Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 42
ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिः — Vyuṣṭi (Merit-Outcome) of Honoring Brāhmaṇas: Kṛṣṇa and Durvāsā
प्रकृति: सा मम परा न क्वचित् प्रतिहन्यते । न चात्मगतमैश्चूर्यमाश्षर्य प्रतिभाति मे
prakṛtiḥ sā mama parā na kvacit pratihanyate | na cātmagatam aiśvaryaṃ āścarya-pratibhāti me, maharṣayaḥ |
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ທໍາມະຊາດອັນສູງສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ຖືກຂັດຂວາງໃນບ່ອນໃດເລີຍ. ແລະອໍານາດອັນເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າ ກໍບໍ່ປາກົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າເປັນ ‘ສິ່ງອັດສະຈັນ’ ໂອ ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍ. ການປາກົດຕົວຂອງພວກທ່ານດິວຍະ ດຸດດັ່ງເທວະ. ສິ່ງອັນນ່າອັດສະຈັນ ແລະດິວຍະທີ່ມີຢູ່ໃນສະຫວັນ ຫຼືໃນແຜ່ນດິນ—ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເອງບໍ່ເຄີຍເຫັນ—ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນໄດ້ໂດຍກົງ. ຄວາມຮູ້ທົ່ວໄປແມ່ນນິໄສສູງສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ບໍ່ຖືກຂັດຂວາງໃນບ່ອນໃດ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຄໍາທີ່ຖືກກ່າວ ແລະຖືກຍິນໃນທ່າມກາງຄົນດີ ເປັນຄໍາທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້, ແລະຢືນຍົງຢູ່ເນິ່ງນານໃນໂລກ ດຸດດັ່ງອັກສອນທີ່ສະຫຼັກໄວ້ໃນຫີນ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Divine capacities (omniscience, lordship) may be natural and unimpeded for a deity, yet ethical authority is still grounded in the trustworthy speech of the virtuous; what the good proclaim is to be relied upon and has lasting force, like an inscription on stone.
Vāyudeva addresses assembled great seers, acknowledging their divine presence and stating his own unobstructed higher nature and innate sovereignty. He then emphasizes that, despite his direct knowledge of wondrous things in heaven and on earth, the testimony heard among righteous people remains especially credible and enduring.