Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 18
त्यागो ह्यप्राप्तकामानां न तथा च गुरुः स्मृतः । यथा प्राप्तं परित्यज्य कामं कमललोचन । श्रुत्वैतद्ब्रह्मणो वाक्यं दैत्यः प्रांजलिरब्रवीत्
tyāgo hyaprāptakāmānāṃ na tathā ca guruḥ smṛtaḥ | yathā prāptaṃ parityajya kāmaṃ kamalalocana | śrutvaitadbrahmaṇo vākyaṃ daityaḥ prāṃjalirabravīt
ഇനിയും ആഗ്രഹം ലഭിക്കാത്തവർക്കു ത്യാഗം അത്ര കഠിനമല്ല; അതും മഹാഗുണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുകയുമില്ല. എന്നാൽ ഹേ കമലനേത്രാ, ലഭിച്ചതിനുശേഷവും കാമനയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുതന്നെ യഥാർത്ഥ ത്യാഗം. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദൈത്യൻ കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു.
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa tradition) describing the scene; verse contains a maxim attributed in-context to Brahmā
Scene: Brahmā articulates the hierarchy of renunciation; the Daitya listens, then folds hands (prāñjali) preparing to reply; emphasis on lotus-eyed address and moral gravity.
FAQs
True renunciation is abandoning attachment even after gaining the desired object; giving up what one never had is not the same spiritual victory.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a dharma teaching within the Tāraka narrative of the Kaumārikākhaṇḍa.
None explicitly; the context points toward tapas (austerity) and boon-seeking rather than a named vrata or snāna.