Adhyaya 97
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative (Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda)
Upa-parva: Dāna-Dharma and Śrāddha-Upacāra (Chatra–Upānah Episode)
Yudhiṣṭhira asks Bhīṣma who instituted, and for what purpose, the gifting of an umbrella and footwear in śrāddha-dharma, noting that these items are also given in other meritorious rites. Bhīṣma agrees to explain the custom’s provenance, merit (puṇya), and claimed inexhaustible result (akṣayyatā) through an itihāsa. The chapter opens the embedded narrative: Jamadagni (a Bhārgava ṛṣi) practices archery; Reṇukā repeatedly retrieves his arrows. During intense midday heat, Reṇukā pauses briefly in tree shade due to bodily distress and fear of her husband’s displeasure. Jamadagni becomes angry at the delay; Reṇukā explains that the sun’s heat obstructed her. Jamadagni then resolves to strike down Sūrya with fiery astral power. Sūrya approaches in a brahmin-like form and argues his indispensability: he draws essences with rays, returns them as rain, enabling food production; from food arise life, rites, gifts, marriages, sacrifices, wealth, and human enterprises. The discourse reframes solar heat as part of a necessary ecological cycle, inviting restraint and a recognition of interdependence—preparing the ground for why protection from heat (umbrella, footwear) becomes meritorious in ritual gifting.
Chapter Arc: ब्रह्मसर-तीर्थ के पवित्र परिसर में अगस्त्य-परंपरा से जुड़ा एक प्रसंग उठता है—कमल (पुष्कर) के कारण हुआ ‘स्तैन्य’ (चोरी) और उसके दूरगामी फल। → कथा स्मरण कराती है कि पूर्वकाल में राजर्षि और द्विजर्षि भी तीर्थ-यात्रा और पुण्य-लाभ की लालसा में एकत्र हुए थे; प्रभास के पश्चिमी तट पर ऋषि-समूह मंत्रणा करता है कि समस्त पृथ्वी के पुण्यतीर्थों का भ्रमण किया जाए। इसी पृष्ठभूमि में ‘पुष्कर-हरण’ जैसा छोटा-सा अपराध भी धर्म-व्यवस्था को हिला देने वाला बनकर उभरता है। → कवि/वक्ता शपथ-विधि के रूप में तीखे शाप-वाक्य उच्चारित करता है—‘जिसने तुम्हारा कमल चुराया हो’ उसके लिए सामाजिक-धार्मिक बहिष्कार, अपमान और पतन के विधान; साथ ही यह भी कि जो इस शास्त्र/विधि का अध्ययन करे, वह ब्रह्मलोक का अधिकारी हो। शपथ की धार अपराध को केवल चोरी नहीं, तीर्थ-देवता/आश्रय-धर्म के विरुद्ध द्रोह बना देती है। → अध्याय शपथ-विधि की मर्यादा स्थापित करता है: तीर्थ-सम्पदा (कमल/पुष्कर) का अपहरण महापातक-तुल्य है; और धर्म-रक्षा हेतु शास्त्राध्ययन, वेदाध्ययन, पुण्यशीलता—इनका फल ब्रह्मलोक-प्राप्ति बताया जाता है।
Shlokas
Verse 1
(दक्षिणात्य अधिक पाठके १३ “लोक मिलाकर कुल १४६६ “लोक हैं) #फमशा रत (0) असऔ आसन > पोष्यवर्ग चतुर्नवतितमो< ध्याय: ब्रह्मसरतीर्थमें अगस्त्यजीके कमलोंकी चोरी होनेपर ब्रद्मर्षियों और राजर्षियोंकी धर्मोपदेशपूर्ण शपथ तथा धर्मज्ञानके उद्देश्यसे चुराये हुए कमलोंका वापस देना भीष्म उवाच अनत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् | यद् वृत्तं तीर्थयात्रायां शपथ प्रति तच्छूणु
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໃນເລື່ອງນີ້ເອງ ມີຕົວຢ່າງປະຫວັດສາດໂບຮານຖືກຍົກຂຶ້ນ. ຈົ່ງຟັງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນການເດີນທາງໄປສະຖານທີ່ສັກສິດ ອັນເກືອບກັບຄໍາສາບານ»។
Verse 2
पुष्करार्थ कृतं स्तैन्यं पुरा भरतसत्तम । राजर्षिभिमीहाराज तथैव च द्विजर्षिभि:,भरतवंशशिरोमणे! महाराज! पूर्वकालमें कुछ राजर्षियों और ब्रह्मर्षियोंने भी इसी प्रकार कमलोंके लिये चोरी की थी
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພັນພາຣະຕະ, ໂອ ມະຫາກະສັດ! ໃນການກ່ອນ ແມ່ນແຕ່ຣາຊະຣິສີ ແລະ ພຣາຫມະຣິສີ ກໍເຄີຍກະທໍາການລັກເພື່ອໄດ້ດອກບົວ»។
Verse 3
ऋषय: समेता: पश्चिमे वै प्रभासे समागता मन्त्रममन्त्रयन्त । चराम सर्वा पृथिवीं पुण्यतीर्था तन्न: काम॑ हन्त गच्छाम सर्वे
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໃນພາກຕາເວັນຕົກ ທີ່ຕີຣະຖະປຣະພາສະ ບັນດາຣິສີຈໍານວນຫຼາຍໄດ້ຊຸມນຸມກັນ. ເມື່ອມາພ້ອມໜ້າ ພວກເຂົາໄດ້ປຶກສາກັນວ່າ: ‘ໃຫ້ພວກເຮົາເດີນທາງທົ່ວແຜ່ນດິນທັງປວງ ອັນອຸດົມໄປດ້ວຍສະຖານທີ່ສັກສິດ. ນີ້ແມ່ນຄວາມປາຖະໜາຮ່ວມຂອງພວກເຮົາ; ມາເຖີດ ໃຫ້ອອກເດີນທາງພ້ອມກັນ’»។
Verse 4
शुक्रोउज़िराश्वैव कविश्व विद्वां- स्तथा ह्ुगस्त्यो नारदपर्वतौ च | भगुर्वसिष्ठ: कश्यपो गौतमश्न विश्वामित्रो जमदग्निश्व राजन्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ! ເມື່ອຕັ້ງໃຈໝັ້ນແລ້ວ ສຸກຣະ, ອັງຄິຣະ, ກະວິຜູ້ຮູ້ທັນ, ອະກັດສະຕະ, ນາຣະດະ ແລະ ປະຣະວະຕະ, ພຣິຄຸ, ວະສິດຖະ, ກັດສະຍະປະ, ໂກຕະມະ, ວິສະວາມິດຕະຣະ, ຈະມະດັກນິ—ພ້ອມດ້ວຍ ກາລະວະ, ອາສະຕະກະ, ພະຣະດວາຊະ, ອະຣຸນທະຕີ, ຝູງວາລະຂິລະຍະ, ແລະ ຣາຊະຣິສີ: ຊິບິ, ດິລີປະ, ນະຫຸສະ, ອຳບະຣີສະ, ພຣະຣາຊາຢະຢາຕິ, ທຸນທຸມາຣະ, ແລະ ປູຣຸ—ທັງໝົດໄດ້ອອກເດີນທາງອັນສັກສິດ ໂດຍໃຫ້ອິນທຣະ ຜູ້ຖືວັດຊະຣະ, ຜູ້ປະຫານວຣິຕຣະ, ຜູ້ປະກອບຍັດຍະຮ້ອຍຄັ້ງ ເປັນຜູ້ນໍາ. ພວກເຂົາເດີນທາງຜ່ານຕີຣະຖະທັງຫຼາຍ ແລະໃນວັນເພັງເດືອນມາຄະ ໄດ້ເຖິງຝັ່ງແມ່ນ້ໍາເກົາສິກີ ອັນມີນ້ໍາບຸນສິດ»។
Verse 5
ऋषिस्तथा गालवो<थाष्टकश्न भरद्वाजो5रुन्धती वालखिल्या: । शिबिर्दिलीपो नहुषो<म्बरीषो राजा ययातिर्धुन्धुमारो5थ पूरु:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ແລະບັນດາຣິສີ—ກາລະວະ, ອາສະຕະກະ, ພະຣະດວາຊະ, ອະຣຸນທະຕີ, ແລະ ຝູງວາລະຂິລະຍະ—ພ້ອມດ້ວຍຣາຊະຣິສີ: ຊິບິ, ດິລີປະ, ນະຫຸສະ, ອຳບະຣີສະ, ພຣະຣາຊາຢະຢາຕິ, ທຸນທຸມາຣະ, ແລະ ປູຣຸ—ເມື່ອຕັ້ງໃຈໝັ້ນແລ້ວ ກໍອອກເດີນທາງອັນສັກສິດ ໂດຍໃຫ້ອິນທຣະ ຜູ້ຖືວັດຊະຣະ ແລະ ຜູ້ປະຫານວຣິຕຣະ ເປັນຜູ້ນໍາ. ພວກເຂົາທ່ອງທ່ຽວຕາມຕີຣະຖະທັງຫຼາຍ ແລະໃນວັນເພັງເດືອນມາຄະ ໄດ້ເຖິງຝັ່ງແມ່ນ້ໍາເກົາສິກີ ອັນມີນ້ໍາສັກສິດ»។
Verse 6
जम्मु: पुरस्कृत्य महानुभावं शतक्रतुं वृत्रहण नरेन्द्रा: । तीर्थानि सर्वाणि परि भ्रमन्तो माघ्यां ययु: कौशिकी पुण्यतीर्थाम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ບັນດາກະສັດໄດ້ວາງພຣະອິນທຣະຜູ້ມີຍັດຍະຮ້ອຍຄັ້ງ ຜູ້ປະຫານວຣິຕຣະ ເປັນຜູ້ນຳຢູ່ເບື້ອງໜ້າ ແລ້ວອອກເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມຕີຣຖະ. ເຂົາເຈົ້າເດີນວຽນຢ້ຽມຢາມຕີຣຖະທັງປວງ ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ໄປຮອດແມ່ນ້ຳກໍສິກີ (Kauśikī) ອັນສັກສິດ ເປັນຕີຣຖະບຸນອັນຊຳລະບາບ ໃນວັນເຕັມເດືອນອັນເປັນມົງຄຸນແຫ່ງເດືອນມາຄະ (Māgha).
Verse 7
सर्वेषु तीर्थेष्ववधूतपापा जम्मुस्ततो ब्रह्मसर: सुपुण्यम् । देवस्य तीर्थे जलमग्निकल्पा विगाह्ा ते भुक्तबिसप्रसूना:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ເມື່ອອາບນ້ຳຕາມຕີຣຖະທັງປວງເພື່ອຊຳລະບາບແລ້ວ ບັນດາລຶສີກໍອອກຈາກແມ່ນ້ຳຢະມຸນາ (Yamunā) ໄປຍັງບຣະຫມະສະຣະສ (Brahmasaras) ຕີຣຖະອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ. ທີ່ຕີຣຖະຂອງເທວະນັ້ນ ນັກບຳເນັດຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟໄດ້ຈົມຕົວອາບນ້ຳ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍກ້ານບົວ ແລະດອກບົວ.
Verse 8
केचिद् बिसान्यखनंस्तत्र राज- न्नन्ये मृणालान्यखनंस्तत्र विप्रा: । अथापश्यन् पुष्कर ते ट्वियन्तं हृदादगस्त्येन समुद्धृतं तत्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ, ບາງຄົນໃນນັ້ນເລີ່ມຂຸດເອົາກ້ານບົວ; ບາງພວກພຣາຫມະນ໌ກໍຂຸດເອົາເສັ້ນບົວອ່ອນ. ໃນຂະນະນັ້ນ ທຸກຄົນໄດ້ເຫັນວ່າ ບົວຈຳນວນຫຼາຍທີ່ອະກັດສະຕະ (Agastya) ໄດ້ດຶງຂຶ້ນຈາກສະໜອງໄວ້ແລ້ວ ກັບຫາຍໄປຢ່າງກະທັນຫັນ; ທຸກຄົນເປັນພະຍານເຫັນເຫດນັ້ນ.
Verse 9
तानाह सर्वन्ृषिमुख्यानगस्त्य: केनादत्तं पुष्करं मे सुजातम् । युष्मान् शंके पुष्करं दीयतां मे न वै भवन्तो हर्तुमर्हन्ति पद्मम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ອະກັດສະຕະ (Agastya) ໄດ້ກ່າວກັບບັນດາລຶສີຜູ້ເປັນໜ້າຂອງຫມູ່ວ່າ: «ໃຜໄດ້ເອົາບົວອັນງາມຂອງຂ້າໄປ? ຂ້າສົງໄສພວກເຈົ້າທັງຫມົດ. ຈົ່ງຄືນບົວໃຫ້ຂ້າ. ຜູ້ມີຄວາມສັກສິດດັ່ງພວກເຈົ້າ ບໍ່ຄວນຂໂຈລະກຳເອົາດອກບົວເລີຍ».
Verse 10
शृणोमि कालो हिंसते धर्मवीर्य सो<थयं प्राप्तो वर्तते धर्मपीडा । पुराधर्मो वर्तते नेह यावत् तावद् गच्छाम: सुरलोकं॑ चिराय
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຂ້າໄດ້ຍິນວ່າ ກາລະ (ເວລາ) ຍ່ອມທຳລາຍແມ່ນແຕ່ພະລັງຂອງທັມມະ. ກາລະນັ້ນເອງບັດນີ້ມາຮອດແລ້ວ; ດັ່ງນັ້ນທັມມະຈຶ່ງຖືກກົດຂີ່ ແລະຖືກເຮັດຮ້າຍ. ກ່ອນທີ່ອະທັມມະຈະແຜ່ຂະຫຍາຍໃນໂລກນີ້ ແລະກ່ອນທີ່ລະບຽບທັມມະເກົ່າແກ່ຈະສູນໄປ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາເດີນທາງໄປສູ່ໂລກເທວະ (svarga) ເປັນເວລາຍາວ».
Verse 11
पुरा वेदान् ब्राह्मुणा ग्राममध्ये घुष्टस्वरा वृषलान् श्रावयन्ति | पुरा राजा व्यवहारेण धर्मान् पश्यत्यहं परलोक॑ व्रजामि
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປສູ່ໂລກໜ້າກ່ອນທີ່ເວລານັ້ນຈະມາເຖິງ—ເມື່ອພຣາຫມັນຍົກສຽງດັງກາງບ້ານ ສວດວິດາເພື່ອໃຫ້ຊູດຣະໄດ້ຍິນ ແລະເມື່ອພະຣາຊາເລີ່ມຕັດສິນທຳມະດ້ວຍສາຍຕາແຫ່ງການຄ້າແລະຄະດີຄວາມ. ກ່ອນທີ່ລະບຽບອັນສັກສິດ ແລະໜ້າທີ່ຂອງກະສັດຈະບິດເບືອນ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄປສູ່ໂລກອື່ນ.»
Verse 12
पुरा वरान् प्रत्यवरान् गरीयसो यावन्नरा नावमंस्यन्ति सर्वे तमोत्तरं यावदिदं न वर्तते तावद् व्रजामि परलोकं॑ चिराय
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ກ່ອນທີ່ຜູ້ຄົນຈະບໍ່ນັບຖືຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້ ແລະກັບຫມິ່ນປະມາດພວກເຂົາດັ່ງຄົນຕ່ຳຕ້ອຍ; ກ່ອນທີ່ໂລກນີ້ຈະຖືກຄວາມມືດທີ່ເກີດຈາກອະວິຊາຄອບງຳ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປສູ່ໂລກໜ້າເປັນເວລາຍາວນານ.»
Verse 13
पुरा प्रपश्यामि परेण मर्त्यान् बलीयसा दुर्बलान् भुज्यमानान् | तस्माद् यास्यामि परलोक॑ चिराय न हात्सहे द्रष्टमिह जीवलोकम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ແມ່ນແຕ່ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຫັນລ່ວງໜ້າແລ້ວວ່າ ໃນການເວລາຂ້າງໜ້າ ມະນຸດຜູ້ແຂງແຮງຈະກົດຂີ່ ແລະໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຜູ້ອ່ອນແອ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປສູ່ໂລກໜ້າເປັນເວລາຍາວນານ; ຂ້າພະເຈົ້າທົນບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະຢູ່ນີ້ແລະເບິ່ງຄວາມຕົກຕ່ຳໃນໂລກຂອງຜູ້ມີຊີວິດ.»
Verse 14
तमाहुरारता ऋषयो महर्षि न ते वयं पुष्करं चोरयाम: । मिथ्याभिषंगो भवता न कार्य: शपाम तीक्ष्णै: शपथैर्महर्षे
ບັນດາລະສີທັງຫຼາຍຕົກໃຈ ແລະກ່າວຕໍ່ມະຫາລະສີວ່າ: «ໂອ ມະຫາລະສີ! ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ລັກດອກບົວຂອງທ່ານ. ທ່ານບໍ່ຄວນຜູກຄຳກ່າວຫາອັນເທັດໃສ່ພວກເຮົາ. ເພື່ອຊຳລະຕົນ ພວກເຮົາພ້ອມຈະສາບານດ້ວຍຄຳສາບານທີ່ເຂັ້ມງວດທີ່ສຸດ.»
Verse 15
ते निश्चितास्तत्र महर्षयस्तु सम्पश्यन्तो धर्ममेतं नरेन्द्रा: । ततो5शपन्त शपथान् पर्ययेण सहैव ते पार्थिव पुत्रपौत्रै:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ທີ່ນັ້ນ ມະຫາລະສີທັງຫຼາຍ ແລະບັນດາກະສັດ ໄດ້ຕັ້ງໃຈແນ່ນອນ ແລະຖືທຳມະນີ້ໄວ້ໃນສາຍຕາຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງສາບານຢ່າງສົມບູນຕາມລຳດັບ—ແຕ່ລະຄົນສາບານພ້ອມກັບລູກແລະຫຼານຂອງຕົນ. ໂອ ຈອມແຜ່ນດິນ! ຫຼັງຈາກນັ້ນ ບັນດາລະສີ ແລະຫມູ່ກະສັດ ໄດ້ກຳນົດແນວທາງຂອງຕົນແລ້ວ ແລະຜູກມັດຕົນເອງດ້ວຍຄຳປະຕິຍານພ້ອມທັງວົງສາ ເພື່ອໃຫ້ການຮັກສາທຳມະຖືກຄ້ຳຈຸນຂ້າມຊົນລຸ້ນ.
Verse 16
भूगुरुवाच प्रत्याक्रोशेदिहाक्रुष्टस्ताडित: प्रतिताडयेत् । खादेच्च पृष्ठमांसानि यस्ते हरति पुष्करम्
ພຣຶກຸກ່າວວ່າ: «ຖືກດ່າໃນທີ່ນີ້ ຂໍໃຫ້ມັນດ່າຕອບ; ຖືກຕີ ຂໍໃຫ້ມັນຕີຕອບ. ຜູ້ໃດລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ມັນກິນເນື້ອຈາກຫຼັງຂອງຄົນອື່ນເຖິງຂັ້ນນັ້ນ—ໝາຍຄວາມວ່າ ຂໍໃຫ້ມັນເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບບາບທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ».
Verse 17
वसिष्ठ उवाच अस्वाध्यायपरो लोके श्वानं च परिकर्षतु । पुरे च भिक्षुर्भवतु यस्ते हरति पुष्करम्
ວະສິດຖະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ເຂົາໃນໂລກນີ້ເປັນຜູ້ຫັນຫນີຈາກການສຶກສາພຣະຄຳພີ (ສະວາທະຍາຍ). ຂໍໃຫ້ເຂົາລາກໝາໄປມາ ແລະໃນເມືອງທັງຫຼາຍ ຂໍໃຫ້ເຂົາດຳລົງຊີວິດເປັນຄົນຂໍທານ».
Verse 18
कश्यप उवाच सर्वत्र सर्व पणतु न्यासे लोभं करोतु च । कूटसाक्षित्वमभ्येतु यस्ते हरति पुष्करम्
ກັດສະຍະປະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ເຂົາຖືກຂັບໄລ່ໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ ໃຫ້ພົວພັນກັບການຄ້າຂາຍແລະແລກປ່ຽນທຸກຢ່າງ. ຂໍໃຫ້ເຂົາເກີດຄວາມໂລບຈະຍຶດເອົາຂອງຝາກທີ່ຄົນອື່ນໄວ້ ແລະຂໍໃຫ້ເຂົາຕົກໃນບາບແຫ່ງການເປັນພະຍານທີ່ມົວຫຼອກ—ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບຜິດໃນຄວາມຊົ່ວເຫຼົ່ານີ້».
Verse 19
गौतम उवाच जीवत्वहंकृतो बुद्ध्या विषमेणासमेन सः । कर्षको मत्सरी चास्तु यस्ते हरति पुष्करम्
ໂກຕະມະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ເຂົາດຳລົງຊີວິດດ້ວຍໃຈທີ່ຖືຕົນອັນເກີດຈາກອະຫັງການ; ປະພຶດຄົດຄຽວ ບໍ່ຕົງ ບໍ່ເທົ່າທຽມ. ຂໍໃຫ້ເຂົາເປັນຊາວນາ ແລະຢູ່ກັບຄວາມອິດສາ».
Verse 20
अंगिरा उवाच अशुचिर्त्रह्मकूटो<स्तु श्वानं च परिकर्षतु । ब्रह्महानिकृतिश्चास्तु यस्ते हरति पुष्करम्
ອັງຄິຣາກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດເອົາດອກບົວຂອງເຈົ້າໄປ ຂໍໃຫ້ເຂົາເປັນຄົນບໍ່ບໍລິສຸດ; ເປັນຜູ້ດ່າທໍາລາຍພຣະເວດ. ຂໍໃຫ້ເຂົາຖືກໝາຍເປັນຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ; ແລະຂໍໃຫ້ເຂົາລາກໝາໄປມາ—ແບກຮັບມົນທິນແລະຜົນຂອງບາບເຫຼົ່ານັ້ນ».
Verse 21
धुन्धुमार उवाच अकृतज्ञस्तु मित्राणां शूद्रायां च प्रजायतु । एक: सम्पन्नमश्चातु यस्ते हरति पुष्करम्
ທຸນທຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນອະກະຕັນຍູ ບໍ່ຮູ້ຄຸນມິດສະຫາຍ; ຂໍໃຫ້ມີລູກກັບຍິງຊັ້ນສູດຣະ; ແລະແມ່ນແຕ່ມັ່ງຄັ່ງ ກໍໃຫ້ກິນອາຫານດີໆຢູ່ຜູ້ດຽວ».
Verse 22
प्ूरुर्वाच चिकित्सायां प्रचरतु भार्यया चैव पुष्यतु । श्वशुरात्तस्य वृत्ति: स्थाद् यस्ते हरति पुष्करम्
ປູຣູ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຫາກິນດ້ວຍວິຊາຮັກສາໂລກ; ຂໍໃຫ້ຖືກລ້ຽງດ້ວຍລາຍໄດ້ຂອງເມຍ; ແລະໃຫ້ຊີວິດພຶງພາເຮືອນພໍ່ເມຍ».
Verse 23
दिलीप उवाच उदपानप्लवे ग्रामे ब्राह्मणो वृषलीपति: । तस्य लोकान् स व्रजतु यस्ते हरति पुष्करम्
ດິລີປ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຫຼັງຕາຍ ໄປສູ່ໂລກອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ ທີ່ລໍຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ອາໄສໃນບ້ານທີ່ຜູ້ຄົນຕັກນ້ຳຮ່ວມກັນຈາກບໍ່ດຽວ ແລະມີສາຍສຳພັນກັບຍິງຊັ້ນສູດຣະ».
Verse 24
शुक्र उवाच वृथामांसं समश्नातु दिवा गच्छतु मैथुनम् । प्रेष्यो भवतु राज्ञश्च यस्ते हरति पुष्करम्
ສຸກຣະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຮັບຜົນອັນຕໍ່າຕ້ອຍເຫຼົ່ານີ້: ໃຫ້ກິນເນື້ອສັດໂດຍບໍ່ມີເຫດ; ໃຫ້ຮ່ວມເພດໃນຕອນກາງວັນ; ແລະໃຫ້ເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຕໍ່າໆຂອງພະຣາຊາ».
Verse 25
जगदग्निरुवाच अनध्यायेष्वधीयीत मित्र श्राद्धे च भोजयेत् । श्राद्धे शूद्रस्य चाश्रीयाद् यस्ते हरति पुष्करम्
ຈະມະດັກນິ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ເອົາດອກບົວຂອງເຈົ້າໄປ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຮຽນຮູ້ແມ່ນແຕ່ໃນເວລາທີ່ຖືກຫ້າມ; ໃຫ້ເຊີນລ້ຽງໃນພິທີ śrāddha ແຕ່ ‘ມິດ’ ຄົນດຽວ; ແລະໃຫ້ໄປອາໄສກິນອາຫານໃນ śrāddha ຂອງຊູດຣະດ້ວຍ».
Verse 26
शिबिरुवाच अनाहितान्निग्नियतां यज्ञे विध्नं करोतु च । तपस्विभिर्विरुध्येच्च यस्ते हरति पुष्करम्
ຊິບິນ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນພິນາດໂດຍບໍ່ໄດ້ທຳອັກນິໂຫຕຣະ (Agnihotra); ໃຫ້ກໍ່ອຸປະສັກໃນຍັດ; ແລະໃຫ້ຂັດແຍ້ງກັບພວກຕະປະສີ—ເພື່ອໃຫ້ຮັບຜົນບາບເຫຼົ່ານັ້ນ».
Verse 27
ययातिरुवाच अनृतौ च व्रती चैव भार्यायां स प्रजायतु । निराकरोतु वेदांश्व॒ यस्ते हरति पुष्करम्
ຢະຍາຕິ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເກີດລູກກັບເມຍໃນເວລາບໍ່ຄວນ ແມ່ນແຕ່ຈະອ້າງຕົນເປັນຜູ້ຖືວຣະຕະ; ແລະຂໍໃຫ້ເປັນຜູ້ປະຕິເສດພຣະເວດ (Veda)—ເພື່ອໃຫ້ແບ່ງຮັບຜົນບາບເຫຼົ່ານີ້».
Verse 28
नहुष उवाच अतिथिर्ग॑हसंस्थो<स्तु कामवृत्तस्तु दीक्षित: । विद्यां प्रयच्छतु भूतो यस्ते हरति पुष्करम्
ນະຫຸສະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນສັນຍາສີ (sannyāsin) ແຕ່ຍັງອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນ; ໄດ້ຮັບດີກຊາ (dīkṣā) ເພື່ອຍັດ ແຕ່ດຳເນີນຊີວິດຕາມກາມະ; ແລະສອນວິຊາເພື່ອຄ່າຈ້າງ—ເພື່ອໃຫ້ແບ່ງຮັບຜົນບາບຈາກຄວາມຫຼອກລວງຝ່າຝືນທຳມະເຫຼົ່ານັ້ນ».
Verse 29
अम्बरीष उवाच नृशंसस्त्यक्तधर्मो<स्तु स्त्रीषु ज्ञातिषु गोषु च निहन्तु ब्राह्मणं चापि यस्ते हरति पुष्करम्
ອຳບະຣີສະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດເອົາດອກບົວຂອງເຈົ້າໄປ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນໂຫດຮ້າຍ ແລະລະທິ້ງທຳມະ; ບໍ່ຮັກສາໜ້າທີ່ຕໍ່ແມ່ຍິງ ຕໍ່ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະຕໍ່ງົວ; ແລະຂໍໃຫ້ຕົກໃນບາບແຫ່ງການຂ້າພຣາຫມະນະ (brāhmaṇa) ດ້ວຍ».
Verse 30
नारद उवाच गृहज्ञानी बहि:शास्त्रं पठतां विस्वरं पदम् । गरीयसो<5वजानातु यस्ते हरति पुष्करम्
ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເຂົ້າໃຈວ່າຮ່າງກາຍ—ເຮືອນນີ້—ແມ່ນອັດຕາ; ອ່ານຄຳພີໂດຍລະເມີດຂອບເຂດແຫ່ງວິໄນ; ທ່ອງບົດກະວີໂດຍບໍ່ຖືກສຽງສະຫວັນ; ແລະດູໝິ່ນຜູ້ເຖົ້າແກ່ ແລະຄູອາຈານຢູ່ເລື້ອຍໆ».
Verse 31
नाभाग उवाच अनृतं भाषतु सदा सद्भिश्वैव विरुध्यतु । शुल्केन तु ददत्कन्यां यस्ते हरति पुष्करम्
ນາພາກາ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຜູ້ໃດທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຖືກປະນາມໃຫ້ເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງຕະຫຼອດໄປ, ໃຫ້ຂັດແຍ້ງກັບຜູ້ມີຄຸນທຳເສມອ, ແລະໃຫ້ຮັບບາບແຫ່ງການຍົກຍິງສາວໃຫ້ໂດຍຮັບຄ່າ (ດັ່ງຂາຍນາງ)».
Verse 32
कविरुवाच पदभ्यां स गां ताडयतु सूर्य च प्रतिमेहतु । शरणागतं संत्यजतु यस्ते हरति पुष्करम्
ກະວີ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ເອົາດອກບົວຂອງເຈົ້າ ຮັບບາບແຫ່ງການເຕະງົວດ້ວຍຕີນ, ການປັດສະວະໂດຍຫັນໜ້າໄປຫາດວງອາທິດ, ແລະການທອດທິ້ງຜູ້ທີ່ມາຂໍພຶ່ງພາ».
Verse 33
विश्वामित्र उवाच करोतु भृतको<वर्षा राज्ञश्नास्तु पुरोहित: । ऋषच्विगस्तु हायाज्यस्य यस्ते हरति पुष्करम्
ວິສວາມິດຕະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ ເປັນລູກຈ້າງ ແຕ່ກັບເຮັດໃຫ້ແຫ້ງແລ້ງໃນນາຂອງນາຍ (ຂັດຂວາງຝົນ). ຂໍໃຫ້ເຂົາເປັນປຸໂຣຫິດຂອງກະສັດ, ແລະເປັນຣິດວິກ (ṛtvij) ຜູ້ປະກອບພິທີຍັດໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຄວນຖືກຖວາຍຍັດ—ເພື່ອໃຫ້ເຂົາແບ່ງຮັບຜົນແຫ່ງບາບນັ້ນ».
Verse 34
पर्वत उवाच ग्रामे चाधिकृत: सो5स्तु खरयानेन गच्छतु । शुन: कर्षतु वृत्त्यर्थे यस्ते हरति पुष्करम्
ພະຣະວະຕະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເຂົາຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນເຈົ້າໜ້າທີ່ໃນບ້ານ, ແລະໃຫ້ເຂົາເດີນທາງໄປມາດ້ວຍລົດລາ. ໃຫ້ເຂົາເພື່ອປາກທ້ອງ ຖືກບັງຄັບໃຫ້ໄຖນາດ້ວຍໝາ—ຜູ້ທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ».
Verse 35
पर्वतने कहा--जो आपका कमल ले गया हो, वह गाँवका मुखिया हो जाय, गधेकी सवारीपर चले तथा पेट भरनेके लिये कुत्तोंकी साथ लेकर शिकार खेले ।।
ພະຣະດວາຊະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ບາບທັງປວງຂອງຜູ້ໂຫດຮ້າຍ ແລະຜູ້ເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງ—ພາລະແຫ່ງຄວາມຜິດທັງໝົດ—ຕົກຢູ່ເທິງຜູ້ນັ້ນຕະຫຼອດໄປ, ຜູ້ທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ».
Verse 36
अद्टक उवाच स राजास्त्वकृतप्रज्ञ: कामवृत्तश्न पापकृत् । अधर्मेणाभिशास्तूर्वी यस्ते हरति पुष्करम्
ອັດຕະກະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ກະສັດນັ້ນ—ຜູ້ຂາດປັນຍາພິຈາລະນາ, ຖືກກາມຕັນຫານໍາພາ, ແລະເປັນຜູ້ກໍ່ບາບ—ປົກຄອງແຜ່ນດິນນີ້ດ້ວຍອະທຳ; ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຊິງດອກບົວຂອງເຈົ້າໄປ».
Verse 37
गालव उवाच पापिषछेभ्यो हानर्घाह: स नरो<स्तु स्वपापकृत् । दत्त्वा दानं कीर्तयतु यस्ते हरति पुष्करम्
ກາລະວະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຊາຍນັ້ນ—ຜູ້ທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ—ຖືກເຫັນວ່ານ່າດູໝິ່ນຍິ່ງກວ່າຄົນບາບຮ້າຍທີ່ສຸດ; ເປັນຜູ້ທີ່ດ້ວຍກຳຊົ່ວຂອງຕົນ ກໍ່ໃຫ້ເກີດໂທດແກ່ພວກພ້ອງຂອງຕົນເອງ. ແລະແມ່ນແຕ່ເມື່ອໃຫ້ທານ ຂໍໃຫ້ເປັນຄົນທີ່ປະກາດຍົກຍ້ອງທານນັ້ນດ້ວຍປາກຂອງຕົນ ເພື່ອຫາຊື່ສຽງ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອທຳອັນຊອບ».
Verse 38
अरुन्धत्युवाच श्वश्वापवादं मदतु भर्तुर्भवतु दुर्मना: । एका स्वादु समश्नातु या ते हरति पुष्करम्
ອະຣຸນທະຕີ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຍິງນັ້ນ—ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາດອກບົວຂອງເຈົ້າໄປ—ເປັນຜູ້ທີ່ນິນທາແມ່ຜົວ, ມີໃຈຮ້າຍຕໍ່ຜົວ, ແລະກິນອາຫານອັນແຊບອີ່ມຢູ່ຜູ້ດຽວ; ໃຫ້ນາງເປັນຜູ້ຮັບຜົນແຫ່ງບາບເຫຼົ່ານີ້».
Verse 39
वालखिल्या ऊचु: एकपादेन वृत्त्यर्थ ग्रामद्वारे स तिष्ठतु धर्मज्ञस्त्यक्तधर्मास्तु यस्ते हरति पुष्करम्
ພວກລະສີ ວາລະຂິລະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາດອກບົວຂອງເຈົ້າໄປ ຢືນຢູ່ປະຕູບ້ານດ້ວຍຂາຂ້າງດຽວ ເພື່ອຫາລ້ຽງຊີວິດ; ແມ່ນແຕ່ຮູ້ທຳກໍໃຫ້ເປັນຜູ້ລະທິ້ງທຳ».
Verse 40
शुनःसख उवाच अग्निहोत्रमनादृत्य स सुखं स्वपतु द्विज: । परिव्राट् कामवृत्तो<स्तु यस्ते हरति पुष्करम्
ຊຸນະສະຂະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ພຣາຫມັນນັ້ນ—ຜູ້ທີ່ລັກດອກບົວຂອງເຈົ້າ—ນອນຢ່າງສະບາຍ ແມ່ນແຕ່ໄດ້ລະເລີຍພິທີອັກນິໂຫຕຣະປະຈຳວັນ. ແລະແມ່ນແຕ່ຈະມີຮູບລັກຂອງນັກບວດພະເດີນທາງ ຂໍໃຫ້ດຳລົງຊີວິດຕາມໃຈຢາກ ແລະກາມຕັນຫາ—ເພື່ອເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບຜົນແຫ່ງບາບທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້».
Verse 41
युरभ्युवाच बालजेन निदानेन कांस्यं भवतु दोहनम् । दुह्मोत परवत्सेन या ते हरति पुष्करम्
ຢູ ກ່າວວ່າ: «ໃຫ້ພາຊະນະຮັບນ້ຳນົມເຮັດດ້ວຍທອງສຳລິດ; ແລະໃຫ້ງົວທີ່ໄດ້ເອົາດອກບົວຂອງເຈົ້າໄປ ຖືກຮີດນ້ຳນົມໂດຍໃຊ້ລູກງົວຂອງງົວອື່ນ; ແລະໃຫ້ມັດຕີນນາງດ້ວຍເຊືອກທີ່ເຮັດຈາກຜົມ»។
Verse 42
भीष्म उवाच ततस्तु तैः शपथै: शप्यमानै- ननिविधैर्बहुभि: कौरवेन्द्र । सहस्राक्षो देवराट् सम्प्रहृष्ट: समीक्ष्य तं कोपनं विप्रमुख्यम्
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງກຸຣຸ! ເມື່ອຜູ້ຄົນທັງຫຼາຍໄດ້ຜູກມັດຕົນເອງດ້ວຍຄຳສາບານອັນຫຼາກຫຼາຍແລະຫຼາຍປະການແລ້ວ, ອິນທຣະ—ຈອມກະສັດແຫ່ງເທວະດາຜູ້ມີພັນຕາ—ກໍຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອເຫັນອະກັດສະຕະ ພຣະພຣາຫມັນຜູ້ເລີດ ກຳລັງເກີດໂທສະ, ອິນທຣະກໍປາກົດພຣະອົງຕໍ່ໜ້າທ່ານ»។
Verse 43
अथाब्रवीन्मघवा प्रत्ययं स्वं समाभाष्य तमृषिं जातरोषम् | ब्रह्मषिदिंवर्षिनृपर्षिम ध्ये यं त॑ं निबोधेह ममाद्य राजन्
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວມາຄະວານ (ອິນທຣະ) ໄດ້ເອີ້ນເວົ້າກັບລະສີອະກັດສະຕະ ຜູ້ກຳລັງລຸກໄຫມ້ດ້ວຍໂທສະ ແລະໄດ້ແຈ້ງເຈດຈຳນົງຂອງພຣະອົງ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຈາກປາກຂ້າ ວ່າອິນທຣະໄດ້ກ່າວຢ່າງໃດຕໍ່ອະກັດສະຕະ ໃນທ່າມກາງສະພາຂອງພຣະຣິສີພຣະພຣົມ, ພຣະຣິສີເທວະ, ແລະພຣະຣິສີກະສັດ.
Verse 44
शक्र उवाच अध्वर्यवे दुहितरं ददातु छन््दोगे वा चरितब्रह्मचर्ये । अथर्वणं वेदमधीत्य वि्र: स््नायीत य: पुष्करमाददाति
ສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ທີ່ເອົາດອກບົວໄປ ຈົ່ງໃຫ້ລູກສາວຂອງຕົນແຕ່ງງານແກ່ອັດວະຣະຍຸ (ພຣະສະຫວັດຍະຊຸຣເວດ) ຫຼືແກ່ຈັນໂດກະ (ນັກຂັບສາມະເວດ) ຜູ້ສຳເລັດວິໄນພຣະຫມະຈັນຍະ. ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ, ເມື່ອຮຽນອະຖັຣວະເວດຈົນຄົບຖ້ວນແລ້ວ ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນກາຍເປັນສະນາຕະກະ (ຜູ້ສຳເລັດພຣະວິນັຍນັກຮຽນ) ໂດຍໄວ»។
Verse 45
सर्वान् वेदानधीयीत पुण्यशीलो<स्तु धार्मिक: । ब्रह्मण: सदनं यातु यस्ते हरति पुष्करम्
ສັກຣະ ກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ຜູ້ທີ່ເອົາດອກບົວຂອງເຈົ້າໄປ ກາຍເປັນຜູ້ມີສີນທຳອັນບໍລິສຸດ ແລະທຳມະ; ຂໍໃຫ້ລາວຮຽນຮູ້ເວດທັງປວງ; ແລະຂໍໃຫ້ລາວໄດ້ເຖິງສຳນັກຂອງພຣະພຣົມ»។
Verse 46
जिसने आपके कमलोंका अपहरण किया हो, वह सम्पूर्ण वेदोंका अध्ययन करे। पुण्यात्मा और धार्मिक हो, तथा मृत्युके पश्चात् वह ब्रह्माजीके लोकमें जाय ।।
ອະກັດສະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ບະລະສູດະນະ, ‘ຄໍາສາບານ’ ທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນ ແທ້ຈິງແມ່ນພອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາດອກບົວຂອງຂ້ອຍໄປ ກໍແມ່ນເຈົ້າເອງ; ຂໍໃຫ້ສົ່ງຄືນໃຫ້ຂ້ອຍ. ນີ້ແມ່ນທຳອັນນິລັນດອນ—ຄວາມຈິງ ແລະການຄືນສິ່ງທີ່ເປັນຂອງຜູ້ອື່ນຢ່າງຖືກທຳ».
Verse 47
इन्द्र रवाच न मया भगवल्लॉमभाद्धूतं पुष्करमद्य वै । धर्मास्तु श्रोतुकामेन ह्तं न क्रोद्भयुमहसि
ອິນທຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ມື້ນີ້ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເອົາ ປຸສກະຣະ ຈາກ ໂລມະສະ ເລີຍ. ຖ້າທ່ານປາຖະໜາຟັງທຳ, ຢ່າເອົາມັນໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ຫຼື ຄວາມຢ້ານ».
Verse 48
इन्द्र बोले--भगवन्! मैंने लोभवश कमलोंको नहीं लिया था। आपलोगोंके मुखसे धर्मकी बातें सुनना चाहता था
ອິນທຣະ ກ່າວວ່າ: «ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເອົາດອກບົວເຫຼົ່ານີ້ເພາະຄວາມໂລບ. ຂ້ອຍເອົາມັນໄປກໍເພາະປາຖະໜາຈະຟັງຄໍາສອນແຫ່ງທຳຈາກປາກຂອງທ່ານເອງ. ແລະມື້ນີ້ ຂ້ອຍໄດ້ຟັງແລ້ວນັ້ນແຫຼະ—ທຳບູຮານທີ່ພຣະຣິສີປະກາດ, ນິລັນດອນ, ບໍ່ແປປ່ຽນ, ປອດໄພຈາກຄວາມທຸກໂທດ, ເຫມືອນສະພານທີ່ພາຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສານ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແລະຄວາມເລີດລ້ຳຂອງຄໍາສອນທາງທຳ ຈຶ່ງປາກົດແຈ້ງ».
Verse 49
तदिदं गृह्ुतां विद्वन् पुष्करं द्विजसत्तम | अतिक्रमं मे भगवन क्षन्तुमर्हस्यनिन्दित,द्विजश्रेष्ठ! विद्वन! अब आप अपने ये कमल लीजिये। भगवन्! अनिन्दनीय महर्षे! मेरा अपराध क्षमा कीजिये
ອະກັດສະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ຮູ້, ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາພຣາມ, ຂໍໃຫ້ຮັບດອກບົວນີ້ໄວ້. ໂອ ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ມະຫາຣິສີຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ຂໍໃຫ້ທ່ານອະໄພຄວາມຜິດຂອງຂ້ອຍ».
Verse 50
इत्युक्त: स महेन्द्रेण तपस्वी कोपनो भूशम् । जग्राह पुष्करं धीमान् प्रसन्नश्चाभवन्मुनि:
ເມື່ອມະເຫນທຣະ (ອິນທຣະ) ເວົ້າດັ່ງນັ້ນ, ນັກບໍາເພັນຕະປະຜູ້ມີອາລົມຮຸນແຮງ ກໍກາຍເປັນຜູ້ຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ. ມຸນີອະກັດສະຍະຜູ້ສະຫຼາດ ໄດ້ຮັບດອກບົວຈາກມືຂອງອິນທຣະ, ແລະຄວາມໂກດຂອງທ່ານກໍສົງົບລົງ ກາຍເປັນຄວາມເມດຕາພໍໃຈ.
Verse 51
प्रययुस्ते ततो भूयस्तीर्थानि वनगोचरा: । पुण्येषु तीर्थेषु तथा गात्राण्याप्लावयन्त ते
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ບັນດາຜູ້ພະເດີນທາງຢູ່ປ່າໄດ້ອອກເດີນທາງອີກຄັ້ງໄປຫາທີ່ທ່ານ້ຳສັກສິດ (tīrtha) ທັງຫຼາຍ. ພວກເຂົາໄປຈາກທີ່ທ່ານ້ຳບຸນໜຶ່ງໄປອີກໜຶ່ງ ແລ້ວຈົມກາຍລົງໃນນ້ຳ ອາບນ້ຳຊຳລະ ເພື່ອຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງການຈາລິກແຫ່ງທຳມະ។
Verse 52
आख्यानं य इदं युक्त: पठेत् पर्वणि पर्वणि । न मूर्ख जनयेत् पुत्र॑ न भवेच्च निराकृति:
ອາກັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດມີວິໄນ ແລະມີໃຈຈົ່ງຈ້ອງ ອ່ານຫຼືສວດບົດເລື່ອງອັນສັກສິດນີ້ໃນໂອກາດທີ່ຄວນ (parva ຫຼັງ parva) ຈະບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດລູກຊາຍໂງ່ ແລະຕົນເອງກໍຈະບໍ່ຂາດຕົວຕົນ ຫຼືຜິດຫວັງໃນເປົ້າໝາຍ.
Verse 53
न तमापत् स्पृशेत् काचिद् विज्वरो नजरावह: । विरजा: श्रेयसा युक्त: प्रेत्य स्वर्गमवाप्तुयात्
ອາກັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ຄວາມພິບັດໃດໆບໍ່ອາດແຕະຕ້ອງຜູ້ນັ້ນ. ລາວພົ້ນຈາກຄວາມຮ້ອນຮົນແຫ່ງຄວາມທຸກ ແລະການຮຸກຮານຂອງຄວາມແກ່ກໍບໍ່ທັນລາວ. ເມື່ອປາສະຈາກຕັນຫາ ແລະສອດຄ່ອງກັບຄຸນຄ່າອັນສູງ ລາວຈະໄດ້ເຖິງສະຫວັນຫຼັງຄວາມຕາຍ.
Verse 54
यश्च शास्त्रमधीयीत ऋषिभि: परिपालितम् | स गच्छेद् ब्रह्मणो लोकमव्ययं च नरोत्तम,नरश्रेष्ठल जो ऋषियोंद्वारा सुरक्षित इस शास्त्रका अध्ययन करता है, वह अविनाशी ब्रह्मधामको प्राप्त होता है
ອາກັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ເປັນນະລະຊົນອັນປະເສີດ ຜູ້ສຶກສາຄຳສອນອັນສັກສິດນີ້—ທີ່ບັນດາຣິສີໄດ້ຮັກສາແລະປົກປ້ອງ—ຈະໄດ້ເຖິງໂລກຂອງພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.
Verse 93
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें गृणालकी चोरीका उपाख्यानविषयक तिरानबेवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 93 ໃນພາກ Dāna-dharma ພາຍໃນ Anuśāsana Parva ຂອງມະຫາພາຣະຕະອັນສັກສິດ ວ່າດ້ວຍນິທານຕົວຢ່າງເກືອບກັບການລັກຂອງ Gṛṇālakī ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.
Verse 94
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि शपथविधिनाम चतुर्नवतितमो<ध्याय:
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີມະຫາພາຣະຕະ» ພາຍໃນ ອະນຸສາສນະປະຣະວະ—ໂດຍສະເພາະໃນພາກວ່າດ້ວຍ ທານະທັມ (ທັມແຫ່ງການໃຫ້ທານ)—ບົດທີ 94 ອັນກ່ຽວກັບວິທີການ ແລະ ກົດເກນວ່າດ້ວຍການປະຕິຍານ/ສາບານ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຂໍ້ປິດທ້າຍ (colophon) ນີ້ເປັນໝາຍບອກການປິດຈົບຂອງຫົວຂໍ້ສອນທັມ ທີ່ວາງຈັນຍາບັນໄວ້ເທິງຄໍາເວົ້າທີ່ຖືກລະບຽບ ແລະ ຄໍາສັດທີ່ສົມບູນດ້ວຍຄວາມສັກສິດ.
Frequently Asked Questions
Jamadagni’s anger at Reṇukā’s delay—caused by extreme solar heat—escalates toward harming Sūrya, creating a conflict between immediate grievance and recognition of a cosmic function essential to life and rites.
Sūrya frames himself as a necessary causal link: rays gather essences, rain returns them, food arises, and from food proceed life and ritual-social institutions; this argues for measured judgment and respect for systemic interdependence.
In the excerpt, Bhīṣma signals that he will explain akṣayyatā (inexhaustible merit) and puṇya associated with the practice, but the explicit phalaśruti formulation is not yet stated in the verses provided.