Adhyaya 144
ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिः — Vyuṣṭi (Merit-Outcome) of Honoring Brāhmaṇas: Kṛṣṇa and Durvāsā
Upa-parva: Brāhmaṇa-Pūjā (Dvija-Satkāra) Upadeśa — Episode of Durvāsā and the Merit of Honoring Brāhmaṇas
Yudhiṣṭhira requests Kṛṣṇa to explain the specific ‘vyuṣṭi’—the resultant benefit or realized outcome—of brāhmaṇa-pūjā. Kṛṣṇa replies by affirming the decisive role attributed to brāhmaṇas for well-being in both this world and the next, and warns against anger toward them. He then narrates an illustrative incident: a brāhmaṇa ascetic identified with Durvāsā, neglected by others, is hosted by Kṛṣṇa. The sage’s unpredictable behavior and intense presence test hospitality and emotional restraint. A sequence involving food (pāyasa), an unusual anointing with remnants, and a public episode with Rukmiṇī escalates social tension; Kṛṣṇa nonetheless follows and pacifies the sage. Durvāsā declares Kṛṣṇa’s anger conquered, grants boons tied to fame, distinction, restoration of damaged property, and protection from fear, and instructs a posture of compliance toward brāhmaṇa requests. The chapter closes with Kṛṣṇa advising Yudhiṣṭhira to honor brāhmaṇas through speech and gifts, framing the episode as confirmation of Bhīṣma’s earlier teaching.
Chapter Arc: युधिष्ठिर पितामह भीष्म से विनयपूर्वक प्रार्थना करते हैं कि वे ऐसा धर्म-उपदेश सुनाएँ जो अर्थ से संयुक्त हो, भविष्य में सुख का उदय करे और लोक के लिए आश्चर्य-सा हो—क्योंकि इस दुर्लभ अवसर में उनके सिवा कोई शास्ता नहीं। → कथा का द्वार खुलता है: तपस्वी श्रीकृष्ण के पास महर्षियों का आगमन होता है। वे भगवान् द्वारा दिए गए हरे-सुनहरे कुशासन पर बैठते हैं और मधुर, धर्म-संहिता से युक्त संवाद आरम्भ होता है। ऋषि अपने देखे-सुने ‘आश्चर्य’ का संकेत देते हैं और हरि से निर्भयता व स्पष्टीकरण चाहते हैं; उनके भीतर भी एक क्षणिक व्यथा/आर्तता का भाव उभरता है, यद्यपि वे जितक्रोध-जितेन्द्रिय हैं। → श्रीकृष्ण का दिव्य प्रभाव प्रकट होता है: वे दग्ध हुए पर्वत को देखकर सौम्य दृष्टि-निपात से उसे पुनः प्रकृति में लौटा देते हैं—यह दृश्य ऋषियों के अनुभव को चरम ‘अद्भुत’ में बदल देता है और उनके प्रश्न का केन्द्र बनता है। → ऋषियों के आग्रह पर देवर्षि नारद ‘पूर्ववृत्त’ कथा का प्रवचन आरम्भ करते हैं—अर्थात् आश्चर्य के कारण, उसके धर्मार्थ संकेत और उसके पीछे की दिव्य-व्यवस्था का कथात्मक उद्घाटन शुरू होता है। → नारद द्वारा आरम्भ की गई ‘पूर्वघटित’ कथा आगे विस्तार माँगती है—आश्चर्य का मूल कारण और उसका धर्म-निष्कर्ष अगले प्रसंगों में पूर्ण रूप से खुलने का संकेत देता है।
Shlokas
Verse 1
ऑपनआक्ा बछ। अर: एकोनचत्वारिशर्दाधिकशततमो< ध्याय: तपस्वी श्रीकृष्णके पास ऋषियोंका आना
ຢຸທິສຖິຣະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ພຣະອາວຸໂສ (ປິຕາມະຫະ) ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີປັນຍາສູງສຸດ ແລະ ຊ່ຽວຊານໃນສາດສະຕຣາທັງປວງ. ໃນວົງຕະກູນອັນສູງສົ່ງຂອງພວກເຮົາ ເຈົ້າຢືນຢູ່ເປັນຜູ້ຍິ່ງທີ່ສຸດ ອຸດົມດ້ວຍຄວາມຮູ້ແຫ່ງອາຄຳ (āgama) ຫຼາຍປະການ»។
Verse 2
त्वत्तो धर्मार्थसंयुक्तमायत्यां च सुखोदयम् | आश्चर्यभूतं लोकस्य श्रोतुमिच्छाम्यरिंदम
ຢຸທິສຖິຣະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຈາກທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະໄດ້ຟັງຄຳບັນຍາຍ—ອັນປະກອບດ້ວຍທັມມະ ແລະ ອັດຖະ (artha), ອັນນຳຄວາມສຸກໃນອະນາຄົດ, ແລະ ເປັນສິ່ງອັດສະຈັນໃຫ້ໂລກໄດ້ຍິນ, ໂອ ຜູ້ປະຫານສັດຕູ»។
Verse 3
अयं च काल: सम्प्राप्तो दुर्लभो ज्ञातिबान्धवै: । शास्ता च न हि नः कश्ित् त्वामृते पुरुषर्षभ
ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບຸລຸດ, ເວລານີ້ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ—ຫາຍາກຍິ່ງສຳລັບຍາດພີ່ນ້ອງຂອງພວກເຮົາ. ແລະ ສຳລັບພວກເຮົາ ບໍ່ມີຜູ້ໃດອື່ນເປັນອາຈານສອນທັມມະໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ນອກຈາກທ່ານເທົ່ານັ້ນ.
Verse 4
यदि ते5हमनुग्राह्मो भ्रातृभिः सहितोडनघ । वक्तुमहसि नः प्रश्न॑ यत् त्वां पृच्छामि पार्थिव
ຢຸທິສຖິຣາ ກ່າວວ່າ: «ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າພ້ອມດ້ວຍອ້າຍນ້ອງທັງຫຼາຍ ຄວນໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາຂອງທ່ານ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ແລ້ວ ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ຂໍໃຫ້ທ່ານຕອບຄໍາຖາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງຈະຖາມ ເພື່ອພວກເຮົາທຸກຄົນ»។
Verse 5
अयं नारायण: श्रीमान् सर्वपार्थिवसम्मतः । भवन्तं बहुमानेन प्रश्रयेण च सेवते,सम्पूर्ण नरेशोंद्वारा सम्मानित ये श्रीमान् भगवान् नारायण श्रीकृष्ण बड़े आदर और विनयके साथ आपकी सेवा करते हैं
ຢຸທິສຖິຣາ ກ່າວວ່າ: «ນາຣາຍະນະຜູ້ສົງເກີດສະຫງ່າງາມນີ້—ຜູ້ທີ່ບັນດາກະສັດທັງປວງຍົກຍ້ອງຮັບຮູ້—ກໍາລັງຮັບໃຊ້ທ່ານດ້ວຍຄວາມນັບຖືຢ່າງສູງ ແລະດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນອັນເຄົາລົບ»។
Verse 6
अस्य चैव समक्ष त्वं पार्थिवानां च सर्वश: । भ्रातृणां च प्रियार्थ मे स््नेहाद् भाषितुमरहसि
ຢຸທິສຖິຣາ ກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຕໍ່ໜ້າບັນດາກະສັດເຫຼົ່ານີ້ທັງປວງ, ທ່ານຄວນ—ດ້ວຍຄວາມຮັກແພງ—ກ່າວອະທິບາຍເລື່ອງທີ່ຖືກຖາມນີ້ ເພື່ອໃຫ້ເກີດສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮັກ ແລະເປັນປະໂຫຍດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»។
Verse 7
भगवान् श्रीकृष्णकी तपस्या वैशम्पायन उवाच तस्य तद् वचन श्रुत्वा स्नेहादागतसम्भ्रम: । भीष्मो भागीरथीपुत्र इदं वचनमत्रवीत्
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງລາວແລ້ວ, ພີສະມະ—ບຸດແຫ່ງພາຄີຣະທີ (ແມ່ນ້ໍາຄົງຄາ)—ຖືກຄວາມຮັກແພງກະຕຸ້ນໃຫ້ສັ່ນໄຫວ ແລະເກີດຄວາມສະທ້ານໃຈ, ຈຶ່ງກ່າວຄໍາເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອຕອບກັບ.
Verse 8
भीष्म उवाच अहं ते कथयिष्यामि कथामतिमनोहराम् । अस्य विष्णो: पुरा राजन् प्रभावो यो मया श्रुत:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່ານິທານອັນນ່າຫຼົງໃຫຼ້ໃຫ້ທ່ານຟັງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ໃນອະດີດຂອງພຣະວິສນຸ—ຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນມາ—ເພື່ອໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈອໍານາດອັນຄວນເຄົາລົບທີ່ເຄີຍຖືກກ່າວເຖິງໃນການກ່ອນ»។
Verse 9
यश्न गोवृषभाड्कस्य प्रभावस्तं च मे शृणु । रुद्राण्या: संशयो यश्व दम्पत्योस्तं च मे शृणु
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງຂ້າ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າຈະເລົ່າເຖິງພຣະອານຸພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍເປັນງົວອຸສະພ (ມະຫາເທວ/ຣຸດຣະ) ແລະຈົ່ງຟັງດ້ວຍເຖິງຄວາມສົງໄສທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຣຸດຣານີ (ປາຣະວະຕີ) ພ້ອມທັງບົດສົນທະນາທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຄູ່ສະມຣົດເທວະທັງສອງ. ຂ້າຈະນິທານຕາມທີ່ຂ້າໄດ້ຍິນມາແຕ່ບູຮານ ກ່ຽວກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງນາຣາຍະນະ ແລະມະຫາເທວ ແລະວ່າອານຸພາບຂອງພຣະອົງທັງສອງຖືກເຂົ້າໃຈແນວໃດ».
Verse 10
व्रतं चचार धर्मात्मा कृष्णो द्वादशवार्षिकम् | दीक्षितं चागतौ द्रष्टमुभौ नारदपर्वतौ
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ພຣະກຣິດສະນະຜູ້ມີຈິດໃຈຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ໄດ້ຮັບຖືວຣະຕະອັນຍາວນານສິບສອງປີ. ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຢູ່ໃນພິທີດີກສາ (dīkṣā) ເພື່ອການປະພຶດນັ້ນ ຣິສີສອງອົງ—ນາຣະດະ ແລະ ປາຣະວະຕະ—ໄດ້ມາເຖິງທີ່ນັ້ນເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າພຣະອົງ».
Verse 11
इनके सिवा श्रीकृष्णद्वैपायन व्यास
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ນອກເໜືອຈາກສອງອົງນັ້ນ ສຣີກຣິດສະນະ-ດວຍປາຍະນະ ວຽາສະ ກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ; ພ້ອມດ້ວຍ ທໍາມະຍະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນຜູ້ປະພຶດຈະປະ (japa), ແລະ ເທວະລະ, ກາສະຍະປະ, ຫັດສະຕິກາສະຍະປະ ພ້ອມທັງຣິສີໃຫຍ່ອື່ນໆອັນບໍລິສຸດ. ຜູ້ເຫຼົ່ານັ້ນພ້ອມດ້ວຍດີກສາ ແລະການຂົ່ມອິນຊີ ໄດ້ມາພ້ອມສິດສະຍາທີ່ສຳເລັດ ມີຕະປະ ແລະດຸດດັ່ງເທວະ».
Verse 12
अपरे चर्षय: सन््तो दीक्षादमसमन्विता: । शिष्यैरनुगता: सिद्धैर्देवकल्पैस्तपोधनै:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຍັງມີຣິສີອື່ນໆອີກ—ຜູ້ເປັນຄົນບໍລິສຸດ ພ້ອມດ້ວຍດີກສາ ແລະການຂົ່ມອິນຊີ—ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ ໂດຍມີສິດສະຍາຜູ້ສຳເລັດ ຜູ້ຮັ່ງມີຕະປະ ແລະດຸດດັ່ງເທວະ ຕາມມາດ້ວຍ».
Verse 13
कृष्णद्वैपायनश्वैव धौम्यश्न जपतां वर: । देवल: काश्यपश्नैव हस्तिकाश्यप एव च
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ກຣິດສະນະ-ດວຍປາຍະນະ (ວຽາສະ), ທໍາມະຍະຜູ້ເປັນເລີດໃນຜູ້ປະພຶດຈະປະ, ເທວະລະ, ກາສະຍະປະ, ແລະ ຫັດສະຕິກາສະຍະປະ—ຕໍ່ບັນດາຣິສີເຫຼົ່ານີ້ ພຣະກຣິດສະນະ ພຣະບຸດຂອງເທວະກີ ມີໃຈປິຕິຍິນດີ ໄດ້ຕ້ອນຮັບແລະບູຊາດ້ວຍພິທີອັນຄວນແກ່ວົງສາຂອງພຣະອົງ ຈັດຖວາຍເກຍດຕິດຸດດັ່ງທີ່ຖວາຍແກ່ເທວະ».
Verse 14
हरितेषु सुवर्णेषु बर्हिष्केषु नवेषु च । उपोपविविशु: प्रीता विष्टरेषु महर्षय:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ບັນດາລະສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ນັ່ງລົງເທິງອາສນະໃໝ່ໆ ທີ່ມີສີຂຽວແລະສີຄຳ ເຮັດຈາກຫຍ້າກຸສະອັນສັກສິດ ແລະຈັດເຕັມຕົວຢ່າງສະຫງົບ ແລະເປັນລະບຽບ ເພື່ອພິທີ ແລະການສົນທະນາເລື່ອງທຳມະທີ່ຈະຕາມມາ.
Verse 15
भगवानके दिये हुए हरे और सुनहरे रंगवाले कुशोंके नवीन आसनोंपर वे महर्षि प्रसन्नतापूर्वक विराजमान हुए ।।
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ບັນດາລະສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ່ງຢ່າງພໍໃຈເທິງອາສນະຫຍ້າກຸສະໃໝ່ໆ ສີຂຽວແລະສີຄຳ ທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານ. ແລ້ວພວກເຂົາເລີ່ມເວົ້າເລື່ອງລາວອັນຫວານຊື່ນ ສອດຄ່ອງກັບທຳມະ ກ່ຽວກັບລາຊະລະສີ, ເທວະດາ, ແລະມຸນີຜູ້ມີຕະປະສະຫຼາຍທີ່ພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
Verse 16
ततो नारायण तेजो व्रतचर्येन्धनोत्थितम् । वक्त्रान्नि:सृत्य कृष्णस्य वल्विरद्भुतकर्मण:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ແລ້ວພະລັງໄຟອັນແຮງກ້າຂອງນາຣາຍະນະ—ປານດັ່ງຖືກຈຸດດ້ວຍເຊື້ອໄຟແຫ່ງການຮັກສາວຣະຕະແລະຕະປະ—ໄດ້ພຸ່ງອອກຈາກປາກຂອງກຣິດສະນະ ຜູ້ກະທຳອັນອັດສະຈັນ. ມັນປາກົດເປັນໄຟ ແລະເລີ່ມເຜົາພູນັ້ນ ພ້ອມທັງຕົ້ນໄມ້ ເຄືອ ພຸ່ມໄມ້ ນົກ ຝູງກວາງ ສັດດຸຮ້າຍ ແລະງູທັງຫຼາຍ.
Verse 17
सोअनि्निर्ददाह तं शैलं सद्रुमं सलताक्षुपम् । सपक्षिमृगसंघातं सश्वापदसरीसूपम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ໄຟນັ້ນໄດ້ເຜົາພູນັ້ນ—ພ້ອມທັງຕົ້ນໄມ້ ເຄືອ ແລະພຸ່ມໄມ້; ພ້ອມທັງຝູງນົກ ແລະຝູງກວາງ; ພ້ອມທັງສັດດຸຮ້າຍ ແລະງູທັງຫຼາຍ.
Verse 18
मृगैश्न विविधाकारैर्हाहाभूतमचेतनम् । शिखरं तस्य शैलस्य मथितं दीनदर्शनम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍສັດປ່າຫຼາຍຮູບແບບຮ້ອງຄາງ “ຮາຮາ” ຢ່າງຕົກໃຈ ສຽງອື້ອອຶງແຜ່ໄປທົ່ວ. ຍອດພູນັ້ນຮາວກັບໄຮ້ສະຕິ ຖືກກະທົບຈົນສັ່ນຄອນ ແລະເບິ່ງແລ້ວນ່າສົງສານ. ເນື່ອງຈາກຖືກເຜົາດ້ວຍພະລັງນັ້ນ ຍອດພູຈຶ່ງປາກົດຢ່າງນ່າເວທະນາຍິ່ງ.
Verse 19
स तु वह्निर्महाज्वालो दग्ध्वा सर्वमशेषत: । विष्णो: समीप आगम्य पादौ शिष्यवदस्पृशत्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ໄຟນັ້ນມີລິ້ນໄຟໃຫຍ່ໆ ເຜົາຜານທຸກສິ່ງຈົນບໍ່ເຫຼືອ. ແລ້ວມັນເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະວິສະນຸ ແລະແຕະພຣະບາດທັງສອງ ເຫມືອນສິດສະທິດແຕະຕີນອາຈານເພື່ອຄວາມເຄົາລົບແລະການຍອມຈຳນົນ; ແລ້ວມັນກໍຖືກກົມກືນລວມເຂົ້າໃນພຣະອົງ.
Verse 20
ततो विष्णुर्गिरिं दृष्टवा निर्दग्धमरिकर्शन: । सौम्यैर्दष्टिनिपातैस्तं पुनः प्रकृतिमानयत्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ພຣະວິສະນຸ ຜູ້ປະຫານສັດຕູ ເຫັນພູເຂົາຖືກເຜົາໝົດແລ້ວ ກໍສົ່ງສາຍຕາອ່ອນໂຍນອັນເປັນມົງຄຸນໄປເຖິງມັນ ແລະຟື້ນຄືນໃຫ້ກັບສູ່ສະພາບທຳມະຊາດ—ໃຫ້ຂຽວຂະຫຍາຍດັ່ງເກົ່າ.
Verse 21
तथैव स गिरिर्भूय: प्रपुष्पितलताद्रुम: । सपक्षिगणसंघुष्ट: सश्वापदसरीसूप:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ພູເຂົານັ້ນກໍກັບຄືນມາອີກ ປະດັບດ້ວຍເຄືອໄມ້ແລະຕົ້ນໄມ້ທີ່ອອກດອກ. ມັນກ້ອງກັບດ້ວຍສຽງນົກເປັນຝູງ ແລະສັດປ່າກັບສັດເລື້ອຍຄານ—ທັງສັດດຸຮ້າຍແລະງູ—ກໍກັບມາມີຊີວິດ ແລະເຄື່ອນໄຫວຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
Verse 22
(सिद्धचारणसंघैश्न प्रसन्नेरसपशोभित: । मत्तवारणसंयुक्तो नानापक्षिगणैर्युत: ।।
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຝູງສິດທະແລະຈາຣະນະທີ່ຍິນດີ ໄດ້ເພີ່ມພູນຄວາມງາມໃຫ້ແກ່ພູເຂົານັ້ນ. ສະຖານທີ່ນັ້ນກໍກັບມາເຕັມໄປດ້ວຍຊ້າງທີ່ຄຶກຄືນ ແລະຝູງນົກຫຼາຍຊະນິດ. ເມື່ອເຫັນເຫດການອັນອັດສະຈັນແລະເກີນຈິນຕະນານີ້ ບັນດາລິສີທັງຫຼາຍກໍຕົກຕະລຶງ ຂົນລຸກ ແລະນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມປິຕິເຕັມຕາ.
Verse 23
ततो नारायणो दृष्टवा तानृषीन् विस्मयान्वितान् । प्रश्मितं मधुरं स्निग्धं॑ पप्रच्छ वदतां वर:
ຕໍ່ມາ ພຣະນາຣາຍະນະ ເຫັນລິສີເຫຼົ່ານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດພິສົນ ພຣະອົງ—ຜູ້ເປັນເລີດໃນການເວົ້າ—ຈຶ່ງຖາມພວກເຂົາດ້ວຍຮອຍຍິ້ມອ່ອນໆ ໃນຖ້ອຍຄຳຫວານ ອ່ອນໂຍນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ.
Verse 24
किमर्थमृषिपूगस्य त्यक्तसड्रस्य नित्यश: । निर्ममस्यागमवतो विस्मय: समुपागत:,“महर्षियो! ऋषिसमुदाय तो आसक्ति और ममतासे रहित है! सबको शास्त्रोंका ज्ञान है, फिर भी आपलोगोंको आश्चर्य क्यों हो रहा है?
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ເປັນຫຍັງຄວາມພິສົດພິສັນຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນຊຸມນຸມຂອງລະສີ—ຜູ້ທີ່ເຄີຍພົ້ນຈາກຄວາມຍຶດຕິດ, ບໍ່ມີຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ, ແລະຮູ້ແຈ້ງໃນຄຳສອນອັນສັກສິດ? ຈະມີເຫດໃດໃຫ້ອັດສະຈັນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ສະຫຼະການຍຶດຕິດ ແລະຮູ້ຊາສະຕຣາ?»
Verse 25
एतन्मे संशयं सर्वे याथातथ्यमनिन्दिता: । ऋषयो वक्तुमर्न्ति निश्चितार्थ तपोधना:,“तपोधन ऋषियो! आप सब लोग सबके द्वारा प्रशंसित हैं, अतः मेरे इस संशयको निश्चित एवं यथार्थ-रूपसे बतानेकी कृपा करें”
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ບັນດາລະສີຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ທ່ານທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນຈາກທຸກຄົນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານແກ້ຄວາມສົງໄສຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍກ່າວເລື່ອງນີ້ຕາມຄວາມເປັນຈິງ—ໃຫ້ແຈ້ງຊັດ ແລະໝັ້ນໃຈ—ເພາະທ່ານມີທະປະສະຍາອຸດົມ ແລະມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນແນ່ນອນ»
Verse 26
ऋषय ऊचु: भवान् विसृजते लोकान् भवान् संहरते पुन: । भवान् शीतं भवानुष्णं भवानेव च वर्षति
ລະສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ປ່ອຍອອກໂລກທັງຫຼາຍ ແລະພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວກໍເປັນຜູ້ຮວບກັບຄືນ. ພຣະອົງແມ່ນຄວາມໜາວ ແລະພຣະອົງແມ່ນຄວາມຮ້ອນ; ແລະແທ້ຈິງ ພຣະອົງເປັນຜູ້ໃຫ້ຝົນຕົກ»
Verse 27
पृथिव्यां यानि भूतानि स्थावराणि चराणि च । तेषां पिता त्वं माता त्वं प्रभु: प्रभव एव च
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ສັດທັງຫຼາຍໃນແຜ່ນດິນ—ທັງຢືນຢູ່ນິ່ງ ແລະເຄື່ອນໄຫວ—ພຣະອົງເປັນພໍ່ຂອງເຂົາ, ພຣະອົງເປັນແມ່ຂອງເຂົາ; ພຣະອົງເປັນເຈົ້ານາຍ ແລະເປັນຕົ້ນກຳເນີດຂອງເຂົາດ້ວຍ»
Verse 28
इस पृथ्वीपर जो भी चराचर प्राणी हैं, उनके पिता-माता, प्रभु और उत्पत्तिस्थान भी आप ही हैं ।।
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ສັດທັງຫຼາຍໃນແຜ່ນດິນນີ້—ທັງເຄື່ອນໄຫວ ແລະຢືນຢູ່ນິ່ງ—ມີພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນພໍ່ແມ່, ເປັນເຈົ້ານາຍ, ແລະເປັນບ່ອນກຳເນີດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະທຸສູດະນະ, ເຫດການອັນນ່າພິສົດນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເກີດຄວາມສົງໄສ. ມີແຕ່ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ, ໂອ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນ, ທີ່ສາມາດອະທິບາຍການປະກົດຂອງໄຟ. ໂອ ມະທຸສູດະນະ, ໄຟທີ່ປະກົດອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງ ເປັນສິ່ງອັດສະຈັນຢ່າງຫາທີ່ສຸດ; ພວກເຮົາຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມລັງເລ. ໂອ ພຣະສີກຣິສນະຜູ້ປະເສີດ, ມີແຕ່ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ກ່າວເຫດແລະລົບລ້າງທັງຄວາມສົງໄສ ແລະຄວາມພິສົດພິສັນຂອງພວກເຮົາໄດ້»
Verse 29
ततो विगतसंत्रासा वयमप्यरिकर्शन । यच्छुतं यच्च दृष्टं नस्तत् प्रवक्ष्यामहे हरे,शत्रुसूदन हरे! उसे सुनकर हम भी निर्भय हो जायँगे और हमने जो आश्वर्यकी बात देखी या सुनी है, उसका हम आपके सामने वर्णन करेंगे
ແລ້ວເມື່ອພວກເຮົາຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວ ພວກເຮົາກໍຈະກ່າວຕໍ່ພຣະຮາຣິ—ໂອ ຜູ້ປະຫານສັດຕູ—ທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຍິນ ແລະໄດ້ເຫັນ; ເລື່ອງອັນອັດສະຈັນນັ້ນ ພວກເຮົາຈະເລົ່າຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ໂດຍບໍ່ສັ່ນຫວາດ.
Verse 30
वायुदेव उवाच एतद्ू वै वैष्णवं तेजो मम वक्त्राद् विनि:ःसृतम् । कृष्णवर्त्मा युगान्ताभो येनायं मथितो गिरि:
ພຣະວາຍຸເທວະກ່າວວ່າ: «ນີ້ແທ້ແມ່ນເຕຊະວິສະນຸ (ໄວສະນະວະ) ຂອງເຮົາ ທີ່ພຸ່ງອອກຈາກປາກເຮົາ; ຮອຍທາງຂອງມັນດຳມືດ ແລະລຸກໂຊນດັ່ງໄຟໃນວາລະສິ້ນຍຸກ. ດ້ວຍອຳນາດນັ້ນ ພູນີ້ຖືກກວນແລະຖືກເຜົາໄໝ້».
Verse 31
ऋषयश्चार्तिमापन्ना जितक्रोधा जितेन्द्रिया: । भवन्तो व्यथिताश्चासन् देवकल्पास्तपोधना:,उसी तेजसे आप-जैसे तपस्याके धनी, देवोपम शक्तिशाली, क्रोधविजयी और जितेन्द्रिय ऋषि भी पीड़ित और व्यथित हो गये थे
ພຣະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ແມ່ນແຕ່ບັນດາລະສີ—ຜູ້ມີທະປະສະສົມບູນ, ມີພະລັງດັ່ງເທວະ, ຊະນະຄວາມໂກດ ແລະຄອບຄອງອິນທຣີ—ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກ ແລະຖືກສັ່ນສະເທືອນດ້ວຍຄວາມປວດຮ້າຍ. ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ຄວາມທຸກໄດ້ກົດທັບເຂົາເຈົ້າ.»
Verse 32
व्रतचर्यापरीतस्य तपस्विव्रतसेवया । मम वह्लि: समुदभूतो न वै व्यथितुमर्हथ
ພຣະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ເຮົາໄດ້ອຸທິດຕົນຢ່າງໝົດໃຈໃນການປະພຶດວຣະຕະຢ່າງມີວິໄນ; ແລະໂດຍການປະຕິບັດວຣະຕະທີ່ນັກບຳເພັນຕະປະຖືກຖືປະພຶດ ເຕຊະພາຍໃນຂອງເຮົາຈຶ່ງປາກົດອອກມາເປັນໄຟ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຢ່າໄດ້ທຸກໃຈ ຫຼືຫວັ່ນໄຫວເນື່ອງຈາກມັນ.»
Verse 33
व्रतं चर्तुमिहायातस्त्वहं गिरिमिमं शुभम् | पुत्रं चात्मसमं वीर्ये तपसा लब्धुमागत:,मैं तपस्याद्वारा अपने ही समान वीर्यवान् पुत्र पानेकी इच्छासे व्रत करनेके लिये इस मंगलकारी पर्वतपर आया हूँ
ພຣະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ເຮົາໄດ້ມາຍັງພູອັນເປັນມົງຄຸນນີ້ ເພື່ອປະພຶດວຣະຕະ; ແລະເຮົາມາດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາວ່າ ຈະໄດ້ບຸດຜູ້ກ້າຫານ ມີພະລັງສະເໝີເຮົາ ໂດຍອາໄສຕະປະ.»
Verse 34
ततो ममात्मा यो देहे सोग्निर्भूत्वा विनि:सृत: । गतश्न वरदं द्रष्टं सर्वलोकपितामहम्
ຕໍ່ມາ ວິນຍານຊີວິດທີ່ຢູ່ໃນກາຍຂອງຂ້າ—ເມື່ອກາຍເປັນໄຟ—ກໍອອກໄປ ແລະເດີນທາງໄປຍັງໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ ປິຕາມະຫາແຫ່ງທຸກໂລກ ຜູ້ປະທານພອນ ເພື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງ.
Verse 35
तेन चात्मानुशिष्टो मे पुत्रत्वे मुनिसत्तमा: । तेजसोडर्धेन पुत्रस्ते भवितेति वृषध्वज:
ວາຍຸກ່າວວ່າ: “ເມື່ອຖືກພຣະອົງນັ້ນຊີ້ນຳແລ້ວ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າຖືກສົ່ງມາພ້ອມຂ່າວນີ້ເກືອບກັບການເປັນບິດາຂອງທ່ານ: ‘ວຣິສະທະວະຈະ (ພຣະສິວະ) ພຣະອົງເອງ ຈະເປັນບຸດຂອງທ່ານ ເກີດຈາກຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທິບຂອງພຣະອົງເຄິ່ງໜຶ່ງ’.”
Verse 36
सो<यं वहल्लिरुपागम्य पादमूले ममान्तिकम् । शिष्यवत् परिचर्यार्थ शान्त: प्रकृतिमागत:
ວາຍຸກ່າວວ່າ: “ວາຫັລລິນີ້ເອງ ໄດ້ກັບມາຫາຂ້າ ແລະເມື່ອເຂົ້າມາໃກ້ທີ່ຕີນຂອງຂ້າ ກໍກົ້ມກາບຢູ່ທີ່ໂຄນຕີນ ເຫມືອນສິດ ປາຖະໜາຈະຮັບໃຊ້. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເມື່ອສະຫງົບລົງ ມັນກໍກັບຄືນສູ່ສະພາບທຳມະຊາດເດີມຂອງມັນ.”
Verse 37
एतदेव रहस्यं व: पद्मनाभस्य धीमत: । मया प्रोक्ते समासेन न भी: कार्या तपोधना:,तपोधनो! यह मैंने आपलोगोंके निकट बुद्धिमान् भगवान् विष्णुका गुप्त रहस्य संक्षेपसे बताया है। आपलोगोंको भय नहीं मानना चाहिये
ນີ້ແມ່ນຄຳສອນລັບອັນແທ້ຈິງ ກ່ຽວກັບພຣະປັດມະນາພະ (ວິສນຸ) ຜູ້ມີປັນຍາ. ຂ້າໄດ້ກ່າວໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງໂດຍຫຍໍ້ແລ້ວ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມັ່ງຄັ່ງໃນຕະປະ ຢ່າໄດ້ຫວາດກົວເລີຍ.
Verse 38
सर्वत्र गतिरव्यग्रा भवतां दीर्घदर्शनात् । तपस्थविव्रतसंदीप्ता ज्ञानविज्ञानशोभिता:
ວາຍຸກ່າວວ່າ: “ການເຄື່ອນໄຫວຂອງພວກເຈົ້າໄປໄດ້ທົ່ວທຸກແຫ່ງ ບໍ່ຖືກຂັດຂວາງໃນທີ່ໃດ ເພາະພວກເຈົ້າເປັນຜູ້ເຫັນໄກ. ດ້ວຍການຖືວັດຕະປະຕິບັດວຣະຕະທີ່ເໝາະສົມແກ່ນັກບວດ ພວກເຈົ້າຈຶ່ງສ່ອງສະຫວ່າງ; ແລະຄວາມຮູ້ພ້ອມດ້ວຍປັນຍາທີ່ຮູ້ແຈ້ງ ກໍເພີ່ມພູນສະຫງ່າງາມໃຫ້ພວກເຈົ້າ.”
Verse 39
यच्छुतं यच्च वो दृष्टं दिवि वा यदि वा भुवि | आश्चर्य परमं किंचित् तद् भवन्तो ब्रुवन्तु मे
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຫັນ—ຈະໃນສະຫວັນ ຫຼືໃນແຜ່ນດິນ—ຖ້າມີສິ່ງໃດທີ່ອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ ຂໍໃຫ້ພວກທ່ານບອກຂ້າພະເຈົ້າ»។
Verse 40
तस्यामृतनिकाशस्य वाड्मधोरस्ति मे स्पृहा । भवद्धिः कथितस्येह तपोवननिवासिभि:,आपलोग तपोवनमें निवास करनेवाले हैं, इस जगत्में आपके द्वारा कथित अमृतके समान मधुर वचन सुननेकी इच्छा मुझे सदा बनी रहती है
ຂ້າພະເຈົ້າໂຫຼດຫາຄໍາເວົ້າຂອງພວກທ່ານຢູ່ເສມອ—ຫວານດັ່ງນ້ໍາອະມຣິດ. ເນື່ອງຈາກພວກທ່ານພໍານັກຢູ່ໃນປ່າແຫ່ງຕະປະ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະໄດ້ຍິນໃນໂລກນີ້ເອງ ຄໍາອັນດຸດດື່ມດັ່ງອະມຣິດທີ່ພວກທ່ານກ່າວອອກມາ।
Verse 41
यद्यप्यहमदृष्टं वो दिव्यमद्भुतदर्शनम् | दिवि वा भुवि वा किंचित् पश्याम्यमरदर्शना:
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍ! ການປາກົດຕົວຂອງພວກທ່ານດິວຍະ ດຸດດັ່ງເທວະ. ແມ່ນແຕ່ສິ່ງໃດທີ່ພວກທ່ານບໍ່ເຄີຍເຫັນ, ບັນດາສິ່ງອັນດິວຍະ ແລະນ່າອັດສະຈັນທີ່ມີຢູ່—ຈະໃນສະຫວັນ ຫຼືໃນແຜ່ນດິນ—ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນໄດ້ໂດຍກົງ. ຄວາມເຫັນຮູ້ທົ່ວໄປນີ້ແມ່ນຄຸນວິເສດຕາມທໍາມະຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ບໍ່ມີບ່ອນໃດຂັດຂວາງໄດ້. ແຕ່ອໍານາດອັນເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າ ກໍບໍ່ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າເປັນສິ່ງນ່າພິສົດ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄໍາທີ່ຖືກກ່າວ ແລະເຂົ້າສູ່ຫູຂອງສັດດີ ເປັນຄໍາທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້, ແລະມັນຢືນຍົງຢູ່ເນິ່ງນານໃນໂລກ ດຸດດັ່ງເສັ້ນທີ່ສະຫຼັກໄວ້ໃນຫີນ»។
Verse 42
प्रकृति: सा मम परा न क्वचित् प्रतिहन्यते । न चात्मगतमैश्चूर्यमाश्षर्य प्रतिभाति मे
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ທໍາມະຊາດອັນສູງສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ຖືກຂັດຂວາງໃນບ່ອນໃດເລີຍ. ແລະອໍານາດອັນເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າ ກໍບໍ່ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າເປັນ ‘ສິ່ງອັດສະຈັນ’ ໂອ ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍ. ການປາກົດຕົວຂອງພວກທ່ານດິວຍະ ດຸດດັ່ງເທວະ. ສິ່ງອັນນ່າອັດສະຈັນ ແລະດິວຍະທີ່ມີຢູ່ໃນສະຫວັນ ຫຼືໃນແຜ່ນດິນ—ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເອງບໍ່ເຄີຍເຫັນ—ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນໄດ້ໂດຍກົງ. ຄວາມຮູ້ທົ່ວໄປແມ່ນນິໄສສູງສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ບໍ່ຖືກຂັດຂວາງໃນບ່ອນໃດ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄໍາທີ່ຖືກກ່າວ ແລະຖືກຍິນໃນທ່າມກາງຄົນດີ ເປັນຄໍາທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້, ແລະຢືນຍົງຢູ່ເນິ່ງນານໃນໂລກ ດຸດດັ່ງອັກສອນທີ່ສະຫຼັກໄວ້ໃນຫີນ»។
Verse 43
श्रद्धेयः कथितो हार्थ: सज्जनश्रवर्ण गत: । चिरं तिष्ठति मेदिन्यां शैले लेख्यामिवार्पितम्
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ຄໍາກ່າວທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ ເມື່ອຖືກກ່າວອອກແລ້ວ ແລະເຂົ້າສູ່ຫູຂອງສັດດີ ຈະຢືນຍົງຢູ່ໃນໂລກເນິ່ງນານ—ດຸດດັ່ງອັກສອນທີ່ສະຫຼັກໄວ້ໃນຫີນ. ໂອ ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍ, ການປາກົດຕົວຂອງພວກທ່ານດິວຍະດຸດດັ່ງເທວະ. ແມ່ນແຕ່ສິ່ງອັນນ່າອັດສະຈັນ ແລະສະຫວັນຍະທີ່ມີຢູ່ໃນຟ້າຫຼືໃນແຜ່ນດິນ ທີ່ພວກທ່ານເອງບໍ່ເຄີຍເຫັນ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຫັນໄດ້ໂດຍກົງ. ຄວາມຮູ້ທົ່ວໄປແມ່ນທໍາມະຊາດອັນດີເລີດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ບໍ່ຖືກຂັດຂວາງໃນບ່ອນໃດ. ແລະອໍານາດອັນເປັນເຈົ້າຂອງໃນຂ້າພະເຈົ້າ ກໍບໍ່ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າເປັນສິ່ງນ່າພິສົດ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄໍາທີ່ຖືກກ່າວ ແລະຖືກຍິນໃນທ່າມກາງຄົນດີ ຈະຢືນຢັນແລະຍືນຍົງຢູ່ເນິ່ງນານ»។
Verse 44
तदहं सज्जनमुखान्नि:सृतं तत्समागमे । कथयिष्याम्यहमहो बुद्धिदीपकरं नृणाम्,अतः मैं आप साधु-संतोंके मुखसे निकले हुए वचनको मनुष्योंकी बुद्धिका उद्दीपक (प्रकाशक) मानकर उसे सत्पुरुषोंके समाजमें कहूँगा
ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະນໍາຖ້ອຍຄໍາທີ່ອອກຈາກປາກຂອງຜູ້ດີມີຄຸນ ມາເລົ່າໃນສະພາຂອງສັດບຸລຸດ. ເພາະຖ້ອຍຄໍານັ້ນເປັນດັ່ງໂຄມໄຟແຫ່ງປັນຍາສໍາລັບມະນຸດ ຈຸດແລະສ່ອງສະຫວ່າງການພິຈາລະນາໃຫ້ໄປສູ່ທາງທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມທໍາມະ.
Verse 45
ततो मुनिगणा: सर्वे विस्मिता: कृष्णसंनिधौ । नेत्रै: पद्मदलप्रख्यैरपश्यंस्त जनार्दनम्
ແລ້ວບັນດາມຸນີທັງປວງ ຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນພຣະສະນິດຂອງພຣະກຣິດສະນະ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດພິສັງ. ດ້ວຍດວງຕາທີ່ບານດັ່ງກີບດອກບົວ ພວກເຂົາໄດ້ຈ້ອງມອງພຣະຈະນາຣະດະນະ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບອັນອັດສະຈັນຕໍ່ພຣະອົງ.
Verse 46
वर्धयन्तस्तथैवान्ये पूजयन्तस्तथापरे । वाम्भिक्रग्भूषितार्थाभि: स्तुवन्तो मधुसूदनम्
ບາງພວກກ່າວຄໍາອວຍພອນເພີ່ມພູນກຽດສັກສີໃຫ້ພຣະອົງ; ບາງພວກບູຊາແລະສັນລະເສີນ. ອີກບາງພວກໜຶ່ງ ປະດັບຖ້ອຍຄໍາຂອງຕົນດ້ວຍບົດຮ້ອງຈາກຣິກເວດທີ່ມີໃຈຄວາມ ແລ້ວຂັບສັນລະເສີນພຣະມະທຸສູດະນະ—ເປັນການສະແດງຄວາມເຄົາລົບຜ່ານຄໍາອວຍພອນ ພິທີບູຊາ ແລະສັນລະເສີນຕາມຄໍາພີ.
Verse 47
ततो मुनिगणा: सर्वे नारदं देवदर्शनम् । तदा नियोजयामासुर्वचने वाक्यकोविदम्,तदनन्तर उन सभी मुनियोंने बातचीत करनेमें कुशल देवदर्शी नारदको भगवान्की बातचीतका उत्तर देनेके लिये नियुक्त किया
ຈາກນັ້ນ ບັນດາມຸນີທັງປວງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງນາຣະດະ—ຜູ້ມີທິບທັດ ແລະຊໍານານໃນວາຈາ—ໃຫ້ເປັນຜູ້ຕອບໂຕ້ໃນການສົນທະນາ ໂດຍມອບໝາຍໃຫ້ທ່ານກ່າວຄໍາຕອບທີ່ຄວນຄ່າແທນພວກເຂົາ.
Verse 48
मुनय ऊचु: यदाक्षर्यमचिन्त्यं च गिरौ हिमवति प्रभो । अनुभूत॑ मुनिगणैस्तीर्थयात्रापरैर्मुने
ບັນດາມຸນີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະອົງ, ໂອ ມຸນີ! ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ພຣະພະຄະວານ ສຣີກຣິດສະນະ ຟັງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຫມູ່ລະດັບຜູ້ເຫັນທໍາທັງປວງ ກ່ຽວກັບອັດສະຈັນອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ແລະບໍ່ອາດຄິດຄໍານວນໄດ້ ທີ່ບັນດາມຸນີຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການເດີນທາງໄປສະຖານທີ່ສັກສິດ ໄດ້ເຫັນແລະປະສົບໂດຍກົງເທິງພູຫິມາລະຍະ”។
Verse 49
तद् भवानृषिसंघस्य हितार्थ सर्वमादित: । यथा दृष्ट हृषीकेशे सर्वमाख्यातुमहसि
ທ່ານຣິສີຜູ້ເຄົາລົບ! ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຫມູ່ຣິສີ ຂໍໃຫ້ທ່ານເລົ່າທຸກຢ່າງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ—ສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ ແລະຮູ້ແຈ້ງໃນພຣະຫຣິສີເກດ (ພຣະກຣິສນາ) ນັ້ນ. ມຸນີກ່າວວ່າ—«ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ! ມຸນີຜູ້ປະເສີດ! ບັນດາມຸນີຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການເດີນທາງໄປຕີຣຖະ ໄດ້ເຫັນ ແລະປະສົບອັດສະຈັນອັນເຫຼືອຄິດເທິງພູຫິມາລະຍະ; ຂໍໃຫ້ທ່ານທູນບອກພຣະພຣະພາກວັນ ສຣີກຣິສນາ ແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຫມູ່ຣິສີ»។
Verse 50
एवमुक्त: स मुनिभि्नारदों भगवान् मुनि: । कथयामास देवर्षि: पूर्ववृत्तामिमां कथाम्,मुनियोंके ऐसा कहनेपर देवर्षि भगवान् नारदमुनिने यह पूर्वघटित कथा कही
ເມື່ອບັນດາມຸນີໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະມຸນີນາຣະດະຜູ້ມີພຣະຄຸນ—ເທວະຣິສີ—ກໍເລີ່ມເລົ່ານິທານເຫດການໃນອະດີດນີ້។
Verse 138
इस प्रकार श्रीमह्ाभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें एक सौ अड़तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນີ້ ໃນສຣີມະຫາພາຣະຕະ ພາກອະນຸສາສະນະ ພາກຍ່ອຍດານະທັມມະ ບົດທີ 138 ຈຶ່ງສຳເລັດລົງ.
Verse 139
इति श्रीमहाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि एकोनचत्वारिंशदाधिकशततमो<ध्याय:
ອິຕິ ສຣີມະຫາພາຣະຕະ ອະນຸສາສະນະພາກ ດານະທັມມະພາກ ບົດທີ 149 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.
Frequently Asked Questions
The chapter investigates what concrete outcome (vyuṣṭi/fruit) follows from sustained honor and service toward brāhmaṇas, and how restraint under provocation functions as a decisive ethical test.
Hospitality combined with emotional restraint is presented as actionable dharma: one should avoid hostility toward learned ascetics, respond with respectful service, and treat such conduct as causally linked to prosperity, reputation, and protection.
Yes. The narrative explicitly links conduct to outcomes: the sage’s satisfaction yields boons (kīrti, distinction, restoration of what was damaged, and freedom from fear), while the implied counterfactual warns that anger or disrespect can produce severe adverse consequences.