Adhyaya 37

Verse 1

अगस्त्य उवाच । सर्वज्ञसूनो षड्वक्त्र सर्वार्थकुशल प्रभो । प्रादुर्भावं निशम्यैषां लिंगानां मुक्तिदायिनाम्

အဂஸ္တျက ပြော၏—အရာအားလုံးကို သိမြင်သော အရှင်၏ သားတော်၊ မျက်နှာခြောက်ပါးရှိသော प्रभု၊ အရာရာ၌ ကျွမ်းကျင်တော်မူသော အရှင်၊ မုက္ခပေးသော ဤလင်္ဂများ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ကြားနာပြီးနောက် (ထပ်မံသိလိုပါသည်)။

Verse 2

नितरां परितृप्तोस्मि सुधां पीत्वेव निर्जरः । ओंकारप्रमुखैर्लिंगैरिदमानंदकाननम्

အိုံကာရဖြင့်အစပြုသော လိင်္ဂများကြောင့် ဤအာနန္ဒကာနနသည် ပျော်ရွှင်ခြင်း၏တောအုပ်ဖြစ်လာ၏။ အမృతကိုသောက်သကဲ့သို့ အမရတစ်ဦးလို ငါသည် အလွန်အမင်း ကျေနပ်ပြည့်ဝနေ၏။

Verse 3

आनंदमेवजनयेदपि पापजुषामिह । परानंदमहं प्राप्तः श्रुत्वैतल्लिंगकीर्तनम्

ဤနေရာ၌ ပ罪ကိုနှစ်မြှုပ်နေသူတို့အတွက်တောင် လိင်္ဂ၏ကိရ္တနာကို ရွတ်ဆိုဖော်ပြခြင်းသာဖြင့် ပျော်ရွှင်မှု ပေါ်ထွန်းစေ၏။ ဤလိင်္ဂချီးမွမ်းသံကို ကြားပြီးနောက် ငါသည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 4

जीवन्मुक्तैवासं हि क्षेत्रतत्त्वश्रुतेरहम् । स्कंददक्षेश्वरादीनि लिंगानीह चतुर्दश । यान्युक्तानि समाचक्ष्व तत्प्रभावमशेषतः

ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၏ အတ္ထတရားကို ကြားနာခြင်းကြောင့် ငါသည် အသက်ရှင်လျက်ပင် မုက္ခတိရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။ ယခု ဤနေရာရှိ လိင်္ဂ ၁၄ ပါး—စကန္ဒနှင့် ဒက္ခေရှ္ဝရတို့မှ စ၍ ဖော်ပြထားသမျှ—၎င်းတို့၏ အာနုဘော်ကို အကုန်အစင် မကျန်ဘဲ ရှင်းပြပါလော့။

Verse 5

यो दक्षो गर्हयामास मध्ये देवसभं विभुम् । स कथं लिंगमीशस्य प्रत्यस्थापयदद्भुतम्

နတ်တို့၏ အစည်းအဝေးအလယ်၌ အမြင့်မြတ်သော प्रभုကို ကဲ့ရဲ့ခဲ့သော ဒက္ခသည် အရှင်ဣရှ္ဝရ၏ အံ့ဖွယ် လိင်္ဂကို မည်သို့ ပြန်လည်တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သနည်း။

Verse 6

इति श्रुत्वा शिखिरथः कुंभयोनेरुदीरितम् । सूत संकथयामास दक्षेश्वर समुद्भवम्

ကುಂಬယောနိ (အဂஸ္တျ) ပြောကြားသမျှကို ဤသို့ ကြားနာပြီးနောက်၊ ရှိခိရထသည်—အို စူတ—ဒက္ခေရှ္ဝရ၏ ပေါ်ပေါက်လာပုံကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ကഥာပြောလေ၏။

Verse 7

स्कंद उवाच । आकर्णय मुने वच्मि कथां कल्मषहारिणीम् । पुरश्चरणकामोसौ दक्षः काशीं समाययौ

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်။ “အို မုနိ၊ နားထောင်လော့။ အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားပေးသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ငါပြောမည်။ ပူရရှ္စရဏ (အကြိုသဒ္ဓါကျင့်စဉ်) ပြုလိုသော ဒက္ခသည် ကာသီသို့ ရောက်လာ၏။”

Verse 8

छागवक्त्रो विरूपास्यो दधीचि परिधिक्कृतः । प्रायश्चित्तविधानार्थं सूपदिष्टः स्वयंभुवा

ဆိတ်မျက်နှာနှင့် ရုပ်ပျက်မျက်နှာဖြစ်ကာ—ဒဓီချိ၏ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရပြီး—အပြစ်ဖြေခြင်း (ပရာယရှ္စိတ္တ) ၏ မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို စွယမ္ဘူ (ဗြဟ္မာ) ထံမှ ကောင်းစွာ သင်ကြားခံရ၏။

Verse 9

एकदा देवदेवस्य सेवार्थं शशिमौलिनः । कैलासमगमद्विष्णुः पद्मयोनिपुरस्कृतः

တစ်ခါက နတ်တို့၏နတ်၊ လမောက်တော်ဆောင်သော သခင် (ရှီဝ) ကို ဝတ်ပြုရန်အတွက် ဗိဿဏုသည်—ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) ဦးဆောင်လျက်—ကೈလာသသို့ သွားရောက်၏။

Verse 10

इंद्रादयो लोकपाला विश्वेदेवा मरुद्गणाः । आदित्या वसवो रुद्राः साध्या विद्याधरोरगाः

အိန္ဒြာနှင့် အခြား လောကပာလများ၊ ဝိශ්ဝေဒေဝများနှင့် မရုတ်အဖွဲ့များ၊ အာဒိတျများ၊ ဝသုများ၊ ရုဒြများ၊ သာဓျများ၊ ဝိဒ္ယာဓရများနှင့် နဂါးမျိုးတို့—အားလုံး စုဝေးရှိကြ၏။

Verse 11

ऋषयोऽप्सरसोयक्षा गंधर्वाः सिद्धचारणाः । तैर्नतो देवदेवेशः परिहृष्टतनूरुहैः

ရိရှီများ၊ အပ္ဆရာများ၊ ယက္ခများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် စာရဏများသည် နတ်တို့၏အရှင်ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြ၏။ ကြည်နူးရိုသေမှုကြောင့် ကိုယ်မွှေးများ ထောင်လျက်ရှိ၏။

Verse 12

स्तुतश्च नाना स्तुतिभिः शंभुनापि कृतादराः । विविशुश्चासनश्रेण्यां तन्मुखासक्तदृष्टयः

သူတို့သည် သမ္ဘုကို မျိုးစုံသော စတုတိများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၍ သမ္ဘုသည်လည်း ဂုဏ်ပြုလေးစားစွာ လက်ခံတော်မူ၏။ ထို့နောက် အာသနတန်းများသို့ ဝင်ထိုင်ကြပြီး မျက်စိတို့သည် တော်၏ မျက်နှာတော်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နစ်မြုပ်နေကြ၏။

Verse 13

अथ तेषूपविष्टेषु शंभुना विष्टरश्रवाः । कृतहस्तपरिस्पर्शमानः पृष्टो महादरम्

သူတို့အားလုံး ထိုင်ပြီးနောက်၊ ဝိဋ္ဌရရှရဝါဟ်သည် ထုံးတမ်းအရ လက်ထိကာ ရိုသေပြုလျက်၊ သမ္ဘုက အလွန်လေးစားစွာ မေးမြန်းတော်မူ၏။

Verse 14

श्रीवत्सलांछन हरे दैत्यवंशदवानल । कच्चित्पालयितुं शक्तिस्त्रिलोकीमस्त्यकुंठिता

သီရိဝတ္ဆ အမှတ်တံဆိပ်ပါသော ဟရီတော်—ဒೈတျယဝంశကို လောင်ကျွမ်းစေသော တောမီးတော်—သင်၏ မလျော့မနည်းသော အာနုဘော်သည် သုံးလောကကို ထောက်ပံ့ကာ ကာကွယ်နိုင်ဆဲလား။

Verse 15

दितिजान्दनुजान्दुष्टान्कच्चिच्छासि रणांगणे । अपि कुद्धान्महीदेवान्मामिव प्रतिमन्यसे

စစ်မြေပြင်၌ ဒိတိမွေးနှင့် ဒနုမွေး အဆိုးသမား ရန်သူတို့ကို သင်သည် ယခုတိုင် ဆုံးမနှိမ်နင်းနေဆဲလား။ ထို့ပြင် ဒေါသထွက်နေသော မြေကြီး၏ မင်းများကိုလည်း ငါ့ကို သဘောထားသကဲ့သို့—တားဆီးရမည့် ပြိုင်ဘက်အဖြစ်—ထင်မြင်နေဆဲလား။

Verse 16

बाधया रहिता गावः कच्चित्संति महीतले । स्त्रियः संति हि सुश्रीकाः पतिव्रतपरायणाः

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နွားတို့သည် အနာရောဂါနှင့် ဘေးဒုက္ခကင်းစင်၍ ရှိနေကြသလား။ ထို့ပြင် ကံကောင်းသည့် မိန်းမများသည် ပတိဗြတ သစ္စာဝတ္တရားနှင့် အိမ်ထောင်ဓမ္မကို အားထားတည်မြဲနေကြသလား။

Verse 17

विधियज्ञाः प्रवर्तंते पृथिव्यां बहुदक्षिणाः । निराबाधं तपः कच्चिदस्ति शश्वत्तपस्विनाम्

စည်းကမ်းတော်အတိုင်း ပြုသော ယဇ္ဈများသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒက္ခိဏာနှင့် လှူဒါန်းမှုများစွာဖြင့် ဆက်လက်ကျင်းပနေပါသလော။ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း တပဿာကျင့်သော တပဿဝင်တို့၏ တပဿာသည် အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ ဖြစ်နေပါသလော။

Verse 18

निष्प्रत्यूहं पठंत्येव सांगान्वेदान्द्विजोत्तमाः । महीपालाः प्रजाः कच्चित्पांति त्वमिवकेशव

ဒွိဇိုတ္တမတို့သည် အင်္ဂများနှင့်တကွ ဝေဒများကို အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ ရွတ်ဖတ်နေကြပါသလော။ ထို့ပြင် မဟီပါလ မင်းတို့သည် သင်ကဲ့သို့—အို ကေသဝ—လောကများကို ကာကွယ်သကဲ့သို့ ပြည်သူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေကြပါသလော။

Verse 19

स्वेषु स्वेषु च धर्मेषु कच्चिद्वर्णाश्रमास्तथा । निष्ठावंतो हि तिष्ठंति प्रहृष्टेंद्रियमानसाः

ဝဏ္ဏနှင့် အာශ්ရမတို့၌ ရှိသူတို့သည် မိမိမိမိ၏ ဓမ္မတာဝန်များတွင် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်နေကြပါသလော။ အင်္ဒြိယနှင့် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူး၍ တည်ငြိမ်မြင့်မြတ်စွာ ရပ်တည်နေကြပါသလော။

Verse 20

धूर्जटिः परिपृछ्येति हृष्टं वैकुंठनायकम् । ब्रह्माणं चापि पप्रच्छ ब्राह्मं तेजः समेधते

ထို့ကြောင့် ဓူရ္ဇဋိ (ရှီဝ) သည် ပျော်ရွှင်နေသော ဝိုင်ကుంఠနာယကကို မေးမြန်းပြီးနောက် ဘြဟ္မာကိုလည်း မေးမြန်း하였다။ ထိုအခါ ဘြဟ္မာ၏ ဘြာဟ္မတေဇ (ဓမ္မရောင်ခြည်) သည် ပိုမိုတောက်ပလာ၏။

Verse 21

सत्यमस्खलितं कच्चिदस्ति त्रैलोक्यमंडपे । तीर्थावरोधो न क्वापि केनचित्क्रियते विधे

အို ဝိဓိ (ဘြဟ္မာ)၊ သုံးလောက မဏ္ဍပ၌ သစ္စာသည် မလှုပ်မယှက် တည်မြဲနေပါသလော။ ထို့ပြင် မည်သူမျှ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများကို တားဆီးပိတ်ပင်ခြင်း မပြုကြပါသလော။

Verse 22

इंद्रादयः सुराः कच्चित्स्वेषु स्वेषु पुरेष्वहो । राज्यं प्रशासति स्वस्थाः कृष्णदोर्दंडपालिताः

အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် မိမိတို့၏ မြို့တော်အသီးသီး၌ ကျန်းမာချမ်းသာစွာ နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်နေကြသလော။ ကృష్ణ၏ လက်မောင်းအင်အားသည် အာဏာဒဏ္ဍအဖြစ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လျက်ရှိသလော။

Verse 23

प्रत्येकं परिपृच्छयेशः सर्वानित्थं कृतादरान् । पृष्ट्वा गमनकार्यं च तेषां कृत्वा मनोरथान्

ထို့ကြောင့် အရှင်သည် တစ်ဦးချင်းစီကို ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်း၍ အားလုံးကို သင့်တော်သော ဂုဏ်ပြုမှုဖြင့် ဆက်ဆံတော်မူ၏။ ထွက်ခွာရခြင်း၏ အကြောင်းကို မေးပြီး သူတို့၏ ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းကာ ပြန်လွှတ်ရန် စီစဉ်တော်မူ၏။

Verse 24

विससर्जाथ तान्सर्वान्देवः सौधं समाविशत् । गतेष्वथ च देवेषु स्वस्व धिष्ण्येषु हृष्टवत्

ထို့နောက် ဒေဝသည် သူတို့အားလုံးကို ပြန်လွှတ်၍ မိမိ၏ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ ဒေဝတားတို့သည် မိမိတို့၏ ကောင်းကင်အာသနများသို့ ပြန်သွားကြသောအခါ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 25

मध्ये मार्गं स चिंतोभूद्दक्षः सत्याः पिता तदा । अन्यदेवसमानं स मानं प्राप न चाधिकम्

လမ်းအလယ်တွင် စတီ၏ ဖခင် ဒက္ခသည် စိတ်တွင်းတွေးပူပန်လာ၏။ သူသည် အခြားဒေဝတားများနှင့် တန်းတူဂုဏ်ပြုခံရသော်လည်း ထိုသူတို့ထက် ပိုမိုသော ဂုဏ်မရခဲ့ပေ။

Verse 26

अतीव क्षुब्धचित्तोभून्मंदराघाततोऽब्धिवत् । उवाच च मनस्येतन्महाक्रोधरयांधदृक्

သူ၏စိတ်သည် မန္ဒရာတောင် ထိုးနှက်ခံရသော သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွား၏။ ကြီးမားသော ဒေါသ၏ အရှိန်ကြောင့် မျက်စိမမြင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးများကို ပြောဆိုလေ၏။

Verse 27

अतीवगर्वितो जातः सती मे प्राप्य कन्यकाम् । कस्यचिन्नाप्यसौ प्रायो न कोस्यापि क्वचित्पुनः

ငါ့သမီး စတီကို ဇနီးအဖြစ် ရရှိပြီးနောက် သူသည် အလွန်အမင်း မာနကြီးလာ၏။ မည်သူ့ကိုမျှ မည်သည့်အခါမျှ လေးစားမှု မပြုသလောက် ဖြစ်နေ၏။

Verse 28

किं वंश्यस्त्वेष किं गोत्रः किं देशीयः किमात्मकः । किं वृत्तिः किं समाचारो विपा दी वृषवाहनः

သူ၏ မျိုးရိုးသည် အဘယ်နည်း၊ ဂိုထရသည် အဘယ်နည်း။ မည်သည့်ဒေသမှ လာသနည်း—သူ၏ သဘာဝအရည်အချင်းသည် အဘယ်နည်း။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းသည် အဘယ်နည်း၊ ထုံးတမ်းအကျင့်သည် အဘယ်နည်း—နွားတံဆိပ်ကိုင်ဆောင်သူ၊ အဆန်းအပြား အန္တရာယ်များ ဝိုင်းရံနေသူသည်။

Verse 29

न प्रायशस्तपस्व्येष क्व तपः क्वास्त्रधारणम् । न गृहस्थेषु गण्योसौ श्मशाननिलयो यतः

သူသည် တပသွီဟု ခေါ်ရန် မလောက်လှ—သူ၏ တပဿာ ဘယ်မှာနည်း၊ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ခြင်း ဘယ်မှာနည်း။ ထို့ပြင် ဂೃಹಸ್ಥတို့အတွင်းလည်း မရေတွက်ကြ၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ နေရာသည် သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 30

असौ न ब्रह्मचारी स्यात्कृतपाणिग्रह स्थितिः । वानप्रस्थ्यं कुतश्चास्मिन्नैश्वर्यमदमोहिते

သူသည် ဘြဟ္မစာရီ မဖြစ်နိုင်၊ အကြောင်းမှာ မင်္ဂလာပဏိဂ्रहကို ပြု၍ ဇနီးလက်ကို ကိုင်ထားသော အခြေအနေ၌ ရှိနေသောကြောင့်။ ထို့ပြင် အာဏာ၏ မူးယစ်မှုကြောင့် မောဟဖြစ်နေသူ၌ ဝါနပရಸ್ಥ အခြေအနေ ဘယ်က ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 31

न ब्राह्मणोभवत्येष यतो वेदो न वेत्त्यमुम् । शस्त्रास्त्रधारणात्प्रायः क्षत्रियः स्यान्न सोप्ययम्

သူသည် ဘြာဟ္မဏ မဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ (ငါဆိုသကဲ့သို့) ဝေဒကို မသိသောကြောင့်။ လက်နက်ကိုင်ဆောင်ခြင်းကြောင့် က္ଷတ္တရိယ ဟု ခေါ်နိုင်သော်လည်း သူသည် ထိုအရာတောင် မဟုတ်။

Verse 32

क्षतात्संत्राणनात्क्षत्रं तत्क्वास्मिन्प्रलयप्रिये । वैश्योपि न भवेदेष सदा निर्धनचेष्टनः

“က்ஷတ္တရ” ဟုခေါ်သည်မှာ ဒဏ်ရာရသူတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းကြောင့်ပင်—ပျက်စီးခြင်းကိုနှစ်သက်သူ၌ ထိုကာကွယ်မှု ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။ ထို့ပြင် သူသည် ဝိုင်ရှျယ မဖြစ်နိုင်၊ အမြဲတမ်း ဆင်းရဲသူကဲ့သို့ ပြုမူနေသောကြောင့်။

Verse 33

शूद्रोपि न भवेत्प्रायो नागयज्ञोपवीतवान् । एवं वर्णाश्रमातीतः कोसौ सम्यङ्नकीर्त्यते

သူသည် ပုံမှန်အဓိပ္ပါယ်အရ ရှုဒ္ဒရ မဟုတ်သလောက်၊ နာဂယဇ္ဉာအတွက် သန့်ရှင်းသောကြိုး (ယဇ္ဉောပဝီတ) ကို ဝတ်ဆင်သူလည်း မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ဝဏ္ဏနှင့် အာရှ్రమတို့အားလုံးကို ကျော်လွန်နေသူကို မည်သူဟုမှန်ကန်စွာ ခေါ်ဆိုနိုင်မည်နည်း။

Verse 34

सर्वः प्रकृत्या ज्ञायेत स्थाणुः प्रकृतिवर्जितः । प्रायशः पुरुषोनासावर्धनारीवपुर्यतः

လူအားလုံးသည် မိမိတို့၏ သဘောသဘာဝတစ်မျိုးမျိုးကြောင့် သိမြင်ခံရသည်။ သို့သော် စ္ထာဏု (ရှီဝ) သည် ထိုကန့်သတ်သဘောသဘာဝများမှ ကင်းလွတ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် သူသည် ယောက်ျားသာမက၊ “အರ್ಧနာရီ” ဟု ခေါ်ကြသကဲ့သို့ ကိုယ်တစ်ဝက်မှာ မိန်းမရုပ်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားသည်။

Verse 35

योषापि न भवेदेष यतोसौ श्मश्रुलाननः । नपुंसकोपि न भवेल्लिंगमस्ययतोर्च्यते

သူသည် မိန်းမလည်း မဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ မျက်နှာ၌ မုတ်ဆိတ်နှင့် မေးရိုးမွှေးရှိသောကြောင့်။ ထို့ပြင် နပုংসကလည်း မဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ လင်္ဂကို ပူဇော်အာရုံပြုကြသောကြောင့်။

Verse 36

बालोपि न भवत्येष यतोऽयं बहुवार्षिकः । अनादिवृद्धो लोकेषु गीयते चोग्र एष यत्

သူသည် ကလေးလည်း မဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာရှိသူဖြစ်၏။ လောကတို့တွင် “အစမရှိသောအစကတည်းက ရှေးဟောင်းသူ” ဟုလည်းကောင်း၊ “အုဂ္ရ” ဟုလည်းကောင်း သီဆိုချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 37

अतो युवत्वं संभाव्यं नात्र नूनं चिरंतने । वृद्धोऽपि न भवत्येष जरामरणवर्जितः

ထို့ကြောင့် သူ၌ လူငယ်အရွယ်ရှိသကဲ့သို့ ထင်မြင်နိုင်သော်လည်း မဟုတ်ပါ၊ အို ရှေးဟောင်းတော်မူသောအရှင်။ အိုမင်းခြင်းပင်လည်း သူ့ထံ မရှိ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ ကင်းလွတ်တော်မူ၏။

Verse 38

ब्रह्मादीन्संहरेत्प्रांते तथापि च न पातकी । पुण्यलेशोपि नास्त्यस्मिन्ब्रह्ममौलिच्छिदिक्रुधा

အဆုံး၌ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားသတ္တဝါတို့ကိုပင် ပြန်လည်သိမ်းယူ (ဖျက်သိမ်း) လျှင်တောင် သူသည် အပြစ်ရှိသူ မဟုတ်။ သူ၌ ကုသိုလ်မကုသိုလ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စက်တောင် မရှိ—ဗြဟ္မာ၏ မကူဋကို ခွဲကွဲစေသော ဒေါသတော်ဖြင့် လုပ်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 40

अहो धार्ष्ट्यं महद्दृष्टं जटिलस्याद्य चाद्भुतम् । यदासनान्नोत्थितोसौ दृष्ट्वा मां श्वशुरं गुरुम्

အဟော! ယနေ့ ဂျဋာဆံပင်ရှိသော သာသနာရှင်၌ မြင်ရသော မာနကြီးမှုသည် အလွန်ကြီးမား၍ အံ့ဩဖွယ်တည်း။ ငါကို—သူ၏ ယောက္ခမနှင့် အကြီးအကဲ ဆရာ—မြင်လျက်နဲ့ ထိုင်ရာမှ မထတော်မူ။

Verse 41

एवंभूता भवंत्येव मातापितृविवर्जिताः । निर्गुणा अकुलीनाश्च कर्मभ्रष्टा निरंकुशाः

ဤသို့သောသူတို့သည် အမှန်တကယ် မိဘမဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြသည်။ ဂုဏ်သတ္တိမရှိ၊ မျိုးရိုးမမြင့်၊ တာဝန်ဓမ္မမှ လွဲချော်၍ ထိန်းချုပ်မှုမရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 42

स्वच्छंदचारिणोऽनाथाः सर्वत्र स्वाभिमानिनः । अकिंचना अपिप्रायस्तथापीश्वरमानिनः

သူတို့သည် စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်သွားလာ၍ အကာအကွယ်မဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ နေရာတိုင်းတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မာနတင်ကြသည်။ အများအားဖြင့် ဘာမှမရှိသော်လည်း အရှင်တော်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်မြင်ကြသည်။

Verse 43

जामातॄणां स्वभावोयं प्रायशो गर्वभाजनम् । किंचिदैश्वयर्मासाद्य भवत्येव न संशयः

ဤသည်မှာ သားမက်တို့၏ သဘာဝဖြစ်သည်။ အများအားဖြင့် မာန၏ အိုးအိမ်ဖြစ်လာကြသည်။ စည်းစိမ်အနည်းငယ်ရလျှင်ပင် မာနသည် မလွဲမသွေ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 44

द्विजराजः स गर्विष्ठो रोहिणीप्रेमनिर्भरः । कृत्तिकादिषु चास्नेही मया शप्तः क्षयीकृतः

နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့၏ အရှင် (လ) သည် မာနကြီး၍ ရိုဟိဏီကို ချစ်ခြင်း၌သာ မူးမောနေကာ ကృတ္တိကာနှင့် အခြားဇနီးများအပေါ် မေတ္တာမရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငါက ကျိန်စာချ၍ သူ့ကို ချွတ်ယွင်းပျက်စီးစေ하였다။

Verse 45

अस्याहं गर्वसर्वस्वं हरिष्याम्येव शूलिनः । यथावमानितश्चाहमनेनास्य गृहं गतः

“ဟေ့ သုံးမြှားကိုင်ရှင် ရှူလင် (သီဝ) ရေ၊ ငါသည် သူ၏ မာနအခြေခံအားလုံးကို မလွဲမသွေ ချွတ်ယူမည်။ အကြောင်းမူ ငါသည် သူ့အိမ်သို့ သွားရာတွင် သူက ငါ့ကို အရှက်ခွဲစော်ကားခဲ့သောကြောင့်ပင်။”

Verse 46

तथास्याहं करिष्यामि मानहानिं च सर्वतः । संप्रधार्येति बहुशः स तु दक्षः प्रजापतिः

ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် မကြာခဏ စဉ်းစားတော်မူသည်—“နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လျော့ပါးစေမည်” ဟူ၍။ ထိုသူသည် ပရဇာပတိ ဒက္ခ ဖြစ်၏။

Verse 47

प्राप्य स्वभवनं देवानाजुहाव सवासवान् । अहं यियक्षुर्यूयं मे यज्ञसाहाय्यकारिणः

မိမိအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) နှင့်အတူ ဒေဝတားတို့ကို ခေါ်ယူကာ—“ငါသည် ယဇ္ဉကို ပြုလိုသည်။ သင်တို့သည် ဤယဇ္ဉ၌ ငါ့အကူအညီပြုသူများ ဖြစ်ကြရမည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 48

भवंतु यज्ञसंभारानानयंतु त्वरान्विताः । श्वेतद्वीपमथो गत्वा चक्रे चक्रिणमच्युतम्

«ယဇ္ဈပူဇာအတွက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို စုဆောင်း၍ အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာကြစေ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သွေးတဒွီပသို့ သွားကာ စက္ကရကိုင် အချျုတကို အဓိပတိအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၏။

Verse 49

महाक्रतूपद्रष्टारं यज्ञपूरुषमेव च । तस्यर्त्विजोभवन्सर्व ऋषयो ब्रह्मवादिनः

ထိုမဟာယဇ္ဈကို ကြီးကြပ်သူအဖြစ် ယဇ္ဈပုရုရှကို တည်ထောင်တော်မူ၏။ ထို့အတွက် ဗြဟ္မဝါဒင် အရှင်ရိရှီတို့ အားလုံးသည် အဓိကပူဇာဆောင် (ṛtvij) များ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 50

प्रावर्तत ततस्तस्य दक्षस्य च महाध्वरः । दृष्ट्वा देवनिकायांश्च तस्मिन्दक्ष महाध्वरे

ထို့နောက် ဒက္ခ၏ မဟာယဇ္ဈပွဲကြီး စတင်လည်ပတ်လာ၏။ ဒက္ခ၏ မဟာအဓွရ၌ နတ်အစုအဝေးတို့ စုဝေးလာသည်ကို မြင်လျှင်—

Verse 51

अनीश्वरांस्ततो वेधा व्याजं कृत्वा गृहं ययौ । दधीचिरथ संवीक्ष्य सर्वांस्त्रैलोक्यवासिनः

ထို့နောက် ဖန်ဆင်းရှင် ဝေဓာသည် သူတို့ကို အီရှ္ဝရမရှိသူများဟု မြင်၍ အကြောင်းပြကာ အိမ်သို့ ပြန်သွား၏။ ထိုအခါ ဒဓီချိသည် သုံးလောကနေထိုင်သူ အားလုံးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလျက်—

Verse 52

दक्षयज्ञे समायातान्सतीश्वरविवर्जितान् । प्राप्तसंमानसंभारान्वासोलंकृतिपूर्वकम्

ဒက္ခ၏ ယဇ္ဈပွဲ၌ စတီနှင့် အီရှ္ဝရ မပါဘဲ ရောက်လာသူတို့ကို ဂုဏ်ပြုလက်ခံကာ ဆုလက်ဆောင်များ၊ အဝတ်အစားများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို စည်းကမ်းတကျ ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 53

दक्षस्य हि शुभोदर्कमिच्छन्प्रोवाच चेति वै । दधीचिरुवाच । दक्षप्रजापते दक्ष साक्षाद्धातृस्वरूपधृक्

ဒက္ခ၏ မင်္ဂလာကောင်းကျိုးကို မျှော်လင့်၍ သူသည် အမှန်တကယ် ပြောကြား하였다။ ဒဓီချိက ဆိုသည်– «အို ဒက္ခ ပရာဇာပတိ၊ အို ဒက္ခ၊ သင်သည် ဖန်ဆင်းရှင် ဓာတೃ၏ အရုပ်သဏ္ဌာန်ကို တိုက်ရိုက် ဆောင်ထားသူဖြစ်၏»။

Verse 54

न चास्ति तव सामर्थ्यं क्वापि कस्यापि निश्चितम् । यादृशः क्रतुसंभारस्तव चेह समीक्ष्यते

သင်၏ စွမ်းရည်သည် မည်သည့်နေရာ၊ မည်သည့်အရာတွင်မဆို အတည်ပြုထားသည်ဟု မရှိပါ။ သို့သော် ဤနေရာတွင် သင်၌ ဝေဒယဇ္ဉ (ကရတု) အတွက် ကြီးမားသော ပြင်ဆင်မှုကို မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 55

न तादृङ्नेदसि प्रायः क्वापि ज्ञातो महामते । क्रतुस्तु नैव कर्तव्यो नास्ति क्रतुसमो रिपुः

အို မဟာမတေ၊ ထိုသို့သော အခြေခံအင်အားသည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မကြားဖူးသလောက် ရှားပါး၏။ ထို့ကြောင့် ကရတုကို မစတင်သင့်—အခြေအနေမပြည့်စုံလျှင် ယဇ္ဉကဲ့သို့သော ရန်သူ မရှိ။

Verse 56

कर्तव्यश्चेत्तदाकार्यः स्याच्चेत्संपत्ति रीदृशी । साक्षादग्निः स्वयं कुंडे साक्षादिंद्रादिदेवताः

လုပ်ရမည်ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့ အလွန်ထူးကဲသော ပြည့်စုံမှုများ ရှိမှသာ လုပ်သင့်၏—မီးကန့်တွင် အဂ္နိဘုရား ကိုယ်တိုင် ထင်ရှား၍၊ အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့လည်း ကိုယ်တိုင် တက်ရောက်ရမည်။

Verse 57

साक्षाच्च सर्वे मंत्रा वै साक्षाद्यज्ञपुमानसौ । आचार्यपदवीमेष देवाचार्यः स्वयं चरेत् । साक्षाद्ब्रह्मा स्वयं चैष भृगुर्वै कर्मकांडवित्

ထို့ပြင် မန္တရားအားလုံးသည် ကိုယ်တိုင်တက်ရောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်၊ ယဇ္ဉ၏ ပုရုಷ (ယဇ္ဉပုမာန်) လည်း ထင်ရှားရမည်။ အာစာရျ၏ တာဝန်ကို နတ်ဘုရားတို့၏ ဆရာတော် ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဘြဟ္မာဘုရား ကိုယ်တိုင်လည်း ရှိရမည်၊ ထို့အပြင် ကర్మကာဏ္ဍကို သိကျွမ်းသော ဘೃဂုလည်း ရှိရမည်။

Verse 58

अयं पूषा भगस्त्वेष इयं देवी सरस्वती । एते च सर्वदिक्पाला यज्ञरक्षाकृतः स्वयम्

ဤနေရာတွင် Pūṣan ရှိ၏၊ ဤနေရာတွင် Bhaga ရှိ၏၊ ဤနေရာတွင် နတ်မ Sarasvatī ရှိ၏။ ထို့ပြင် အရပ်လေးမျက်နှာ၏ ကာကွယ်ရှင်တို့သည် ကိုယ်တိုင် ယဇ္ဉကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 59

त्वं च दीक्षां शुभां प्राप्तो देव्या च शतरूपया । जामाता त्वेष ते धर्मः पत्नीभिर्दशभिः सह

ထို့ပြင် သင်သည် နတ်မ Śatarūpā ထံမှ မင်္ဂလာရှိသော ဒိက္ခာ (dīkṣā) ကို ရရှိခဲ့၏။ ဤသူသည် သင်၏ သားမက်—ဓမ္မ (Dharma)—ဖြစ်ပြီး မယားဆယ်ပါးနှင့်အတူ ရှိ၏။

Verse 60

स्वयमेव हि कुर्वीत धर्मकार्यं प्रयत्नतः । ओषधीनामयं नाथस्तव जामातृषूत्तमः

အမှန်တကယ်ပင် သူသည် ဓမ္မ၏ ကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဆောင်ရွက်သင့်၏။ ဤသူသည် ဆေးဖက်ဝင် အပင်တို့၏ အရှင်ဖြစ်၍ သင်၏ အထူးကောင်းမြတ်သော သားမက် ဖြစ်၏။

Verse 61

सप्तविंशतिभिः सार्धं पत्नीभिस्तव कार्यकृत् । ओषधीः पूरयेत्सर्वा द्विजराजो महासुधीः

သူသည် မယား နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ပါးနှင့်အတူ သင်၏ ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်၏။ အလွန်ပညာရှိသော ဒွိဇရာဇ (dvija-rāja) သည် ဆေးဖက်ဝင် အပင်တို့အားလုံးကို ပြည့်စုံစေမည်။

Verse 62

दीक्षितो राजसूयस्य दत्तत्रैलोक्यदक्षिणः । मारीचः कश्यपश्चासौ प्रजापतिषु सत्तमः । त्रयोदशमिताभिश्च भार्याभिस्तव कार्यकृत्

Rājasūya အတွက် ဒိက္ခာခံယူထားပြီး သုံးလောကကို ဒက္ခိဏာ (dakṣiṇā) အဖြစ် ပူဇော်ပေးခဲ့သော မာရီချိ—ကশ্যပ (Marīci—Kaśyapa) သည် ပရဇာပတိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ မယား ဆယ့်သုံးပါးနှင့်အတူ သင်၏ ကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေ၏။

Verse 63

हविः कामदुघा सूते कल्पवृक्षः समित्कुशान् । दारुपात्राणि सर्वाणि शकटं मंडपादिकम्

ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော နွားက ဟဝိစ် (ပူဇော်ပစ္စည်း) ကို ထုတ်ပေး၏။ ကလ္ပဝೃက္ခ သစ်ပင်က မီးဖိုသစ်တုတ်နှင့် ကုရှမြက်ကို ပေး၏။ သစ်သားပန်းကန်များ၊ လှည်း၊ မဏ္ဍပနှင့် ယဇ్ఞကိရိယာအကုန်လုံးလည်း ပြည့်စုံစွာ ရရှိ၏။

Verse 64

विश्वकर्माप्यलंकारान्कुरुतेभ्यागतर्त्विजाम् । वसूनि चाऽपि वासांसि वसवोष्टौ ददत्यपि

ဗိශ්ဝကರ್ಮာပင်လျှင် ရောက်လာသော ရ္ဓွိဇ (ယဇ्ञပုရောဟိတ်) များအတွက် အလင်္ကာရများကို ပြုလုပ်ပေး၏။ ထို့ပြင် ဝသုရှစ်ပါးလည်း ဥစ္စာဓနနှင့် အဝတ်အစားတို့ကို ပေးကမ်းကြ၏။

Verse 65

स्वयंलक्ष्मीरलंकुर्याद्यावै चात्र सुवासिनीः

ထို့ပြင် လက္ခ္မီဒေဝီ ကိုယ်တိုင်ပင် ဤနေရာ၌ ရှိနေသော သုဝါစိနီ (မင်္ဂလာဝတ်ဆင်သော မိန်းမများ) ကို အလှဆင်ပေးမည်။

Verse 66

सर्वे सुखाय मे दक्ष वीक्षमाणस्य सर्वतः । एकं दुःखाकरोत्येव यत्त्वं विस्मृतवानसि

အို ဒက္ခာ၊ ငါကြည့်မြင်သမျှ အရပ်ရပ်၌ အရာအားလုံးသည် ငါ့အတွက် ချမ်းသာရေးအတွက် ပြင်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစေသော အရာတစ်ခုတည်းရှိသည်—သင်သည် ထိုအရာကို မေ့လျော့ခဲ့ခြင်းပင်။

Verse 67

जीवहीनो यथा देहो भूषितोपि न शोभते । तथेश्वरं विना यज्ञः श्मशानमिव लक्ष्यते

အသက်မရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလှဆင်ထားသော်လည်း မတောက်ပသကဲ့သို့၊ အရှင်မပါသော ယဇ్ఞသည်လည်း သင်္ချိုင်းမြေကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။

Verse 68

इत्थं दधीचिवचनं श्रुत्वा दक्षः प्रजापतिः । भृशं जज्वाल कोपेन हविषा कृष्णवर्त्मवत्

ဤသို့ ဒဓီစိ၏စကားကို ကြားသော် ဒက္ခ ပရာဇာပတိသည် အမျက်ဒေါသဖြင့် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ဟဝိသ်ပူဇာမီးက မည်းညိုသော မီးခိုးလမ်းကြောင်း ထွက်ပေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 69

पूर्वस्तुत्याति संहृष्टो दृष्टो योसौ दधीचिना । स एव चापि कोपाग्निमुद्वमन्वीक्षितो मुखात्

ယခင်က ချီးမွမ်းခြင်းကြောင့် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်ဟု ဒဓီစိက မြင်ခဲ့သူတစ်ဦးတည်းပင်၊ ယခုမူ မျက်နှာမှ အမျက်မီးကို ပက်ထုတ်သကဲ့သို့ မြင်ရ၏။

Verse 70

प्रत्युवाचाथ तं विप्रं वेपमानांगयष्टिकः । दक्षः प्रजापती रोषाज्जिघांसुरिव तं द्विजम्

ထို့နောက် ဒက္ခ ပရာဇာပတိသည် ထိုဗြာဟ္မဏကို ပြန်လည်ပြောကြား၏။ ဒေါသကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ တုန်ယင်၍ ထိုဒွိဇကို သတ်ချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 71

दक्ष उवाच । ब्राह्मणोसि दधीचे त्वं किं करोमि तवात्र वै । दीक्षामहमहो प्राप्तः कर्तुं नायाति किंचन

ဒက္ခက ဆို၏—“ဒဓီစိ၊ သင်သည် ဗြာဟ္မဏဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ သင့်အား ငါဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။ အဟို၊ ငါသည် ဒီက္ခာ (သန့်စင်အပ်နှံခြင်း) ကို ခံယူပြီးပြီ; ယခု ငါ့အတွက် အခြားအရာ မလုပ်နိုင်တော့။”

Verse 72

भवान्केन समाहूतो यदत्रागान्महाजडः । आगतोपि हि केन त्वं पृष्ट इत्थं प्रब्रवीषि यत्

“သင့်ကို ဘယ်သူခေါ်၍ ဤနေရာသို့ လာရသနည်း၊ အလွန်မိုက်မဲသူရေ။ လာပြီးနောက်တောင်—သင့်ကို ဘယ်သူမေးမြန်းလို့ ဤသို့ ပြောဆိုသနည်း?”

Verse 73

सर्वमंगलमांगल्यो यत्र श्रीमानयं हरिः । स्वयं वै यज्ञपुरुषः स मखः किं श्मशानवत्

“ဤယဇ్ఞသည် သင်္ချိုင်းမြေကဲ့သို့ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မည်နည်း၊ ဤနေရာ၌ သီရိမန် ဟရိ တည်ရှိနေသော်—မင်္ဂလာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးမင်္ဂလာ—ကိုယ်တိုင် ယဇ్ఞပုရုෂ ဖြစ်တော်မူသည့်အခါ?”

Verse 74

यत्र वज्रधरः शक्रः शतयज्ञैकदीक्षितः । त्रयस्त्रिंशतिकोटीनाममराणां पतिः स्वयम्

ထိုသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ ဝဇ္ဈရကိုင်ဆောင်သော သက္ကရ (အိန္ဒြာ) ကိုယ်တိုင်ရှိနေပြီး၊ ယဇ္ဉာတစ်ရာအတွက် ဒိက္ခာခံယူထားသူ၊ အမရဒေဝတာ သုံးဆယ်သုံးကုဋိ၏ အရှင်တော်ဖြစ်သည်။

Verse 75

तं त्वंचोपमिमीषेमुं श्मशानेन महामखम् । धर्मराट्च स्वयं यत्र धर्माधर्मैककोविदः

သို့ရာတွင် သင်က ထိုမဟာမခ ယဇ္ဉာကို သင်္ချိုင်းမြေတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လေသည်။ အမှန်မှာ ထိုနေရာ၌ ဓမ္မရာဇ ကိုယ်တိုင်ရှိ၍ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မကို ခွဲခြားသိမြင်ရာတွင် တစ်မူထူးကဲသူဖြစ်သည်။

Verse 76

श्रीदोस्ति यत्र श्रीदाता साक्षाद्यत्राशुशुक्षणिः । तं यज्ञमुपमासि त्वममंगलभुवातया

စီးပွားသုခ ‘သရီ’ ကိုပေးသော သရီဒာတာရှိနေရာ၊ အာရှုရှုက္ခဏီလည်း ကိုယ်တိုင်ထင်ရှားနေရာ၌—ထိုယဇ္ဉာကို အမင်္ဂလာမြေကဲ့သို့ သင်မည်သို့ နှိုင်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 77

देवाचार्यः स्वयं यत्र क्रतोराचार्यतागतः । अभिमानवशात्तं त्वमाख्यासि पितृकाननम्

ဒေဝအာချာရျ ကိုယ်တိုင်က ထိုကရတု (ယဇ္ဉာ) ၏ အာချာရျအဖြစ် လာရောက်နေရာ၌ပင်၊ သင်သည် မာနကြောင့် ထိုနေရာကို ‘ပိတೃကာနန’—ဘိုးဘွားအတွက်သာ အခမ်းအနားမြေ—ဟု ခေါ်ဆိုလေသည်။

Verse 78

यत्रार्त्विज्यं भजंतेऽमी वसिष्ठप्रमुखर्षयः । तमध्वरं समाचक्षे मंगलेतरभूमिवत्

ဝသိဋ္ဌ မုနိကို ဦးဆောင်သော ရှင်ရသီတို့က ယဇ္ဉပူဇာ၏ ပုရောဟိတ်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရာ အရပ်၌—ထိုယဇ္ဉကို မင်္ဂလာမရှိသော မြေပေါ်တွင် ပြုသကဲ့သို့ မည်သို့ဆိုနိုင်မည်နည်း။

Verse 79

निशम्येति मुनिः प्राह दधीचिर्ज्ञानिनां वरः । सर्वमंगलमांगल्यो भवेद्यज्ञपुमान्हरिः

ဤစကားကို ကြားသော် ဉာဏ်ရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဒဓီချိ မုနိက ဆို၏—“ယဇ္ဉ၏ ပုရုෂ ဟရီသည် မင်္ဂလာတို့အနက် အမြင့်မားဆုံး မင်္ဂလာတည်း” ဟု။

Verse 80

तथापि शांभवी शक्तिर्वेदे विष्णुः प्रपठ्यते । वामांगं स्रष्टुराद्यस्य हरिस्तदितरद्विधिः

သို့ရာတွင် ဝေဒ၌ ဗိဿဏုကို “ရှမ္ဘဝီ-ရှက္တိ” ဟူ၍ ရွတ်ဆိုကြ၏။ ဟရီသည် မူလဖန်ဆင်းရှင်၏ ဘယ်ဘက်ဖြစ်၍၊ အခြားဘက်မှာ ဝိဓီ (ဗြဟ္မာ) ဖြစ်၏။

Verse 81

दीक्षितो योश्वमेधानां शतस्य कुलिशायुधः । दुर्वाससा क्षणेनापि नीतो निःश्रीकतां हि सः

ကူလိသ (မိုးကြိုး) လက်နက်ကိုင်၍ အရှ္ဝမေဓ ယဇ္ဉ တစ်ရာအတွက် ဒိက္ခာခံထားသူသည်—ဒုရ္ဝာသ မုနိကြောင့် ခဏတစ်ခဏအတွင်းပင် တင့်တယ်ရောင်ဝါ ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။

Verse 82

पुनराराध्य भूतेशं प्रापैकाममरावतीम् । यस्त्वया धर्मराजोत्र कथितः क्रतुरक्षकः

ထို့နောက် ဘူတေရှ (Bhūteśa) ကို ထပ်မံပူဇာအာရాధနာပြု၍ အမရာဝတီကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့၏။ ဤသူပင် သင်ဤနေရာ၌ “ယဇ္ဉကို ကာကွယ်သူ” ဟု ဆိုခဲ့သော ဓမ္မရာဇ ဖြစ်၏။

Verse 83

बलं तस्याखिलैर्ज्ञातं श्वेतं पाशयतः पुरा । धनदस्त्र्यंबकसखस्तच्चक्षुश्चाशुशुक्षणिः

အရင်ကတည်းက သူ၏တန်ခိုးကို အားလုံးသိခဲ့ကြသည်။ သူသည် ပာရှ (ကြိုး) ဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော «ရှွေတ» ကို မြင်သောအခါပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ တြျမ်ဗက၏ မိတ်ဆွေ «ဓနဒ» လည်းရှိ၍ «အာရှုရှုက္ခဏိ» လည်း သူ၏ မျက်စိကဲ့သို့ သက်သေဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 84

पार्ष्णिग्राह्यभवद्रुद्रो देवाचार्यस्य वै तदा । यदा तारामधार्षीत्स द्विजराजोऽतिसुंदरीम्

ထိုအချိန်တွင် ရုဒြသည် နတ်တို့၏ ဂုရု (ဒေဝာချာရျ) အတွက် အပြစ်ရှိသူကို ခြေခလယ်မှ ဆွဲဖမ်းသူကဲ့သို့ ဖြစ်လာ하였다။ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်၌ လနှမင်း—ဒွိဇတို့၏ ဘုရင်—သည် အလွန်လှပသော တာရာကို အနိုင်ကျင့်လွန်ကျူးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 85

तं विदंति वसिष्ठाद्यास्तवार्त्विज्यं भजंति ये । एको रुद्रो न द्वितीयः संविदाना अपीति हि

သင်၏ ယဇ္ဈပုရောဟိတ်ဝန်ကို လက်ခံသူများ—ဝသိဋ္ဌနှင့် အခြား ရှိများ—သည် ထိုအရှင်ကို အမှန်တကယ် သိကြသည်။ အကြောင်းမှာ သိမြင်ပြီးသူတို့က “ရုဒြသည် တစ်ပါးတည်း၊ ဒုတိယမရှိ” ဟု အမှန်ပင် ကြေညာကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 86

प्रावर्तंतर्षयोन्येपि गौरवात्तव ते क्रतौ । यदि मे ब्राह्मणस्यैकं शृणोषि वचनं हितम्

သင်ကို ဂုဏ်ပြုလေးစားသဖြင့် အခြား ရှိများလည်း သင်၏ ယဇ္ဈတွင် ပါဝင်လာကြသည်။ အကယ်၍ ငါ—ဗြာဟ္မဏ—ထံမှ အကျိုးရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို သင် နားထောင်မည်ဆိုလျှင်—

Verse 87

तदा क्रतुफलाधीशं विश्वेशं त्वं समाह्वय । विना तेन क्रतुरसौ कृतोप्यकृत एव हि

ထိုအခါ ယဇ္ဈဖလ၏ အရှင်၊ ဗိශ්ဝေရှ (Viśveśa) ကို သင် ဖိတ်ခေါ်လော့။ သူမရှိလျှင် ထိုယဇ္ဈသည် ပြုလုပ်ပြီးသော်လည်း အမှန်တကယ် မပြုလုပ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေမည်။

Verse 88

सति तस्म्निमहादेवे विश्वकर्मैकसाक्षिणि । तवापि चैषा सर्वेषां फलिष्यंति मनोरथाः

ထို မဟာဒေဝ—အလုပ်ကံအားလုံး၏ တစ်ဦးတည်းသော သက်သေဖြစ်တော်မူသော ဗိශ්ဝကర్మာ—ရှိနေသော် သင်၏ ရည်မှန်းချက်များနှင့် အားလုံး၏ ဆန္ဒများသည်လည်း အကျိုးဖလ ပွင့်ပေါ်လာမည်။

Verse 89

यथा जडानि बीजानि न फलंति स्वयं तथा । जडानि सर्वकर्माणि न फलंतीश्वरं विना

အသက်မရှိသော မျိုးစေ့များသည် ကိုယ်တိုင်ပင် အသီးမပွားနိုင်သကဲ့သို့၊ အသိဉာဏ်မရှိသော ကမ္မအားလုံးသည်လည်း အီရှွရ (ဘုရားသခင်) မရှိလျှင် အကျိုးမပေးနိုင်။

Verse 90

अर्थहीना यथा वाणी धर्महीना यथा तनुः । पतिहीना यथा नारी शिवहीना तथा क्रिया

အဓိပ္ပါယ်မရှိသော စကားသည် တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့၊ ဓမ္မမရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွတ်သကဲ့သို့၊ ခင်ပွန်းမရှိသော မိန်းမသည် ချို့တဲ့သကဲ့သို့—ရှီဝ (Śiva) မရှိလျှင် ကရိယာ/ပူဇာအမှုတိုင်းသည် အဓိပ္ပါယ်မဲ့။

Verse 91

गंगाहीना यथा देशाः पुत्रहीना यथा गृहाः । दानहीना यथा संपच्छिवहीना तथा क्रिया

ဂင်္ဂါမရှိလျှင် နိုင်ငံဒေသသည် မပြည့်စုံသကဲ့သို့၊ သားမရှိလျှင် အိမ်သည် ဆိတ်ငြိမ်သကဲ့သို့၊ ဒါနမရှိလျှင် စည်းစိမ်သည် လျော့နည်းသကဲ့သို့—ရှီဝ မရှိလျှင် ကရိယာအားလုံးလည်း လျော့ပါးသည်။

Verse 92

मंत्रिहीनं यथा राज्यं श्रुतिहीना यथा द्विजाः । योषा हीनं यथा सौख्यं शिवहीना तथा क्रिया

ဝန်ကြီးမရှိသော နိုင်ငံတော်သည် ချို့ယွင်းသကဲ့သို့၊ ရှရုတိ (Śruti) ဗေဒပညာမရှိသော ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များသည် မပြည့်စုံသကဲ့သို့၊ ဇနီးမရှိသော ပျော်ရွှင်မှုသည် လျော့နည်းသကဲ့သို့—ရှီဝ မရှိလျှင် ကရိယာတိုင်း ချို့ယွင်းသည်။

Verse 93

दर्भहीना यथा संध्या तिलहीनं च तर्पणम् । हविर्हीनो यथा होमः शिवहीना तथा क्रिया

ဒರ್ಭမြက်မရှိလျှင် သန္ဓျာမပြည့်စုံသကဲ့သို့၊ နှမ်းမရှိလျှင် တർပဏ မပြည့်စုံသကဲ့သို့၊ ဟဝိမရှိလျှင် ဟോമ မပြည့်စုံသကဲ့သို့—ရှီဝမရှိလျှင် ဘာသာရေးကိစ္စအားလုံး မပြည့်စုံပါ။

Verse 94

इत्थं दधीचिनाख्यातं जग्राह वचनं न तत् । दक्षो दक्षोपि तत्रैव शंभोर्माया विमोहितः

ဒဓီစိက ညွှန်ကြားသော်လည်း ဒက္ခသည် ထိုအကြံကို မလက်ခံခဲ့။ ကျွမ်းကျင်သော ဒက္ခပင်လျှင် ထိုနေရာတင် သမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သွား하였다။

Verse 95

प्रोवाच च भृशं क्रुद्धः का चिंता तव मे क्रतोः । क्रतुमुख्यानि सर्वाणि यानि कर्माणि सर्वतः

ထို့နောက် အလွန်ဒေါသထွက်၍ သူက ပြောသည်—“ငါ့ယဇ်ပူဇော်ပွဲအကြောင်း မင်းအတွက် ဘာပူပန်စရာရှိသနည်း။ ယဇ်၏ အဓိကအခမ်းအနားများ၊ အလုပ်ရပ်အားလုံးသည် အစုံအလင် ပြင်ဆင်ပြီးသားပင်”။

Verse 96

तानि सिद्ध्यंति नियतं यथार्थकरणादिह । अयथार्थविधानेन सिद्ध्येत्कर्मापि नेशितुः

“ဒီမှာ ထိုအခမ်းအနားများသည် မှန်ကန်သောနည်းဖြင့် ဆောင်ရွက်လျှင် အမှန်တကယ် အောင်မြင်မည်။ သို့သော် မမှန်ကန်သော စည်းကမ်းနည်းလမ်းဖြင့် လုပ်လျှင် အလုပ်တစ်ခုတောင် မပြည့်စုံနိုင်—အထူးသဖြင့် ဦးစီးညွှန်ကြားသော အရှင်မရှိလျှင်ပင်”။

Verse 97

स्वकर्मसिद्धये चाथ सर्व एव हि चेश्वरः । ईश्वरः कर्मणां साक्षी यत्त्वयापीति भाषितम्

“ထို့ပြင် ကိုယ့်ကိစ္စအောင်မြင်ရေးအတွက် လူတိုင်းသည် တစ်နည်းအားဖြင့် ‘အရှင်’ (လုပ်ဆောင်သူ) ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ကర్మများ၏ သက်သေခံသူမှာ အီရှ္ဝရ ဖြစ်သည်—ဤအရာကို မင်းလည်း ပြောခဲ့ပြီးသားပင်”။

Verse 98

तत्तथास्तु परं साक्षी नार्थं दद्याच्च कुत्रचित्

“ဒါဆိုလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်စေ: အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်သည် သက်သေခံဖြစ်ပါစေ; သို့သော် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ အကျိုးဖလကို မပေးပါစေနှင့်”။

Verse 99

जडानि सर्वकर्माणि न फलंतीश्वरं विना । यदुक्तं भवता तत्राप्यहो दृष्टांतयाम्यहम्

ကမ္မအားလုံးသည် အင်အားမဲ့သော အရာများသာ ဖြစ်၏; ဣဿဝရ (Īśvara) မရှိလျှင် အကျိုးမပေါ်။ သင်ပြောခဲ့သည့်အကြောင်း၌လည်း—အမှန်တကယ် ဥပမာတစ်ခုဖြင့် ငါဖြေမည်။

Verse 100

जडान्यपि च बीजानि कालं संप्राप्यवात्मनः । अंकूरयंति कालाच्च पुष्प्यंति च फलंति च

အင်အားမဲ့သည့် မျိုးစေ့များပင် သင့်တော်သော ကာလသို့ ရောက်လျှင် ကိုယ်တိုင်ပင် အညှိုးထွက်တတ်၏; ထို့နောက် ကာလတော်တော်ဖြင့် ပန်းပွင့်၍ အသီးပေါ်တတ်၏။

Verse 110

आदिदेश समीपस्थानालोक्य परितस्त्विति । ब्राह्मणापसदं चामुं परिदूरयताशु वै

အနီး၌ ရပ်နေသူတို့ကို ကြည့်၍ သူက အမိန့်ချသည်—“ဤ ဗြာဟ္မဏ-အပသဒ (အဆင့်ကျ) ကို ချက်ချင်း ဒီနေရာမှ ဝေးဝေးသို့ မောင်းထုတ်ကြ။”

Verse 120

ब्रह्मघोषेण तारेण व्योमशब्दगुणं स्फुटम् । कारितं तेन दक्षेण विप्राणां हृष्टचेतसाम्

မြင့်မား၍ ပြတ်သားသော ဗြဟ္မ-ဃိုးသ (Brahma-chant) ဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်၌ အသံ၏ဂုဏ်သတ္တိကို ထင်ရှားစေ하였다; ဒက္ခ (Dakṣa) သည် ပျော်ရွှင်သော ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် ထိုသို့ ပြုလုပ်စေ၏။

Verse 127

विद्याधरैर्ननंदे च वसुधा ववृधे भृशम् । महाविभवसंभारे तस्मिन्दाक्षे महाक्रतौ । इत्थं प्रवृत्तेऽथ मुनिः कैलासं नारदो ययौ

ဗိဒ္ဓျာဓရတို့ ပျော်ရွှင်ကြသဖြင့် မြေကြီးသည် အလွန်တိုးတက်繁栄하였다။ ဒက္ခ၏ မဟာယဇ္ဉကြီးသည် အလွန်ကြီးမားသော အလှအပနှင့် ပြင်ဆင်မှုများအတွင်း ဆက်လက်ကျင်းပနေစဉ် မုနိ နာရဒသည် ထိုအခါ ကိုင်လာသသို့ သွားလေ၏။