ကို၏ သား (တူ) ထံသို့လည်း တာဝန်အဖြစ် အပ်နှံ하였다။

Verse 66

ते ऽधिरुह्य रथांस्तूर्णं मार्गन्ते वसुधां क्रमात् बदर्याश्रममासाद्य ददृशुस्तपसां निधिम्

သူတို့သည် ရထားများကို အလျင်အမြန် စီးနင်း၍ မြေပြင်တစ်လျှောက် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက်သွားကြ၏။ ဘဒရီယာရှရမသို့ ရောက်သောအခါ တပသ၏ خزانهတော်ကဲ့သို့သော တပသီကြီးကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 67

तपसा कर्शितं दीनं मलपङ्कजटाधरम् निःश्वासायासपरमं प्रथमे वयसि स्थितम्

သူတို့သည် သူ့ကို မြင်ကြ၏—တပသကြောင့် ခြောက်သွေ့ပိန်လှီ၍ သနားဖွယ်ရုပ်သွင်၊ အညစ်အကြေးနှင့် ရွံ့ပုပ်ကပ်နေသော ဇဋာဆံပင်ကို ဆောင်ထားပြီး၊ အသက်ရှူခက်ခဲမှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အလွန်ကြီးစွာ ခံစားနေရသော်လည်း ပထမအရွယ် (လူငယ်အရွယ်) တွင် တည်ရှိနေ၏။

Verse 68

तमुपेत्याब्रवीद् राजा इन्द्रद्युम्नो महाभुजः तपस्विन् यौवने घोरमास्थितो ऽसि सुदुश्चरम्

ထိုသူထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ လက်တံကြီးမားသော ဘုရင် အိန္ဒြဒျုမန က ပြောသည်– «အို တပသီ၊ နုပျိုသော်လည်း အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ ဆောင်ရွက်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော တပဿကို သင်ခံယူထားသည်»။

Verse 69

तपः किमर्थं तच्छंस किमभिप्रेतमुच्यताम् सो ऽब्रवीत् को भवान् ब्रूहि ममात्मानं सुहृत्तया

«ဤတပဿကို ဘာအတွက် လုပ်သနည်း၊ ထိုအကြောင်းကို ပြောပါ၊ သင်ရည်ရွယ်သမျှကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားပါ» ဟုဆို၏။ ထိုသူက ပြန်ဆိုသည်– «သင်သည် မည်သူနည်း၊ မိတ်ဆွေကဲ့သို့ စေတနာဖြင့် သင်၏အတ္တကို ပြောပြပါ»။

Verse 70

परिपृच्छसि शोकार्तं परिखिन्नं तपोन्वितम् स प्राह राजास्मि विभो तपस्विन् शाकले पुरे

«သင်သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် နာကျင်၍ ပင်ပန်းသော်လည်း တပဿပါရမီရှိသူကို မေးမြန်းနေသည်» ဟုဆို၏။ ထိုသူက ပြောသည်– «အို အရှင်တပသီ၊ ကျွန်ုပ်သည် ရှာကလ မြို့၌ နေသော ဘုရင်ဖြစ်သည်»။

Verse 71

मनोः पुत्रः प्रियो भ्राता इक्ष्वाकोः कथितं तव स चास्मै पूर्वचरितं सर्वं कथितवान् नृपः

«မနု၏သား၊ အိက္ရှဝါကု၏ ချစ်ခင်ရသော အစ်ကိုအကြောင်းကို သင်အား ပြောပြီးပြီ» ဟုဆို၏။ ထိုဘုရင်သည် မိမိ၏ အတိတ်က အပြုအမူ အားလုံးကိုလည်း သူ့အား ပြောပြလေ၏။

Verse 72

श्रुत्वा प्रोवाच राजर्षिर्मा मुञ्चस्व कलेवरम् आगच्छ यामि तन्वङ्गीं विचेतुं भ्रातृजो ऽसि मे

ကြားသိပြီးနောက် ရာဇဣသီက ပြောသည်– «ကိုယ်ခန္ဓာကို မစွန့်ပစ်ပါနှင့်။ လာပါ၊ ကိုယ်လက်သွယ်လျသော မိန်းမကို သွားကြည့်ကြစို့; သင်သည် ကျွန်ုပ်အစ်ကို၏ သားဖြစ်သည်»။

Verse 73

इत्युक्त्वा संपरिष्वज्य नृपं धमनिसंततम् समारोप्य रथं तूर्णं तापसाभ्यां न्यवेदयत्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သွေးကြောများတင်းကျပ်နေသော မင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ လျင်မြန်စွာ ရထားပေါ်သို့တင်၍ တပသီနှစ်ပါးထံ အပ်နှံလိုက်သည်။

Verse 74

ऋतध्वजः सपुत्रस्तु तं दृष्ट्वा पृथिवीपतिम् प्रोवाच राजन्नेह्योहि करिष्यामि तव प्रियम्

ထို့နောက် သားနှင့်အတူ ရ္တဓွဇသည် မြေကြီး၏အရှင် မင်းကိုမြင်လျှင် “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကိုလာပါ—လာပါ။ သင်နှစ်သက်ရာကို ကျွန်ုပ်ပြုလုပ်ပေးမည်” ဟု ပြော하였다။

Verse 75

यासौ चित्राङ्गदा नाम त्वया दृष्टा हि नैमिषे सप्तगोदावरं तीर्थं सा मयैव विसर्जिता

နိမိသ၌ သင်မြင်ခဲ့သော စိတ္ရာင်္ဂဒါ အမည်ရှိ မိန်းကလေးသည်၊ သပ္တဂိုဒာဝရ တီရ္ထဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသည့် ရေကူးကမ်း၌ ကျွန်ုပ်ကပင် လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

Verse 76

तदागच्छथ गच्छमः सौदेवस्यैव कारणात् तत्रास्माकं समेष्यन्ति कन्यास्तिस्रस्तथापराः

ထို့ကြောင့် လာကြ—စော်ဒေဝ၏အကျိုးအတွက်ပင် သွားကြစို့။ အဲဒီမှာ မိန်းကလေး သုံးယောက်နှင့် အခြားသူများလည်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တွေ့ဆုံရန် စုဝေးလာမည်။

Verse 77

इत्येवमुक्त्वा स ऋषिः समाश्वास्य सुदेवजम् शकुनिं पुरतझ कृत्वा सेन्द्रद्युम्नः सपुत्रकः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုရိရှီသည် စုဒေဝဇကို သက်သာစေကာ နှစ်သိမ့်ပေး하였다။ ထို့နောက် အင်္ဒြဒျုမ္နသည် သားနှင့်အတူ ရှကುನိကို ရှေ့တန်းတွင် ဦးဆောင်စေ၍ ဆက်လက်ခရီးထွက်သွားသည်။

Verse 78

स्यन्दनेनाश्वयुक्तेन गन्तुं समुपचक्रमे सप्तगोदावरं तीर्थं यत्र ताः कन्यका गताः

သူသည် မြင်းချည်ထားသော ရထားဖြင့် ထွက်ခွာကာ၊ မိန်းကလေးတို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် “သပ္တဂိုဒာဝရ” ဟု ခေါ်သော တီရ္ထသို့ သွားရန် စတင်ခဲ့သည်။

Verse 79

एतस्मिन्नन्तरे तन्वी घृताची शोकसंयुता विचचारोदयगिरिं विचिन्वन्ती सुतां निजाम्

ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သော ဂෘတാചီ (Gṛtācī) သည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ၊ ဥဒယဂိရိ (Udayagiri) တောင်ပတ်လည် လှည့်လည်၍ မိမိသမီးကို ရှာဖွေနေ하였다။

Verse 80

तमाससाद च कपिं पर्यपृच्छत् तथाप्सराः किं बाला न त्वया दृष्टा कपे सत्यं वदस्व मां

ထို့နောက် အပ္සරာသည် မျောက်ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ မေးမြန်း하였다—“ဟေ မျောက်၊ မိန်းကလေးငယ်ကို မင်းမမြင်ခဲ့ဘူးလား။ ငါ့အား အမှန်တရားကို ပြောပါ။”

Verse 81

तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा सकपिः प्राह बालिकाम् दृष्टा देववती नाम्ना मया न्यस्ता महाश्रमे

သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် မျောက်က ပြန်ပြော하였다—“ဒေဝဝတီ (Devavatī) ဟု အမည်ရသော မိန်းကလေးကို ငါမြင်ခဲ့သည်။ ငါသည် သူမကို အာရှရမ်ကြီးတစ်ခုတွင် ထားခဲ့သည်။”

Verse 82

कालिन्द्या विमले तीर्थे मृगपक्षिसमन्विते श्रकण्ठायतनस्याग्रे मया सत्यं तवोदितम्

ကာလိန္ဒီ (Kālindī) မြစ်၏ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၌၊ သမင်နှင့် ငှက်တို့ စုဝေးလေ့ရှိရာ၊ Śrakaṇṭha (ရှရကဏ္ဌ) ၏ အာယတန (ဘုရားရုံ) အရှေ့တွင်—ဤသည်မှာ ငါက မင်းအား ပြောသော အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

Verse 83

सा प्राह वानरपते नाम्ना वेदवतीति सा न हि देववती ख्याता तदाच्छ व्रजावहे

သူမက မျောက်တို့၏အရှင်ထံသို့ ပြောသည်—«ကျွန်မ၏အမည်မှာ ဝေဒဝတီ ဖြစ်၏။ ကျွန်မကို ဒေဝဝတီ ဟု မကျော်ကြားကြ။ ထို့ကြောင့် လာပါ—ယခုချက်ချင်း သွားကြစို့»။

Verse 84

घृताच्यास्तद्वचः श्रुत्वा वानरस्त्वरितक्रमः पृष्ठतो ऽस्याः समागच्छन्नदीमन्वेव कौशिकीम्

ဃృతာချီ၏ စကားကို ကြားသော် မျောက်သည် ခြေလှမ်းမြန်စွာဖြင့် သူမ၏နောက်မှ လိုက်လာကာ ကೌသိကီ မြစ်တလျှောက် လိုက်သွား၏။

Verse 85

ते चापि कौशिकीं प्राप्ता राजर्षिप्रवरास्त्रयः द्वितये तापसाभ्यां च रथैः परमवेगिभिः

သူတို့လည်း ကೌသိကီ မြစ်သို့ ရောက်ကြ၏—အထူးထင်ရှားသော ရာဇဣသီ သုံးပါးနှင့် တာပသ နှစ်ပါးတို့သည် အလွန်မြန်သော ရထားများဖြင့် အတူတကွ ရောက်လာကြ၏။

Verse 86

अवतीर्य रथेभ्यस्ते स्नातुमभ्यागमन् नदीम् घृताच्यपि नदीं स्नातं सुपण्यमाजगाम ह

သူတို့သည် ရထားများမှ ဆင်းကာ ရေချိုးရန် မြစ်သို့ ချဉ်းကပ်ကြ၏။ ဃృతာချီလည်း မြစ်၌ ရေချိုးပြီးနောက် စုပုဏ္ယ (Supuṇya) ဟု ခေါ်သော နေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 87

तामन्वेव कपिः प्रायाद् दृष्टो जाबालिना तथा दृष्ट्वैव पितरं पार्थिवं च महाबलम्

ထိုမျောက်သည် သူမနောက်သို့ လိုက်သွား၏။ ထိုအခါ ဂျာဘာလီ (Jābāli) ကလည်း သူ့ကို မြင်လေ၏။ ထို့ပြင် မိမိ၏ဖခင်နှင့် အင်အားကြီးသော မင်းကြီးကို မြင်သည်နှင့် (သင့်လျော်သကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လေ၏)။

Verse 88

स येव पुनरायाति वानरस्तात वेगवान् पूर्वं जटास्वेव बलाद्योन बद्धो ऽस्मि पादपे

အဲဒီမျောက်ကပဲ ထပ်မံပြန်လာတယ်၊ အို ချစ်ခင်ရသောသူ၊ အလွန်လျင်မြန်၏။ အရင်က ငါသည် အင်အားဖြင့် ချည်နှောင်ခံရပြီး—ဆံပင်ဂျတာထဲတွင်ပင်—သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်၌ ချည်ထားခံရ၏။

Verse 89

तज्जाबालिवचः श्रुत्वा शकुनिः क्रोधसंयुतः सशरं धनुरादाय इदं वचनमब्रवीत्

ဂျာဘាលီ၏စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်သော သကူနိသည် မြားတစ်စင်းနှင့်အတူ လေးကိုယူကာ ဤစကားကို ပြော၏။

Verse 90

ब्रह्मन् प्रदीयतां मह्यमाज्ञा तात वदस्व माम यावदेनं निहन्म्यद्य शरेणैकेन वानरम्

«အို ဗြဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်အား ခွင့်ပြုမိန့်တော်မူပါ။ အဘရေ၊ ကျွန်ုပ်ကို မိန့်ကြားပါ—ယနေ့ ငါသည် မျောက်ကို မြားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ထိုးသတ်နိုင်စေရန်» ဟု။

Verse 91

इत्येवमुक्ते वचने सर्वभूतहिते रतः महर्षिः शकुनिं प्राह देतुयुक्तं वचो महत्

ဤသို့ စကားဆိုပြီးနောက်၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးကို စိတ်ထားသော မဟာရိရှီသည် အကြောင်းပြချက်နှင့် ကိုက်ညီသော မြင့်မြတ်သည့် မိန့်ခွန်းဖြင့် သကူနိကို မိန့်ကြား၏။

Verse 92

न कश्चित्तात केनापि बध्यते हन्यते ऽपि वा वधबन्धौ पूर्वकर्मवश्यौ नृपतिनन्दन

«အို သားရေ၊ မည်သူမျှ အခြားသူတစ်ဦးကြောင့် ချည်နှောင်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခံရခြင်း မဟုတ်။ ‘သတ်ခြင်း’ နှင့် ‘ချည်နှောင်ခြင်း’ တို့သည် အတိတ်က ကံ(ပူရ္ဝကမ္မ)၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိသည်၊ အို မင်းသားရေ» ဟု။

Verse 93

इत्येवमुक्त्वा शकुनिमृषिर्वानरमब्रवीत् एह्येहि वानरास्माकं साहाय्यं कर्तुमर्हसि

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ရှကునိ ရှင်တော်သည် မျောက်အား ပြော၏— «လာပါ၊ လာပါ၊ အို မျောက်ရေ၊ ငါတို့ကို ကူညီပံ့ပိုးရန် သင်သည် ထိုက်တန်၏»။

Verse 94

इत्येवमुक्तो मुनिना बाले स कपिकुञ्जरः कृताञ्जलिपुटो भूत्वा प्रणिपत्येदमब्रवीत्/ ममाज्ञा दीयतां ब्रह्मन् शाधि किं करवाण्यहम्

ဤသို့ မုနိမှ ခေါ်ဆိုခံရသော အရွယ်ငယ် မျောက်မင်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလိဖြင့် စုပေါင်းကာ ဦးညွှတ်ပျပ်ဝပ်၍ ပြော၏— «ဗြဟ္မဏ်ရှင်၊ အမိန့်ကို ကျွန်ုပ်အား ပေးပါ; ဘာကို လုပ်ရမည်နည်း၊ သင်ကြားပေးပါ»။

Verse 95

इत्यक्ते प्राह स मुनिस्तं वानरपतिं वचः मम पुत्रस्त्वयोद्बद्धो जटासु वटपादपे

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် မုနိသည် မျောက်မင်းအား ပြော၏— «ငါ၏သားကို သင်သည် ဗဋ္ဌပင်ပေါ်ရှိ ကြိုးကပ်ကပ် (ဇဋာကဲ့သို့) တွင် ချည်နှောင်ထား၏»။

Verse 96

न चोन्मोचयितुं वृक्षाच्छक्नुयामो ऽपि यत्नतः तदनेन नरेन्द्रेण त्रिधा कृत्वा तु शाखिनः

«ထို့ပြင် ကြိုးစားသော်လည်း သစ်ပင်မှ သူ့ကို လွတ်မြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် လူမင်းဤသူက သစ်ကိုင်းကို သုံးပိုင်း ခွဲဖြတ်၍…»

Verse 97

शाखां वहति मत्सूनुः शिरसा तां विमोचय दशवर्षशतान्यस्य शाखां वै वहतो ऽगमन्

«ငါ၏သားသည် ထိုကိုင်းကို ခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းထား၏—ထိုမှ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးပါ။ ထိုကိုင်းကို ထမ်းနေရင်း နှစ်တစ်ထောင် (တစ်ရာဆယ်) ကာလ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ»။

Verse 98

न च सो ऽस्ति पुमान् कश्चिद् यचो ह्युन्मोचयितुं क्षमः स ऋषेर्वाक्यमाकर्ण्य कपिर्जाबालिनो जटाः

«အဲဒါတွေကို ဖြေချနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်တောင် မရှိဘူး၊ အကြောင်းမူကား အဲဒါတွေက မဖြေချသင့်တဲ့အရာတွေ ဖြစ်တယ်» ဟု။ ရှင်ရသီ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မျောက် (ကပိ) သည် ဇာဗာလီ၏ ဂျဋာဆံပင်ကို ဖြေချရန် ကြိုးစားလေ၏။

Verse 99

शनैरुन्मोचयामास क्षणादुन्मोचिताश्च ताः ततः प्रीतो मुनिश्रेष्ठो वरदोभूदृतध्जः

သူသည် တဖြည်းဖြည်း ဖြေချလေရာ၊ ခဏတစ်စုံတစ်ရာအတွင်းမှာပင် အဲဒါတွေက ဖြေချပြီးသား ဖြစ်သွား၏။ ထို့နောက် စိတ်ပျော်ရွှင်သည့် မုနိအထွတ်အမြတ် ဣတဓ္ဝဇ (Ṛtadhvaja) သည် ဆုတောင်းပေးသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 100

कपिं प्राह वृणिष्व त्वं वरं यन्मनसोप्सितम् ऋतध्वजवचः श्रुत्वा इमं वरमयाचत

သူက မျောက်ကို ပြော၏—«သင်၏ စိတ်တွင် လိုလားသမျှအတိုင်း ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့» ဟု။ ဣတဓ္ဝဇ (Ṛtadhvaja) ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် ဤဆုတောင်းကို တောင်းလေ၏။

Verse 101

विश्वकर्मा महातेजाः कपित्वे प्रतिसंस्थितः ब्रह्मन् भवान्वरं मह्यं यदि दातुमिहेच्छति

တောက်ပကြီးမားသော ဝိශ්ဝကರ್ಮာ (Viśvakarmā) သည် မျောက်အဖြစ်၌ တည်မြဲနေပြီး «အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်အား ဆုတောင်းပေးလိုပါက (ပေးပါ)» ဟု ပြောလေ၏။

Verse 102

तत्स्वदत्तो महाघोरो मम शापो निवर्त्यताम् चित्राङ्गदायाः पितरं मां त्वष्टारं तपोधन

«ထို့ကြောင့် သင်ပေးသော ဆုတောင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော ကျိန်စာကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပါစေ။ တပဓန၊ ကျွန်ုပ်သည် စိတြာင်္ဂဒါ (Citrāṅgadā) ၏ အဖဖြစ်သော တွဗஷ္ဋೃ (Tvaṣṭṛ) ဖြစ်ကြောင်း သိပါ» ဟု။

Verse 104

कपिचापल्यदोषेण तानि मे यान्तु संक्ष्यम् ततो ऋथध्वजः प्राह शापस्यान्तो भविष्यति

«မျောက်ကဲ့သို့ မတည်ငြိမ်သော အပြစ်ကြောင့် ငါ့အပေါ်ရှိ အကျိုးဆက်တို့ ပျောက်ကွယ်စေပါစေ» ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ဣတဓွဇက «ကျိန်စာ၏ အဆုံးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်» ဟုဆို하였다။

Verse 105

यदा घृताच्यां तनयं जनिष्यसि महाबलम् इत्येवमुक्ताः संहृष्टः स तदा कपिकुञ्जरः

«ဃြတാചီ၌ အလွန်အားကြီးသော သားကို သင်မွေးဖွားမည်» ဟု ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသောအခါ၊ ဆင်ကဲ့သို့သော မျောက်သည် ထိုအချိန်၌ အလွန်ပျော်ရွှင်သွား၏။

Verse 106

स्नातुं तूर्णं महानद्यामवतीर्णः कृशोदरि ततस्तु सर्वे क्रमाशः स्नात्वार्ऽच्य पितृदेवताः

ရေချိုးရန် အလျင်အမြန်လို၍၊ ခါးသေးသူမ၊ သူသည် မြစ်ကြီးထဲသို့ ဆင်းသက်하였다။ ထို့နောက် အားလုံးသည် အစဉ်အတိုင်း ရေချိုးပြီး ပူဇော်ကာ ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားတို့ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြ၏။

Verse 107

जग्मुर्हृष्टा रथेभ्यस्ते घृताची दिवमुत्पतत् तामन्वेव महावेगः स कपिः प्लवतां वरः

သူတို့သည် ရထားများမှ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာကြ၏။ ဃြတാചီ သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွား၏။ ထိုမိန်းမနောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်၍ အလွန်မြန်သော၊ ခုန်လွှားသူတို့အနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော မျောက်သည် လိုက်သွား၏။

Verse 109

ज्ञात्वाथत विश्वकर्माणं कामयामास कामिनी ततो ऽनु पर्वतश्रेष्ठे ख्याते कोलाहले कपिः

ထို့နောက် ကာမကြောင့် မောဟနေသော မိန်းမသည် ဝိශ්ဝကರ್ಮာ ကို သိမြင်ပြီး သူ့ကို လိုလားတပ်မက်하였다။ ထို့နောက် «ကိုလာဟလ» ဟု ကျော်ကြားသော တောင်မြတ်ပေါ်တွင် မျောက်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 110

रमयामास तां तन्वीं सा च तं वानरोत्तमम् एवं रमन्तौ सुचिरं संप्राप्तौ विन्ध्यपर्वतम्

သူသည် ကိုယ်လုံးသေးသွယ်သော မိန်းမနှင့် ကစားပျော်ရွှင်ခဲ့ပြီး၊ မိန်းမလည်း မျောက်သူရဲကောင်းအထွတ်အမြတ်နှင့် ပျော်ရွှင်ကစား하였다။ ထိုသို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အတူပျော်ကစားရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဗိန္ဓျတောင်သို့ ရောက်လာကြသည်။

Verse 111

रथैः पञ्चापि तत्तीर्थं संप्राप्तास्ते नरोत्तमाः मघ्याह्नमये प्रीताः सप्तगोदावरं जलम्

ရထားများဖြင့် သွားလာသော ထိုသူရဲကောင်းအထွတ်အမြတ် ငါးဦးလုံးသည် ထိုတီရ္ထသို့ ရောက်ရှိကြသည်။ နေ့လယ်အချိန်၌ စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် စပ္တဂోదာဝရီ၏ ရေကို သုံးစွဲကြသည်။

Verse 112

प्राप्य विश्रामहेत्वर्थमवतेरुस्त्वरान्विताः तेषां सारथयश्चाश्वान् स्नात्वा पीतोदकाप्लुतान्

အနားယူရန် ရည်ရွယ်၍ ထိုနေရာသို့ ရောက်သဖြင့် သူတို့သည် အလျင်အမြန် ရထားမှ ဆင်းကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ စာရഥီများသည် မြင်းများကို ရေချိုးပေးကာ ရေသောက်စေ၍ ရေစိုလန်းသက်သာစေ하였다။

Verse 113

रमणीये वनोद्देशे प्रचारार्थे समुत्सृजन् शाढ्वलाढ्येषु देशेषु मुहुर्त्तादेव वाजिनः

လှပသော တောအပိုင်းတစ်ခုတွင် သူတို့သည် မြင်းများကို လွှတ်၍ လှည့်လည်စားကျက်စေ하였다။ စိမ်းလန်းသော မြက်ပင်များ ပေါများသည့် ဒေသများ၌ မြင်းများသည် ခဏအတွင်းပင် ကျေနပ်သက်သာလာကြသည်။

Verse 114

तृप्ताः समाद्रवन् सर्वे देवायतनमुत्तमम् तुरङ्गखुरनिर्घोषं श्रुत्वा ता योषितां वराः

မြင်းများ ကျေနပ်သွားသောအခါ သူတို့အားလုံးသည် အထွတ်အမြတ်သော ဒေဝါယတန (ဘုရားကျောင်း) သို့ ပြေးသွားကြသည်။ မြင်းခွာသံ တုန်ဟုန်မြည်သံကို ကြားသဖြင့် ထိုမိန်းမမြတ်တို့သည် အာရုံပြောင်း၍ သတိထားကြသည်။

Verse 115

किमेतदिति चोक्त्वैव प्रजग्मुर्हाटकेश्वरम् आरुह्य बलभीं तास्तु समुदैक्षन्त सर्वशः

“ဒါက ဘာလဲ” ဟုဆိုပြီး ချက်ချင်းပင် ဟာဋကေရှဝရ (Hāṭakeśvara) ထံသို့ သွားကြ၍၊ ထို့နောက် ဘလဘီ (Balabhī) ပေါ်သို့ တက်ကာ ထိုမိန်းမတို့သည် အရပ်ရပ်သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြည့်ရှုကြ၏။

Verse 116

अपश्यंस्तीर्थसलिले स्नायमानान् नरोत्तमान् ततश्चित्राङ्गदा दृष्ट्वा जटामण्डलधारिणम्/ सुरथं हसती प्राह संरोहत्पुलका सखीम्

သူတို့သည် တီရ္ထ (tīrtha) ရေထဲ၌ ရေချိုးနေသော အထူးကောင်းမြတ်သည့် ယောကျာ်းများကို မြင်ကြ၏။ ထို့နောက် စိတြာင်္ဂဒါ (Citrāṅgadā) သည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဂျဋာအစုကို ဆောင်ထားသော စုရထ (Suratha) ကို မြင်လျှင် ပြုံးရယ်ကာ မိတ်သမီးအား ပြော၏၊ စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကိုယ်တစ်လျှောက် ကြက်သီးထလာ၏။

Verse 117

यो ऽसौ युवा नीलघनप्रकाशः संदृश्यते दीर्घभुजः सूरूपः स एव नूनं नरदेवसूनुर्वृतो मया पूर्वतरं पतिर्यः

အဲဒီမှာ မြင်ရတဲ့ ယောကျာ်းလေးဟာ မိုးတိမ်လို မှောင်နက်တောက်ပပြီး လက်ရှည်ကာ ရုပ်ရည်လှပသူပဲ။ သူက မင်းသားတော်၊ အမှန်တကယ်တော့ အရင်က ငါ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ခင်ပွန်းတော်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

Verse 118

यश्चैव जाम्बूवनदतुल्यवर्णः श्वेतं जटाभारमधारयिष्यत् स एष नूनं तपतां वरिष्ठो ऋतध्वजो नात्र विचारमस्ति

ထို့ပြင် ဂျမ္ဗူသီး (jambu) နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လောက်တဲ့ အရောင်အဆင်းရှိပြီး အဖြူရောင် ဂျဋာအစုကြီးကို ဆောင်မည့်သူ—သူက တပသီတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဣတဓွဇ (Ṛtadhvaja) ပဲ၊ ဒီမှာ စဉ်းစားရန် မလို။

Verse 119

ततो ऽब्रवीदथो हृष्टा नन्दयन्ती सखीजनम् एषो ऽपरो ऽस्यैव सुतो जावालिर्नात्र संशयः

ထို့နောက် ပျော်ရွှင်နေသော နန္ဒယန္တီ (Nandayantī) သည် မိတ်ဆွေမိန်းကလေးအုပ်စုအား ပြော၏—“ဒီတစ်ယောက်ကလည်း သူ့ရဲ့ သားပဲ၊ ဂျာဝါလီ (Jāvāli) ဖြစ်တာ မသံသယရှိပါ” ဟု။

Verse 120

इत्येवमुक्त्वा वचनं बलभ्या अवतीर्य च समासताग्रतः शंभोर्गायन्त्यो गीतिकां शुभाम्

ဤသို့စကားကိုဆိုပြီးနောက် ဘလဘျာသည် ဆင်းလာကာ ရှေ့ဘက်တွင် ထိုင်လျက်၊ သမ္ဘု (Śaṃbhu) ကို ချီးမွမ်းသည့် သုဘမင်္ဂလာသီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုကြ하였다။

Verse 121

नमो ऽस्तु शर्व शंबो त्रिनेत्र चारुगात्र त्रैलोक्यनाथ उमापते दक्षयज्ञविध्वंसकर कामाह्गनासन घोर पापप्रणाशन महापुरुष महोग्रमूर्ते सर्वसत्त्वक्षयङ्कर शुभङ्कर महेश्वर त्रिशूलधारिन् स्मरारे गुहावासिन् दिग्वासः महाशङ्कशेखर (5) जटाधर कपालमालाविभूषिकशरीर वामचक्षुः बामदेव प्रजाध्यक्ष भगाक्ष्णोः क्षयङ्कर भीमसेन महासेननाथ पशुपते कामाङ्गदहन चत्वरवासिन् शिव महादेव ईशान संकर भीम भव वषभध्वज जटिल प्रौढ महानाट्येश्वर भूरिरत्न (10) अविमुक्तक रुद्रश्वर स्थाणो एकलिङ्ग कालिन्दीप्रिय श्रीकण्ठ नीलकण्ठ अपराजित रिपुभयङ्कर संतोषपते वामदेव अघोर तत्पुरुष महाघोर अघोरमूर्त्त शान्त सरस्वतीकान्त कीनाट सहस्रमूर्त्ते महोद्भव (15) विबो कालाग्निरुद्र हर महीधरप्रिय सर्वतीर्थाधिवास हंस कामेश्वर केदाराधिपते परिपूर्ण मुचुकुन्द मधुनिवासिन् कृपाणपाणे भयङ्कर विद्याराज सोमराज कामराज उञ्जक अञ्जनराजकन्याहृदचलवसते समुद्रशायिन् (20) गजमुख घण्टेश्वर गोकर्ण ब्रह्मयोने सहस्रवक्त्राक्षिचरण हाटकेश्वर नमो ऽस्तु ते एतस्मिन्नन्तरे प्राप्ताः सर्व एवर्षिपार्थिवाः द्रष्टुं त्रैलोक्यकर्तारं त्र्यम्बकं हाटकेश्वरम्

Homage to you, Śarva, Śambhu—three-eyed, of beautiful form; Lord of the three worlds; consort of Umā; destroyer of Dakṣa’s sacrifice; the one who burned Kāma’s body; the eradicator of dreadful sins; the Great Person, of exceedingly fierce manifestation; the one who brings dissolution to all beings and yet the auspicious benefactor; Maheśvara, bearer of the trident; foe of Smara (Kāma); dweller in the cave; sky-clad; great lord crowned with the (crescent) emblem; matted-haired, whose body is adorned with a garland of skulls; Vāmadeva; overseer of creatures; Paśupati; resident of the sacred quadrangle; Śiva, Mahādeva, Īśāna, Śaṅkara, Bhīma, Bhava, whose banner is the bull; the great Lord of Dance; Avimukta; Rudreśvara; Sthāṇu; the One Liṅga; beloved of the Kālindī (Yamunā); Śrīkaṇṭha, Nīlakaṇṭha; unconquered, the one who terrifies enemies; lord of contentment; Aghora, Tatpuruṣa, Mahāghora; the peaceful one; beloved of Sarasvatī; of a thousand forms; the great source; mighty one; Kālāgni-Rudra; Hara; dear to the mountain-bearer; the indweller of all tīrthas; Haṃsa; Kāmeśvara; lord of Kedāra; complete; (protector of) Mucukunda; dwelling in Madhu; with sword in hand; the fearsome; king of knowledge; Soma-king; Kāma-king; resting upon the ocean; elephant-faced; lord of the bell; Gokarṇa; womb/source of Brahmā; having a thousand faces, eyes, feet—Hāṭakeśvara, homage to you. At that very time, all the sages and kings arrived, wishing to behold Tryambaka Hāṭakeśvara, the maker (and ruler) of the three worlds.

Verse 122

समारूढाश्च सुस्नाता ददृशुर्योषितश्च ताः स्थितास्तु पुरतस्तस्य गायन्त्यो गेयमुत्तमम्

Mounted (upon their conveyances) and freshly bathed, those women beheld (him). Standing before him, they sang an excellent song of praise.

Verse 123

ततः सुदेवतनयो विश्वकर्मसुतां प्रियाम् दृष्ट्वा हृषितचित्तस्तु संरोहत्पुलको बभौ

Then Sudeva’s son, seeing his beloved—the daughter of Viśvakarman—became joyful at heart, and from that (joy) his hair stood on end (in rapture).

Verse 124

ऋतध्वजो ऽपि तन्वङ्गीं दृष्ट्वा चित्राङ्गदां स्थिताम् प्रत्यभिज्ञाय योगात्मा बभौ मुदितमानसः

ထို့နောက် ရ္တဓွဇ (Ṛtadhvaja) သည်လည်း အင်္ဂါပါးလျားသော စိတ္ရာင်္ဂဒါ (Citrāṅgadā) ကို ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကိုမြင်၍ ပြန်လည်သိမှတ်ကာ၊ ယောဂစိတ်ဝိညာဉ်ရှိသူသည် ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် တောက်ပလင်းလက်하였다။

Verse 125

ततस्तु सहसाभ्येत्य देवेशं हाटकेश्वरम् संपूजयन्तस्त्र्यक्षं ते स्तुवन्तः संस्थिताः क्रमात्

ထို့နောက် သူတို့သည် အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်၍ ဒေဝတို့၏အရှင် ဟာဋကေရှ္ဝရ (Hāṭakeśvara) ထံသို့ သွားကာ၊ မျက်စိသုံးပါးရှိသောအရှင်ကို ပူဇော်ကန်တော့ကြပြီး၊ ချီးမွမ်းလျက် အစဉ်အလာတကျ ရပ်တည်하였다။

Verse 126

चित्राङ्गदापि तान् दृष्ट्वा ऋतध्वजपुरोगमान् समं ताभिः कृसाङ्गीभिरभ्युत्थायाभ्यवादयत्

စိတ္ရာင်္ဂဒါ (Citrāṅgadā) သည်လည်း ရ္တဓွဇ (Ṛtadhvaja) ကို ဦးဆောင်သူအဖြစ်ထားသော သူတို့ကိုမြင်၍၊ ကိုယ်လုံးပါးသော မိန်းမတို့နှင့်အတူ ထ၍ လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ကန်တော့하였다။

Verse 127

स च ताः प्रतिनन्द्यैव समं पुत्रेण तापसः समं नृपतिभिर्हृष्टः संविवेश यथासुखम्

ထို့နောက် သူသည် သူတို့ကို သင့်လျော်စွာ ကြိုဆိုပြီး၊ တပသ (ascetic) ဖြစ်သူသည် သားနှင့်အတူ၊ မင်းတို့နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် နေထိုင်ရာသို့ ဝင်ကာ စိတ်ကြိုက် အနားယူ하였다။

Verse 128

ततः कपिवरः प्राप्तो घृताच्या सह सुन्दरि स्नात्वा गोदावरीतीर्थे दिदृक्षुर्हाटकेश्वरम्

ထို့နောက် မျောက်တို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ကပိဝရ သည် လှပသော ဃృతာချီ နှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ ဂోదာဝရီမြစ်ကမ်းရှိ သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ဟာဋကေရှဝရ ကို ဖူးမြင်လိုသော်လည်းကောင်း ဆန္ဒပြု၏။

Verse 129

ततो ऽपश्यत् सुतां तन्वीं घृताची शुभदर्शनाम् सापि तां मातरं दृष्ट्वा हृष्टाभूद्वरवर्णिनी

ထို့နောက် ဃృతာချီ သည် မင်္ဂလာသဏ္ဌာန်ရှိ၍ ကိုယ်လုံးပါးလျားသော မိမိသမီးကို မြင်၏။ သမီးလည်း မိခင်ကို မြင်သော် ဝမ်းမြောက်လှစွာ ဖြစ်လာ၏—အရောင်အဆင်းကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးဖြစ်၏။

Verse 130

ततो घृताची स्वां पुत्रीं परिष्वज्य न्यपीडयत् स्नेहात् सवाष्पनयनां मुहुस्तां परिजिघ्रवीत्

ထို့နောက် ဃృతာချီ သည် မိမိသမီးကို ဖက်တွယ်၍ ချစ်ခင်စိတ်ကြောင့် နီးကပ်စွာ ဖိနှိပ်ကာ၊ မျက်ရည်ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ အနံ့ရှုလေ၏—မိခင်မေတ္တာ၏ အမူအရာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

Verse 131

ततो ऋतध्वजः श्रीमान् कपिं वचनमब्रवीत् गच्छनेतुं गुह्यकं त्वमञ्जनाद्रौ महाञ्जनम्

ထို့နောက် ဂုဏ်ရောင်တောက်ပသော ဣတဓွဇ သည် မျောက်အား ဤသို့ မိန့်ကြား၏—“သွား၍ အဉ္ဇနာဒြိ တောင်မှ မဟာအဉ္ဇန ဟုခေါ်သော ဂုဟျက ကို ခေါ်ဆောင်လာပါ။”

Verse 132

पातालादपि दैत्येशं वीरं कन्दरमालिनम् स्वर्गाद् गन्धर्वराजानं पर्जन्यं शीघ्रमानय

“ပာတာလ မှလည်း ဒೈတျတို့၏ အရှင်၊ သူရဲကောင်း ကန္ဒရမာလိန် ကို အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်လာပါ။ ထို့ပြင် စွဝဂ္ဂ (Svarga) မှ ဂန္ဓဗ္ဗရာဇာ ပရ္ဇန္ယ ကိုလည်း မြန်မြန် ယူဆောင်လာပါ။”

Verse 133

इत्येवमुक्ते मुनिना प्राह देववती कपिम् गालवं वानरश्रेष्ठ इहानेतुं त्वमर्हसि

ဤသို့ မုနိက ပြောဆိုပြီးနောက် ဒေဝဝတီက မျောက်အား ဆိုသည်— «အို မျောက်တို့အနက် အကောင်းဆုံး၊ ဂါလဝ (Gālava) ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာသင့်၏»။

Verse 134

इत्येवमुक्ते वचने कपिर्मरुतविक्रमः गत्वाञ्जनं समामन्त्र्य जगामामरपर्वतम्

ဤစကားများ ပြောပြီးနောက် လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော မျောက်သည် သွား၍ အဉ္ဇနာ (Añjanā) ကို ခေါ်ယူကာ နတ်တောင်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 135

पर्जन्यं तत्र चामन्त्र्य प्रेषयित्वा महाश्रमे सप्तगोदावरे तीर्थे पातालमगमत् कपिः

အဲဒီမှာ သူသည် ပရဇန္ယ (Parjanya) ကို ခေါ်ယူ၍ မဟာအာရှရမသို့ စေလွှတ်ပြီးနောက်၊ မျောက်သည် စပ္တ-ဂోదာဝရီ (Sapta-Godāvarī) ဟုခေါ်သော တီရ္ထ၌ ပာတာလာ (Pātāla) သို့ ဆင်းသက်သွား၏။

Verse 136

तत्रामन्त्र्य महावीर्यं कपिः कन्दरमालिनम् पातालादभिनिष्क्रम्य महीं पर्यचरज्जवी

အဲဒီမှာ မျောက်သည် အင်အားကြီးသော သူရဲကောင်း ကန္ဒရမာလင် (Kandaramālin) ကို နှုတ်ဆက်ကာ၊ ပာတာလာ (Pātāla) မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်တစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ လှည့်လည်သွား၏။

Verse 137

गालं तपसो योनिं दृष्ट्वा माहिष्मतीमनु समुत्पत्यानयच्छीघ्रं सप्तगोदावरं जलम्

တပသ၏ အရင်းအမြစ်တော်ဖြစ်သော ဂါလ (Gāla) ကို မြင်လျှင် မျောက်သည် ခုန်တက်ကာ မာဟိရှ္မတီ (Māhiṣmatī) သို့ သွားရာလမ်းကြောင်းအတိုင်း စပ္တ-ဂోదာဝရီ (Sapta-Godāvarī) ရေကို လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်လာ၏။

Verse 138

तत्र स्नात्वा विधानेन संप्राप्तो हाटकेश्वरम् ददृशे नन्दयन्ती च स्थितां देववतीमपि

ထိုနေရာ၌ စည်းကမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီးနောက် ဟာဋကေရှ್ವರသို့ ရောက်လာကာ နန္ဒယန္တီကိုလည်းကောင်း၊ ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော ဒေဝဝတီကိုလည်းကောင်း မြင်တွေ့하였다။

Verse 139

तं दृष्ट्वा गालवं चैव समुत्थायाभ्यवादयत् स चार्चिष्यन्महादेवं महर्षीनभ्यवादयत् ते चापि नृपतिश्रेष्ठस्तं संपूज्य तपोधनम्

သူနှင့် ဂာလဝကို မြင်သဖြင့် ထ၍ လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်하였다။ ထို့နောက် မဟာဒေဝကို ပူဇော်ပြီး မဟာရိရှိတို့အား ဦးညွှတ်ကန်တော့하였다။ ထိုရိရှိတို့လည်း၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ တပဓနဖြစ်သော ထိုတပသီကို ပြန်လည်ဂုဏ်ပြုပူဇော်하였다။

Verse 140

प्रहर्षमतुलं गत्वा उपविष्टा यथासुखम् तेषूपविष्टेषु तदा वानरोपनिमन्त्रिताः

မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဝမ်းမြောက်မှုကို ရရှိပြီး သူတို့သည် အဆင်ပြေသလို ထိုင်ကြ하였다။ သူတို့ ထိုင်ပြီးချိန်တွင် ဗာနရ (အိမ်ရှင်/ခေါင်းဆောင်) က ဖိတ်ကြားထားသူများလည်း ထိုအခါ စုဝေးလာ하였다။

Verse 141

समायाता महात्मानो यक्षगन्धर्वदानवाः तानागतान् समीक्ष्यैव पुत्र्यस्ताः पृथुलोचनाः

မဟာစိတ်ရှိသူများဖြစ်သော ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ဒာနဝတို့ ရောက်လာ하였다။ သူတို့ ရောက်လာခြင်းကို မြင်သဖြင့် မျက်လုံးကြီးသော သမီးများသည် စူးစမ်းကြည့်하였다။

Verse 142

स्नेहार्द्रनयनाः सर्वास्तदा सस्वजिरे पितॄन् नन्दयन्त्यादिका दृष्ट्वा सपितृका वरानना

ထိုအခါ အားလုံးသည် ချစ်ခင်မှုကြောင့် မျက်ရည်စိုသော မျက်လုံးများဖြင့် မိမိတို့၏ ဖခင်များကို ဖက်လှုပ်하였다။ နန္ဒယန္တီတို့ကို ဖခင်များနှင့်အတူ မြင်၍ မျက်နှာလှသော မိန်းမသည်လည်း ဝမ်းမြောက်하였다။

Verse 143

सवाष्पनयना जाता विश्वकर्मसुता तदा अथ तामाह स मुनिः सत्यं सत्यध्वजो वचः

ထိုအခါ ဝိශ්ဝကರ್ಮာ၏ သမီးသည် မျက်ရည်ဝဲလာ၏။ ထို့နောက် သစ္စာ၏ အလံတော်ကဲ့သို့ သစ္စာတရားကို ထိန်းသိမ်းသော မုနိသည် အမှန်တရားဖြင့် ပြောဆိုကာ သူမအား ခေါ်၍ မိန့်ကြား၏။

Verse camels

मा विषादं कृताः पुत्रि पितायं तव वानरः सा तद्वचनमाकर्ण्य व्रीडोपहतचेतना

अंधकासह ते हत्ती, उंट, घोडे व रथ यांवर आरूढ होऊन निघाले. अंधक रथावर बसून ‘पंचनल्व’ या परिमाणानुसार पुढे सरकला.

Verse 151

भविष्यति पुतुस्तुभ्यं मत्सकाशान्न संशयः इत्येवमुक्ता संहृष्टा बभौ चित्राङ्गदा तदा

ततो महेशवचनान्नन्दी तूर्णतरं गतः उपस्पृश्य जलं श्रीमान् सस्मार गणनायकान्

Verse 156

सुराणामधिपं शक्रं सहैव सुरकिन्नरैः त्वष्ट्राथ संस्मृतः शक्रो मरुद्गणवृतस्तदा

ထို့နောက် တွဝஷ္ဋೃသည် နတ်တို့၏ အရှင် သက္ကရာ (ဣန္ဒြ) ကို သုရကိန္နရတို့နှင့်အတူ သတိရ၍ (ဖိတ်ခေါ်၍) အာရုံပြု하였다။ ထိုအခါ မရုတ်အဖွဲ့တို့ ဝန်းရံလျက်ရှိသော သက္ကရာသည် ပေါ်ထွန်း/ရောက်လာ하였다။

Verse 157

सुरैः सरुद्रैः संप्राप्तस्तत्तीर्थ हाटकाह्वयम् समायातेषु देवेषु गन्धर्वेष्वप्सरस्सु च

ဟာဋက (Hāṭaka) ဟု ခေါ်သော ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသို့ ရုဒြတို့နှင့်အတူ နတ်တို့ ရောက်လာကြသည်။ နတ်တို့ စုဝေးလာသည့်အခါ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ္စရာများလည်း ပါဝင်၍ ထို့နောက် ဖြစ်ရပ်များ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်하였다။

Verse 158

इन्द्रद्युम्नो मुनिश्रेष्ठमृतध्वजमुवाच ह जाबालेर्दीयतां ब्रह्मन् सुताकन्दरमालिनः

ထို့နောက် အိန္ဒြဒျုမ္န သည် မုနိအထွတ်အမြတ် မෘတဓွဇ ကို ပြောကြားသည်– «အို ဗြဟ္မဏ၊ ဇာဗာလီ၏ သမီး ကန္ဒရမာလိနီ ကို (လက်ထပ်ရန်) ပေးအပ်ပါ»။

Verse 159

गृह्णातु विधिवत् पाणिं दैतेय्यास्तनयस्तव नन्दयन्तीं च शकुनिः परिणेतुं स्वरूपवान्

«သင့်၏ သား—ဒိုင်တေယီမှ မွေးဖွားသူ—သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း သူမ၏ လက်ကို လက်ခံပါစေ; ထို့ပြင် ရုပ်ရည်သင့်တော်သော သကူနိ သည် နန္ဒယန္တီ ကို လက်ထပ်ပါစေ»။

Verse 160

ममेयं वेदवत्यस्तु त्वाष्ट्रोयी सुरथस्य च बाढमित्यब्रवीद्धृष्टो मुनिर्मनुसुतं नृपम्

«ဤကညာ ဝေဒဝတီ—တွာෂ္ဋရီ—သည် ငါ၏ ဖြစ်ပါစေ၊ ထို့ပြင် (သူမကို) သုရထ သို့လည်း ပေးအပ်ပါစေ» ဟု။ ထိုသို့ ဝမ်းမြောက်သော မုနိသည် မနု၏ သား ရာဇာ သုရထ ကို ရည်ညွှန်း၍ «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု ပြော하였다။

Verse 161

ततो ऽनुचक्रुः संहृष्टा विवाहविधिमुत्तमम् ऋत्विजो ऽभूद् गालवस्तु हुत्वा हव्यं विधनतः

ထို့နောက် သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်လျက် အထွတ်အမြတ် မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ဂာလဝ သည် ရှေ့ဆောင် ရှင်ပုရောဟိတ် ဖြစ်လာပြီး၊ စည်းကမ်းအတိုင်း ဟဝျ (အလှူ) ကို ပူဇော်ကာ သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်မှုများကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse observing silence

गायन्ते तत्र गन्धर्वा नृत्यन्ते ऽप्सरसस्तथा आदौ जाबालिनः पाणिर्गृहीतो दैत्यकन्यया

દિગંબર, મૌનવ્રતી અને ઘંટાને શસ્ત્રરૂપે ધારણ કરનારા ‘નિરાશ્રય’ નામના ગણો જગદ્ગુરુ પાસે સમાયાં આવ્યા।

Verse 165

वृत्ते मुनिर्विवाहे तु शक्रादीन् प्राह दैवतान् अस्मिस्तीर्थे भवद्भिस्तु सप्तगोदावरे सदा

When the marriage was completed, the sage addressed the deities beginning with Śakra (Indra): ‘In this tirtha—Saptagodāvarī—you indeed should ever (abide/preside).’