Adhyaya 51

Verse 1

अतिथिरुवाच । यदेतत्परलोकस्य स्वरूपं व्याहृतं त्वया । आगमं समुपाश्रित्य तत्तथैव न संशयः

അതിഥി പറഞ്ഞു—ആഗമങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച് നീ പരലോകത്തിന്റെ സ്വരൂപം വിശദീകരിച്ചതെല്ലാം യഥാർത്ഥം തന്നെയാണ്; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 2

किंत्वत्र नास्तिकाः पापाः सन्दिह्यन्तेऽल्पचेतनाः । तेषां निःसंशयकृते वद कर्मफलं हि यत्

എന്നാൽ ഇവിടെ അല്പബുദ്ധിയുള്ള പാപിയായ നാസ്തികർ സംശയിക്കുന്നു. അവരുടെ സംശയം നീക്കാൻ കർമ്മഫലത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം വ്യക്തമായി പറയുക.

Verse 3

इहैव कस्य कस्यैव कर्मणः पापकस्य च । प्रभावात्कीदृशो जायेत्कमठैतद्वदास्ति चेत्

ഇവിടെയേ—ഏത് ഏത് പാപകർമ്മങ്ങളുടെ പ്രഭാവത്താൽ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെയുള്ള ദേഹാവസ്ഥയോടെ ജനിക്കുന്നു? ഹേ കമഠാ, അറിയാവുന്നതാണെങ്കിൽ പറയുക.

Verse 4

कमठ उवाच । सर्वमेतत्प्रवक्ष्यामि स्थिरो भूत्वा शृणुष्व तत् । यथा मम गुरुः प्राह यन्मे चेतसि संस्थितम्

കമഠൻ പറഞ്ഞു—ഇതെല്ലാം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കും; നീ സ്ഥിരനായി കേൾക്കുക. എന്റെ ഗുരു പറഞ്ഞതുപോലെ, എന്റെ ചിത്തത്തിൽ ദൃഢമായി നിലകൊള്ളുന്നതിനെ ഞാൻ പറയും.

Verse 5

ब्रह्महा क्षयरोगी स्यात्सुरापः श्यावदंतकः । सुवर्णचौरः कुनखी दुश्चर्मा गुरुतल्पगः

ബ്രാഹ്മണഹന്താവ് ക്ഷയരോഗിയായി തീരും; സുരാപാനി കറുത്ത പല്ലുകളുള്ളവനാകും. സ്വർണ്ണചോർക്ക് വികൃത നഖങ്ങൾ വരും; ഗുരുശയ്യ ലംഘിക്കുന്നവൻ ചർമ്മരോഗിയാകും.

Verse 6

संसर्गी सर्वरोगी स्यात्पंचपातकिनस्त्वमी । निंदामाकर्ण्य साधूनां बधिरः संप्रजायते

അത്തരം പാപികളോടു കൂട്ടുകൂടുന്നവൻ സർവ്വരോഗങ്ങളാൽ പീഡിതനാകും; ഇവരാണ് പഞ്ചമഹാപാതകികൾ. സാദുക്കളുടെ നിന്ദ കേൾക്കുന്നവൻ ബധിരനായി ജനിക്കും.

Verse 7

स्वयं प्रकीर्तयेच्चापि मूकः पापोऽभिजायते । आज्ञालोपी गुरूणां च अपस्मारी भवेन्नरः

സ്വയം തന്നെ പുകഴ്ത്തുന്നവൻ പാപിയായി മൂകനായി ജനിക്കും. ഗുരുക്കന്മാരുടെ ആജ്ഞ ലംഘിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ അപസ്മാര (മൂർഛ/മിര്ഗി) രോഗബാധിതനാകും.

Verse 8

अवज्ञाकारकस्तेषां कृमिरेवाभिजायते । उपेक्षतः पूज्यकार्यं दुष्प्रज्ञत्वं च जायते

അവരെ അവജ്ഞിക്കുന്നവൻ കൃമി-യോണിയിൽ ജനിക്കുന്നു. പൂജ്യന്മാരോടുള്ള ചെയ്യേണ്ട കര്‍ത്തവ്യം അവഗണിച്ചാൽ മന്ദബുദ്ധിത്വം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Verse 9

चौर्याय साधुद्रव्याणां दद्याद्यावत्पदानि च । तावद्वर्षाणि पंगुत्वं स प्राप्नोति नराधमः

സാധുജനങ്ങളുടെ ധനം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ—അവൻ എത്ര പടികൾ ഇടുന്നുവോ അത്ര വർഷങ്ങൾ ആ അധമൻ മുടന്തുത്വം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 10

दत्त्वा हरति तद्भूयो जायते कृकलासकः । कुपितानप्रसाद्यैव पूज्यान्स्याच्छीर्षरोगवान्

കൊടുത്തിട്ട് വീണ്ടും തിരികെ എടുത്താൽ അവൻ പല്ലി-യോണിയിൽ ജനിക്കുന്നു. കോപിച്ച പൂജ്യന്മാരെ പ്രസാദിപ്പിക്കാതെ വിട്ടാൽ അവൻ ശിരോരോഗങ്ങളാൽ പീഡിതനാകും.

Verse 11

रजस्वलामभिगच्छंश्च चंडालः संप्रजायते । वस्त्रापहारी चित्री स्यात्कृष्णकुष्ठी तथाग्निदः

രജസ്വലായ സ്ത്രീയെ സമീപിക്കുന്നവൻ ചാണ്ഡാല-യോണിയിൽ ജനിക്കുന്നു. വസ്ത്രം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ ചിത്രീ (ചർമ്മരോഗി) ആകുന്നു; തീ കൊളുത്തുന്നവൻ കൃഷ്ണകുഷ്ഠം അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 12

दर्दुरो रूप्यहारी स्यात्कूटसाक्षी मुखारुजः । परदारांश्च कामेन द्रष्टा स्यादक्षिरोगवान्

വെള്ളി മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ തവളയായി ജനിക്കുന്നു; കള്ളസാക്ഷി മുഖരോഗം അനുഭവിക്കുന്നു. പരസ്ത്രീയെ കാമത്തോടെ നോക്കുന്നവൻ നേത്രരോഗങ്ങളാൽ പീഡിതനാകും.

Verse 13

प्रतिज्ञायाप्रयच्छन्यो ह्यल्पायुर्जायते नरः । विप्रवृत्त्यपहारी स्यादजीर्णी सर्वदाऽधमः

പ്രതിജ്ഞ ചെയ്ത് വാഗ്ദത്തദാനം നൽകാത്തവൻ അൽപായുസ്സോടെ ജനിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്റെ ഉപജീവനം അപഹരിക്കുന്നവൻ എപ്പോഴും അജീർണ്ണരോഗിയാകുകയും അധമനായി കണക്കാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 14

नैष्ठिकान्नाशनाद्भूयो निवृत्तो रोगवान्सदा । पत्नीबहुत्वे त्वेकस्यां रेतोमोक्षः क्षयी भवेत्

നൈഷ്ഠിക സന്ന്യാസിക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും അന്നദാനം ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നവൻ എപ്പോഴും രോഗിയാകും. പല ഭാര്യമാർ ഉണ്ടായിട്ടും ഒരുത്തിയോടേ മാത്രം രേതോമോക്ഷം ചെയ്താൽ ക്ഷയരോഗം മൂലം ക്ഷീണിക്കും.

Verse 15

स्वामिना धर्मयुक्तो यस्त्वन्यायेन समाचरेत् । स्वयं वा भक्षयेद्द्रव्यं स मूढः स्याज्जलोदरी

ധർമ്മയുക്തനായ സ്വാമിയുടെ കീഴിൽ നിയമിതനായിട്ടും അന്യായമായി പെരുമാറുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഏൽപ്പിച്ച സമ്പത്ത് സ്വയം ഭോഗിക്കുന്നവൻ, മൂഢനായി ജലോദരരോഗം ബാധിക്കും.

Verse 16

दुर्बलं पीड्यमानं यो बलवान्समुपेक्षते । अंगहीनः स च भवेदन्नहृत्क्षुधितो भवेत्

ദുർബലൻ പീഡിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടിട്ടും ശക്തൻ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അവൻ അവയവഹീനനാകും. അന്നം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ എപ്പോഴും വിശപ്പോടെ ഇരിക്കും.

Verse 17

व्यवहारे पक्षपाती जिह्वारोगी भवेन्नरः । धर्मप्रवृत्तिं सञ्चार्य पत्न्यादीष्टवियोगकृत्

വ്യവഹാരവിധികളിൽ പക്ഷപാതം കാണിക്കുന്നവൻ ജിഹ്വാരോഗിയാകും. ധർമ്മപ്രവൃത്തിയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നവൻ ഭാര്യ മുതലായ പ്രിയജനങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർപാടിന് കാരണമാകും.

Verse 18

स्वयं पाकाग्रभोजी यो गलरोगमवाप्नुयात् । पंचयज्ञानकृत्वैव भुञ्जानो ग्रामशूकरः

പാചകത്തിലെ ആദ്യഭാഗം സ്വയം ആദ്യം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ കണ്ഠരോഗം പ്രാപിക്കും. പഞ്ചമഹായജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യാതെയേ ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ ഗ്രാമശൂകരനെപ്പോലെ ആകുന്നു.

Verse 19

पर्वमैथुन कृन्मेही परित्यज्य स्वगेहिनीम् । वेश्यादिरक्तो मूढात्मा खल्वाटो जायते नरः

നിഷിദ്ധ പർവകാലത്തിൽ മൈഥുനം ചെയ്യുന്നവൻ മേഹാദി രോഗങ്ങൾ പ്രാപിക്കും. സ്വന്തം ഭാര്യയെ ഉപേക്ഷിച്ച് വേശ്യാദികളിൽ ആസക്തനായ മോഹാത്മാവ് കഷണ്ടിയായി ജന്മം എടുക്കുന്നു.

Verse 20

परिक्षीणान्मित्रबन्धून्स्वामिनं दयितानुगान् । अवमन्य निवृत्तात्मा क्लिष्टवृत्तिः सदा भवेत्

മനം തിരിഞ്ഞ് ക്ഷീണിച്ച സുഹൃത്തുക്കളെയും ബന്ധുക്കളെയും, സ്വാമിയെയും പ്രിയ അനുചരന്മാരെയും അവമാനിക്കുന്നവൻ എപ്പോഴും ക്ലേശഭരിതമായ ജീവിതം നയിക്കും.

Verse 21

छद्मनोपचरेद्यस्तु पितरौ स्वामिनं गुरून् । प्राप्तव्यार्थस्यातिकष्टात्परिभ्रंशोर्थजो भवेत्

പിതാമാതാക്കളോടും സ്വാമിയോടും ഗുരുക്കന്മാരോടും വഞ്ചനയോടെ പെരുമാറുന്നവൻ, അത്യന്തം കഷ്ടപ്പെട്ടു നേടിയ സമ്പത്തും സ്വന്തം ദുഷ്കർമ്മഫലമായി നഷ്ടപ്പെടുത്തും.

Verse 22

विश्रब्धस्यापहारी तु दुःखानां भाजनं भवेत् । धार्मिके क्षुद्रकारी यो नरः स वामनो भवेत्

വിശ്വാസമുള്ളവന്റെ ധനം അപഹരിക്കുന്നവൻ ദുഃഖങ്ങളുടെ പാത്രമാകും. ധാർമ്മികനോടു നീചമായി പെരുമാറുന്നവൻ വാമനനായി (കുള്ളനായി) ജന്മം എടുക്കും.

Verse 23

दुर्बलवृषवाही यः कटिलूती भवेत्स च

ദുർബലമായ കാളയ്ക്ക് അതിഭാരം ചുമത്തി ഓടിക്കുന്നവൻ പുനർജന്മത്തിൽ കടിലൂതി (നീചമായി ഇഴയുന്ന ജീവി) ആയി ജനിക്കും.

Verse 24

जात्यंधश्चापि यो गोघ्नो निःपशुर्दुःखकृद्गवाम् । निर्दयो गोषु घाताद्यैः सदा सोध्वसु कष्टगः

ഗോഹത്യ ചെയ്യുന്നവനും, മറ്റുള്ളവരെ പശുസമ്പത്തില്ലാത്തവരാക്കുന്നവനും, ഗോമാതാവിനെ പലവിധത്തിൽ നിർദയമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നവനും ജന്മാന്ധനായി, ജീവിതയാത്രയിൽ എപ്പോഴും കഷ്ടം അനുഭവിക്കും.

Verse 25

निस्तेजकः सभायां यो गलगण्डी स जायते । सदा क्रोधी च चंडालः पूतिवक्त्रश्च सूचकः

സഭയിൽ മറ്റൊരാളുടെ തേജസ് കുറയ്ക്കുന്നവൻ ഗലഗണ്ഡിയോടെ ജനിക്കും. എപ്പോഴും ക്രോധമുള്ളവൻ ചണ്ഡാലനാകും; ചാടി പറയുന്നവൻ ദുർഗന്ധമുള്ള വായോടെ ജനിക്കും.

Verse 26

अजविक्रयकृद्व्याधः कुण्डाशी भृतको भवेत् । नास्तिकस्तिल पिंडी स्यादश्रद्धो गीतजीवनः

ആടുകളെ വിറ്റ് വ്യാധവൃത്തി ചെയ്യുന്നവൻ കുണ്ടാശിയായും ഭൃതകനായും (കൂലിക്കാരൻ/ദാസൻ) ജനിക്കും. നാസ്തികൻ തിലപിണ്ഡിയാകും; അശ്രദ്ധൻ പാട്ടുപാടി ജീവിക്കുന്നവനാകും.

Verse 27

अभक्ष्यादो गण्डमाली स्त्रीखादी चाऽसुतस्य कृत् । अन्यायतो ज्ञानग्राही मूर्खो भवति मानवः

അഭക്ഷ്യം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ ഗണ്ഡമാലി (കട്ടകൾ/വീക്കങ്ങൾ ബാധിച്ചവൻ) ആകുന്നു. സ്ത്രീകളെ ദൂഷിക്കുന്നവൻ സന്താനഹീനതയ്ക്ക് കാരണമാകുന്നു. അന്യായമായി ജ്ഞാനം പിടിച്ചെടുക്കുന്ന മനുഷ്യൻ മൂഢനാകുന്നു.

Verse 28

शास्त्रचौरः केकराक्षः कथां पुण्यां च द्वेष्टि यः । कृमिवक्त्रः स च भवेद्विभ्रष्टो नरकात्कुधीः

ശാസ്ത്രം മോഷ്ടിക്കുന്നവൻ കേകരാക്ഷൻ (വളഞ്ഞ/കാണ്മക്കുറവുള്ള കണ്ണ്) ആകുന്നു. പുണ്യകരമായ ധർമ്മകഥയെ ദ്വേഷിക്കുന്നവൻ കൃമിദൂഷിതമായ വായോടെ ജന്മിക്കുന്നു; നരകത്തിൽ നിന്ന് പതിതനായ ആ കുബുദ്ധി പാപി ഇങ്ങനെ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 29

देवद्विजगवां वृत्तिहारको वांतभक्षकृत् । तडागारामभेत्ता यो भवेद्विकलपाणिकः

ദേവന്മാർ, ദ്വിജർ (ബ്രാഹ്മണർ) അല്ലെങ്കിൽ പശുക്കളുടെ ഉപജീവനം കവർന്നെടുക്കുന്നവൻ, വാന്തം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ, കൂടാതെ കുളങ്ങളും ഉദ്യാനങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നവൻ—വികലമായ/അംഗവൈകല്യമുള്ള കൈകളോടെ ജന്മിക്കുന്നു.

Verse 30

व्यवहारे च्छलग्राही भृत्यग्रस्तो भवेन्नरः । सदा पुरुषरोगी स्यात्परदाररतो नरः

ഇടപാടുകളിൽ വഞ്ചന പിടിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഭൃത്യന്മാരും ആശ്രിതരും മൂലം പീഡിതനാകും. പരസ്ത്രീരതനായവൻ എപ്പോഴും ഭീകരരോഗങ്ങളാൽ ബാധിതനാകും.

Verse 31

वात रोगी कुवैद्यः स्याद्दुश्चर्मा गुरुतल्पगः । मधुमेही खरीगामी गोत्रस्त्रीमैथुनोऽप्रसूः

വാതരോഗബാധിതൻ കുവൈദ്യനാകുന്നു; ഗുരുശയ്യ ലംഘിച്ചവൻ ദുഷ്ചർമ്മ/ചർമ്മരോഗിയായി ജന്മിക്കുന്നു. കഴുതയുമായി മൈഥുനം ചെയ്തവൻ മധുമേഹിയായി മാറുന്നു; സ്വന്തം ഗോത്രസ്ത്രീയുമായി സംഗമിച്ചവൻ സന്താനഹീനനാകുന്നു.

Verse 32

स्वसारं मातरं पुत्रवधूं गच्छन्नबीजवान् । कृतघ्नः सर्व कार्याणां वैफल्यं समुपाश्नुते

സ്വന്തം സഹോദരി, സ്വന്തം മാതാവ് അല്ലെങ്കിൽ പുത്രവധുവിന്റെ അടുക്കൽ പോകുന്നവൻ അബീജൻ (വീര്യഹീനൻ/സന്താനഹീനൻ) ആകുന്നു. കൃതഘ്നനും എല്ലാ പ്രവർത്തികളിലും പരാജയം തന്നെയനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 33

इत्येष लक्षणोद्देशः पापिनां परिकीर्तितः । चित्रगुप्तोऽपि मुह्येत सकलस्यानुवर्णने

ഇങ്ങനെ പാപികളുടെ ലക്ഷണങ്ങളുടെ സംക്ഷിപ്ത സൂചന പ്രസ്താവിച്ചു. അവയെല്ലാം പൂർണ്ണമായി വർണ്ണിക്കുവാൻ ചിത്രഗുപ്തനും പോലും മയങ്ങിപ്പോകും.

Verse 34

एते नरक विभ्रष्टा भुक्त्वा योनीः सहस्रशः । एवंविधैश्चिह्निताश्च जायंते लक्षणैर्नराः

ഇവർ നരകത്തിൽ നിന്ന് പതിതരായി, ആയിരക്കണക്കിന് യോനികൾ അനുഭവിച്ച്, ഇത്തരത്തിലുള്ള ചിഹ്നലക്ഷണങ്ങളാൽ മുദ്രിതരായി മനുഷ്യരിൽ ജന്മിക്കുന്നു.

Verse 35

ये हि धर्मं न मन्यंते तथा ये व्यसनैर्जिताः । अनुमानेन बोद्धव्यं यदेते शेषपापिनः

ധർമ്മത്തെ മാനിക്കാത്തവരും വ്യസനങ്ങളാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടവരും—അനുമാനത്താൽ ഇവർ ശേഷപാപമുള്ള പാപികളെന്ന് അറിയണം.

Verse 36

येषां त्वंतगतं पापं स्वर्गाद्वा ये समागताः । सर्वव्यसननिर्मुक्ता धर्ममेकं भजन्ति ते

എന്നാൽ പാപം അവസാനിച്ചവരും അല്ലെങ്കിൽ സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് മടങ്ങിവന്നവരും—എല്ലാ വ്യസനങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തരായി ധർമ്മം മാത്രമേ ഭജിക്കൂ.

Verse 37

भवंति चात्र श्लोकाः । धर्मादनवमं सौख्यमधर्माद्दुःखसम्भवः । तस्माद्धर्मं सुखार्थाय कुर्यात्पापं विवर्जयेत्

ഇവിടെ ശ്ലോകങ്ങൾ—ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് അക്ഷയസുഖം, അധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് ദുഃഖജനനം. അതിനാൽ സുഖാർത്ഥം ധർമ്മം ആചരിക്കണം, പാപം വർജിക്കണം.

Verse 38

लोकद्वयेऽपि यत्सौख्यं तद्धर्मात्प्रोच्यते यतः । धर्ममेकमतः कुर्यात्सर्वकार्यार्थसिद्धये

ഇരു ലോകങ്ങളിലും ഉള്ള സുഖമൊക്കെയും ധർമ്മത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത് എന്നു പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ലക്ഷ്യങ്ങളും സിദ്ധിക്കുവാൻ ധർമ്മം മാത്രമേ ആചരിക്കേണ്ടത്.

Verse 39

मुहूर्तमपि जीवेत नरः शुक्लेन कर्मणा । न कल्पमपि जीवेत लोकद्वयविरोधिना

മനുഷ്യൻ ശുദ്ധമായ (ഉജ്ജ്വലമായ) കർമ്മംകൊണ്ട് ഒരു മുഹൂർത്തമെങ്കിലും ജീവിക്കട്ടെ; എന്നാൽ ഇരു ലോകങ്ങൾക്കും വിരോധമായ ആചാരത്തോടെ ഒരു കല്പംപോലും ജീവിക്കരുത്.

Verse 40

इति पृष्टं त्वया विप्र यथाशक्त्या मयेरितम् । असूक्तं सूक्तमथवा क्षंतव्यं किं वदामि च

ഹേ വിപ്രാ! നീ ചോദിച്ചതിന് എന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ഞാൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു. അത് സുക്തമോ അസുക്തമോ—ക്ഷമിക്കണം; ഇനി ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ?

Verse 41

नारद उवाच । कमठस्यैतदाकर्ण्य अष्टवर्षस्य भाषितम् । भगवान्भास्करः प्रीतो बभूवातीव विस्मितः

നാരദൻ പറഞ്ഞു—എട്ടുവയസ്സുള്ള കമഠൻ പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഭഗവാൻ ഭാസ്കരൻ അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനായി, അതിവിശ്മിതനുമായി.

Verse 42

प्रशशंस च तान्विप्रान्हारीतप्रमुखांस्तदा । अहो वसुमती धन्या द्विजैरेवंविधोत्तमैः

അപ്പോൾ ഹാരീതനെ മുൻപാക്കി ആ വിപ്രന്മാരെ അദ്ദേഹം പ്രശംസിച്ചു—“അഹോ! ഇത്തരത്തിലുള്ള ഉത്തമ ദ്വിജന്മാർകൊണ്ട് അലങ്കൃതമായ ഈ വസുമതി ധന്യയാണ്.”

Verse 43

अथ प्रजापतिर्धन्यो यन्मर्यादाभिपाल्यते । अमीभिर्ब्राह्मणवरैर्धन्या वेदाश्च संप्रति

അപ്പോൾ പ്രജാപതി ധന്യൻ; ധർമ്മത്തിന്റെ മര്യാദകൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണന്മാർ മൂലം ഇന്നും വേദങ്ങളും ധന്യമായി പ്രതിഷ്ഠിതമാണ്.

Verse 44

येषां मध्ये बालबुद्धिरियमेतादृशी स्फुटा । हारीतप्रमुखानां हि का वै बुद्धिर्भविष्यति

അവരിൽ ഒരു ബാലന്റെ ബുദ്ധിയും ഇത്ര തെളിഞ്ഞതായാൽ, ഹാരീതപ്രമുഖരായ ആ മഹർഷിമാരുടെ ബുദ്ധി എത്ര മഹത്തായിരിക്കും—അവരുടെ വിവേകം എങ്ങനെയായിരിക്കും!

Verse 45

असंशयं त्रिलोकस्थमेषामविदितं न हि । यथैतान्नारदः प्राह भूयस्तस्मादमी बहु

നിസ്സംശയം ത്രിലോകങ്ങളിൽ ഉള്ള ഒന്നും ഇവർക്കു അജ്ഞാതമല്ല. നാരദൻ ഇവരെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതുപോലെ, ഈ ഋഷിമാർ ജ്ഞാനവും ഗുണവും കൊണ്ട് സമൃദ്ധരാണ്.

Verse 46

इति प्रशस्य तान्विप्रान्प्रहृष्टो रविरव्रवीत् । अहं सूर्यो विप्रमुख्या युष्माकं दर्शनात्कृते

ഇങ്ങനെ ആ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ പ്രശംസിച്ച് ഹർഷിതനായ രവി പറഞ്ഞു—“ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞാൻ സൂര്യൻ; നിങ്ങളുടെ ദർശനാർത്ഥം വന്നിരിക്കുന്നു।”

Verse 47

समागतः सूर्यलोकात्प्राप्तं नेत्रफलं च मे । भवद्विधैर्विप्रमुख्यैः संजल्पनसहासनात्

“ഞാൻ സൂര്യലോകത്തിൽ നിന്ന് വന്നിരിക്കുന്നു; എനിക്ക് നേത്രഫലവും ലഭിച്ചു. നിങ്ങളുപോലുള്ള ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠരോടൊപ്പം സംവദിക്കുകയും സഹാസനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തതാൽ ഈ പുണ്യം ലഭിച്ചു।”

Verse 48

अंत्यजा अपि पूयन्ते किं पुनर्मादृशा द्विजाः । सर्वथा नारदो धन्यो योऽसौ त्रैलोक्यतत्त्ववित्

പവിത്രസംഗമം കൊണ്ടു അന്ത്യജരും ശുദ്ധരാകുന്നു; പിന്നെ ഞങ്ങളുപോലെയുള്ള ദ്വിജർ എത്രയധികം! ത്രിലോകതത്ത്വം അറിഞ്ഞ നാരദൻ സർവ്വഥാ ധന്യൻ.

Verse 49

युष्माभिर्बध्यते श्रेयो यस्य वै धूतकिल्विषैः । प्रणमामि च वः सर्वान्मनोबुद्धिसमाधिभिः । तपो विद्या च वृत्तं च यतो वार्द्धक्यकारणम्

നിങ്ങൾ—പാപങ്ങൾ അകന്നവർ—ശ്രേയസ്സിനെ ഉറപ്പിക്കുന്നു. ഞാൻ മനസ്സ്, ബുദ്ധി, സമാധിഭാവം കൊണ്ടു നിങ്ങളെല്ലാവർക്കും പ്രണാമം ചെയ്യുന്നു. തപസ്സ്, വിദ്യ, സദ്വൃത്തം ഇവയാണ് യഥാർത്ഥ പരിപക്വ വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ കാരണം.

Verse 50

वरं मत्तो वृणीध्वं च दुर्लभं यं हृदीच्छत । यूयं स्वयं हि वरदा मत्संगो मास्तु निष्फलः

എന്നിൽ നിന്ന് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആ ദുർലഭ വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക. നിങ്ങൾ സ്വയം വരദാതാക്കളാണ്; നിങ്ങളോടുള്ള എന്റെ സംഗമം നിഷ്ഫലമാകരുത്.

Verse 51

देवतानां हि संसर्गो निष्फलो नोपजायते । तस्मान्मत्तो वरं किंचिद्वृणुध्वं प्रददामि वः

ദേവന്മാരുടെ സാന്നിധ്യം ഒരിക്കലും നിഷ്ഫലമാകുന്നില്ല. അതിനാൽ എന്നിൽ നിന്ന് ഏതെങ്കിലും വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക; ഞാൻ നിങ്ങള്ക്ക് നൽകാം.

Verse 52

श्रीनारद उवाच । इति सूर्यवचः श्रुत्वा प्रहृष्टास्ते द्विजोत्तमाः

ശ്രീ നാരദൻ പറഞ്ഞു—സൂര്യന്റെ ഈ വചനങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ ആ ദ്വിജോത്തമർ അത്യന്തം ഹർഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു.

Verse 53

संपूज्य परया भक्त्या पाद्यार्घ्यस्तुतिवंदनैः । मंडलादीन्महाजप्यान्गृणंतः प्रोचिरे रविम्

പരമഭക്തിയോടെ പാദ്യവും അർഘ്യവും അർപ്പിച്ച്, സ്തുതിയും വന്ദനവുംകൊണ്ട് പൂജ നടത്തി, മണ്ഡലാദി മഹാജപ്യ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചുകൊണ്ട് അവർ പിന്നീട് രവി (സൂര്യദേവൻ)നെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

Verse 54

जयादित्य जय स्वामिञ्जय भानो जयामल । जय वेदपते शश्वत्तारयास्मानहर्पते

ജയ ജയാദിത്യാ! ജയ സ്വാമീ! ജയ ഭാനു! ജയ അമലാ! ജയ വേദപതേ—ഹേ അഹർപതേ, നിത്യവും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു തരണമേ।

Verse 55

विप्राणां त्वं परो देवो विप्रसर्गोऽपि त्वन्मयः । नितरां पूतमेतन्नः स्थानं देव त्वयेक्षितम्

വിപ്രന്മാർക്കു നിങ്ങൾ പരമദേവൻ; വിപ്രസമൂഹവും നിങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഹേ ദേവാ, നിങ്ങളുടെ ദർശനദൃഷ്ടിയാൽ ഞങ്ങളുടെ ഈ സ്ഥലം അത്യന്തം പവിത്രമായി.

Verse 56

अद्य नः सफला वेदा अद्य नः सफलाः क्रियाः । अद्य नः सफलं गेहं त्वया संगम्य गोपते

ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ വേദങ്ങൾ ഫലവത്തായി, ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ക്രിയകളും ഫലവത്തായി. ഹേ ഗോപതേ, നിങ്ങളെ സംഗമിച്ചതാൽ ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഗൃഹവും ധന്യമായി സഫലമായി.

Verse 57

वरं यदि प्रदातासि तदेनं प्रवृणीमहे । आस्माकीनमिदं स्थानं न हि त्याज्यं कथंचन

നിങ്ങൾ വരം നൽകുന്നുവെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ ഈ വരം തന്നെയാണ് വരണിക്കുന്നത്—ഞങ്ങളുടേതായ ഈ സ്ഥലം യാതൊരു വിധത്തിലും ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടരുത്.

Verse 58

श्रीसूर्य उवाच । यस्माद्भवद्भिः पूर्वं हि जयादित्येति चोदितम् । जयादित्य इति ख्यातस्तस्मात्स्थास्येऽत्र सर्वदा

ശ്രീസൂര്യൻ അരുളിച്ചെയ്തു—നിങ്ങൾ മുമ്പേ എന്നെ ‘ജയാദിത്യ’ എന്നു സ്തുതിച്ചതിനാൽ, ഞാൻ ‘ജയാദിത്യ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനാകും; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇവിടെ എപ്പോഴും വസിക്കും।

Verse 59

यावन्मही समुद्राश्च पर्वता नगराणि च । तावत्स्थानमिदं विप्रा न हि त्यक्ष्यामि कर्हिचित्

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! സമുദ്രങ്ങളും പർവതങ്ങളും നഗരങ്ങളും സഹിതം ഭൂമി എത്രകാലം നിലനിൽക്കുമോ, അത്രകാലം ഈ സ്ഥാനവും നിലനിൽക്കും; ഞാൻ ഇതിനെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല।

Verse 60

दारिद्र्यरोगसंघातान्दद्रवो मंडलानि च । कुष्ठादीन्नाशयिष्यामि भजतामत्र संस्थितः

ഇവിടെ അധിവസിച്ച് എന്നെ ഭജിക്കുന്നവരുടെ ദാരിദ്ര്യവും രോഗസമൂഹവും ഞാൻ നശിപ്പിക്കും; ദദ്ദരു വലയങ്ങളും കുഷ്ഠാദി രോഗങ്ങളും പോലും അകറ്റും।

Verse 61

यो मामत्र स्थितं चापि पूजयिष्यति मानवः । सूर्यलोकमिवागम्य पूजां तस्य भजाम्यहम्

ഇവിടെ സ്ഥാപിതനായ എന്നെ മനുഷ്യൻ ആരെങ്കിലും പൂജിച്ചാൽ, അവൻ സൂര്യലോകത്തിലെത്തിയെന്നപോലെ; ഞാൻ തന്നേ അവന്റെ പൂജ സ്വീകരിച്ച് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു।

Verse 62

श्रीनारद उवाच । एवमुक्ते भगवता हारीताद्या द्विजोत्तमाः । मूर्तिं संस्थापयामासुर्वेदोदितविधानतः

ശ്രീനാരദൻ പറഞ്ഞു—ഭഗവാൻ ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്ത ശേഷം, ഹാരീതാദി ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ വേദോക്തവിധിപ്രകാരം മൂർത്തി സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 63

ततो द्विजाः प्राहुरेवं कमठं त्वत्कृते रविः । अत्र स्वामी स्थितस्तस्मात्प्रथमं स्तुहि त्वं रविम्

അപ്പോൾ ദ്വിജന്മാർ കമഠനോടു പറഞ്ഞു—“നിന്റെ കാരണത്താൽ ഇവിടെ സ്വാമിയായ രവി നിലകൊള്ളുന്നു; അതിനാൽ ആദ്യം നീ സൂര്യദേവനെ സ്തുതിക്ക.”

Verse 64

इत्युक्तो ब्राह्मणैः सर्वैः कमठो वाग्ग्मिनां वरः । प्रणिपत्य जयादित्यं महास्तोत्रमिदं जगौ

എല്ലാ ബ്രാഹ്മണരും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, വാഗ്മികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കമഠൻ ജയാദിത്യനെ പ്രണാമം ചെയ്ത് ഈ മഹാസ്തോത്രം ജപിച്ചു।

Verse 65

न त्वं कृतः केवलसंश्रुतश्च यजुष्येवं व्याहरत्यादिदेव । चतुर्विधा भारती दूरदूरं धृष्टः स्तौमि स्वार्थकामः क्षमैतत्

ഹേ ആദിദേവാ! നീ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനുമല്ല, കേവലം ശ്രുതിമാത്രവുമല്ല; എങ്കിലും യജുര്‍വേദം നിന്നെ ഇങ്ങനെ ഉച്ചരിക്കുന്നു. വാക്കിന്റെ നാലു രൂപങ്ങളും ദൂരത്തോളം മാത്രമേ എത്തൂ; എന്നാലും എന്റെ ആവശ്യപ്രേരണയാൽ ധൈര്യത്തോടെ ഞാൻ നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നു—ഇത് ക്ഷമിക്കണമേ।

Verse 66

मार्तंडसूर्यांशुरविस्तथेन्द्रो भानुर्भगश्चार्यमा स्वर्णरेताः

നീ മാർത്തണ്ഡൻ, സൂര്യൻ, അംശു, രവി, കൂടാതെ ഇന്ദ്രനും; നീ ഭാനു, ഭഗ, ആര്യമാ, സ്വർണരേതസ് (ദീപ്തിമാൻ) കൂടിയാണ്।

Verse 67

दिवाकरो मित्रविष्णुश्च देव ख्यातस्त्वं वै द्वादशात्मा नमस्ते । लोकत्रयं वै तव गर्भगेहं जलाधारः प्रोच्यसे खं समग्रम्

ഹേ ദേവാ! നീ ദിവാകരൻ, മിത്രൻ, വിഷ്ണു എന്നിങ്ങനെ പ്രസിദ്ധൻ; നീ ദ്വാദശാത്മാവ്—നമസ്കാരം. ത്രിലോകം നിന്റെ ഗർഭഗൃഹം; നീ ജലാധാരൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു, സമഗ്ര ആകാശം നിന്റെ സർവ്വവ്യാപക വിസ്താരമാണ്।

Verse 68

नक्षत्रमाला कुसुमाभिमाला तस्मै नमो व्योमलिंगाय तुभ्यम्

നക്ഷത്രമാലകളാൽ അലങ്കൃതനായി, പുഷ്പമാലകളാൽ വൃതനായതുപോലെ—ഹേ വ്യോമലിംഗാ, നിനക്കു നമോ നമഃ।

Verse 69

त्वं देवदेवस्त्वमनाथनाथस्त्वं प्राप्यपालः कृपणे कृपालुः । त्वं नेत्रनेत्रं जनबुद्धिबुद्धिराकाशकाशो जय जीवजीवः

നീ ദേവദേവൻ; നീ അനാഥരുടെ നാഥൻ. നീ ശരണാഗതരെ പാലിക്കുന്നവൻ, ദീനർക്കു കരുണാമയൻ. നീ കണ്ണിന്റെ കണ്ണ്, ജനബുദ്ധിയിലെ ബുദ്ധി; നീ ആകാശത്തിന്റെ കാന്തി—ജയം, ഹേ ജീവന്റെ ജീവാ!

Verse 70

दारिद्र्यदारिद्र्य निधे निधीनाममंगलामंगल शर्मशर्म । रोगप्ररोगः प्रथितः पृथिव्यां चिरं जयादित्य जयाप्रमेय

നിധികളുടെ നിധേ, ദാരിദ്ര്യവും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യവും ഹരിക്കുന്നവനേ! മംഗളങ്ങളുടെ മംഗളം, ശാന്തിയുടെ ശാന്തി! ഭൂമിയിൽ പ്രസിദ്ധമായ രോഗനാശകൻ—ഹേ ആദിത്യ, ദീർഘകാലം ജയം; ഹേ അപ്രമേയ, ജയം.

Verse 71

व्याधिग्रस्तं कुष्ठरोगाभिभूतं भग्न प्राणं शीर्णदेहं विसंज्ञम् । माता पिता बांधवाः संत्यजंति सर्वैस्त्यक्तं पासि कोस्ति त्वदन्यः

വ്യാധിഗ്രസ്തനായി, കുഷ്ഠരോഗം ബാധിച്ച്, പ്രാണം ക്ഷയിച്ച്, ദേഹം ശീർണ്ണമായി, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ—അമ്മയും അച്ഛനും ബന്ധുക്കളും പോലും ഉപേക്ഷിച്ചാലും, എല്ലാവരും ത്യജിച്ചവനെ നീയേ കാക്കുന്നു; നിന്നൊഴികെ ആരുണ്ട്?

Verse 72

त्वं मे पिता त्वं जननी त्वमेव त्वं मे गुरुर्बान्धवाश्च त्वमेव । त्वं मे धर्मस्त्वं च मे मोक्षमार्गो दासस्तुभ्यं त्यज वा रक्ष देव

നീ തന്നെ എന്റെ പിതാവ്, നീ തന്നെ എന്റെ മാതാവ്. നീ തന്നെ എന്റെ ഗുരു, നീ തന്നെ എന്റെ ബന്ധു. നീ തന്നെ എന്റെ ധർമ്മം, നീ തന്നെ എന്റെ മോക്ഷമാർഗം. ഞാൻ നിന്റെ ദാസൻ—ഹേ ദേവാ, ഉപേക്ഷിക്കുകയോ രക്ഷിക്കുകയോ നിന്റെ ഇഷ്ടം.

Verse 73

पापोऽस्मि मूढोऽस्मि महोग्रकर्मा रौद्रोऽस्मि नाचारनिधानमस्मि । तथापि तुभ्यं प्रणिपत्य पादयोर्जयं भक्तानामर्पय श्रीजयार्क

ഞാൻ പാപിയാണ്, ഞാൻ മോഹഗ്രസ്തനാണ്, എന്റെ കർമ്മങ്ങൾ അത്യന്തം ഉഗ്രവും ഭയങ്കരവും ആണ്; ഞാൻ രൗദ്രനാണ്, സദാചാരത്തിന്റെ നിധിയല്ല. എങ്കിലും, ഹേ ശ്രീജയാർക, നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ പ്രണാമം ചെയ്ത് അപേക്ഷിക്കുന്നു—ഭക്തർക്കു ജയവും മംഗളവും അരുളേണമേ।

Verse 74

नारद उवाच । एवं स्तुतो जयादित्यः कमठेन महात्मना । स्निग्धगंभीरया वाचा प्राह तं प्रहसन्निव

നാരദൻ പറഞ്ഞു—മഹാത്മാവായ കമഠൻ ഇങ്ങനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ജയാദിത്യൻ സ്നിഗ്ധവും ഗംഭീരവും ആയ വാക്കുകളാൽ, പുഞ്ചിരിയോടെന്നപോലെ, അവനോട് പറഞ്ഞു।

Verse 75

जयादित्याष्टकमिदं यत्त्वया परिकीर्तितम् । अनेन स्तोष्यते यो मां भुवि तस्य न दुर्लभम्

നീ പരികീർത്തിച്ച ഈ ‘ജയാദിത്യാഷ്ടകം’—ഭൂമിയിൽ ആരെങ്കിലും ഇതിലൂടെ എന്നെ സ്തുതിച്ചാൽ, അവനു ഒന്നും ദുർലഭമല്ല।

Verse 76

रविवारे विशेषेण मां समभ्यर्च्य यः पठेत् । तस्य रोगा न शिष्यंति दारिद्र्यं च न संशयः

പ്രത്യേകിച്ച് ഞായറാഴ്ചയിൽ ആരെങ്കിലും എന്നെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിച്ച് ഇത് പാരായണം ചെയ്താൽ, അവന്റെ രോഗങ്ങൾ നിലനിൽക്കുകയില്ല; ദാരിദ്ര്യവും സംശയമില്ലാതെ അകന്നുപോകും।

Verse 77

त्वया च तोषितो वत्स तव दद्मि वरंत्वमुम् । सर्वज्ञो भुवि भूत्वा त्वं ततो मुक्तिमवाप्स्यसि

വത്സാ, നീ എന്നെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു; അതിനാൽ ഞാൻ നിനക്ക് ഈ വരം നൽകുന്നു—ഭൂമിയിൽ നീ സർവ്വജ്ഞനായി, തുടർന്ന് മോക്ഷം പ്രാപിക്കും।

Verse 78

त्वत्पिता स्मृतिकारश्च भविष्यति द्विजार्चितः । स्थानस्यास्य न नाशश्च कदाचित्प्रभविष्यति

നിന്റെ പിതാവും സ്മൃതി-ഗ്രന്ഥകാരനായി ഭവിക്കും; ദ്വിജന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ച് പൂജിക്കും; ഈ പുണ്യസ്ഥാനത്തിന്റെ നാശം ഒരിക്കലും സംഭവിക്കുകയില്ല.

Verse 79

न चैतत्स्थानकं वत्स परित्यक्ष्यामि कर्हिचित् । एवमुक्ता स भगवान्ब्राह्मणैरर्चितः स्तुतः

വത്സാ, ഈ പുണ്യധാമം ഞാൻ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല. ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്ത ആ ഭഗവാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പൂജിക്കുകയും സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.

Verse 80

अनुज्ञाप्य द्विजेद्रांस्तांस्तत्रैवांतर्दधे प्रभुः । एवं पार्थ समुत्पन्नो जयादित्योऽत्र भूतले

ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരോട് അനുവാദം വാങ്ങി പ്രഭു അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ഹേ പാർഥ, ജയാദിത്യൻ ഇവിടെ ഭൂതലത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി.

Verse 81

आश्विने मासि संप्राप्ते रविवारे च सुव्रत । आश्विने भानुवारेण यो जयादित्यमर्चयेत्

ഹേ സുവ്രതാ, ആശ്വിനമാസം വന്നെത്തി ഞായറാഴ്ചയായാൽ—ആശ്വിനത്തിലെ ഞായറാഴ്ച ജയാദിത്യനെ ആരാധിക്കുന്നവൻ…

Verse 82

कोटितीर्थे नरः स्नात्वा ब्रह्महत्यां व्यपोहति । पूजनाद्रक्तमाल्यैश्च रक्तचंदनकुंकुमैः

കോടിതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ ബ്രഹ്മഹത്യാപാപം പോലും അകറ്റുന്നു; കൂടാതെ ചുവന്ന മാലകൾ, ചുവന്ന ചന്ദനം, കുങ്കുമം എന്നിവകൊണ്ട് പൂജ ചെയ്താൽ…

Verse 83

लेपनाद्गंधधूपाद्यै नैवेद्येर्घृतपायसैः । ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्तेयी च गुरुतल्पगः

ദേവനു ലേപനം ചെയ്ത്, ഗന്ധ‑ധൂപാദികളാലും, നെയ്യും പായസവും പോലുള്ള നൈവേദ്യങ്ങളാലും അർപ്പിച്ചാൽ—ബ്രഹ്മഹന്തകൻ, സുരാപാനി, കള്ളൻ, ഗുരുശയ്യ ലംഘകൻ പോലും…

Verse 84

मुच्यते सर्वपापेभ्यः सूर्यलोकं च गच्छति । पुत्रदारधनान्यायुः प्राप्य सां सारिकं सुखम्

…അവൻ സകല പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി സൂര്യലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. പുത്രൻ, ഭാര്യ, ധനം, ദീർഘായുസ്സ് എന്നിവ നേടി, ലോകജീവിതത്തിലും സുഖം അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 85

इष्टकामैः समायुक्तः सूर्यलोके चिरं वसेत्

ഇഷ്ടകാമങ്ങളാൽ സമ്പന്നനായി അവൻ സൂര്യലോകത്തിൽ ദീർഘകാലം വസിക്കുന്നു.

Verse 86

सर्वेषु रविवारेषु जयादित्यस्य दर्शनम् । कीर्तनं स्मरणं वापि सर्व रोगोपशांतिदम्

എല്ലാ ഞായറാഴ്ചകളിലും ജയാദിത്യദർശനം—അതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കീർത്തനം അല്ലെങ്കിൽ സ്മരണ മാത്രം പോലും—സകല രോഗശാന്തി നൽകുന്നു.

Verse 87

अनादिनिधनं देवमव्यक्तं तेजसां निधिम् । ये भक्तास्ते च लीयंते सौरस्थाने निरामये

ആ ദേവൻ അനാദി‑നിധനൻ, അവ്യക്തൻ, തേജസ്സുകളുടെ നിധി. ഭക്തരും രോഗരഹിതമായ സൗരസ്ഥാനത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.

Verse 88

सूर्योपरागे संप्राप्ते रविकूपे समाहितः । स्नानं यः कुरुते पार्थ होमं कुर्यात्प्रयत्नतः

ഹേ പാർഥ, സൂര്യഗ്രഹണം വന്നപ്പോൾ രവികൂപത്തിൽ ഏകാഗ്രചിത്തനായി സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ പരിശ്രമത്തോടെ ഹോമവും നിർവഹിക്കണം.

Verse 89

दानं चैव यथाशक्त्या जयादित्याग्रतः स्थितः । तस्य पुण्यस्य माहात्म्यं शृणुष्वैकमना जय

ജയാദിത്യന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് കഴിവനുസരിച്ച് ദാനവും ചെയ്യണം. ഹേ ജയ, ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ ആ പുണ്യത്തിന്റെ മഹിമ കേൾക്കുക.

Verse 90

कुरुक्षेत्रेषु यत्पुण्यं प्रभासे पुष्करेषु च । वाराणस्यां च यत्पुण्यं प्रयागे नैमिषेऽपि वा । तत्पुण्यं लभते मर्त्यो जयादित्यप्रसादतः

കുരുക്ഷേത്രം, പ്രഭാസം, പുഷ്കരം എന്നിവിടങ്ങളിലെ പുണ്യവും, വാരാണസി, പ്രയാഗം, നൈമിഷം എന്നിവിടങ്ങളിലെ പുണ്യവും—അതു തന്നെയെല്ലാം മർത്ത്യൻ ജയാദിത്യന്റെ പ്രസാദത്താൽ പ്രാപിക്കുന്നു.