Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 72
नित्यं सन्निहितो मृत्युः किं सुखं वद देहिनाम् । व्याघ्रे पुरः स्थिते ग्रासः पशूनां किं नु रोचते
nityaṃ sannihito mṛtyuḥ kiṃ sukhaṃ vada dehinām | vyāghre puraḥ sthite grāsaḥ paśūnāṃ kiṃ nu rocate
သေခြင်းသည် အမြဲနီးကပ်နေသော်လည်း၊ ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့အတွက် ဘာသောပျော်ရွှင်မှုရှိသနည်းဟု ပြောပါ; ကျားက မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေသော်၊ အစာတစ်လုတ်က သတ္တဝါတို့ကို တကယ်ပင် နှစ်သက်စေနိုင်မလား။
A Purāṇic teacher (speaker not explicit in the snippet)
Scene: A dramatic allegory: a tiger poised before a herd; one animal holds a morsel but cannot enjoy it. Parallel human scene: a person amid luxuries with the shadow of Death behind, underscoring precarious pleasure.
FAQs
Because death is constantly near, worldly pleasures are insecure; one should turn toward lasting spiritual aims.
No particular tīrtha is mentioned in this verse.
No explicit ritual is given; the verse creates urgency for dharmic and spiritual pursuit.