ബ്രഹ്മം in the Atharvaveda

മഹദ് ബ്രഹ്മ (മഹാമന്ത്രം). ഹേ ജനാസോ (ജനങ്ങളേ), ഇതിനെ അറിയുവിൻ; അവൻ മഹദ് ബ്രഹ്മം ഉച്ചരിക്കും. ഭൂമിയിലും ഇല്ല, ദിവിയിലും (ആകാശത്തിലും) ഇല്ല—വീരുധഃ (ഔഷധികൾ/സസ്യങ്ങൾ) പ്രാണം നേടി ജീവിക്കുന്നതിന് അതുപോലെയുള്ളത് ഒന്നുമില്ല.

അവയുടെ സ്ഥാനം അന്തരിക്ഷം—ക്ഷീണിച്ചവരുടെ ഇരിപ്പിടംപോലെ. ഈ ഭൂതം (സത്ത) നിലകൊള്ളുന്ന ആസ്ഥാനവും അതുതന്നെ—ഇത് വിദുഷ് വേധസർ (വിധാതൃ-ഋഷിമാർ) അറിയുന്നു; മറ്റെങ്ങനെ അല്ല.

കുലുങ്ങുന്ന രണ്ടു ലോകങ്ങളും (ദിവ്–പൃഥ്വി) ഭൂമിയും പിളർന്നുപോകുന്ന സമയത്ത്—ആ ഈർപ്പം (ആർദ്രത) ഇന്നും എന്നും സമുദ്രത്തിന്റെ പ്രവാഹങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ചാലുകളിലൂടെ ഒഴുകുന്നതുപോലെ (ഒഴുകിപ്പോകട്ടെ).

സകലത്തെയും ഞാൻ പരിവേഷ്ടിച്ചു; അതേ തന്നെയെ മറ്റൊന്നിന്റെ മേൽ ആശ്രയസ്ഥാനമായി സ്ഥാപിച്ചു. ദിവിനും, വിശ്വവേദസേ (സർവ്വജ്ഞനുമ്), പൃഥ്വിക്കും ഞാൻ നമസ്കാരം അർപ്പിച്ചു.

വേനൻ പരമധാമം കണ്ടു—പരമഗുഹ, ആ ഗൂഢഗർഭം—അവിടെ സർവ്വവും ഏകസ്വരൂപമാകുന്നു. ഇതിനെ പൃശ്നി പാലായി ദോഹിച്ചു പുറപ്പെടുവിച്ചു; സ്വർലോകപ്രകാശം കണ്ടെത്തുന്ന നവജാത സംഘങ്ങൾ അടുത്തുവന്ന് സ്തുതിഗാനം പാടി.

ശത്രുനാശകനായ നീ. നീ ഭ്രാതൃവ്യന്റെ ക്ഷയകാരകൻ; എനിക്ക് ഭ്രാതൃവ്യനെ പുറത്താക്കുന്ന ശക്തി ദാനം ചെയ്യുക—സ്വാഹാ।

നീ സപത്നന്റെ ക്ഷയകാരകൻ; എനിക്ക് സപത്നനെ പുറത്താക്കുന്ന ശക്തി ദാനം ചെയ്യുക—സ്വാഹാ।

നീ അരായന്റെ ക്ഷയകാരകൻ; എനിക്ക് അരായയെ പുറത്താക്കുന്ന ശക്തി ദാനം ചെയ്യുക—സ്വാഹാ।

നീ പിശാചന്മാരുടെ ക്ഷയം (നാശം) വരുത്തുന്നവൻ; എനിക്ക് പിശാചന്മാരെ ഓടിച്ചുകളയുന്ന ശക്തി നൽകേണമേ—സ്വാഹാ।

നീ സദാ അനുഗമിക്കുന്നവൻ, അക്ഷയൻ; സദാ അനുഗമിക്കുന്നവൻ, അപ്രതിഹതൻ; അതെനിക്ക് ദാനം ചെയ്യേണമേ—സ്വാഹാ।

അത്രിയെപ്പോലെ ഞാൻ നിങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നു, ഹേ കൃമികളേ; കണ്വനെപ്പോലെ, ജമദഗ്നിയെപ്പോലെ. അഗസ്ത്യന്റെ ബ്രഹ്മമന്ത്രത്താൽ ഞാൻ കൃമികളെ പൂർണ്ണമായി ചതച്ചുതകർക്കുന്നു—ഞാൻ തന്നേ, ഹേ കൃമികളേ, നിങ്ങളെ നിലത്തടക്കി തകർക്കുന്നു.

അജരമായിരിക്കട്ടെ ക്ഷത്രം—രാജാധികാരം. എനിക്കായി ഈ ബ്രഹ്മം (മന്ത്രശക്തി) തീക്ഷ്ണമാക്കിയിരിക്കുന്നു; തീക്ഷ്ണമാണ് വീര്യം, ബലം. തീക്ഷ്ണമായിരിക്കട്ടെ ക്ഷത്രം, അജരം—ഞാൻ പുരോഹിതൻ (മുന്നിൽ നിർത്തപ്പെട്ട യാജകൻ) ആയിരിക്കുന്നവർക്കു വിജയം ഉണ്ടാകട്ടെ.

ഞങ്ങളുടെ സൂരി—ദാനശൂരനായ മഘവാൻ—അവനോട് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നവർ താഴേക്ക് ഇറങ്ങട്ടെ; അവർ അധമരാകട്ടെ. ഞാൻ ബ്രഹ്മബലം (മന്ത്രശക്തി) കൊണ്ട് ശത്രുക്കളെ ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു; നമ്മുടെ സ്വന്തം ആളുകളെ മേലോട്ടു ഉയർത്തുന്നു—ഞാൻ തന്നെ.

സഹായത്തിനായി രാജാവായ സോമനെയും അഗ്നിയെയും ഞങ്ങൾ സ്തുതിഗീതങ്ങളാൽ ആവാഹിക്കുന്നു; ആദിത്യനെയും, വിഷ്ണുവിനെയും, സൂര്യനെയും, ബ്രഹ്മാവിനെയും, ബൃഹസ്പതിയെയും കൂടി.

അവൾ ക്രവ്യാദ് (മാംസാഹാരി) ആയി—വ്യദ്വാരീ—പശുക്കളെ പൂർണ്ണമായി ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു. അവളെ ബ്രാഹ്മണനു ഏല്പിക്കണം; അങ്ങനെ അവൾ സ്യോണാ, ശിവാ—സൗമ്യയും മംഗളകരിയും—ആകട്ടെ.

ബ്രഹ്മവിദ്യ: അറിയുന്ന പവിത്രശക്തി ആദിയിൽ ആദ്യം ജനിച്ചു; പരമപരിധിയിൽ നിന്ന് സുന്ദരപ്രകാശമുള്ള വേനൻ (അതിന്) സഹായം കൊണ്ടുവന്നു. അവൻ ഈ (ലോക)ത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അടിത്തറകളും അതിന്റെ അളവ്-പരിധികളും സ്ഥാപിച്ചു; സത്‌യും അസത്‌യും—ഇരുവരുടെയും യോനിയെ…

ജനിച്ചവൻ മുന്നോട്ട് പുറപ്പെട്ടു—വിദ്വാന്റെ ബന്ധു-ബന്ധമായി—ദേവന്മാരുടെ എല്ലാ ജന്മങ്ങളെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മത്തെ അവൻ ഉയർത്തി എടുത്തു; മദ്ധ്യത്തിൽ നിന്ന്, താഴെയും മുകളിലും—സ്വധാ (Svadhā)യിൽ—അവൻ ഉറച്ചുനിന്നു.

ശ്വസിക്കുന്നവരുടെയും കണ്ണിമയ്ക്കുന്നവരുടെയും ഈ സർവ്വജഗത്തിന്റെ മേൽ മഹിമയാൽ ഏക രാജാവായവൻ; അവന്റെ ഛായ അമൃതത്വം, അവന്റെ നിയമം മരണമാണ്—ആ ദേവന്മാരിൽ ഏതു ദേവനോടാണ് നാം ഹവിഷാ (ആഹുതി)കൊണ്ട് ആരാധന അർപ്പിക്കേണ്ടത്?

ആർക്കായി വിറയ്ക്കുന്ന രണ്ടു ലോകങ്ങൾ താങ്ങായി നിലകൊണ്ടു, ഭീതിയോടെ രണ്ടു രോദസീ (ആകാശം–ഭൂമി) അവനെ വിളിച്ചു; ആരുടേതാണ് രജസ് (മധ്യാകാശം) എന്നതിലെ ആ അളന്ന പഥം—ആ ദേവന്മാരിൽ ഏതു ദേവനോടാണ് നാം ഹവിഷാ (ആഹുതി)കൊണ്ട് ആരാധന അർപ്പിക്കേണ്ടത്?

ആരുടേതാണ് ദ്യൗ (ആകാശം)യും ഉർവീ പൃഥിവീയും—വിശാലവും മഹത്തുമായ ഭൂമിയും; ആരിൽ നിന്നാണ് വിശാല അന്തരിക്ഷം സ്ഥാപിതമായത്; ആരുടെ മഹിമയാൽ അങ്ങേയറ്റത്തെ സൂര്യൻ വ്യാപിച്ചു നിലകൊള്ളുന്നു—ആ ദേവന്മാരിൽ ഏതു ദേവനോടാണ് നാം ഹവിഷാ (ആഹുതി)കൊണ്ട് ആരാധന…