Adhyaya 3

Verse 1

। व्यास उवाच । श्रूयतां नृपशार्दूल कथां पौराणिकीं शुभाम् । यां श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ဗျာသက ဆိုသည်ကား - အို မင်းမြတ်၊ ဤမွန်မြတ်သော ပုရာဏ်ဇာတ်လမ်းကို နာယူလော့။ ဤတရားကို နာကြားရခြင်းဖြင့် အကုသိုလ်အပေါင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်မှာ ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။

Verse 2

एकदा धर्मराजो वै तपस्तेपे सुदुष्करम् । ब्रह्मविष्णुमहेशाद्यैर्जलवर्षांतपादिषाट्

တစ်ခါက ဓမ္မရာဇာသည် ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနိုး၊ မဟေသတို့ စောင့်ကြည့်နေစဉ် မိုးဒဏ်၊ ပူပြင်းသောဒဏ်တို့ကို ကြံ့ကြံ့ခံကာ အလွန်ခက်ခဲသော အကျင့်ကို ကျင့်တော်မူ၏။

Verse 3

आदौ त्रेतायुगे राजन्वर्षाणामयुतत्रयम् । मध्येवनं तपस्यंतमशोकतरुमूलगम्

အို မင်းကြီး၊ တြေတယုဂ် အစတွင် နှစ်ပေါင်း သုံးသောင်းတိုင်တိုင် တောအုပ်အလယ်ရှိ အသောကပင်ရင်း၌ တရားကျင့်တော်မူ၏။

Verse 4

शुष्कस्नायुपिनद्धास्थिसंचयं निश्चलाकृतिम् । वल्मीककीटिकाकोटिशोषिताशेषशोणितम्

ကိုယ်တော်သည် မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေပြီး ခြောက်သွေ့သော အကြောများဖြင့် စုစည်းထားသည့် အရိုးစုမျှသာ ကျန်တော့ကာ ခြကောင်များစွာတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သွေးများကို စုပ်ယူခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

Verse 5

निर्मांसकीकसचयं स्फटिकोपलनिश्चलम् । शंखकुदेंदुतहिनमहाशंखलसच्छ्रियम्

၎င်းသည် ကြည်လင်သော ကျောက်ခဲတုံးကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေ၍—အသားမဲ့ အရိုးစုတစ်စုသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သင်္ခါ၊ မယ်လီပန်း၊ လမင်းရောင်နှင့် နှင်းကဲ့သို့ တောက်ပကာ မဟာသင်္ခါမော်လီကဲ့သို့ သာယာသပွားလှ၏။

Verse 6

सत्त्वावलंबितप्राणमायुःशेषेण रक्षितम् । निश्वासोच्छ्वास पवनवृत्तिसूचितजीवितम्

သူ၏အသက်ရှုသက်တမ်းသည် အတွင်းစိတ်၏ দৃঢ়သန္နိဋ္ဌာန်ပေါ်တွင်သာ တည်နေခဲ့သည်; ကျန်ရှိသည့်အသက်ကာလကိုလည်း မနည်းကာကွယ်ထားရပြီး—အသက်ရှိကြောင်းကို အသက်ရှုဝင်ထွက်ရာ လေ၏နူးညံ့လှုပ်ရှားမှုမှသာ သိနိုင်၏။

Verse 7

निमेषोन्मेषसंचारपशुनीकृतजन्तुकम् । पिशंगितस्फुरद्रश्मिनेत्रदीपितदिङ्मुखम्

သူ၏ မျက်တောင်ပိတ်ဖွင့် လှုပ်ရှားသံလွင်လွင်၏ လယျကြောင့် သတ္တဝါတို့သည် မိမိအလိုလို တုပ်ကွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ အဝါရောင်တောက်ပသော မျက်လုံးမှ ထွက်ပေါ်သည့် ရောင်ခြည်များက လေးဘက်လုံးကို ထွန်းလင်းစေ하였다။

Verse 8

तत्तपोग्निशिखादाव चुंबितम्लानकाननम् । तच्छांत्युदसुधावर्षसंसिक्ताखिलभूरुहम

ထိုတောအုပ်သည် သူ၏ တပဿာမီး၏ မီးလျှံတို့က နမ်းရှိုက်သကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်း၍ ညှိုးနွမ်းသွားသော်လည်း၊ သူ၏ ငြိမ်းချမ်းမှုမှ စီးဆင်းလာသော အမృతမိုးကဲ့သို့သော မိုးရေကြောင့် သစ်ပင်အပင်အားလုံး ပြန်လည်စိုပြေသွား၏။

Verse 9

साक्षात्तपस्यंतमिव तपो धृत्वा नराकृतिम् । निराकृतिं निराकाशं कृत्वा भक्तिं च कांचनम्

တပဿာကိုယ်တိုင် လူ့ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူကာ မျက်မှောက်တွင် တပဿာကျင့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏; ရုပ်မဲ့၍ အာကာသကဲ့သို့ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော သတ္တဝါတရားကို နီးကပ်လက်လှမ်းမီစေပြီး၊ ဘက္တိကိုလည်း ရွှေရောင်တောက်ပ၍ ထိတွေ့ခံစားနိုင်သည့်အရာအဖြစ် ပြောင်းလဲစေ하였다။

Verse 10

कुरंगशावैर्गणशो भ्रमद्भिः परिवारितम् । निनादभीषणास्यैश्च वनजैः परिरक्षितम्

ထိုနေရာသည် အုပ်စုလိုက် လှည့်လည်နေသော သမင်ကလေးများ၏ အုပ်စုများက ဝိုင်းရံထားပြီး၊ တောတွင်းသတ္တဝါများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံများနှင့် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာရုပ်များက လေးဘက်လုံးမှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသည်။

Verse 11

एतादृशं महाभीमं दृष्ट्वा देवाः सवासवाः । ध्यायंतं च महादेवं सर्वेषां चाभयप्रदम्

ထိုကဲ့သို့ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်ကြသော်၊ အင်ဒြာနှင့်အတူ ဒေဝတော်များသည် သမాధိ၌ လုံးဝလျှံဝင်နေသော မဟာဒေဝကို မြင်တွေ့ကြ၏—အရာအားလုံးအတွက် အဘယ (မကြောက်မက်ခြင်း) ကို ပေးသနားတော်မူသူ။

Verse 12

ब्रह्माद्या दैवता सर्वे कैलासं प्रति जग्मिरे । पारिजाततरुच्छायामासीनं च सहोमया

ဗြဟ္မာအစရှိသော ဒေဝတော်အားလုံးသည် ကိုင်လာသသို့ သွားကြ၏။ ထိုနေရာတွင် ပာရိဇာတပင်၏ အရိပ်အောက်၌ အုမာနှင့်အတူ ထိုင်နေတော်မူ၏။

Verse 13

नदिर्भृंगिर्महाकालस्तथान्ये च महागणाः । स्कन्दस्वामी च भगवान्गणपश्च तथैव च । तत्र देवाः सब्रह्माद्याः स्वस्वस्थानेषु तस्थिरे

ထိုနေရာ၌ နန္ဒိန်၊ ဘೃင်ဂိန်၊ မဟာကာလ နှင့် အခြား မဟာဂဏများရှိကြ၏။ ထို့ပြင် ဘဂဝန် စကန္ဒစ్వာမီနှင့် ဂဏပလည်း ထိုနည်းတူ ရှိ၏။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာဦးဆောင်သော ဒေဝတော်များသည် ကိုယ့်ကိုယ့်နေရာများတွင် ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 14

ब्रह्मोवाच । नमोस्त्वनंतरूपाय नीलश्च नमोऽस्तु ते । अविज्ञातस्वरूपाय कैवल्यायामृताय च

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– အနန္တရုပ်တော်ရှင်အား နမസ്കာရ။ အို နီလကဏ္ဍ (လည်ပင်းပြာတော်) ရှင်အား နမস্কာရ။ အမှန်တရားရုပ်သဘော မသိနိုင်သော အရှင်အား—ကೈဝလျ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အဖြစ်တော်မူသော အရှင်နှင့် အမృత (မသေမပျက်) အဖြစ်တော်မူသော အရှင်အား နမസ്കာရ။

Verse 15

नांतं देवा विजानंति यस्य तस्मै नमोनमः । यं न वाचः प्रशंसंति नमस्तस्मै चिदात्मने

နတ်တို့တောင် အဆုံးအနားကို မသိနိုင်သော ထိုအရှင်အား နမောနမဟာ ထပ်တလဲလဲ ပူဇော်ပါ၏။ စကားလုံးတို့ မပြည့်စုံစွာ ချီးမွမ်းမနိုင်သော သိမြင်အတ္တမန် (Cidātman) အားလည်း နမස්ကာရပါ၏။

Verse 16

योगिनो यं हृदः कोशे प्रणिधानेन निश्चलाः । ज्योतीरूपं प्रपश्यति तस्मै श्रीब्रह्मणे नमः

နှလုံးအိမ်အတွင်း၌ အလင်းရောင်ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် မြင်တွေ့ကြသော—အာရုံစူးစိုက်သမาธိဖြင့် မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်သည့် ယောဂီတို့၏ ရှုမြင်ရာ—မင်္ဂလာရှိသော ဘြဟ္မန်အား နမස්ကာရပါ၏။

Verse 17

कालात्पराय कालाय स्वेच्छया पुरुषाय च । गुणत्रयस्वरूपाय नमः प्रकृतिरूपिणे

ကာလဖြစ်သော်လည်း ကာလကိုလွန်သော ထိုအရှင်အား နမස්ကာရပါ၏။ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလိုတော်ဖြင့် လုပ်ဆောင်သော ပုရုရှအား နမောပါ၏။ သုံးဂုဏ်၏ သဘောတရားဖြစ်၍ ပရကృతိအဖြစ်လည်း ထင်ရှားသော ထိုအရှင်အား နမောပါ၏။

Verse 18

विष्णवे सत्त्वरूपाय रजोरूपाय वेधसे । तमोरूपाय रुद्राय स्थितिसर्गांतकारिणे

သတ္တဝဂုဏ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ဗိဿဏုအား နမස්ကာရပါ၏။ ရဇဂုဏ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ဖန်ဆင်းရှင် ဝေဓသ (ဘြဟ္မာ) အား နမောပါ၏။ တမဂုဏ်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ရုဒြအားလည်း နမောပါ၏—ထိုအရှင်သည် ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ နှင့် လယ (ပျက်သိမ်း) ကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 19

नमो बुद्धिस्वरूपाय त्रिधाहंकाररूपिणे । पंचतन्मात्ररूपाय नमः प्रकृतिरूपिणे

ဗုဒ္ဓိ (ဉာဏ်) အဖြစ် ထင်ရှားသော ထိုအရှင်အား နမောပါ၏။ သုံးမျိုးသော အဟင်္ကာရ အဖြစ်လည်းကောင်း၊ တန်မာတြာ ငါးပါး အဖြစ်လည်းကောင်း ထင်ရှားသော ထိုအရှင်အား နမောပါ၏။ ပရကృతိ ရုပ်သဘောကို ခံယူသော ထိုအရှင်အားလည်း နမස්ကာရပါ၏။

Verse 20

नमो नमः स्वरूपाय पंचबुद्धींद्रियात्मने । क्षित्यादिपंचरूपाय नमस्ते विषयात्मने

ပဉ္စ ဉာဏအင်ဒြိယတို့၏ အတ္တဖြစ်သော သဘောတရားတော်အား အကြိမ်ကြိမ် နမောနမဟ။ မြေဓာတ်အစရှိသော ပဉ္စရূপတော်အားလည်း နမස්ကာရ; အာရုံဝတ္ထုတို့၏ အတ္တဖြစ်သော အရှင်တော်အား ပူဇော်ပါ၏။

Verse 21

नमो ब्रह्मांडरूपाय तदंतर्वर्तिने नमः । अर्वाचीनपराचीनविश्वरूपाय ते नमः

ဘြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာဥ) ရုပ်တော်ဖြစ်သော အရှင်တော်အား နမස්ကာရ၊ ထိုအတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူသော အရှင်တော်အားလည်း နမော။ နီးကပ်-ဝေးကွာ၊ ရှေ့-လွန်—အားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသော ဗိශ්ဝရုပ်တော်အား နမောနမဟ။

Verse 22

अनित्यनित्यरूपाय सदसत्पतये नमः । नमस्ते भक्तकृपया स्वेच्छावि ष्कृतविग्रह

အနိစ္စနှင့် နိစ္စ—နှစ်မျိုးရုပ်တော်ဖြင့် ထင်ရှားသော၊ ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်း၏ အရှင်တော်အား နမော။ ဘက္တတို့ကို ကရုဏာဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ဆန္ဒတော်အတိုင်း ရုပ်ကာယကို ထင်ဟပ်ပြသတော်မူသော အရှင်တော်အား ပူဇော်ပါ၏။

Verse 23

तव निश्वसितं वेदास्तव वेदोऽखिलं जगत् । विश्वाभूतानि ते पादः शिरो द्यौः समवर्तत

ဝေဒများသည် အရှင်တော်၏ အသက်ရှူထုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာလောကအလုံးစုံသည်လည်း အရှင်တော်၏ ဝေဒပင် ဖြစ်၏။ သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် အရှင်တော်၏ ခြေတော်များ၊ ကောင်းကင်သည် အရှင်တော်၏ ဦးခေါင်းတော် ဖြစ်လာ၏။

Verse 24

नाभ्या आसीदंतरिक्षं लोमानि च वनस्पतिः । चंद्रमा मनसो जातश्चक्षोः सूर्यस्तव प्रभो

အရှင်တော်၏ နာဘီမှ အန္တရိက္ခ (အလယ်လေဟာနယ်) ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ အရှင်တော်၏ အမွှေးတော်များမှ သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ လမှ အရှင်တော်၏ စိတ်မှ မွေးဖွား၍၊ နေသည် အရှင်တော်၏ မျက်စိတော်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏—အို प्रभု။

Verse 25

त्वमेव सर्वं त्वयि देव सर्वं सर्वस्तुति स्तव्य इह त्वमेव । ईश त्वया वास्यमिदं हि सर्वं नमोऽस्तु भूयोऽपि नमो नमस्ते

သင်တော်တည်းသာ အရာအားလုံးဖြစ်၏; အို ဒေဝ၊ အရာအားလုံးသည် သင်တော်အတွင်း၌ တည်ရှိ၏။ ဤလောက၌ ချီးမွမ်းသီချင်းအပေါင်းတို့ ခံယူထိုက်သူမှာ သင်တော်တည်းသာ ဖြစ်၏။ အို အီရှ၊ ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို သင်တော်က ပျံ့နှံ့ဖုံးလွှမ်းထား၏—နမස්ကာရ; ထပ်ခါထပ်ခါ နမස්ကာရ—နမို နမஸ္တေ။

Verse 26

इति स्तुत्वा महादेवं निपेतुर्दंडवत्क्षितौ । प्रत्युवाच तदा शंभुर्वरदोऽस्मि किमिच्छति

ဤသို့ မဟာဒေဝကို စတုတိပြုပြီးနောက် သူတို့သည် တုတ်တံကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် လဲကျကာ ပျပ်ဝပ်နမස්ကာရပြုကြ၏။ ထို့နောက် သမ္ဘူက “ငါသည် ပရသဒပေးသူဖြစ်၏—သင်တို့ ဘာကို အလိုရှိသနည်း” ဟု ပြန်ဆို၏။

Verse 27

महादेव उवाच । कथं व्यग्राः सुराः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः । तत्समाचक्ष्व मां ब्रह्मन्भवतां दुःखकारणम्

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်—“ဗြဟස්ပတိကို ဦးဆောင်ထား၍ ဒေဝတော်အားလုံး အဘယ်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေး၍ ဝမ်းနည်းပူပန်နေကြသနည်း။ အို ဗြဟ္မန် (ဗြဟ္မာ)၊ သင်တို့၏ ဒုက္ခအကြောင်းရင်းကို ငါ့အား ပြောကြားလော့။”

Verse 28

ब्रह्मोवाच । नीलकंठ महादेव दुःखनाशाभयप्रद । शृणु त्वं दुःखमस्माकं भवतो यद्वदाम्यहम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—“အို နီလကဏ္ဍ၊ အို မဟာဒေဝ—ဒုက္ခဖျက်ရှင်းသူ၊ အဘယပေးသူ—ယခု ငါပြောမည့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ပူပန်မှုကို နားထောင်တော်မူပါ။”

Verse 29

धर्मराजोऽपि धर्मात्मा तपस्तेपे सुदुःसहम् । न जानेऽसौ किमिच्छति देवानां पदमुत्तमम्

ဓမ္မရာဇတော်လည်း ဓမ္မစိတ်ရှိသူဖြစ်၍ အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်နေ၏။ သူတော် ဘာကို ရှာဖွေနေသည်ကို မသိ—ဒေဝတော်တို့အတွင်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ဖြစ်နိုင်သည်။

Verse 30

तेन त्रस्तास्तत्तपसा सर्व इंद्रपुरोगमाः । भवतोंघ्रौ चिरेणैव मनस्तेन समर्पितम् । तमुत्थापय देवेश किमिच्छति स धर्मराट्

ထိုတပဿာ၏အာနုဘော်ကြောင့် အင်ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတားအားလုံး ကြောက်လန့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သင်၏ခြေတော်အောက်သို့ စိတ်ကို အပ်နှံကြ၏။ အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ထိုသူကို တပဿာမှ ထမြောက်စေ၍ ဓမ္မရာဇာ မည်သို့ ဆန္ဒရှိသည်ကို သိတော်မူပါ။

Verse 31

ईश्वर उवाच । भवतां नास्ति नु भयं धर्मात्सत्यं ब्रवीम्यहम्

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“အမှန်တကယ် ငါပြော၏၊ ဓမ္မမှ သင်တို့အတွက် ကြောက်စရာ မရှိပါ။”

Verse 32

तत उत्थाय ते सर्वे देवाः सह दिवौकसः । रुद्रं प्रदक्षिणीकृत्य नमस्कृत्वा पुनःपुनः

ထို့နောက် ကောင်းကင်နေထိုင်သူများနှင့်အတူ ဒေဝတားအားလုံး ထ၍ ရုဒြကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ အကြိမ်ကြိမ် နမස්ကာရ ပြုကြ၏။

Verse 33

इन्द्रेण सहिताः सर्वे कैलात्पुनरागताः । स्वस्वस्थाने तदा शीघ्रं गताः सर्वे दिवौकसः

အင်ဒြာနှင့်အတူ သူတို့အားလုံး ကೈလာသမှ ပြန်လည်လာကြပြီး၊ ထို့နောက် ကောင်းကင်နေထိုင်သူအားလုံး မိမိတို့၏ နေရာနေအိမ်သို့ အလျင်အမြန် သွားကြ၏။

Verse 34

इन्द्रोऽपि वै सुधर्मायां गतवान्प्रभुरीश्वरः । न निद्रां लब्धवांस्तत्र न सुखं न च निर्वृतिम्

အင်ဒြာလည်း—အင်အားကြီးသော အရှင်—သုဓမ္မာ မဏ္ဍပသို့ သွား၏။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် အိပ်စက်ခြင်းမရ၊ ပျော်ရွှင်မှုမရ၊ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုလည်း မရခဲ့။

Verse 35

मनसा चिंतयामास विघ्नं मे समुपस्थितम् । अवाप महतीं चितां तदा देवः शचीपतिः

ထိုအခါ သချီ၏ခင်ပွန်း အိန္ဒြာသည် စိတ်ထဲတွင် “ငါ့ရှေ့၌ အတားအဆီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီ” ဟု စဉ်းစားလေ၏။ ထိုခဏ၌ပင် နတ်မင်းကို ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် အကြံပူပန်ခြင်းတို့က ဖုံးလွှမ်းသွား하였다။

Verse 36

मम स्थानं पराहर्तुं स्तपस्तेपे सुदुश्चरम् । सर्वान्देवान्समाहूय इदं वचनमब्रवीत्

“ငါ့ရာထူးကို လုယူရန်” ဟုဆိုကာ သူသည် အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ကျင့်ဆောင်하였다။ ထို့နောက် နတ်တို့အားလုံးကို စုဝေးခေါ်ယူပြီး ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 37

इन्द्र उवाच । शृण्वंतु देवताः सर्वा मम दुःखस्य कारणम् । दुःखेन मम यल्लब्धं तत्किं वा प्रार्थयेद्यमः । बृहस्पतिः समालोक्य सर्वान्दे वानथाब्रवीत्

အိန္ဒြာက ပြောသည်—“နတ်တော်တို့အားလုံး ငါ့ဒုက္ခ၏အကြောင်းကို နားထောင်ကြပါ။ ငါသည် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ရရှိခဲ့သောအရာကို ယမမင်းသည် အဘယ်ကြောင့် တောင်းလိုသနည်း” ထို့နောက် ဗြဟ္စပတိသည် နတ်တို့အားလုံးကို ကြည့်၍ ပြန်လည်ဆို하였다။

Verse 38

बृहस्पतिरुवाच । तपसे नास्ति सामर्थ्यं विघ्नं कर्तुं दिवौकसः । उर्वश्याद्या समाहूय संप्रेष्यंतां च तत्र वै

ဗြဟ္စပတိက ဆိုသည်—“ကောင်းကင်ဘုံနေ နတ်တို့ရေ၊ ထိုကဲ့သို့သော တပဿာကို အင်အားဖြင့် အတားအဆီးလုပ်ရန် စွမ်းအားမရှိကြ။ ထို့ကြောင့် ဥရဝသီနှင့် အပစရာတို့ကို ခေါ်ယူ၍ ထိုနေရာသို့ စေလွှတ်ကြလော့။”

Verse 39

तासामाकारणार्थाय प्रतिद्वारं प्रतस्थिवान् । स गत्वा ताः समादाय सभायां शीघ्रमाययौ

သူတို့ကို ခေါ်ယူရန်အတွက် သူသည် တံခါးတိုင်းသို့ အလှည့်ကျ သွားရောက်하였다။ ထို့နောက် သွား၍ သူတို့ကို စုစည်းကာ အစည်းအဝေးခန်းမသို့ လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်လာ하였다။

Verse 40

आगतास्ता हरिः प्राह महत्कार्यमुपस्थितम् । गच्छन्तु त्वरिताः सर्वा धर्मारण्यं प्रति द्रुतम्

သူတို့ရောက်လာသောအခါ ဟရီဘုရားက မိန့်တော်မူသည်— “မဟာကိစ္စကြီးတစ်ရပ် ရောက်ရှိလာပြီ။ သင်တို့အားလုံး မြန်မြန်ဆန်ဆန်—ပြေးလျက်—ဓမ္မာရဏ္ယသို့ သွားကြလော့။”

Verse 41

यत्र वै धर्मराजोसौ तपश्चक्रे सुदुष्करम् । हास्यभावकटाक्षैश्च गीतनृत्यादिभिस्तथा

အဲဒီနေရာတည်းမှာပင်၊ ဓမ္မရာဇာသည် အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ပြုလုပ်ခဲ့ရာ၌၊ သူတို့သည် ကစားသဘောအပြုံးနှင့် မျက်စောင်းတစ်ချက်များဖြင့်၊ ထို့ပြင် သီချင်း၊ အကနှင့် အနုပညာမျိုးစုံဖြင့် (နီးကပ်လာကြသည်)။

Verse 42

तं लोभयध्वं यमिनं तपःस्थानाच्च्युतिर्भवेत् । देवस्य वचनं श्रुत्वा तथा अप्सरसां गणाः

“အဲဒီ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသော တပသ္ဝီကို လှည့်စားလှုံ့ဆော်ကြလော့၊ သူ၏ တပဿာနေရာမှ လွဲချော်စေပါစေ။” ဟု နတ်၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားသော် အပ္စရာအဖွဲ့များလည်း ထိုသို့ ပြင်ဆင်ကြသည်။

Verse 43

मिथः संरेभिरे कर्तुं विचार्य च परस्परम् । धर्मारण्यं प्रतस्थेसावुर्वशी स्वर्वरांगना

အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေး၍ ဘာလုပ်မည်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလှတရားအထွဋ်အမြတ် အပ္စရာ ဥရဝသီသည် ဓမ္မာရဏ္ယသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 44

तुष्टुवुः पुष्पवर्षाश्च ससृजुस्तच्छिरस्यमी । ततस्तु देवैर्विप्रैश्च स्तूयमानः समंततः

သူတို့သည် သူ့ကို ချီးမွမ်းကာ သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပန်းမိုးကို လွှင့်ချကြသည်။ ထို့နောက် နတ်များနှင့် ရှင်တော်များက အရပ်ရပ်မှ ချီးကျူးသံထွက်သဖြင့်၊ သူသည် နေရာတိုင်း၌ ဂုဏ်ပြုအလေးထားခံရသည်။

Verse 45

निर्ययौ परमप्रीत्या वनं परमपावनम् । बिल्वार्कखदिराकीर्णं कपित्थधवसंकुलम्

အလွန်ပီတိဖြင့် သူသည် အလွန်သန့်စင်စေသော တောအုပ်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုတော၌ ဘိလွ၊ အရက၊ ခဒိရ သစ်ပင်များထူထပ်၍ ကပိတ္ထနှင့် ဓဝ သစ်ပင်များလည်း ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 46

न सूर्यो भाति तत्रैव महांधकार संयुतम् । निर्जनं निर्मनुष्यं च बहुयोजनमायतम्

ထိုနေရာ၌ နေမင်းသည် လုံးဝမထွန်းလင်းဘဲ၊ မဟာအမှောင်ကြီးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏—လူမရှိသည့် တိတ်ဆိတ်ရာ၊ လူသားကင်းမဲ့ရာဖြစ်၍ ယောဇနာများစွာအထိ ကျယ်ပြန့်နေ၏။

Verse 47

मृगैः सिंहैर्वृतं घोरेरन्यैश्चापि वनेचरैः । पुष्पितैः पादपैः कीर्णं सुमनोहरशाद्वलम्

ထိုတောအုပ်သည် သမင်၊ ခြင်္သေ့နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် တောနေသတ္တဝါများဖြင့် ဝန်းရံထားသော်လည်း၊ ပန်းပွင့်သစ်ပင်များဖြင့် ပြန့်ကျဲကာ စိတ်ကိုလှပစေသော မြက်ခင်းပန်းကန်ကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။

Verse 48

विपुलं मधुरानादैर्नादितं विहगैस्तथा । पुंस्कोकिलनिनादाढ्यं झिल्लीकगणनादितम्

ကျယ်ဝန်းသော ထိုတောအုပ်သည် ငှက်တို့၏ ချိုမြိန်သော အသံများဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ မြည်ဟည်းနေ၏; အထီးကိုကီလ၏ သီချင်းသံများဖြင့် ပြည့်ဝပြီး ဇီလ္လီက (ကြက်တောင်) အုပ်စုတို့၏ သံလွင်လွင်ဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 49

प्रवृद्धविकटैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम् । वृक्षैराच्छादिततलं लक्ष्म्या परमया युतम्

ထိုနေရာသည် အလွန်မြင့်မား၍ ကြီးမားသော သစ်ပင်များက ဝန်းရံဖုံးလွှမ်းကာ သက်သာချမ်းမြေ့သော အရိပ်အာဝါသကို ပေး၏; မြေပြင်တစ်လျှောက်လည်း သစ်ပင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေပြီး၊ ထိုဒေသသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး လက္ခမီ—အလွန်အမင်း လှပမှုနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာ—ဖြင့် ပြည့်စုံနေ၏။

Verse 50

नापुष्पः पादपः कश्चिन्नाफलो नापि कंटकी । षट्पदैरप्यनाकीर्णं नास्मिन्वै काननेभवेत्

ထိုသန့်ရှင်းသော တောအုပ်၌ ပန်းမရှိသော သစ်ပင်မရှိ၊ အသီးမရှိသော သစ်ပင်မရှိ၊ ဆူးပါသော သစ်ပင်လည်း မရှိခဲ့သည်။ ထိုတောအတွင်း မည်သည့်နေရာမဆို ပျားများမပြည့်နှက်သော နေရာမရှိခဲ့။

Verse 51

विहंगैर्नादितं पुष्पैरलंकृतमतीव हि । सर्वर्तुकुसमैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम्

ထိုတောအုပ်သည် ငှက်တို့၏ သီချင်းသံဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ ပန်းများဖြင့် အလွန်တင့်တယ်လှသည်။ ရာသီတိုင်း ပန်းပွင့်သော သစ်ပင်များက ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သက်သာချမ်းမြေ့သော အရိပ်ကို ပေးလေသည်။

Verse 52

मारुताकलितास्तत्र द्रुमाः कुसुमशाखिनः । पुष्पवृष्टिं विचित्रां तु विसृजंति च पादपाः

ထိုနေရာ၌ လေညင်းတိုက်ခတ်လှုပ်ရှားသဖြင့် ပန်းပြည့်သစ်ခက်များပါသော သစ်ပင်တို့က အံ့ဩဖွယ် ပန်းမိုးကို ပက်ဖြန့်လေသည်။

Verse 53

दिवस्पृशोऽथ संपुष्टाः पक्षिभिर्मधुरस्वनैः । विरेजुः पादपास्तत्र सुगन्धकुसुमैर्वृताः

ထို့နောက် ကောင်းကင်ကို ထိမိသကဲ့သို့ မြင့်မားသော သစ်ပင်တို့သည် ချိုမြိန်သံရှိသော ငှက်များအလယ်၌ ပိုမိုစိုပြေကြီးထွားလာကြသည်။ ထိုနေရာ၌ အနံ့သင်းပန်းများဖြင့် ဝန်းရံလျက် တောက်ပလှပနေကြ၏။

Verse 54

तिष्ठंति च प्रवालेषु पुष्पभारावनादिषु । रुवंति मधुरालापाः षट्पदा मधुलिप्सवः

၎င်းတို့သည် နုနယ်သော မျိုးခက်ပေါ်နှင့် ပန်းအလေးချိန်ကြောင့် ငုံ့နေသော ပန်းတောများအတွင်း၌ နားနေကြသည်။ ပျားရည်ကို လိုလားသော ပျားများကလည်း ချိုမြိန်သံဖြင့် နူးညံ့စွာ ဟုန်ဟုန်မြည်ကြ၏။

Verse 55

तत्र प्रदेशांश्च बहूनामोदांकुरमंडितान् । लतागृह परिक्षिप्तान्मनसः प्रीतिवर्द्धनान्

ထိုနေရာ၌ သူမသည် စိတ်ကိုပျော်ရွှင်စေသော မြေပြင်အလှများစွာကို မြင်၏။ သာယာသော အညွန့်သစ်များဖြင့် တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားပြီး လတာအိမ်များဖြင့် ဝန်းရံထားကာ စိတ်၏ ပီတိကို တိုးပွားစေ၏။

Verse 56

संपश्यंती महातेजा बभूव मुदिता तदा । परस्पराश्लिष्टशाखैः पादपैः कुसमाचितैः

ထိုအရာကို မြင်သော် အလင်းတောက်ပသော မဟာတေဇရှိသည့် မိန်းမသည် ထိုခဏ၌ ပျော်မြူးလာ၏။ ပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သော သစ်ပင်တို့သည် ကိုင်းခက်များ အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်လျက် တင့်တယ်စွာ ရပ်တည်နေ၏။

Verse 57

अशोभत वनं तत्तु महेंद्रध्वजसन्निभैः । सुखशीतसुगन्धी च पुष्परेणुवहोऽनिलः

ထိုတောအုပ်သည် မဟိန္ဒြ၏ မြင့်မြတ်သော တံခွန်များကဲ့သို့ တောက်ပလှပနေ၏။ ပန်းရေဏုကို သယ်ဆောင်လာသော နူးညံ့၍ အေးမြ သင်းပျံ့သော လေညင်းလည်း တိုက်ခတ်နေ၏။

Verse 58

एवंगुणसमायुक्तं ददर्श सा वनं तदा । तदा सूर्योद्भवां तत्र पवित्रां परिशोभिताम्

ဤသို့ အရည်အသွေးကောင်းများစွာဖြင့် ပြည့်စုံသော တောအုပ်ကို သူမသည် ထိုအခါ မြင်၏။ ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ပေးသော “စူရျိုဒ္ဘဝါ” ဟူသော သန့်ရှင်းမြစ်ကြောင်းကိုလည်း လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်ကို မြင်ရ၏။

Verse 59

आश्रमप्रवरं तत्र ददर्श च मनोरमम् । पतिभिर्वालखिल्यैश्च वृतं मुनिगणा वृतम्

ထိုနေရာ၌ သူမသည် အလွန်မြတ်သော လှပသည့် အာရှရမ်တစ်ခုကို မြင်၏။ ထိုအာရှရမ်သည် ဂုဏ်ပြုထိုက်သော ဝါလခိလျ ရှိများနှင့် ဝန်းရံထားပြီး မုနိအစုအဝေးများကလည်း ပတ်လည်ကာရံထား၏။

Verse 60

अग्न्यगारैश्च बहुभिर्वृक्षशाखावलंबितैः । धूगम्रपानकणैस्तत्र दिग्वासोयतिभिस्तथा

ထိုနေရာသည် သစ်ပင်ခက်များပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အဂ္နျာဂါရ (မီးပူဇော်ရာ) များစွာဖြင့် တင့်တယ်စွာ စီမံထားပြီး၊ ယဇ္ဉမီးမှ ထွက်လာသော မီးခိုးမှုန်များ လှည့်ဝဲနေသည့်အလယ်တွင် ဒိဂမ္ဗရ ယတိ (ကောင်းကင်ကိုဝတ်သကဲ့သို့) တပသီများလည်း ရှိနေ하였다။

Verse 61

पाल्या वन्या मृगास्तत्र सौम्या भूयो बभूविरे । मार्जारा मूषकैस्तत्र सर्पैश्च नकुलास्तथा

အဲဒီမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လာကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ ကြောင်များသည် ကြွက်များနှင့်အတူ၊ နကူလ (mongoose) များသည် မြွေများနှင့်အတူတကွ နေထိုင်ကြ하였다။

Verse 62

मृगशावैस्तथा सिंहाः सत्त्वरूपा बभूविरे । परस्परं चिक्रीडुस्ते यथा चैव सहोदराः । दूराद्ददर्श च वनं तत्र देवोऽब्रवीत्तदा

သမင်ကလေးများအလယ်၌ပင် ခြင်္သေ့များသည် စိတ်ငြိမ်းချမ်း၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့လာကာ၊ အချင်းချင်း မောင်နှမတူသကဲ့သို့ ကစားကြ하였다။ အဝေးမှ ထိုတောကို မြင်သောအခါ ဒေဝတော်သည် ထိုခဏ၌ မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 63

इन्द्र उवाच । अयं च खलु धर्मराड् तपस्तुग्रेवतिष्ठते । मम राज्याभिकांक्षोऽसावतोर्थे यत्यतामिह

အိန္ဒြာက မိန့်တော်မူသည်– “ဤဓမ္မရာဇသည် ပြင်းထန်သော တပသ၌ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်နေ၏။ သူသည် ငါ၏ အာဏာပိုင်မှုကို လိုလားနေသည်; ထို့ကြောင့် ဤအကြောင်းအတွက် ဒီနေရာ၌ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ကြစေ” ဟု။

Verse 64

तपोविघ्नं प्रकुर्वंतु ममाज्ञा तत्र गम्यताम् । इन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा उर्वशी च तिलोत्तमा

“သူ၏ တပသကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေကြ—ဤသည် ငါ၏ အမိန့်; ထိုနေရာသို့ သွားကြစေ” ဟု။ အိန္ဒြာ၏ စကားကို ကြားသော် ဥရဝသီနှင့် တိလိုတ္တမာတို့ (တုံ့ပြန်ကြ하였다)။

Verse 65

सुकेशी मंजुघोषा च घृताची मेनका तथा । विश्वाची चैव रंभा च प्रम्लोचा चारुभाषिणी

ထိုနေရာ၌ စုကေရှီနှင့် မဉ္ဇုဃောသာ၊ ထို့ပြင် ဂྲဓ္ဓာချီနှင့် မေနကာလည်းရှိ၏။ ဝိශ්ဝာချီနှင့် ရမ္ဘာ၊ နှင့် စကားချိုမြိန်သော ပရမ္လိုချာ—နာမည်ကြီး အပ္စရာတို့ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြ၏။

Verse 66

पूर्वचित्तिः सुरूपा च अनुम्लोचा यशस्विनी । एताश्चान्याश्च बहुशस्तत्र संस्था व्यचिंतयन्

ပူර්ဝစိတ္တီ၊ စုရူပါ၊ အနုမ္လိုချာ—ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြား၍ ထင်ရှားသူများ—ဤသူတို့နှင့် အခြားအပ္စရာများစွာတို့သည် ထိုနေရာ၌ စုဝေးကာ အလုပ်တာဝန်အတွက် မကြာခဏ စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြ၏။

Verse 67

परस्परं विलोक्यैव शंकमाना भयेन हि । यमश्चैव तथा शक्र उभौ वायतनं हि वः

သူတို့သည် အပြန်အလှန်ကြည့်ရှုကာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မသေချာသံသယဖြစ်၍ တုံ့ဆိုင်းကြ၏။ အကြောင်းမှာ ယမနှင့် သက္က (အိန္ဒြာ)—ဤနှစ်ပါး—ထိုကိစ္စ၌ အာဏာနှင့် အားကိုးရာအဖြစ် ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 68

एवं विचार्य बहुधा वर्द्धनी नाम भारत । सर्वासामप्सरसां श्रेष्ठा सर्वाभरणभूषिता

ဤသို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက်၊ ဟေ ဘာရတ၊ သူတို့သည် “ဝර්ဓနီ” ဟု အမည်ရသူကို ရွေးချယ်ကြ၏—အပ္စရာအားလုံးအနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ အလှဆင်အလုံးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသူ။

Verse 69

उवाचैवोर्वशी तत्र किं खिद्यसि शुभानने । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं मायारूपबलेन च । वर्णधर्मो यथा भूयात्करिष्ये पाकशासन

ထိုအခါ အူရဝရှီက ထိုနေရာ၌ ပြော၏—“မျက်နှာလှပသူရေ၊ အဘယ်ကြောင့် စိတ်မသာနေရသနည်း။ ဒေဝတို့၏ ကိစ္စအောင်မြင်စေရန် မာယာနှင့် ယူဆောင်သည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်တို့၏ အင်အားဖြင့် ငါ ဆောင်ရွက်မည်—ဟေ ပါကရှာသန (အိန္ဒြာ)—ဝဏ္ဏဓမ္မ တရားသည် ယထာသင့်တင့် တည်မြဲစေရန်”။

Verse 70

इन्द्र उवाच । साधुसाधु महाभागे वर्द्धनी नाम सुव्रता । शीघ्रं गच्छ स्वयं भद्रे कुरु कार्यं कृशोदरि

အိန္ဒြာက မိန့်တော်မူသည်– “ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏၊ မဟာကံကောင်းသူမ! ဝဍ္ဍနီဟူသော အမည်ရှိ၍ သီလဗြတကောင်းမြတ်သူမ။ မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမရေ၊ ကိုယ်တိုင် မြန်မြန်သွားလော့; ခါးသေးသူမရေ၊ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေ”။

Verse 71

धीराणामवने शक्ता नान्या सुभ्रु त्वया विना । वर्द्धनी च तथेत्युक्त्वा गता यत्र स धर्मराट्

“မျက်ခုံးလှသူမရေ၊ သင်မရှိလျှင် တည်ကြည်သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်သူ အခြားမရှိ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ဆိုသဖြင့် ဝဍ္ဍနီက “ထိုအတိုင်းပါ” ဟု ပြန်လည်ဆိုကာ ဓမ္မရာဇ (ယမ) ရှိရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 72

महता भूषणेनैव रूपं कृत्वा मनोरमम् । कुंकुमैः कज्जलैर्वस्त्रैर्भूषणैश्चैव भूषिता

အလွန်တင့်တယ်သော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် စိတ်ကိုဖမ်းစားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူကာ၊ ကုင်ကူမ်အနီမှုန့်၊ မျက်ကပ် (ကာဇယ်)၊ အဝတ်အစားသန့်လှပများနှင့် အလှဆင်တန်ဆာများဖြင့် ကိုယ်ကို တင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်လေ၏။

Verse 73

कुसुमं च तथा वस्त्रं किंकिणीकटिराजिता । झणत्कारैस्तथा कष्टैर्भूषिता च पदद्वये

ပန်းများနှင့် အဝတ်အစားတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၍ ခါးတွင် ကင်ကိဏီခါးကြိုး၏ ချွင်ချွင်သံ ထင်ရှားကာ၊ ခြေတစ်ဖက်စီတွင်လည်း ညှိန်ညှိန်မြည်သော ခြေကောက် (နူပူရ) များဖြင့် တင့်တယ်လေ၏။

Verse 74

नानाभूषणभूषाढ्या नानाचंदनचर्चिता । नानाकुसुम मालाढ्या दुकूलेनावृता शुभा

အလှဆင်တန်ဆာမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်စုံတင့်တယ်ကာ၊ စန္ဒန်လိမ်းဆေးမျိုးစုံဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါတို့ကို လိမ်းကျံထားပြီး၊ ပန်းမော်လီမျိုးစုံဖြင့် ထင်ရှားလှပသည်။ မင်္ဂလာတင့်တယ်သော သူမသည် နူးညံ့သော ပိုးထည် (ဒုကူလ) ဖြင့် ဖုံးအုပ်ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။

Verse 75

प्रगृह्य वीणां संशुद्धां करे सर्वांगसुन्दरी । नर्तनं त्रिविधं तत्र चक्रे लोकमनोरमम्

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါင်းအလှတရားပြည့်စုံသော မိန်းမတော်သည် လက်ထဲ၌ သန့်စင်၍ သံညှိကောင်းသော ဝီဏာကို ကိုင်ယူကာ ထိုနေရာ၌ သုံးမျိုးသော အကကို ဆောင်ရွက်၍ လောကအပေါင်းတို့ကို မောဟိုက်နှစ်သက်စေ하였다။

Verse 76

तारस्वरेण मधुरैर्वंशनादेन मिश्रितम्

ထိုသံစဉ်သည် ချိုမြိန်သော မြင့်သံများနှင့် ပေါင်းစည်းကာ ပုလင်း၏ သာယာသော အသံနှင့် ရောနှောလျက်ရှိ하였다။

Verse 77

मूर्च्छनातालसंयुक्तं तंत्रीलयसमन्वितम् । क्षणेन सहसा देवो धर्मराजो जितात्मवान् । विमनाः स तदा जातो धर्मराजो नृपात्मजः

မူးရ္ချနာနှင့် တာလတို့နှင့် ပေါင်းစည်း၍ တန်တရီသံ၏ တိတိကျကျ လယဖြင့် ပြည့်ဝသော ထိုတေးသံကြောင့်—ခဏတစ်ခဏအတွင်း—ကိုယ်ကိုအနိုင်ယူထားသော ဒေဝဓမ္မရာဇာပင် ရုတ်တရက် စိတ်ညစ်နွမ်းသွား၏။ အို မင်းသား၊ ထိုအခါ ဓမ္မရာဇာသည် ဝမ်းနည်းမောပန်းလျက် ဖြစ်လာ하였다။

Verse 78

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यं परमं ब्रह्मञ्जातं मे ब्रह्मसत्तम । कथं ब्रह्मोपपन्नस्य तपश्छेदो बभूव ह

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– “အို ဘြာဟ္မဏ၊ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အံ့သြမှုသည် ကျွန်ုပ်အတွင်း ပေါ်ထွန်းလာပါပြီ။ အို ဘြဟ္မကို သိမြင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဘြဟ္မ၌ တည်မြဲသူ၏ တပဿာသည် မည်သို့ ချိုးဖောက်ကွဲပြားသွားနိုင်သနည်း?”

Verse 79

धर्मे धरा च नाकश्च धर्मे पातालमेव च । धर्मे चंद्रार्कमापश्च धर्मे च पवनोऽनलः

ဓမ္မ၌ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင် တည်ရှိကြ၏; ဓမ္မ၌ပင် ပာတාලလည်း ရှိ၏။ ဓမ္မ၌ လနှင့် နေ၊ ရေတို့လည်း ရှိ၏; ဓမ္မ၌ လေ နှင့် မီးလည်း တည်နေ၏။

Verse 80

धर्मे चैवाखिलं विश्वं स धर्मो व्यग्रतां कथम् । गतः स्वामिंस्तद्वैयग्र्यं तथ्यं कथय सुव्रत

ဓမ္မ၌ပင် ဤလောကတစ်လုံးလုံး တည်ရှိနေသည်; ထိုဓမ္မသည် မည်သို့ စိတ်လှုပ်ရှား၍ ရှုပ်ထွေးသွားသနည်း။ အရှင်မြတ်၊ သီလဝတီကတိကောင်းသူ၊ ထိုအနှောင့်အယှက်၏ အကြောင်းရင်းမှန်ကို မိန့်ကြားပါ။

Verse 81

व्यास उवाच । पतनं साहसानां च नरकस्यैव कारणम् । योनिकुण्डमिदं सृष्टं कुंभीपाकसमं भुवि

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– “မဆင်မခြင် ရဲရင့်လွန်းသူတို့၏ ပျက်စီးကျဆုံးခြင်းသည် နရက၏ အကြောင်းရင်းတည်း။ ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် ‘ယိုးနိ-ကွန်ဒ’ ကို ဖန်ဆင်းထားပြီး ကုမ္ဘီပါက နရကနှင့် တူညီသည်။”

Verse 82

नेत्ररज्ज्वा दृढं बद्ध्वा धर्षयंति मनस्विनः । कुचरूपैर्महादंडैस्ताड्यमानमचेतसम्

မျက်စိပေါ်တွင် ကြိုးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ပြီး ကြမ်းတမ်းသူတို့က ညှဉ်းပန်းကြသည်။ သူသည် သတိလွတ်နေစဉ် အရုပ်ဆိုးသော လေးလံသံတုတ်ကြီးများဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသည်။

Verse 83

कृत्वा वै पातयंत्याशु नरकं नृपसत्तम । मोहनं सर्वभूतानां नारी चैवं विनिर्मिता

ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် လူကို လျင်မြန်စွာ နရကသို့ ပစ်ချကြသည်၊ အို မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး။ ထိုနည်းတူပင် မိန်းမကိုလည်း သတ္တဝါအားလုံးအတွက် မောဟန—မယာ၏ ဆွဲဆောင်မှု—အဖြစ် ဖန်ဆင်းထားသည်။

Verse 85

तावत्तपोभिवृद्धिस्तु तावद्दानं दया दमः । तावत्स्वाध्यायवृत्तं च तावच्छौचं धृतं व्रतम्

ထိုအချိန်အထိသာ တပဿာသည် အမှန်တကယ် တိုးပွားသည်; ထိုအချိန်အထိသာ ဒါန၊ ကရုဏာနှင့် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်မှု တည်တံ့သည်; ထိုအချိန်အထိသာ စွာဓျာယနှင့် မှန်ကန်သော အကျင့်စရိုက် ရှိနေသည်; ထိုအချိန်အထိသာ သန့်ရှင်းမှု၊ သည်းခံတည်ကြည်မှုနှင့် သစ္စာဖြင့် ထိန်းသိမ်းသော ဝရတ တည်မြဲသည်။

Verse 86

यावत्त्रस्तमृगीदृष्टिं चपलां न विलोकयेत् । तावन्माता पिता तावद्धाता तावत्ससुहृज्जनः

စိတ်ကိုလှုပ်ရှားစေသော သမင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှုပ်ရှားသော မျက်စိအကြည့်ကို မကြည့်သရွေ့ မိခင်ဖခင်တို့သည် အမှန်တကယ် ကာကွယ်သူအဖြစ် ရှိနေသည်; ထိုသရွေ့ ဗိဓာတာ (ကံကြမ္မာကို စီမံသူ) က ထောက်မပေးသည်; ထိုသရွေ့ သစ္စာမိတ်ဆွေများနှင့် ကောင်းကျိုးလိုလားသူများလည်း မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်နေသည်။

Verse 87

तावल्लज्जा भयं तावत्स्वाचारस्तावदेव हि । ज्ञानमौदार्यमैश्वर्यं तावदेव हि भासते । यावन्मत्तांगनापाशैः पातितो नैव बन्धनैः

အရှက်တရားနှင့် အပြစ်ကိုကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ထိုအချိန်အထိသာ တည်ရှိသည်; မှန်ကန်သောအကျင့်လည်း ထိုအချိန်အထိသာ ရှိသည်။ ဉာဏ်ပညာ၊ ရက်ရောမှုနှင့် စည်းစိမ်အာဏာတို့၏ တောက်ပမှုလည်း မူးမောမိုက်မဲသော မိန်းမ၏ ပိုက်ကွန်ပတ်ကွက်များကြောင့် ချည်နှောင်ခြင်းထဲသို့ မကျသေးသရွေ့သာ ဖြစ်သည်။