Sarga 30

Verse 1

सान्त्व्यमाना तु रामेण मैथिली जनकात्मजा।वनवासनिमित्ताय भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.30.1।।

വനവാസത്തിന്റെ നിമിത്തം രാമൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്നാലും, ജനകനന്ദിനിയായ മൈഥിലി ഭർത്താവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 2

सा तमुत्तमसंविग्ना सीता विपुलवक्षसम्।प्रणयाच्चाभिमानाच्च परिचिक्षेप राघवम्।।2.30.2।।

ഗൗരവമായ ആശങ്കകൊണ്ട് അത്യന്തം വ്യാകുലയായ സീത, സ്നേഹത്താലും മുറിവേറ്റ ആത്മാഭിമാനത്താലും, വിശാലവക്ഷസ്സനായ രഘുകുലനന്ദനൻ രാഘവനെ ശാസിച്ചു പറഞ്ഞു.

Verse 3

किं त्वाऽमन्यत वैदेहः पिता मे मिथिलाधिपः।राम जामातरं प्राप्य स्त्रियं पुरुषविग्रहम्।।2.30.3।।

ഹേ രാമാ! മിഥിലാധിപനായ എന്റെ പിതാവ് വൈദേഹജനകൻ നിന്നെ ജാമാതാവായി സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, പുരുഷരൂപം ധരിച്ച സ്ത്രീയെന്നോ നിന്നെ കരുതിയതോ?

Verse 4

अनृतं बत लोकोऽयमज्ञानाद्यदि वक्ष्यति।तेजो नास्ति परं रामे तपतीव दिवाकरे।।2.30.4।।

അജ്ഞാനവശാൽ ജനങ്ങൾ ‘രാമനിൽ പരമ തേജസ്സില്ല’ എന്നു പറഞ്ഞാൽ, അത് തീർച്ചയായും അസത്യമായിരിക്കും; കാരണം രാമന്റെ തേജസ് സൂര്യനെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചു ദഹിക്കുന്നു.

Verse 5

किं हि कृत्वा विषण्णस्त्वं कुतो वा भयमस्ति ते।यत्परित्यक्तुकामस्त्वं मामनन्यपरायणाम्।।2.30.5।।

നീ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ വിഷണ്ണയായി? നിനക്ക് ഈ ഭയം എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്, നിന്നെയല്ലാതെ മറ്റൊരു ശരണം ഇല്ലാത്ത എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുവാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ത്?

Verse 6

द्युमत्सेनसुतं वीर सत्यवन्तमनुव्रताम्।सावित्रीमिव मां विद्धि त्वमात्मवशवर्तिनीम्।।2.30.6।।

ഹേ വീരാ, ദ്യുമത്സേനപുത്രനായ സത്യവാനോടു അനുവ്രതയായ സാവിത്രിയെപ്പോലെ എന്നെ അറിയുക; ഞാൻ പൂർണ്ണമായി നിന്റെ ഇച്ഛാനുസാരിണിയായിരിക്കുന്നു.

Verse 7

न त्वहं मनसाऽप्यन्यं द्रष्टाऽस्मि त्वदृतेऽनघ।त्वया राघव गच्छेयं यथाऽन्या कुलपांसिनी।।2.30.7।।

ഹേ അനഘാ, നിന്നെ വിട്ട് മനസ്സിലുപോലും ഞാൻ മറ്റൊരാളെ നോക്കിയിട്ടില്ല. ഹേ രാഘവാ, ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം തന്നെ പോകും; കുലത്തിന് കളങ്കം വരുത്തുന്ന മറ്റു സ്ത്രീകളെപ്പോലെ ഞാൻ അല്ല.

Verse 8

स्वयं तु भार्यां कौमारीं चिरमध्युषितां सतीम्।शैलूष इव मां राम परेभ्यो दातुमिच्छसि।।2.30.8।।

എന്നാൽ ഹേ രാമാ, നീ ഒരു ശൈലൂഷൻ (നടൻ) പോലെ എന്നെ മറ്റുള്ളവർക്കു ഏൽപ്പിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ—നിന്റെ കൗമാരിണിയായ, സതിയായ, ദീർഘകാലം നിന്നോടൊപ്പം വസിച്ച ഭാര്യയെ.

Verse 9

यस्य पथ्यं च रामाऽत्थ यस्य चार्थेऽवरुध्यसे।त्वं तस्य भव वश्यश्च विधेयश्च सदाऽनघ।।2.30.9।।

നിഷ്പാപനായ രാമാ! ആരുടെ ക്ഷേമത്തെ നീ പ്രസ്താവിക്കുന്നുവോ, ആരുടെ നിമിത്തം നീ എന്നെ തടയുന്നുവോ, നീ എപ്പോഴും അവരുടെ അധീനനായി, അവരുടെ ആജ്ഞയ്ക്ക് വിധേയനായി ഇരിക്കണം.

Verse 10

स मामनादाय वनं न त्वं प्रस्थातुमर्हसि।तपो वा यदि वाऽरण्यं स्वर्गो वा स्यात्सह मे त्वया।।2.30.10।।

എന്നെ കൂട്ടാതെ നീ വനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെടുവാൻ അർഹനല്ല; തപസ്സായാലും, അരണ്യമായാലും, സ്വർഗ്ഗമായാലും—എനിക്ക് അത് നിനക്കൊപ്പം തന്നെയാകണം.

Verse 11

न च मे भविता तत्र कश्चित्पथि परिश्रमः।पृष्ठतस्तव गच्छन्त्या विहारशयनेष्विव।।2.30.11।।

എനിക്കു വഴിയിൽ യാതൊരു കഷ്ടവും ഉണ്ടാകുകയില്ല; നീ മുന്നിൽ നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പിന്നിൽ നടക്കുന്നതു വിനോദയാത്രയിലോ ശയ്യയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയാകും.

Verse 12

कुशकाशशरेषीका ये च कण्टकिनो द्रुमाः।तूलाजिनसमस्पर्शा मार्गे मम सह त्वया।।2.30.12।।

വഴിയിൽ കുശ, കാശ, ശര, ഇഷീകാ എന്നീ പുല്ലുകളും മുള്ളുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും പോലും—നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ—എനിക്ക് പഞ്ഞുപോലെയോ മൃഗചർമ്മംപോലെയോ മൃദുസ്പർശമായിരിക്കും.

Verse 13

महावातसमुद्धूतं यन्मामपकरिष्यति।रजो रमण तन्मन्ये परार्थ्यमिव चन्दनम्।।2.30.13।।

പ്രിയനേ, മഹാവാതം ഉയർത്തുന്ന പൊടി എനിക്ക് ചൊറിയുകയോ വേദനിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്താലും, അതിനെ ഞാൻ പരമോത്തമ ചന്ദനലേപംപോലെ പുണ്യസുഗന്ധമായി കരുതും.

Verse 14

शाद्वलेषु यथा शिश्ये वनान्ते वनगोचर।कुथास्तरणतल्पेषु किं स्यात्सुखतरं ततः।।2.30.14।।

ഹേ വനഗോചരാ, വനത്തിന്റെ അറ്റത്തെ പച്ചപ്പുല്ല്‍മേടുകളിൽ ഞാൻ ശിശുവിനെപ്പോലെ നിർഭാരമായി കിടക്കുമ്പോൾ, മനോഹരമായ വിരിപ്പുകളുള്ള കിടക്കകളേക്കാൾ സുഖകരമായത് പിന്നെ എന്തുണ്ടാകും?

Verse 15

पत्रं मूलं फलं यत्त्वमल्पं वा यदि वा बहु।दास्यसि स्वयमाहृत्य तन्मेऽमृतरसोपमम्।।2.30.15।।

നീ സ്വയം ശേഖരിച്ച് എനിക്ക് നൽകുന്ന ഇല, വേര്, അല്ലെങ്കിൽ ഫലം—അൽപമായാലും അധികമായാലും—എനിക്ക് അമൃതരസത്തുല്യമായി തോന്നും.

Verse 16

न मातुर्न पितुस्तत्र स्मरिष्यामि न वेश्मनः।आर्तवान्युपभुञ्जाना पुष्पाणि च फलानि च।।2.30.16।।

വനത്തിൽ കാലാനുസൃത പുഷ്പങ്ങളും ഫലങ്ങളും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ ഞാൻ അമ്മയെയോ അച്ഛനെയോ വീട്ടിലെ സുഖസൗകര്യങ്ങളെയോ ഓർക്കുകയില്ല.

Verse 17

न च तत्र ततः किञ्चिद्द्रष्टुमर्हसि विप्रियम्।मत्कृते न च ते शोको न भविष्यामि दुर्भरा।।2.30.17।।

അതുകൊണ്ട് വനത്തിൽ എന്റെ കാരണമായി നീ ഒന്നും അസുഖകരമായത് കാണേണ്ടിവരില്ല; എന്റെ നിമിത്തം നിനക്ക് ദുഃഖമുണ്ടാകുകയില്ല, ഞാൻ നിനക്ക് ഭാരമായിരിക്കുകയുമില്ല.

Verse 18

य स्त्वया सह स स्वर्गो निरयो यस्त्वया विना।इति जानन्परां प्रीतिं गच्छ राम मया सह।।2.30.18।।

നിനക്കൊപ്പം ഞാൻ ഉള്ളിടം തന്നെയാണ് സ്വർഗ്ഗം; നിനക്കില്ലാത്തത് നരകം. ഇതറിഞ്ഞ്, ഹേ രാമാ, പരമ പ്രീതിയോടെ എന്നോടൊപ്പം വരിക.

Verse 19

अथ मामेवमव्यग्रां वनं नैव नयिष्यति।विषमद्यैव पास्यामि मा विशं द्विषतां गमम्।।2.30.19।।

ഞാൻ ഇങ്ങനെ അചഞ്ചലനിശ്ചയത്തോടെ നിൽക്കുമ്പോഴും നീ എന്നെ വനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ഇന്നുതന്നെ വിഷം കുടിക്കും; ശത്രുക്കളുടെ അധീനതയിൽ ജീവിക്കാൻ ഞാൻ പോകുകയില്ല.

Verse 20

पश्चादपि हि दुःखेन मम नैवास्ति जीवितम्।उज्झितायास्त्वया नाथ तदैव मरणं वरम्।।2.30.20।।

പിന്നെയും ഇത്തരമൊരു ദുഃഖത്തിൽ എനിക്കു ജീവൻ നിലനിൽക്കില്ല. ഹേ നാഥാ, നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ആ നിമിഷം തന്നെ മരണം ശ്രേയസ്കരം.

Verse 21

इमं हि सहितुं शोकं मुहूर्तमपि नोत्सहे।किं पुनर्दशवर्षाणि त्रीणि चैकं च दुःखिता।।2.30.21।।

ഈ ശോകം ഒരു നിമിഷം പോലും സഹിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല; പിന്നെ ദുഃഖിതയായ ഞാൻ പത്ത്, മൂന്ന്, ഒന്ന്—പതിനാലു വർഷം എങ്ങനെ സഹിക്കും?

Verse 22

इति सा शोकसन्तप्ता विलप्य करुणं बहु।चुक्रोश पतिमायस्ता भृशमालिङ्ग्य सस्वरम्।।2.30.22।।

ഇങ്ങനെ ശോകത്താൽ ദഹിച്ച അവൾ ദീർഘമായി കരുണയായി വിലപിച്ചു; പിന്നെ ക്ഷീണിച്ച് ഭർത്താവിനെ ശക്തമായി ആലിംഗനം ചെയ്ത് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു വിളിച്ചു.

Verse 23

सा विद्धा बहुभिर्वाक्यैर्दिग्धैरिव गजाङ्गना।चिरसन्नियतं बाष्पं मुमोचाग्निमिवारणिः।।2.30.23।।

അനേകം വാക്കുകളാൽ കുത്തേറ്റതുപോലെ, വിഷബാണങ്ങളാൽ വേദനിച്ച ഗജാംഗനയെപ്പോലെ, ദീർഘകാലം അടക്കിവെച്ച കണ്ണുനീർ അവൾ ഒഴുക്കി—അരണിയിൽ നിന്ന് അഗ്നി പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതുപോലെ.

Verse 24

तस्या स्फटिकसङ्काशं वारि सन्तापसम्भवम्।नेत्राभ्यां परिसुस्राव पङ्कजाभ्यामिवोदकम्।।2.30.24।।

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സ്ഫടികംപോലെ സുതാര്യമായ, ദഹനവേദനയിൽ നിന്നുയർന്ന കണ്ണുനീർ ഒഴുകി—കമലദ്വയത്തിൽ നിന്ന് ജലം വഴുതിപ്പോകുന്നതുപോലെ.

Verse 25

तच्चैवामलचन्द्राभं मुखमायतलोचनम्।पर्यशुष्यत बाष्पेण जलोद्धृतमिवाम्बुजम्।।2.30.25।।

നിർമലചന്ദ്രനെപ്പോലെ ദീപ്തമായ, ദീർഘനേത്രങ്ങളുള്ള ആ മുഖം കണ്ണുനീരാൽ വറ്റിപ്പോയി—ജലത്തിൽ നിന്ന് പിഴുതെടുത്ത താമര വാടുന്നതുപോലെ।

Verse 26

तां परिष्वज्य बाहुभ्यां विसंज्ञामिव दुःखिताम्।उवाच वचनं रामः परिविश्वासयंस्तदा।।2.30.26।।

ദുഃഖത്തിൽ വിങ്ങി മൂർഛിച്ചവളെപ്പോലെ ആയ അവളെ രാമൻ ഇരുകൈകളാലും ആലിംഗനം ചെയ്ത്, ആശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 27

न देवि तव दुःखेन स्वर्गमप्यभिरोचये।न हि मेऽस्ति भयं किञ्चित्स्वयम्भोरिव सर्वतः।।2.30.27।।

“ദേവി, നീ ദുഃഖത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സ്വർഗ്ഗം പോലും ഇഷ്ടമല്ല. എനിക്ക് ഏതു ദിക്കിലും ഭയം ഇല്ല—സ്വയംഭൂ ബ്രഹ്മാവിനെപ്പോലെ।”

Verse 28

तव सर्वमभिप्रायमविज्ञाय शुभानने।वासं न रोचयेऽरण्ये शक्तिमानपि रक्षणे।।2.30.28।।

“ശുഭമുഖി, നിന്റെ മുഴുവൻ അഭിപ്രായം അറിയാതെ, സംരക്ഷിക്കാൻ ശേഷിയുണ്ടായിട്ടും, നിന്റെ വനവാസം എനിക്ക് അംഗീകരിക്കാനായില്ല।”

Verse 29

यत्सृष्टाऽसि मया सार्धं वनवासाय मैथिलि।न विहातुं मया शक्या कीर्तिरात्मवता यथा।।2.30.29।।

“മൈഥിലീ, നീ എനോടൊപ്പം വനവാസത്തിനായി നിയുക്തയായവളാണ്; അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാനാവില്ല—ആത്മമാനമുള്ളവൻ തന്റെ കീർത്തി ഉപേക്ഷിക്കാത്തതുപോലെ।”

Verse 30

धर्मस्तु गजनासोरु सद्भिराचरितः पुरा।तं चाहमनुवर्तेऽद्य यथा सूर्यं सुवर्चला।।2.30.30।।

ഹേ ഗജനാസോരൂ (ആനത്തുമ്പുപോലെയുള്ള തുടകളുള്ളവളേ)! സദ്ജനങ്ങൾ പുരാതനകാലം മുതൽ ആചരിച്ച ധർമ്മം തന്നെയാണ് ഞാൻ ഇന്നും അനുസരിക്കുന്നത്—സുവർച്ചലാ സൂര്യദേവനെ അനുഗമിക്കുന്നതുപോലെ.

Verse 31

न खल्वहं न गच्छेयं वनं जनकनन्दिनि।वचनं तन्नयति मां पितु स्सत्योपबृंहितम्।।2.30.31।।

ഹേ ജനകനന്ദിനീ! ഞാൻ വനത്തിലേക്ക് പോകില്ലെന്നല്ല; സത്യത്താൽ ദൃഢീകരിക്കപ്പെട്ട പിതാവിന്റെ ആജ്ഞ തന്നെയാണ് എന്നെ അവിടേക്ക് നയിക്കുന്നത്.

Verse 32

एष धर्मस्तु सुश्रोणि पितुर्मातुश्च वश्यता।अतश्च तं व्यतिक्रम्य नाहं जीवितुमुत्सहे।।2.30.32।।

ഹേ സുശ്രോണീ (സുന്ദരനിതംബിനീ)! പിതാവിനും മാതാവിനും അനുസരണത തന്നെയാണ് ധർമ്മം; അതിനെ ലംഘിച്ച് ഞാൻ ജീവിക്കാൻ പോലും മനസ്സില്ല.

Verse 33

अस्वाधीनं कथं दैवं प्रकारैरभिराध्यते।स्वाधीनं समतिक्रम्य मातरं पितरं गुरुम्।।2.30.33।।

നമ്മുടെ അധീനത്തിലല്ലാത്ത ദൈവത്തെ പലവിധ മാർഗങ്ങളാൽ എങ്ങനെ പ്രസാദിപ്പിക്കാം? കൈവശമുള്ള മാതാവിനെയും പിതാവിനെയും ഗുരുവിനെയും ലംഘിച്ചാൽ, ദൂരസ്ഥനായ പരമേശ്വരനെ സത്യമായി എങ്ങനെ ആരാധിക്കാം?

Verse 34

यत्त्रयं तत्त्रयो लोकाः पवित्रं तत्समं भुवि।नान्यदस्ति शुभापाङ्गे तेनेदमभिराध्यते।।2.30.34।।

അമ്മ, അച്ഛൻ, ഗുരു—ഈ ത്രയം എവിടെയുണ്ടോ, അവിടെയത്രേ മൂന്നു ലോകങ്ങളും ഉള്ളതുപോലെ; ഭൂമിയിൽ അവർക്കു തുല്യമായ പവിത്രത മറ്റൊന്നുമില്ല, ഹേ ശുഭാപാംഗേ; അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവരെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു ആദരിക്കണം.

Verse 35

न सत्यं दानमानौ वा न यज्ञाश्चाप्तदक्षिणाः।तथा बलकरा स्सीते यथा सेवा पितुर्हिता।।2.30.35।।

സത്യവചനവും, ദാനവും മാനവും, യഥോചിത ദക്ഷിണയോടെയുള്ള യജ്ഞങ്ങളും—ഹേ സീതേ—ഇവയൊന്നും പിതാവിന് ഹിതകരമായ സേവനത്തോളം ബലദായകവും ഫലപ്രദവും അല്ല.

Verse 36

स्वर्गो धनं वा धान्यं वा विद्याः पुत्रास्सुखानि च।गुरुवृत्त्यनुरोधेन न किञ्चिदपि दुर्लभम्।।2.30.36।।

മുതിർന്നവരുടെ യുക്തമായ അഭിലാഷത്തെയും മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തെയും അനുസരിച്ച് ജീവിച്ചാൽ സ്വർഗ്ഗം, ധനം, ധാന്യം, വിദ്യകൾ, പുത്രന്മാർ, സുഖങ്ങൾ—ഒന്നും ദുർലഭമാകില്ല.

Verse 37

देवगन्धर्वगोलोकान्ब्रह्मलोकां स्तथाऽपरान्।प्राप्नुवन्ति महात्मानो मातापितृपरायणाः।।2.30.37।।

മാതാപിതാക്കൾക്കു പരായണരായ മഹാത്മാക്കൾ ദേവലോകം, ഗന്ധർവലോകം, ഗോളോകം, ബ്രഹ്മലോകം എന്നിവയും മറ്റു ഉന്നത ലോകങ്ങളും പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 38

स मां पिता यथा शास्ति सत्यधर्मपथे स्थितः।तथा वर्तितुमिच्छामि स हि धर्मस्सनातनः।।2.30.38।।

സത്യധർമ്മപഥത്തിൽ സ്ഥിരനായ എന്റെ പിതാവ് എനിക്ക് എങ്ങനെ ആജ്ഞാപിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുവാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; കാരണം അതുതന്നെയാണ് സനാതനധർമ്മം.

Verse 39

मम सन्ना मतिस्सीते त्वां नेतुं दण्डकावनम्।वसिष्यामीति सा त्वं मामनुयातुं सुनिश्चिता।।2.30.39।।

ഹേ സീതേ, നിന്നെ ദണ്ഡകാരണ്യത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുവാൻ എന്റെ മനസ്സ് ദൃഢമായി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു; നീയും ‘അവിടെ ഞാൻ വസിക്കും’ എന്നു പറഞ്ഞു, എന്നെ അനുഗമിക്കുവാൻ അചഞ്ചലമായി തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 40

सा हि सृष्टाऽनवद्याङ्गि वनाय मदिरेक्षणे।अनुगच्छस्व मां भीरु सहधर्मचरी भव।।2.30.40।।

സത്യധർമ്മപഥത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന നീ എന്നെ പിതാവുപോലെ ശാസിച്ചു ഉപദേശിക്കുന്നു; ഞാനും അതുപോലെ തന്നെ പെരുമാറുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, കാരണം അതുതന്നെയാണ് സനാതനധർമ്മം.

Verse 41

सर्वथा सदृशं सीते मम स्वस्य कुलस्य च।व्यवसायमनुक्रान्ता कान्ते त्वमतिशोभनम्।।2.30.41।।

ഹേ സീതേ, പ്രിയേ, നീ എല്ലാത്തരത്തിലും എനിക്കും നിനക്കും നമ്മുടെ മഹത്തായ കുലത്തിനും യോജിച്ച അത്യന്തം ശോഭനമായ ഒരു നിശ്ചയം ഏറ്റെടുത്തു മുന്നേറി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

Verse 42

आरभस्व शुभश्रोणि वनवासक्षमाः क्रियाः।नेदानीं त्वदृते सीते स्वर्गोऽपि मम रोचते।।2.30.42।।

ഹേ ശുഭശ്രോണിയായ സീതേ, വനവാസത്തിന് യോജിച്ച ഒരുക്കങ്ങൾ ആരംഭിക്കൂ; ഇനി നിന്നില്ലാതെ എനിക്കു സ്വർഗ്ഗം പോലും ആകർഷകമല്ല.

Verse 43

ब्राह्मणेभ्यश्च रत्नानि भिक्षुकेभ्यश्च भोजनम्।देहि चाशंसमानेभ्य स्सन्त्वरस्व च मा चिरम्।।2.30.43।।

ബ്രാഹ്മണർക്കു രത്നങ്ങൾ നൽകുക, ഭിക്ഷുക്കൾക്കു ഭക്ഷണം നൽകുക; പ്രതീക്ഷയോടെ വന്നവർക്കും ദാനം നൽകുക—എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, വൈകാതെ ചെയ്യുക.

Verse 44

भूषणानि महार्हाणि वरवस्त्राणि यानि च।रमणीयाश्च ये केचित्क्रीडार्थाश्चाप्युपस्कराः।।2.30.44।।शयनीयानि यानानि मम चान्यानि यानि च।देहि स्वभृत्यवर्गस्य ब्राह्मणानामनन्तरम्।।2.30.45।।

അത്യന്തം വിലയേറിയ ആഭരണങ്ങളും ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങളും, ഭോഗത്തിനും കളിക്കുമായി ഉള്ള മനോഹരമായ ഉപകരണങ്ങളുമെല്ലാം—

Verse 45

भूषणानि महार्हाणि वरवस्त्राणि यानि च।रमणीयाश्च ये केचित्क्रीडार्थाश्चाप्युपस्कराः।।2.30.44।।शयनीयानि यानानि मम चान्यानि यानि च।देहि स्वभृत्यवर्गस्य ब्राह्मणानामनन्तरम्।।2.30.45।।

എന്റെ ശയനാസനങ്ങളും വാഹനങ്ങളും മറ്റെന്തെല്ലാം സ്വത്തുണ്ടോ അതെല്ലാം ആദ്യം നിന്റെ സേവകവർഗത്തിന് കൊടുക്കുക; പിന്നെ ശേഷിക്കുന്നതു ബ്രാഹ്മണർക്കു ദാനമായി അർപ്പിക്കുക.

Verse 46

अनुकूलं तु सा भर्तुर्ज्ञात्वा गमनमात्मनः।क्षिप्रं प्रमुदिता देवी दातुमेवोपचक्रमे।।2.30.46।।

തന്റെ യാത്ര ഭർത്താവിന് അനുകൂലമാണെന്ന് അറിഞ്ഞ്, സന്തോഷത്തോടെ ആ ദേവി ഉടൻ തന്നെ ദാനകർമ്മം ആരംഭിച്ചു.

Verse 47

ततः प्रहृष्टा प्रतिपूर्णमानसायशश्विनी भर्तुरवेक्ष्य भाषितम्।धनानि रत्नानि च दातुमङ्गनाप्रचक्रमे धर्मभृतां मनस्स्विनी।।2.30.47।।

പിന്നീട് ഭർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹർഷത്തോടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ യശസ്വിനിയായ ആ സ്ത്രീ, ധനവും രത്നങ്ങളും ദാനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി—ധർമ്മനിഷ്ഠർക്കു ഉത്സാഹത്തോടെ അർപ്പിച്ചു.