Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 72
त्वं मे पिता त्वं जननी त्वमेव त्वं मे गुरुर्बान्धवाश्च त्वमेव । त्वं मे धर्मस्त्वं च मे मोक्षमार्गो दासस्तुभ्यं त्यज वा रक्ष देव
tvaṃ me pitā tvaṃ jananī tvameva tvaṃ me gururbāndhavāśca tvameva | tvaṃ me dharmastvaṃ ca me mokṣamārgo dāsastubhyaṃ tyaja vā rakṣa deva
നീ തന്നെ എന്റെ പിതാവ്, നീ തന്നെ എന്റെ മാതാവ്. നീ തന്നെ എന്റെ ഗുരു, നീ തന്നെ എന്റെ ബന്ധു. നീ തന്നെ എന്റെ ധർമ്മം, നീ തന്നെ എന്റെ മോക്ഷമാർഗം. ഞാൻ നിന്റെ ദാസൻ—ഹേ ദേവാ, ഉപേക്ഷിക്കുകയോ രക്ഷിക്കുകയോ നിന്റെ ഇഷ്ടം.
Kamaṭha (the tortoise devotee), addressing Jayāditya (Sūrya)
Tirtha: Vyoma-liṅga / Śiva as sole refuge
Type: kshetra
Scene: A lone devotee prostrating before a liṅga; behind, faint silhouettes of father/mother/guru dissolve into the deity’s aura, symbolizing all relations absorbed in God.
FAQs
Śaraṇāgati: seeing the deity as one’s complete support—family, teacher, dharma, and liberation—culminates in humble acceptance of divine will.
The verse is primarily theological (devotional surrender) within the Jayāditya narrative; no specific tirtha is directly named here.
No explicit ritual is mentioned; the practice implied is heartfelt stuti (praise) and surrender.