Shloka 15
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
ते निश्चितास्तत्र महर्षयस्तु सम्पश्यन्तो धर्ममेतं नरेन्द्रा: । ततो5शपन्त शपथान् पर्ययेण सहैव ते पार्थिव पुत्रपौत्रै:
te niścitās tatra maharṣayas tu sampaśyanto dharmam etaṁ narendrāḥ | tato 'śapanta śapathān paryayeṇa sahaiva te pārthiva putrapautraiḥ pṛthvīnātha | tad-anantaraṁ vai maharṣi tathā nareśagaṇaḥ tatra kiñcid niścayaṁ kṛtvā asmin dharme dṛṣṭiṁ nidhāya putra-pautra-sahitaḥ paryāyeṇa śapathān aśnuvan |
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ທີ່ນັ້ນ ມະຫາລະສີທັງຫຼາຍ ແລະບັນດາກະສັດ ໄດ້ຕັ້ງໃຈແນ່ນອນ ແລະຖືທຳມະນີ້ໄວ້ໃນສາຍຕາຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ແລ້ວພວກເຂົາຈຶ່ງສາບານຢ່າງສົມບູນຕາມລຳດັບ—ແຕ່ລະຄົນສາບານພ້ອມກັບລູກແລະຫຼານຂອງຕົນ. ໂອ ຈອມແຜ່ນດິນ! ຫຼັງຈາກນັ້ນ ບັນດາລະສີ ແລະຫມູ່ກະສັດ ໄດ້ກຳນົດແນວທາງຂອງຕົນແລ້ວ ແລະຜູກມັດຕົນເອງດ້ວຍຄຳປະຕິຍານພ້ອມທັງວົງສາ ເພື່ອໃຫ້ການຮັກສາທຳມະຖືກຄ້ຳຈຸນຂ້າມຊົນລຸ້ນ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Dharma is to be upheld not merely by personal intention but through binding commitments; rulers and sages publicly affirm ethical duty through oaths, ensuring continuity of righteous conduct across generations.
Bhishma describes a scene where sages and kings, after arriving at a decision and reflecting on the dharma in question, take oaths one by one, accompanied by their sons and grandsons, thereby formalizing their commitment.