Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
तानाह सर्वन्ृषिमुख्यानगस्त्य: केनादत्तं पुष्करं मे सुजातम् । युष्मान् शंके पुष्करं दीयतां मे न वै भवन्तो हर्तुमर्हन्ति पद्मम्
tān āha sarvān ṛṣimukhyān agastyaḥ: kenādattam puṣkaraṃ me sujātam | yuṣmān śaṅke puṣkaraṃ dīyatāṃ me na vai bhavanto hartum arhanti padmam ||
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ອະກັດສະຕະ (Agastya) ໄດ້ກ່າວກັບບັນດາລຶສີຜູ້ເປັນໜ້າຂອງຫມູ່ວ່າ: «ໃຜໄດ້ເອົາບົວອັນງາມຂອງຂ້າໄປ? ຂ້າສົງໄສພວກເຈົ້າທັງຫມົດ. ຈົ່ງຄືນບົວໃຫ້ຂ້າ. ຜູ້ມີຄວາມສັກສິດດັ່ງພວກເຈົ້າ ບໍ່ຄວນຂໂຈລະກຳເອົາດອກບົວເລີຍ».
भीष्म उवाच
Even a seemingly minor act like taking a lotus without consent is ethically blameworthy; those regarded as righteous must be especially vigilant about non-stealing and integrity, since their conduct sets a standard.
Agastya confronts a gathering of eminent sages, asking who has taken his beautiful lotus and urging its return, stating that such an act is unworthy of saintly persons.