Adhyaya 15

Verse 1

वरांग्युवाच । नाशितास्म्यपविद्धास्मि त्रासिता पीडितास्मि च । रौद्रोण देवनाथेन नष्टनाथेन भूरिशः

വരാംഗി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു, ഭയപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു; നാഥനില്ലാത്ത ആ ക്രൂരനായ ദേവരാജനാൽ ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.'

Verse 2

दुःखपारमपश्यंती प्राणांस्त्यक्तुं व्यवस्थिता । पुत्रं मे घोरदुःखस्य तारकं देहि चेत्कृपा

ഈ ദുഃഖത്തിന് ഒരറ്റം കാണാത്തതിനാൽ ഞാൻ ജീവൻ വെടിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങേക്ക് കരുണയുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ ഘോരമായ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ കരകയറ്റുന്ന ഒരു മകനെ എനിക്ക് നൽകിയാലും.

Verse 3

एवमुक्तस्तु दैत्येंद्रो दुःखितोऽचिंतयद्धृदि । आसुरेष्वपि भावेषु स्पृहा यद्यपि नास्ति मे

ഇപ്രകാരം കേട്ടപ്പോൾ, ദൈത്യരാജാവ് ദുഃഖിതനായി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: 'എനിക്ക് അസുരഭാവങ്ങളിൽ ആഗ്രഹം ഇല്ലെങ്കിൽ കൂടിയും...'

Verse 4

तथापि मन्ये शास्त्रैभ्यस्त्वनुकंप्या प्रियेति यत् । सर्वाश्रमानुपादाय स्वाश्रमेण कलत्रवान्

'എങ്കിലും, ഭാര്യ കരുണ അർഹിക്കുന്നുവെന്ന് ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. എല്ലാ ആശ്രമങ്ങളെയും സ്വീകരിച്ച്, ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിൽ കഴിയുന്നവൻ ഭാര്യയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്.'

Verse 5

व्यसनार्णवमत्येति जलयानैरिवार्णवम् । यामाश्रित्येंद्रियारातीन्दुर्जयानितराश्रयैः

പടകുകളുടെ സഹായത്തോടെ സമുദ്രം കടക്കുന്നതുപോലെ, അവളെ ആശ്രയിച്ചാൽ ദുരിതങ്ങളുടെ സമുദ്രം കടക്കാം; അവളാൽ ഇന്ദ്രിയരൂപ ദുർജയ ശത്രുക്കളും ജയിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 6

गेहिनो हेलया जिग्युर्दस्यून्दूर्ग पतिर्यथा । न केऽपि प्रभवस्तां चाप्यनुकर्तुं गृहेश्वरीम्

കോട്ടാധിപൻ കള്ളന്മാരെ ജയിക്കുന്നതുപോലെ, ഗൃഹസ്ഥരും എളുപ്പത്തിൽ കഷ്ടങ്ങൾ ജയിക്കുന്നു; എങ്കിലും ഗൃഹേശ്വരി—പോഷകി—അവളെ പോലെ അനുകരിക്കാൻ ആര്ക്കും കഴിവില്ല।

Verse 7

अथायुषा वा कार्त्स्न्येन धर्मे दित्सुर्यथैव च । यस्यां भवति चात्मैव ततो जाया निगद्यते

പൂർണ്ണ ആയുസ്സോളം കൂടെയുണ്ടായാലും, അല്ലെങ്കിൽ ധർമ്മത്തിൽ പൂർണ്ണ സമർപ്പണമായാലും—അവളിൽ തന്നെയാണ് സ്വന്തം ആത്മാവ് കണ്ടെത്തപ്പെടുന്നത്; അതുകൊണ്ട് അവൾ ‘ജായാ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 8

भर्तव्या एव यस्माच्च तस्माद्भार्येति सा स्मृता । सा एव गृहमुक्तं च गृहीणी सा ततः स्मृता

അവൾ ഭർത്താവാൽ നിർബന്ധമായി പോഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിനാൽ ‘ഭാര്യ’ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു; അവളേ ‘ഗൃഹം’ എന്നും പറയപ്പെടുന്നതിനാൽ ‘ഗൃഹിണി’ എന്നും സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 9

संसारकल्मषात्त्रात्री कलत्रमिति सा ततः । एवंविधां प्रियां को वै नानुकंपितुमर्हति

സാംസാരിക മലിനതയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നവളായതിനാൽ അവൾ ‘കലത്ര’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ഇത്തരമൊരു പ്രിയയോട് കരുണ കാണിക്കാതിരിക്കാൻ ആര്ക്കാകും?

Verse 10

त्रीणि ज्योतींषि पुरुष इति वै देवलोऽब्रवीत् । भार्या कर्म च विद्या च संसाध्यं यत्नतस्त्रयम्

ദേവലൻ അരുളിച്ചെയ്തു—“പുരുഷന് മൂന്നു ജ്യോതികൾ ഉണ്ട്: ഭാര്യ, ധർമ്മകർമ്മം, വിദ്യ. ഈ മൂന്നും പരിശ്രമത്തോടെ সাধിക്കേണ്ടതാണ്.”

Verse 11

तदेनां पीडितां चेद्यः पतिर्भूत्वा न पालये । ततो यास्ये शास्त्रवादान्नरकांतं न संशयः

ആരെങ്കിലും ഭർത്താവായി പീഡിതയായ ഭാര്യയെ സംരക്ഷിക്കാതിരുന്നാൽ, ശാസ്ത്രവചനപ്രകാരം അവൻ നരകാന്തത്തിലേക്ക് പോകും—സംശയമില്ല.

Verse 12

अह मप्येनमिंद्रं वै शक्तो जेतुं यथाऽनृणाम् । पुनः कामं करिष्येऽस्या दास्ये पुत्रऊं महाबलम्

ഞാനും നിശ്ചയമായി ഈ ഇന്ദ്രനെ ജയിക്കാൻ കഴിവുള്ളവൻ; ആശ്രയമില്ലാത്ത മനുഷ്യനെ ജയിക്കുന്നതുപോലെ. വീണ്ടും അവളുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റും; മഹാബലമുള്ള പുത്രനെ നൽകും.

Verse 13

इति संचिंत्य वज्रांगः कोपव्याकुललोचनः । प्रतिकर्तुं महेंद्राय तपो भूयो व्यवस्यत

ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് വജ്രാംഗൻ—കോപത്തിൽ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ—മഹേന്ദ്രനോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ വീണ്ടും തപസ്സിന് തീരുമാനിച്ചു.

Verse 14

ज्ञात्वा तु तस्य संकल्पं ब्रह्मा क्रूरतरं पुनः । आजगाम त्वरायुक्तो यत्राऽसौ दितिनंदनः

അവന്റെ തീരുമാനം—ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ക്രൂരമായത്—അറിഞ്ഞ് ബ്രഹ്മാവ് വേഗത്തിൽ ദിതിയുടെ ആ പുത്രൻ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തി.

Verse 15

उवाचैनं स भगवान्प्रभुर्मधुरया गिरा

അപ്പോൾ ആ ഭഗവാൻ പ്രഭു പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) അവനോട് മധുരവചനങ്ങളാൽ സംസാരിച്ചു.

Verse 16

ब्रह्मोवाच । किमर्थं भूय एव त्वं नियमं क्रूरमिच्छसि । आहाराभिमुखो दैत्य तन्मे ब्रूहि महाव्रतः

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—നീ വീണ്ടും എന്തിനാണ് ക്രൂരമായ നിയമം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? ഹേ ദൈത്യാ, ഇപ്പോൾ ആഹാരത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നീ, ഹേ മഹാവ്രതധരാ, അത് എനിക്കു പറയുക.

Verse 17

यावदब्दसहस्रेण निराहारेण वै फलम् । त्यजता प्राप्तमाहारं लब्धं ते क्षणमात्रतः

ആയിരം വർഷം നിരാഹാരമായി ഇരുന്നതാൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഏതോ, ലഭിച്ച ആഹാരം ഉപേക്ഷിച്ചതാൽ അതേ ഫലം നിനക്കു ക്ഷണമാത്രത്തിൽ ലഭിച്ചു.

Verse 18

त्यागो ह्यप्राप्तकामानां न तथा च गुरुः स्मृतः । यथा प्राप्तं परित्यज्य कामं कमललोचन । श्रुत्वैतद्ब्रह्मणो वाक्यं दैत्यः प्रांजलिरब्रवीत्

ഇനിയും ആഗ്രഹം ലഭിക്കാത്തവർക്കു ത്യാഗം അത്ര കഠിനമല്ല; അതും മഹാഗുണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുകയുമില്ല. എന്നാൽ ഹേ കമലനേത്രാ, ലഭിച്ചതിനുശേഷവും കാമനയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുതന്നെ യഥാർത്ഥ ത്യാഗം. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദൈത്യൻ കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു.

Verse 19

दैत्य उवाच । पत्न्यर्थेऽहं करिष्यामि तपो घोरं पितामह । पुत्रार्थमुद्यतश्चाहं यः स्याद्गीर्वाणदर्पहा

ദൈത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പിതാമഹാ, ഭാര്യയ്ക്കായി ഞാൻ ഘോരതപസ്സ് ചെയ്യും. പുത്രാർത്ഥവും ഞാൻ ദൃഢനിശ്ചയമുള്ളവൻ—അവൻ ദേവന്മാരുടെ ദർപ്പം തകർക്കുന്നവനായിരിക്കും.

Verse 20

एतच्छ्रुत्वा वचो देवः पद्मगर्भोद्भवस्तदा । उवाच दैत्यराजानं प्रसन्नश्चतुराननः

ആ വചനങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ പദ്മഗർഭത്തിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച ചതുരാനന ബ്രഹ്മദേവൻ പ്രസന്നനായി; തുടർന്ന് ദൈത്യരാജനോട് സംസാരിച്ചു।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । अलं ते तपसा वत्स मा क्लेशे विस्तरे विश । पुत्रस्ते तारकोनाम भविष्यति महाबलः

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—വത്സാ, നിന്റെ തപസ്സ് മതി; ദീർഘമായ ക്ലേശത്തിലേക്ക് ഇനി കടക്കരുത്. ‘താരക’ എന്ന പേരിൽ മഹാബലവാനായ പുത്രൻ നിനക്കു ജനിക്കും।

Verse 22

देवसीमंतिनीकाम्यधम्मिल्लकविमोक्षणः । इत्युक्तो दैत्यराजस्तु प्रणम्य प्रपितामहम्

ദിവ്യസീമന്തിനിയുടെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുകയും അവളുടെ ബന്ധിച്ച മുടി അഴിയുകയും ചെയ്യുന്ന വരം ലഭിച്ചതോടെ ദൈത്യരാജൻ ആദിപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവിനെ നമസ്കരിച്ചു।

Verse 23

विसृज्य गत्वा महिषीं नंदया मास तां मुदा । तौ दंपती कृतार्थौ च जग्मतुश्चाश्रमं तदा

അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു അവൻ തന്റെ മഹിഷിയിലേക്കു ചെന്നു സന്തോഷത്തോടെ അവളെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് കൃതാർത്ഥരായ ആ ദമ്പതികൾ ആശ്രമത്തിലേക്കു പോയി।

Verse 24

आहितं च ततो गर्भं वरांगी वरवर्णिनी । पूर्णं वर्षसहस्रं तु दधारोदर एव हि

പിന്നീട് സുന്ദരാംഗിയും മനോഹരവർണ്ണവതിയുമായ അവൾ ഗർഭം ധരിച്ചു. അവൾ പൂർണ്ണമായ ആയിരം വർഷം ഗർഭത്തെ ഉദരത്തിൽ തന്നെ വഹിച്ചു।

Verse 25

ततो वर्षसहस्रांते वरांगी समसूयत । जायमाने तु दैत्येंद्रे तस्मिंल्लोकभयंकरे

അപ്പോൾ ആയിരം വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം ആ സുന്ദരാംഗിയായ സ്ത്രീ പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു. ലോകങ്ങളെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തുന്ന ആ ദൈത്യേന്ദ്രൻ ജന്മിക്കുമ്പോൾ…

Verse 26

चचाल सकला पृथ्वी प्रोद्धूताश्च महार्णवा । चेलुर्धराधराश्चापि ववुर्वाता विभीषणाः

സകല ഭൂമിയും നടുങ്ങി; മഹാസമുദ്രങ്ങൾ കലങ്ങി കുതിച്ചു. പർവതങ്ങളും കുലുങ്ങി; ഭീകരമായ കാറ്റുകൾ വീശി.

Verse 27

जेपुर्जप्यं मुनिवरा व्याधविद्धा मृगा इव । जहुः कांतिं च सूर्याद्या नीहाराश्छांदयन्दिशः

മുനിവരന്മാർ വേട്ടക്കാരന്റെ അമ്പേറ്റ് പെട്ട മാൻപോലെ വേഗത്തിൽ ജപം തുടർന്നു. സൂര്യാദി ജ്യോതിസ്സുകൾ തേജസ് നഷ്ടപ്പെടുത്തി; മൂടൽമഞ്ഞ് ദിക്കുകളെ മൂടി.

Verse 28

जाते महासुरे तस्मिन्सर्व एव महासुराः । आजग्मुर्हर्षितास्तत्र तथा चासुरयोषितः

ആ മഹാസുരൻ ജന്മിച്ച ഉടൻ എല്ലാ മഹാസുരന്മാരും അസുരസ്ത്രീകളും ആനന്ദത്തോടെ അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.

Verse 29

जगुर्हर्षसमाविष्टा ननृतुश्चासुरांगनाः । ततो महोत्सवे जाते दानवानां पृथासुत

ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങി അവർ പാടിത്തുടങ്ങി; അസുരകന്യകൾ നൃത്തം ചെയ്തു. തുടർന്ന് ദാനവന്മാരിൽ മഹോത്സവം ഉദിച്ചു, ഹേ പൃഥാപുത്രാ!

Verse 30

विषण्णमनसो देवाः समहेंद्रास्तदाभवन् । जातामात्रस्तु दैत्येंद्रस्तारकश्चंडविक्रमः

അപ്പോൾ ഇന്ദ്രനോടുകൂടിയ ദേവന്മാർ എല്ലാവരും വിഷണ്ണചിത്തരായി; കാരണം ജനിച്ച ഉടനെ തന്നെ ചണ്ഡവിക്രമനായ താരകൻ ദൈത്യങ്ങളുടെ അധിപനായിത്തീർന്നു।

Verse 31

अभिषिक्तोऽसुरो दैत्यैः कुरंगमहिषादिभिः । सर्वासुरमहाराज्ये युतः सर्वैर्महासुरैः

കുരംഗൻ, മഹിഷൻ മുതലായ ദൈത്യർ ആ അസുരനെ അഭിഷേകം ചെയ്ത് കിരീടധാരിയാക്കി; എല്ലാ മഹാസുരന്മാരുടെയും പിന്തുണയോടെ അവനെ സമസ്ത അസുരരുടെ മഹാരാജ്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനാക്കി।

Verse 32

स तु प्राप्तमहाराज्यस्तारकः पांडुसत्तम । उवाच दानवश्रेष्ठान्युक्तियुक्तमिदं वचः

മഹാരാജ്യം ലഭിച്ച താരകൻ—ഹേ പാണ്ഡുശ്രേഷ്ഠാ—ദാനവശ്രേഷ്ഠരോടു നയസംഗതവും യുക്തിസമ്പന്നവും ആയ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 33

श्रृणुध्वमसुराः सर्वे वाक्यं मम महाबलाः । श्रुत्वा वः स्थेयसी बुद्धिः क्रियतां वचने मम

“ഹേ മഹാബലികളായ അസുരന്മാരേ, എന്റെ വാക്ക് എല്ലാവരും കേൾക്കുക. കേട്ടാൽ നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധി ദൃഢമാകട്ടെ; എന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കൂ.”

Verse 34

अस्माकं जातिधर्मेण विरूढं वैरमक्षयम् । करिष्याम्यहं तद्वैरं तेषां च विजयाय च

“നമ്മുടെ ജാതിധർമ്മപ്രകാരം അക്ഷയമായ വൈരം വളർന്നിരിക്കുന്നു. ആ വൈരം ഞാൻ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകും—അവരുടെ പരാജയത്തിനും നമ്മുടെ വിജയത്തിനും.”

Verse 35

किं तु तत्तपसा साध्यं मन्येहं सुरसंगमम् । तस्मादादौ करिष्यामि तपो घोरं दनोः सुताः

എന്നാൽ ദേവസംഗമം തപസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ സിദ്ധ്യമാകുന്നു എന്നു ഞാൻ കരുതുന്നു. അതിനാൽ, ഹേ ദനുവിന്റെ പുത്രന്മാരേ, ആദ്യം ഞാൻ ഘോരതപസ് അനുഷ്ഠിക്കും।

Verse 36

ततः सुरान्विजेष्यामो भोक्ष्यामोऽथ जगत्त्रयम् । युक्तोपायोऽहि पुरुषः स्थिरश्रीरेव जायते

അതിനുശേഷം നാം ദേവന്മാരെ ജയിച്ച്, പിന്നെ ത്രിലോകവും ഭോഗിക്കും. യുക്തമായ ഉപായം സ്വീകരിക്കുന്ന പുരുഷന് സ്ഥിരമായ ശ്രീവൈഭവം നിശ്ചയമായും ലഭിക്കുന്നു।

Verse 37

अयुक्तश्चपलः प्राप्तामपि रक्षितुमक्षमः । तच्छ्रुत्वा दानवाः सर्वे वाक्यं तस्यासुरस्य तु

എന്നാൽ യുക്തിയില്ലാത്ത ചഞ്ചലൻ ലഭിച്ചതുപോലും സംരക്ഷിക്കാൻ അശക്തനാണ്. ആ അസുരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് എല്ലാ ദാനവന്മാരും (പ്രതികരിച്ചു)।

Verse 38

साधुसाध्वित्यथोचुस्ते वचनं तस्य विस्मिताः । सोऽगच्छत्पारियात्रस्य गिरेः कंदरमुत्तमम्

അവന്റെ വാക്കുകളിൽ വിസ്മയിച്ച് അവർ “സാധു, സാധു!” എന്നു പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് അവൻ പാരിയാത്ര പർവതത്തിലെ ഉത്തമ ഗുഹയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു।

Verse 39

सर्वर्तुकुसुमाकीर्णनानौषधिविदिपितम् । नानाधातुरसस्राविचित्रनानागृहाश्रयम्

അത് സർവഋതുക്കളിലെ പുഷ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, നാനാവിധ ഔഷധസസ്യങ്ങളാൽ സമൃദ്ധവുമായിരുന്നു. നാനാധാതുരസധാരകളാൽ വിചിത്രമായി, പല ഗുഹാ-ശിലാഗൃഹങ്ങൾക്കും ആശ്രയമായിരുന്നു।

Verse 40

अनेकाकारबहुलं पृथक्पक्षिकुलाकुलम् । नानाप्रस्रवणोपेतं नानाविधजलाशयम्

ആ സ്ഥലം അനേകരൂപ ജീവികളാൽ സമൃദ്ധമായിരുന്നു; വിവിധ പക്ഷികുലങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തു. അനവധി ഊറ്റുകളും ജലപാതങ്ങളും അലങ്കരിച്ച്, നാനാവിധ കുളങ്ങളും ജലാശയങ്ങളും കൊണ്ട് സമ്പന്നമായിരുന്നു।

Verse 41

प्राप्य तत्कंदरं दैत्यश्चकार विपुलं तपः । वहन्पाशुपतीं दीक्षां पंच मंत्राञ्जजाप सः

ആ ഗുഹയിൽ എത്തിച്ചേർന്ന ദൈത്യൻ മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു. പാശുപത ദീക്ഷ ധരിച്ചു, അവൻ നിരന്തരം അഞ്ചു മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു।

Verse 42

निराहारः पंचतपा वर्षायुतमभूत्किल । ततः स्वदेहादुत्कृत्त्य कर्षंकर्षं दिनेदिने

അവൻ ആഹാരമില്ലാതെ ‘പഞ്ചതപാ’ തപസ്സു പത്തായിരം വർഷം നടത്തി. പിന്നെ ദിനംപ്രതി സ്വന്തം ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ഓരോ കർഷ അളവോളം ഭാഗം മുറിച്ചു നീക്കിത്തുടങ്ങി।

Verse 43

मांसस्याग्नौ जुहावैव ततो निर्मांसतां गतः । ततो निर्मांसदेहः स तपोराशिरजायत

അവൻ തന്റെ മാംസം അഗ്നിയിൽ ആഹുതിയായി അർപ്പിച്ചു; അതിനാൽ മാംസരഹിതനായി. പിന്നെ മാംസരഹിത ദേഹത്തോടെ അവൻ തപസ്സിന്റെ മూర్తമായ കൂമ്പാരമായ ‘തപോരാശി’യായി മാറി।

Verse 44

जज्वलुः सर्वभूतानि तेजसा तस्य सर्वतः । उद्विग्नाश्च सुराः सर्वे तपसा तस्य भीषिताः

അവന്റെ തേജസ്സാൽ എല്ലാടവും സർവ്വഭൂതങ്ങളും ദഹിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവന്റെ തപസ്സിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ ഭയന്ന് എല്ലാ ദേവന്മാരും വ്യാകുലരായി।

Verse 45

एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा परमं तोषमागतः । तारकस्य वरं दातुं जगाम शिखरं गिरेः

അതിനിടയിൽ ബ്രഹ്മാവ് പരമ സന്തോഷം പ്രാപിച്ചു; താരകന്നു വരം നൽകുവാൻ പർവതശിഖരത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 46

प्राप्य तं शैलराजानं हंसस्यंदनमास्थितः । उवाच तारकं देवो गिरा मधुरया तदा

ശൈലരാജനെ പ്രാപിച്ച്, ഹംസരഥത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനായ ബ്രഹ്മദേവൻ അപ്പോൾ മധുരവാണിയാൽ താരകനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു।

Verse 47

ब्रह्मोवाच । उत्तिष्ठ पुत्र तपसो नास्त्यसाध्यं तवाधुना । वरं वृणीष्वाभिमतं यत्ते मनसि वर्तते

ബ്രഹ്മാവ് അരുളിച്ചെയ്തു—“എഴുന്നേൽക്ക, പുത്രാ! നിന്റെ തപസ്സാൽ ഇനി നിനക്കു അസാധ്യം ഒന്നുമില്ല. നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള ഇഷ്ടവരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക।”

Verse 48

इत्युक्तस्तारको दैत्यः प्रांजलिः प्राह तं विभुम्

ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദൈത്യനായ താരകൻ കൈകൂപ്പി ആ സർവശക്തനായ പ്രഭുവിനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 49

तारक उवाच । वयं प्रभो जातिधर्माः कृतवैराः सहमरैः । तैश्च निःशेषिता दैत्याः कृताः क्रूरैनृशं सवत्

താരകൻ പറഞ്ഞു—“പ്രഭോ! ഞങ്ങളുടെ ജാതിധർമ്മം കൊണ്ടുതന്നെ ദേവന്മാരോടു ഞങ്ങൾക്ക് വൈരം ഉണ്ട്. അവർ ഞങ്ങളുടെ ദൈത്യസമൂഹങ്ങളെ മുഴുവനായി നശിപ്പിച്ചു, ക്രൂരമായും നിർദയമായും അടിച്ചമർത്തി।”

Verse 50

तेषामहं समुद्धर्ता भवेयमिति मे मतिः । अवध्यः सर्वभूतानामस्त्राणां च महौजसाम्

എന്റെ നിശ്ചയം—ഞാൻ അവരുടെ ഉദ്ധാരകനാകണം. എല്ലാ ജീവികൾക്കും, മഹാബലവാന്മാരുടെ ആയുധങ്ങൾക്കും പോലും ഞാൻ അവധ്യനായിരിക്കട്ടെ.

Verse 51

स्यामहं चामरैश्चैष वरो मम हृदिस्थितः । एतन्मे देहि देवेश नान्यं वै रोचये वरम्

ദേവന്മാർക്കുപോലും ഞാൻ അവധ്യനായിരിക്കണം—ഈ വരം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉറച്ചിരിക്കുന്നു. ഹേ ദേവേശാ, ഇതേ എനിക്കു തരുക; മറ്റൊരു വരം എനിക്ക് വേണ്ട.

Verse 52

तमुवाच ततो दैत्यं विरंचोऽमरनायकः । न युज्यते विना मृत्युं देहिनो देहधारणम् । जातस्य हि ध्रुवो मृत्युः सत्यमेतच्छ्रुतीरितम्

അപ്പോൾ അമരന്മാരുടെ നായകൻ വിരഞ്ചൻ (ബ്രഹ്മാവ്) ആ ദൈത്യനോട് പറഞ്ഞു—മരണം കൂടാതെ ദേഹധാരിക്ക് ദേഹം ധരിക്കൽ യുക്തമല്ല. ജനിച്ചവന് മരണം നിശ്ചയം; ഇത് ശ്രുതി പ്രസ്താവിച്ച സത്യമാണ്.

Verse 53

इति संचिंत्य वरय वरं यस्मान्न शंकसे । ततः संचिंत्य दैत्येंद्रः शिशुतः सप्तवासरात्

അതുകൊണ്ട് സംശയമില്ലാത്ത വരം ചിന്തിച്ച് തിരഞ്ഞെടുക്കുക. തുടർന്ന് ദൈത്യേന്ദ്രൻ ആലോചിച്ച് ഏഴ് ദിവസമുള്ള ശിശുവിനെ സംബന്ധിച്ച (ഒരു വ്യവസ്ഥ) നിശ്ചയിച്ചു.

Verse 54

तारक उवाच । वासराणां च सप्तानां वर्जयित्वा तु बालकम् । देवानामप्यवध्योऽहं भूयासं तेन याचितः

താരകൻ പറഞ്ഞു—ഏഴ് ദിവസമുള്ള ബാലനെ ഒഴികെ, ദേവന്മാർക്കുപോലും എന്നെ വധിക്കാനാകരുത്; ഇതേ വരം ഞാൻ യാചിക്കുന്നു.

Verse 55

वव्रे महासुरो मृत्युं ब्रह्माणं मानमोहितः । ब्रह्मा प्रोचे ततस्तं च तथेति हरवाक्यतः

അഹങ്കാരമോഹിതനായ മഹാസുരൻ മരണസംബന്ധമായ വരം ബ്രഹ്മാവിനോട് അപേക്ഷിച്ചു. ഹരവാക്യാനുസാരമായി ബ്രഹ്മാവ് അവനോട് “തഥാസ്തു” എന്നു അരുളി.

Verse 56

जगाम त्रिदिवं देवो दैत्योऽपि स्वकमालयम् । उत्तीर्णं तपसस्तं च दैत्यं दैत्येश्वरास्तदा

ദേവൻ ത്രിദിവത്തിലേക്ക് (സ്വർഗത്തിലേക്ക്) മടങ്ങി; ദൈത്യനും തന്റെ വാസസ്ഥലത്തിലേക്ക് പോയി. അപ്പോൾ തപസ്സിൽ വിജയിച്ച ആ ദൈത്യനെ ചുറ്റി ദൈത്യാധിപന്മാർ കൂടിവന്നു.

Verse 57

परिवव्रुः फलाकीर्णं वृक्षं शकुनयो यथा । तस्मिन्महति राज्यस्थे तारके दितिनंदने

ഫലഭാരിതമായ വൃക്ഷത്തെ പക്ഷികൾ ചുറ്റിനിൽക്കുന്നതുപോലെ അവർ അവനെ ചുറ്റി. ദിതിനന്ദനായ മഹാതാരകൻ രാജാധികാരത്തിൽ ദൃഢമായി സ്ഥാപിതനായപ്പോൾ.

Verse 58

ब्रह्मणाभिहि तस्थाने महार्णवतटोत्तरे । तरवो जज्ञिरे पार्थ तत्र सर्वर्तवः शुभाः

ഹേ പാർഥാ! ബ്രഹ്മാവ് സ്ഥാപിച്ച ആ സ്ഥലത്ത്, മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ ഉത്തര തീരത്ത്, വൃക്ഷങ്ങൾ ഉദിച്ചു; അവിടെ എല്ലാ ഋതുക്കളും ശുഭകരമായി മാറി.

Verse 59

कांतिर्द्युतिर्धृतिर्मेधा श्रीरखंडा च दानवम् । परिवव्रुर्गुणा कीर्णं निश्छिद्राः सर्व एव हि

കാന്തി, ദ്യുതി, ധൃതി, മേധ, അഖണ്ഡശ്രീ—ഇവയെല്ലാം ആ ദാനവനെ ചുറ്റി നിന്നു. അവൻ ഗുണസമ്പന്നനായി, യാതൊരു ദോഷവും ഇല്ലാതെ സമ്പൂർണ്ണനായി.

Verse 60

कालागरुविलिप्तांगं महामुकुटमंडितम् । रुचिरांगदसन्नद्धं महासिंहासने स्थितम्

അവന്റെ ശരീരമൊട്ടാകെ കറുത്ത അഗരു-ലേപം പുരട്ടിയിരുന്നു; മഹാമകുടം ധരിച്ച്, മനോഹരമായ അങ്കദങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച്, മഹാസിംഹാസനത്തിൽ ആസീനനായിരുന്നു।

Verse 61

नृत्यंत्यप्सरसः श्रेष्ठा गन्धर्वा गाययंति च । चन्द्रार्कौ दीपमार्गेषु व्यजनेषु च मारुतः । ग्रहा अग्रेसरास्तस्य जीवादेशप्रभाषिणः

ശ്രേഷ്ഠ അപ്സരസ്സുകൾ നൃത്തം ചെയ്തു, ഗന്ധർവർ ഗാനം പാടി. അവന്റെ പാതകളിൽ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും ദീപങ്ങളായി പ്രകാശിച്ചു; കാറ്റ് വ്യജനധാരിയായി; ഗ്രഹങ്ങളും മുന്നിൽ ചെന്നു അവന്റെ ആജ്ഞകളെ തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി।

Verse 62

एवं स्वकाद्बाहुबलात्स दैत्यः संप्राप्य राज्यं परिमोदमानः । कदाचिदाभाष्य जगाद मंत्रिणः प्रोद्धृत्तसर्वांगबलेन दर्पितः

ഇങ്ങനെ സ്വന്തം ബാഹുബലത്താൽ ആ ദൈത്യൻ രാജ്യം പ്രാപിച്ച് ആനന്ദിച്ചു. പിന്നെ വർദ്ധിച്ച സർവാംഗബലത്തിൽ അഹങ്കരിച്ച് ഒരിക്കൽ മന്ത്രിമാരെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു।