Adhyaya 39

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे वैष्णवकथनं नामाष्टत्रिंशो ऽध्यायः शैलादिरुवाच श्रुत्वा शक्रेण कथितं पिता मम महामुनिः पुनः पप्रच्छ देवेशं प्रणम्य रचिताञ्जलिः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີລິງຄະມະຫາປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ (ປູຣະວະພາກ) ບົດທີ 38 ຊື່ວ່າ “ຄຳບອກເລື່ອງວິດສະນຸ” ກໍສິ້ນສຸດລົງ. ຊາຍລາດີກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳທີ່ຊັກຣະ (ອິນທຣະ) ເວົ້າແລ້ວ, ພໍ່ຂອງຂ້ອຍ—ມະຫາມຸນີ—ໄດ້ຖາມພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະອີກຄັ້ງ; ກ້ມກາບ ແລະ ກ່າວດ້ວຍຝາມືປະນົມດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 2

शिलाद उवाच भगवन् शक्र सर्वज्ञ देवदेवनमस्कृत शचीपते जगन्नाथ सहस्राक्ष महेश्वर

ຊິລາດະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ຊັກຣະ (ອິນທຣະ) ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ຜູ້ທີ່ເທວະທັງປວງນົບນ້ອມ; ໂອ ພຣະສາມີແຫ່ງຊະຈີ; ໂອ ຈັກກະນາຖ ຜູ້ມີພັນຕາ; ໂອ ມະເຫສະວະຣະ—”

Verse 3

युगधर्मान्कथं चक्रे भगवान्पद्मसंभवः वक्तुमर्हसि मे सर्वं सांप्रतं प्रणताय मे

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ປັດມະສຳພະວະ (ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ) ໄດ້ຈັດຕັ້ງທຳມະແຫ່ງຍຸກແນວໃດ? ຂໍພຣະອົງເວົ້າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງທັງໝົດໃນບັດນີ້—ແກ່ຂ້ອຍຜູ້ກ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 4

शैलादिरुवाच तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शिलादस्य महात्मनः व्याजहार यथादृष्टं युगधर्मं सुविस्तरम्

ຊາຍລາດີກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳນັ້ນຂອງຊິລາດະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ແລ້ວ, ທ່ານນັ້ນຈຶ່ງອະທິບາຍຕາມທີ່ໄດ້ເຫັນແລະຮູ້ແທ້ ທຳມະແຫ່ງຍຸກທັງປວງຢ່າງກວ້າງຂວາງ ໂດຍລະອຽດຄົບຖ້ວນ।

Verse 5

शक्र उवाच <चतुर्युग> आद्यं कृतयुगं विद्धि ततस्त्रेतायुगं मुने द्वापरं तिष्यमित्येते चत्वारस्तु समासतः

ສັກຣະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຍຸກທຳອິດແມ່ນ ກຣິຕະຍຸກ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມຸນີ ແມ່ນ ເຕຣຕາຍຸກ; ຕໍ່ມາ ດວາປະຣະ ແລະ ຕິສຍະ (ກາລີ)। ໂດຍຫຍໍ້ ນີ້ແມ່ນຍຸກທັງສີ່»។

Verse 6

सत्त्वं कृतं रजस्त्रेता द्वापरं च रजस्तमः कलिस्तमश् च विज्ञेयं युगवृत्तिर्युगेषु च

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ກຣິຕະຍຸກ ເປັນຍຸກທີ່ສັດຕະວະ (sattva) ເດັ່ນ; ເຕຣຕາຍຸກ ເດັ່ນດ້ວຍ ຣະຈັສ (rajas); ດວາປະຣະ ເປັນການປົນກັນຂອງ ຣະຈັສ ແລະ ຕະມັສ (tamas); ແລະ ກາລີຍຸກ ເປັນ ຕະມັສ ລ້ວນ—ດັ່ງນີ້ແມ່ນທາງເດີນຂອງຍຸກທັງຫຼາຍ.

Verse 7

ध्यानं परं कृतयुगे त्रेतायां यज्ञ उच्यते भजनं द्वापरे शुद्धं दानमेव कलौ युगे

ໃນ ກຣິຕະຍຸກ ການປະຕິບັດອັນສູງສຸດແມ່ນ ທຽນ/ສະມາທິ (dhyāna). ໃນ ເຕຣຕາຍຸກ ກ່າວວ່າ ຍັດຍະ (yajña) ແມ່ນທາງ. ໃນ ດວາປະຣະ ສອນການບູຊາດ້ວຍພັກຕິ—ບະຈະນະ (bhajana) ອັນບໍລິສຸດ. ແລະໃນ ກາລີຍຸກ ທານ (dāna) ເທົ່ານັ້ນແມ່ນຫົວໜ້າ.

Verse 8

चत्वारि च सहस्राणि वर्षाणां तत्कृतं युगम् तस्य तावच्छती संध्या संध्यांशश् च तथाविधः

ກຣິຕະຍຸກ ມີໄລຍະເວລາ 4,000 ປີ; ແລະ ສັນທະຍາ (saṁdhyā) ຄືຊ່ວງຮຸ່ງເຊົ້າແຫ່ງຍຸກ ມີຈຳນວນເປັນຮ້ອຍປີຕາມສັດສ່ວນນັ້ນ; ພ້ອມທັງ ສັນທະຍາ-ອັມສະ (saṁdhyā-aṁśa) ຄືຊ່ວງສົ່ງທ້າຍ ກໍມີຂະໜາດເທົ່າກັນ.

Verse 9

चत्वारि च सहस्राणि मानुषाणि शिलाशन आयुः कृतयुगे विद्धि प्रजानामिह सुव्रत

ໂອ ຜູ້ກິນຫີນ (ຜູ້ອົດທົນແຂງກ້າ) ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ໃນ ກຣິຕະຍຸກ ອາຍຸຂອງມະນຸດໃນໂລກນີ້ ເປັນ 4,000 ປີ, ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນດີງາມ.

Verse 10

ततः कृतयुगे तस्मिन् संध्यांशे च गते तु वै पादावशिष्टो भवति युगधर्मस्तु सर्वतः

ຕໍ່ມາ ໃນກຣິຕະຍຸກ ເມື່ອສ່ວນສັນທະຍາ (saṃdhyā-aṃśa) ນັ້ນຜ່ານພົ້ນໄປ ທຳມະຂອງຍຸກຈະຫຼຸດຫຼົງເຫຼືອພຽງໜຶ່ງສ່ວນສີ່ທົ່ວທຸກທິດ ເປັນນິມິດແຫ່ງການສືບຖອຍຂອງລະບຽບອັນຖືກຕ້ອງໃນທົ່ວທິດານຸທິດານ।

Verse 11

चतुर्भागैकहीनं तु त्रेतायुगमनुत्तमम् कृतार्धं द्वापरं विद्धि तदर्धं तिष्यमुच्यते

ຕຣີຕາຍຸກອັນປະເສີດ ຖືກກ່າວວ່າຫຼຸດລົງໜຶ່ງສ່ວນສີ່ (ເທົ່າກັບກຣິຕະ). ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ດວາປະຣະຍຸກເປັນຄື່ງໜຶ່ງຂອງກຣິຕະຍຸກ; ແລະຄື່ງໜຶ່ງຂອງນັ້ນເອີ້ນວ່າ ຕິສະຍະ (Kali).

Verse 12

त्रिशती द्विशती संध्या तथा चैकशती मुने संध्यांशकं तथाप्येवं कल्पेष्वेवं युगे युगे

ໂອ ມຸນີ, ຊ່ວງປ່ຽນຜ່ານ (sandhyā) ມີ 300, 200 ແລະ 100 (ໜ່ວຍ); ແລະສ່ວນຍ່ອຍຂອງສັນທະຍາ (sandhyā-aṃśa) ກໍຖືກນັບໃນທຳນອງດຽວກັນ. ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ໃນທຸກກັລປະ ແລະໃນທຸກຍຸກໆ.

Verse 13

आद्ये कृतयुगे धर्मश् चतुष्पादः सनातनः त्रेतायुगे त्रिपादस्तु द्विपादो द्वापरे स्थितः

ໃນຍຸກທຳອິດ ຄື ກຣິຕະຍຸກ, ທຳມະ—ລະບຽບອັນນິລັນດອນ—ຢືນມັ່ນດ້ວຍສີ່ຂາ. ໃນຕຣີຕາຍຸກ ມັນຍັງເຫຼືອສາມຂາ; ແລະໃນດວາປະຣະຍຸກ ມັນຕັ້ງຢູ່ດ້ວຍສອງຂາ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຊອບທຳຈຶ່ງຖອຍລົງຕາມກົດແຫ່ງກາລະ; ແຕ່ພຣະສິວະ, ພຣະປະຕິຜູ້ເຫນືອກຸນະ, ຍັງເປັນທີ່ພຶ່ງອັນບໍ່ແປປ່ຽນ ສຳລັບປະສຸຜູ້ຖືກຜູກມັດ.

Verse 14

त्रिपादहीनस्तिष्ये तु सत्तामात्रेण धिष्ठितः कृतयुग कृते तु मिथुनोत्पत्तिर् वृत्तिः साक्षाद्रसोल्लसा

ແຕ່ໃນຕິສະຍະຍຸກ (Kali) ທຳມະຖືກພາກສາມສ່ວນສີ່ຫາຍໄປ ແລະຢືນຢູ່ໄດ້ພຽງດ້ວຍການມີຢູ່ຢ່າງເປົ່າໆ. ແຕ່ໃນກຣິຕະຍຸກ ວິຖີຊີວິດເປັນໄປໂດຍກົງ ແລະສະຫວ່າງໄສ ເຕັມໄປດ້ວຍ rasa; ການເກີດຂຶ້ນແຫ່ງຄູ່ (ຊາຍ-ຍິງ) ດຳເນີນໄປດ້ວຍຄວາມກົງກຽວກົມກືນ.

Verse 15

प्रजास्तृप्ताः सदा सर्वाः सर्वानन्दाश् च भोगिनः अधमोत्तमता तासां न विशेषाः प्रजाः शुभाः

ສັດທັງປວງເຄີຍພໍໃຈຢູ່ເປັນນິດ ແລະເປັນຜູ້ເສບສຸກອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິທຸກປະການ. ໃນພວກເຂົາບໍ່ມີການແບ່ງ “ຕ່ຳ” ຫຼື “ສູງ”—ດວງຈິດອັນມົງຄຸນເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງ.

Verse 16

तुल्यमायुः सुखं रूपं तासां तस्मिन्कृते युगे तासां प्रीतिर्न च द्वन्द्वं न द्वेषो नास्ति च क्लमः

ໃນກຣິຕະຍຸກນັ້ນ ອາຍຸ ຄວາມສຸກ ແລະຮູບຮ່າງຂອງພວກເຂົາລ້ວນເທົ່າກັນ. ໃນພວກເຂົາມີຄວາມຮັກໃຄ່ກັນ; ບໍ່ມີຄູ່ຕົກຕໍ່າ-ສູງ, ບໍ່ມີຄວາມຊັງ, ແລະບໍ່ມີຄວາມເມື່ອຍລ້າ.

Verse 17

पर्वतोदधिवासिन्यो ह्य् अनिकेताश्रयास्तु ताः विशोकाः सत्त्वबहुला एकान्तबहुलास् तथा

ພວກເຂົາຜູ້ອາໄສຢູ່ທ່າມກາງພູເຂົາແລະທະເລ—ອາໄສໂດຍບໍ່ຍຶດຕິດເຮືອນຖາວອນ—ເປັນຜູ້ບໍ່ມີໂສກ, ອຸດົມດ້ວຍສັດຕະວະ, ແລະຫນາແນ່ນໃນຄວາມສະຫງົບໂດດດ່ຽວ; ດັ່ງນີ້ແຫຼະທີ່ຖືກພັນນາ.

Verse 18

ता वै निष्कामचारिण्यो नित्यं मुदितमानसाः अप्रवृत्तिः कृतयुगे कर्मणोः शुभपापयोः

ພວກເຂົາເຄື່ອນໄຫວໂດຍບໍ່ມີຕັນຫາ ໃຈສະຫງົບແລະປິຕິຢູ່ເປັນນິດ. ໃນກຣິຕະຍຸກ ບໍ່ມີການເຂົ້າໄປກະທຳກຳທີ່ຖືກຂັບດັນໂດຍບຸນຫຼືບາບ—ບໍ່ມີການຫັນໄປຫາກຳດີຫຼືກຳຊົ່ວຢ່າງຈຳໃຈ.

Verse 19

वर्णाश्रमव्यवस्था च तदासीन्न च संकरः रसोल्लासः कालयोगात् त्रेताख्ये नश्यते द्विज

ໃນຍຸກນັ້ນ ລະບົບວັນນະແລະອາສຣະມະຖືກຈັດຕັ້ງຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະບໍ່ມີການປົນປົວຫຼືຄວາມສັບສົນ. ແຕ່ໂອ ທະວິຊະ, ໂດຍອຳນາດການປະສົມຂອງກາລະ ຄວາມຊື່ນບານອັນຍົກໃຈຂອງທັມມະ ແລະຣະສະ-ອຸລລາສະ ຈະຈາງລົງ ແລະສູນໄປໃນຍຸກທີ່ເອີ້ນວ່າ ເຕຣຕາ.

Verse 20

तस्यां सिद्धौ प्रनष्टायाम् अन्या सिद्धिः प्रजायते अपां सौक्ष्म्ये प्रतिगते तदा मेघात्मना तु वै

ເມື່ອສິດທິ (siddhi) ນັ້ນສູນຫາຍ ສິດທິອື່ນກໍເກີດຂຶ້ນ. ແລະເມື່ອນ້ຳກັບຄືນໄປສູ່ຄວາມລະອຽດອ່ອນຂອງມັນ ມັນປາກົດເປັນຮູບເມກແທ້ໆ.

Verse 21

मेघेभ्यस्तनयित्नुभ्यः प्रवृत्तं वृष्टिसर्जनम् सकृद् एव तथा वृष्ट्या संयुक्ते पृथिवीतले

ຈາກເມກທີ່ຖືສຽງຟ້າຮ້ອງ ການປ່ອຍຝົນກໍເລີ່ມເຄື່ອນໄຫວ. ແລະເມື່ອຝົນນັ້ນຕົກລົງເທິງໜ້າດິນ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ດິນກໍຊຶມຊາບ ແລະປະສານກັບນ້ຳ. ດັ່ງນັ້ນ ລະບຽບຂອງທໍາມະຊາດດໍາເນີນພາຍໃຕ້ພຣະປະຕິ (Pati) ຄ້ຳຈຸນສັດມີກາຍ (paśu) ໃນພັນທະ (pāśa) ຂອງຊີວິດໂລກີ.

Verse 22

प्रादुरासंस्तदा तासां वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः सर्ववृत्त्युपभोगस्तु तासां तेभ्यः प्रजायते

ໃນເວລານັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ທັງຫຼາຍກໍປາກົດຂຶ້ນເພື່ອພວກເຂົາ ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ເຮືອນ”. ແລະຈາກຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ການເພີດເພີນໃນວິຖີດໍາລົງຊີວິດທຸກປະການ—ອາຫານແລະການໃຊ້ສອຍ—ກໍເກີດຂຶ້ນແກ່ສັດເຫຼົ່ານັ້ນຕາມກົດລະບຽບຂອງຕົນ.

Verse 23

वर्तयन्ति स्म तेभ्यस्तास् त्रेतायुगमुखे प्रजाः ततः कालेन महता तासामेव विपर्ययात्

ໃນຕອນເຊົ້າຂອງຍຸກເຕຣຕາ (Tretā-yuga) ບັນພະບຸລຸດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ການສືບສາຍຊົນລະບົບເຄື່ອນໄຫວອອກຈາກມັນ. ແຕ່ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນນານ ໂດຍຄວາມກັບຕາລະປັດຂອງສະພາບຂອງພວກເຂົາເອງ ລະບຽບນັ້ນກໍເສື່ອມຖອຍລົງ.

Verse 24

रागलोभात्मको भावस् तदा ह्याकस्मिको ऽभवत् विपर्ययेण तासां तु तेन तत्कालभाविना

ໃນເວລານັ້ນ ຄວາມເຄື່ອນໄຫວໃນໃຈທີ່ປະກອບດ້ວຍຄວາມຕິດພັນ (rāga) ແລະຄວາມໂລບ (lobha) ກໍເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ. ແຕ່ສໍາລັບພວກເຂົາ ມັນຖືກກັບຕາລະປັດໂດຍແຮງກະຕຸ້ນອັນຜູກພັນກັບເວລານັ້ນເອງ; ເມື່ອກາລະ (kāla) ຫັນສະພາບຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນຕົວກົງກັນຂ້າມ.

Verse 25

प्रणश्यन्ति ततः सर्वे वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः ततस्तेषु प्रनष्टेषु विभ्रान्ता मैथुनोद्भवाः

ຕໍ່ມາ ຕົ້ນໄມ້ທັງປວງນັ້ນ ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ເຮືອນ» ຫຼື ທີ່ພັກພິງ ກໍພິນາດໝົດ. ເມື່ອທີ່ພັກພິງນັ້ນຖືກທໍາລາຍ ຜູ້ເກີດຈາກການຮ່ວມເພດ ກໍຫຼົງທາງ ແລະ ວຸ່ນວາຍໄປມາ.

Verse 26

अपि ध्यायन्ति तां सिद्धिं सत्याभिध्यायिनस्तदा प्रादुर्बभूवुस्तासां तु वृक्षास्ते गृहसंज्ञिताः

ໃນເວລານັ້ນ ໂດຍພະລັງຂອງການພິຈາລະນາດ້ວຍຄວາມຈິງ (satya-abhidhyāna) ພວກເຂົາໄດ້ສະມາທິເຖິງຄວາມສໍາເລັດນັ້ນ. ແລະທັນໃດນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ເຮືອນ» ກໍປາກົດຂຶ້ນໃຫ້ພວກເຂົາ ດັ່ງທີ່ທີ່ຢູ່ອາໄສເກີດຈາກພະລັງແຫ່ງສັດຈະ.

Verse 27

वस्त्राणि ते प्रसूयन्ते फलान्याभरणानि च तेष्वेव जायते तासां गन्धवर्णरसान्वितम्

ຈາກຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ເກີດຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ໝາກໄມ້ ແລະ ເຄື່ອງປະດັບ. ແລະໃນນັ້ນເອງ ຍັງບັງເກີດສິ່ງທີ່ມີກິ່ນ, ສີ ແລະ ລົດຊາດ—ເປັນໝາຍແຫ່ງຄວາມບໍລິບູນອັນເປັນເອກະອໍານາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

Verse 28

अमाक्षिकं महीवीर्यं पुटके पुटके मधु तेन ता वर्तयन्ति स्म सुखमायुः सदैव हि

ພວກເຂົາດໍາລົງຊີວິດຢ່າງສະບາຍ ເພາະອາຍຸຂອງພວກເຂົາດໍາລົງຢູ່ເລື້ອຍໆ ໂດຍນໍ້າເຜິ້ງທີ່ຢູ່ໃນກ່ອງນ້ອຍໆແຕ່ລະກ່ອງ—ນໍ້າເຜິ້ງທີ່ບໍ່ມີເຜິ້ງ ແຕ່ອຸດົມດ້ວຍພະລັງແຫ່ງດິນ.

Verse 29

हृष्टपुष्टास्तया सिद्ध्या प्रजा वै विगतज्वराः ततः कालान्तरेणैव पुनर्लोभावृतास्तु ताः

ໂດຍຄວາມສໍາເລັດນັ້ນ ສັດທັງຫຼາຍກໍຍິນດີ ແຂງແຮງ ແລະ ປະຊາຊົນພົ້ນຈາກໄຂ້ຮ້ອນທຸກຂ໌. ແຕ່ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ວິນຍານເຫຼົ່ານັ້ນກໍຖືກຄວາມໂລບປົກຄຸມອີກຄັ້ງ—ກັບຄືນສູ່ພັນທະ (pāśa) ແລະ ລືມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ (Pati).

Verse 30

वृक्षांस्तान्पर्यगृह्णन्ति मधु वा माक्षिकं बलात् तासां तेनोपचारेण पुनर्लोभकृतेन वै

ເນື່ອງຈາກຄວາມໂລບ ພວກເຂົາບັງຄັບຍຶດເອົາຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ຫຼືບັງຄັບເອົານ້ຳເຜິ້ງຂອງເຜິ້ງ; ແລະດ້ວຍວິທີ “ຮັບໃຊ້” ແບບນັ້ນ ທີ່ເຮັດເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຢາກໃໝ່ ພວກເຂົາກໍຕົກກັບໄປສູ່ຄວາມໂລບອີກຄັ້ງ।

Verse 31

प्रनष्टा मधुना सार्धं कल्पवृक्षाः क्वचित्क्वचित् तस्यामेवाल्पशिष्टायां सिद्ध्यां कालवशात्तदा

ຕໍ່ມາ ພາຍໃຕ້ອຳນາດບັງຄັບຂອງ ກາລະ (ເວລາ) ຕົ້ນກັນປະວຣຶກສະ ຜູ້ບັນດານຄວາມປາດຖະໜາ—ພ້ອມທັງຄວາມຫວານດັ່ງນ້ຳເຜິ້ງ—ກໍຫາຍໄປບ່ອນນັ້ນບ່ອນນີ້; ແລະສິດທິ (siddhi) ທາງຈິດວິນຍານທີ່ຍັງເຫຼືອ ກໍເຫຼືອພຽງແຕ່ນ້ອຍນິດເທົ່ານັ້ນ।

Verse 32

आवर्तनात्तु त्रेतायां द्वन्द्वान्यभ्युत्थितानि वै शीतवर्षातपैस्तीव्रैस् ततस्ता दुःखिता भृशम्

ແຕ່ເມື່ອຍຸກຫມຸນເຂົ້າສູ່ ເຕຣຕາ ຄູ່ຕົກຕໍ່ານ (ທວັນທວະ) ກໍເກີດຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຖືກກະທົບດ້ວຍຄວາມໜາວຮຸນແຮງ ຝົນ ແລະແດດເຜົາຮ້ອນ ສັດທັງຫຼາຍໃນເວລານັ້ນຈຶ່ງທຸກທໍລະມານຢ່າງຫນັກ.

Verse 33

द्वन्द्वैः सम्पीड्यमानाश् च चक्रुर् आवरणानि तु कृतद्वन्द्वप्रतीघाताः केतनानि गिरौ ततः

ເມື່ອຖືກບີບຄັ້ນໂດຍການປະທະຂອງຄູ່ຕົກຕໍ່ານ ພວກເຂົາຈຶ່ງສ້າງຮົ້ວກັ້ນປ້ອງກັນ. ແລະເທິງພູ ພວກເຂົາຕັ້ງທຸງ ແລະເຄື່ອງໝາຍສັນຍາລັກ ທີ່ຈັດທຳເພື່ອຕ້ານ ແລະຂັບໄລ່ການປະທະອັນຮ້າຍຂອງຄວາມສອງຝ່າຍ.

Verse 34

पूर्वं निकामचारास्ता ह्य् अनिकेता अथावसन् यथायोगं यथाप्रीति निकेतेष्ववसन्पुनः

ໃນກ່ອນນັ້ນ ສັດເຫຼົ່ານັ້ນເຄື່ອນໄຫວຕາມໃຈປາດຖະໜາ ແລະຢູ່ໂດຍບໍ່ມີທີ່ຢູ່ຖາວອນ. ຕໍ່ມາ ຕາມຄວາມເໝາະສົມແຫ່ງຖານະຂອງຕົນ ແລະຕາມຄວາມພໍໃຈ ພວກເຂົາກໍກັບໄປອາໄສໃນທີ່ຢູ່ອັນຈັດຕັ້ງແລ້ວ.

Verse 35

कृत्वा द्वन्द्वोपघातांस्तान् वृत्त्युपायमचिन्तयन् नष्टेषु मधुना सार्धं कल्पवृक्षेषु वै तदा

ເມື່ອໄດ້ປະສົບການກະທົບຈາກຄູ່ຕໍ່ຕ້ານທັງຫຼາຍແລ້ວ ທ່ານໄດ້ຄິດຄົ້ນຫາວິທີດໍາລົງຊີວິດ; ໃນເວລານັ້ນ ຕົ້ນກັລປະວຣຶກສະ (ຕົ້ນສົມປາດຖະນາ) ກໍພິນາດໄປ ພ້ອມທັງນ້ໍາເຜິ້ງຂອງມັນ។

Verse 36

विवादव्याकुलास्ता वै प्रजास्तृष्णाक्षुधार्दिताः ततः प्रादुर्बभौ तासां सिद्धिस्त्रेतायुगे पुनः

ສັດທັງຫຼາຍນັ້ນແທ້ໆ ຖືກກວນວາຍໂດຍການໂຕ້ຖຽງ ແລະຖືກທຸກທ້ອນໂດຍຄວາມຫິວນ້ໍາກັບຄວາມຫິວເຂົ້າ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ສິດທິ (ຄວາມສໍາເລັດທາງຈິດວິນຍານ ແລະຄວາມຮຽບຮ້ອຍ) ກໍປາກົດຄືນໃໝ່ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ ໃນຍຸກເຕຣຕາ।

Verse 37

वार्तायाः साधिकाप्यन्या वृष्टिस्तासां निकामतः तासां वृष्ट्युदकादीनि ह्य् अभवन्निम्नगानि तु

ແລະຍັງມີຝົນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ທີ່ເກີນກວ່າເກົ່າ; ຕາມປະມານທີ່ຖືກກໍານົດໃຫ້ພວກເຂົາ ມັນໄດ້ຕົກລົງຢ່າງເຕັມທີ. ຈາກນ້ໍາຝົນນັ້ນ ລໍາທານ ແລະການໄຫຼຕ່າງໆ ເກີດຂຶ້ນ ກາຍເປັນທາງນ້ໍາທີ່ໄຫຼລົງສູ່ທີ່ຕໍ່າ।

Verse 38

अभवन्वृष्टिसंतत्या स्रोतस्थानानि निम्नगाः एवं नद्यः प्रवृत्तास्तु द्वितीये वृष्टिसर्जने

ເມື່ອຝົນຕົກຕໍ່ເນື່ອງ ທາງນ້ໍາ ແລະຕົ້ນນ້ໍາກໍເກີດຂຶ້ນ ແລະນ້ໍາກາຍເປັນລໍາທານທີ່ໄຫຼລົງຕໍ່າ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນການປ່ອຍຝົນຄັ້ງທີສອງ ແມ່ນ້ໍາທັງຫຼາຍເລີ່ມໄຫຼອອກ—ຕາມພຣະປະສົງອັນຈັດລຽງຂອງ ປະຕິ (ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນນາຍ) ຜູ້ຄວບຄຸມການສ້າງດ້ວຍພຣະສັກຕິຂອງພຣະອົງ।

Verse 39

ये पुनस्तदपां स्तोकाः पतिताः पृथिवीतले अपां भूमेश् च संयोगाद् ओषध्यस्तास्तदाभवन्

ແລະຢອດນ້ໍາເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຕົກລົງເທິງຜິວແຜ່ນດິນ ໂດຍການປະສົມກັນຂອງນ້ໍາກັບດິນ ກໍກາຍເປັນພືດຢາ. ດັ່ງນັ້ນ ຈາກການພົບກັນຢ່າງມີລະບຽບຂອງທາດທັງຫຼາຍ ອາຫານຫຼ້ຽງຊີວິດສໍາລັບວິນຍານມີຮ່າງ (ປະຊຸ) ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນການສ້າງ ພາຍໃຕ້ອໍານາດຂອງ ປະຕິ ພຣະສິວະ।

Verse 40

अथाल्पकृष्टाश्चानुप्ता ग्राम्यारण्याश्चतुर्दश ऋतुपुष्पफलाश्चैव वृक्षगुल्माश् च जज्ञिरे

ຕໍ່ມາ ພືດທີ່ປູກພໍເບົາ ແລະພືດທີ່ບໍ່ໄດ້ຫວ່ານເມັດເລີຍກໍເກີດຂຶ້ນ; ທັງພືດໃນບ້ານ ແລະພືດໃນປ່າ—ຮວມເປັນ 14 ຈຳພວກ—ພ້ອມດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ ແລະພຸ່ມໄມ້ທີ່ອອກດອກອອກໝາກຕາມລະດູ. ດັ່ງນັ້ນ ໂລກແຫ່ງພືດພັນຈຶ່ງປາກົດໃນການສ້າງຂອງປະຕິ (ພຣະສິວະ) ເພື່ອເປັນທີ່ພຶ່ງພາແກ່ປະຊຸທີ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍປາສະ।

Verse 41

प्रादुर्भूतानि चैतानि वृक्षजात्यौषधानि च तेनौषधेन वर्तन्ते प्रजास्त्रेतायुगे तदा

ຕໍ່ມາ ບັນດາສະໝຸນໄພຢາ—ປາກົດເປັນຮູບແບບຂອງຕົ້ນໄມ້ ແລະພືດນານາຊະນິດ—ກໍໄດ້ປະກົດຂຶ້ນ; ແລະໃນຍຸກເຕຣຕາ ສັດທັງຫຼາຍ (ປຣະຊາ) ດຳລົງຊີວິດໂດຍອາໄສສະໝຸນໄພຮັກສາເຫຼົ່ານັ້ນ ພາຍໃຕ້ການຈັດລຽງແຫ່ງການສ້າງຂອງປະຕິ (ພຣະສິວະ)។

Verse 42

ततः पुनरभूत्तासां रागो लोभश् च सर्वशः अवश्यं भाविनार्थेन त्रेतायुगवशेन च

ຕໍ່ມາ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຄວາມກຳໜັດ (ຣາຄະ) ແລະຄວາມໂລບ (ໂລພະ) ກໍເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຂົາທົ່ວໄປ—ເປັນສິ່ງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ເນື່ອງຈາກສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ເກີດ ແລະດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງຍຸກເຕຣຕາ.

Verse 43

ततस्ताः पर्यगृह्णन्त नदीक्षेत्राणि पर्वतान् वृक्षगुल्मौषधीश्चैव प्रसह्य तु यथाबलम्

ຕໍ່ມາ ຕາມກຳລັງທີ່ພວກເຂົາມີ ພວກເຂົາໄດ້ຍຶດເອົາດ້ວຍກຳລັງ ບ່ອນລຸ່ມນ້ຳ ແລະດິນແດນສັກສິດ (ເຂດກະເສດຣະ), ພູເຂົາທັງຫຼາຍ, ພ້ອມທັງຕົ້ນໄມ້ ພຸ່ມໄມ້ ແລະສະໝຸນໄພຢາ—ຍຶດຄອງທີ່ພຶ່ງພາຂອງຊີວິດໃນໂລກ.

Verse 44

विपर्ययेण चौषध्यः प्रनष्टास्ताश्चतुर्दश मत्वा धरां प्रविष्टास्ता इत्यौषध्यः पितामहः

ໂດຍຄວາມຜັນຜວນກັບຄືນຂອງຈັກກະວານ ສະໝຸນໄພຢາເຫຼົ່ານັ້ນ—ທັງ 14 ຈຳພວກ—ຖືກເຂົ້າໃຈວ່າສູນຫາຍໄປ. ເມື່ອຮູ້ເຊັ່ນນັ້ນ ພວກມັນຈຶ່ງເຂົ້າໄປສູ່ແຜ່ນດິນ; ແລະດັ່ງນັ້ນ ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ກ່າວເຖິງສະໝຸນໄພເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 45

दुदोह गां प्रयत्नेन सर्वभूतहिताय वै तदाप्रभृति चौषध्यः फालकृष्टास्त्वितस्ततः

ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ພຣະອົງໄດ້ບີບນ້ຳນົມຈາກແຜ່ນດິນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ. ຈາກນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ພືດຢາແລະພືດອາຫານເກີດຂຶ້ນດ້ວຍການໄຖນາ ແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວ.

Verse 46

वार्तां कृषिं समायाता वर्तुकामाः प्रयत्नतः वार्ता वृत्तिः समाख्याता कृषिकामप्रयत्नतः

ຜູ້ໃດປາດຖະໜາຮັກສາຊີວິດແລະການດຳລົງຊີບ ແລ້ວພາກພຽນຮັບເອົາ “ວາຣຕາ” ຄືກະສິກຳແລະວຽກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ຜູ້ນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າດຳເນີນຕາມອາຊີບ “ວາຣຕາ-ວຣິຕຕິ” ອັນເກີດຈາກຄວາມພາກພຽນໃນການເຮັດນາເພື່ອຫາອາຫານ.

Verse 47

अन्यथा जीवितं तासां नास्ति त्रेतायुगात्यये हस्तोद्भवा ह्यपश्चैव भवन्ति बहुशस्तदा

ຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ໃນທ້າຍຍຸກເຕຣຕາ ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີທາງດຳລົງຊີວິດ. ເພາະໃນເວລານັ້ນ ສັດທີ່ເກີດຈາກມືຈະປາກົດຂຶ້ນຊ້ຳໆຫຼາຍຄັ້ງ ແລະແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເປັນ “ປະຊຸ” (pashu) ອັນເໝາະສົມຕໍ່ລະບຽບຍັດຍະ ກໍຍັງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 48

तत्रापि जगृहुः सर्वे चान्योन्यं क्रोधमूर्छिताः सुतदारधनाद्यांस्तु बलाद्युगबलेन तु

ໃນທີ່ນັ້ນດ້ວຍ ທຸກຄົນຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ຈຶ່ງຈັບຍຶດກັນແລະກັນ. ແລະດ້ວຍກຳລັງລ້ວນໆ ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດຂອງຍຸກນັ້ນເອງ ພວກເຂົາໄດ້ຊິງເອົາລູກຊາຍ, ເມຍ, ຊັບສິນ ແລະອື່ນໆ ດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງ.

Verse 49

मर्यादायाः प्रतिष्ठार्थं ज्ञात्वा तदखिलं विभुः ससर्ज क्षत्रियांस्त्रातुं क्षतात्कमलसंभवः

ເພື່ອໃຫ້ “ມະຣຍາດາ” ຄືຂອບເຂດແຫ່ງລະບຽບອັນຖືກຕ້ອງ ຕັ້ງມັ່ນຢ່າງແນ່ນອນ ພຣະຜູ້ຮູ້ທົ່ວ—ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ—ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງທຸກສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ ຈຶ່ງສ້າງຊົນຊັ້ນກະສັດ (Kṣatriya) ເພື່ອປົກປ້ອງ ແລະກູ້ໂລກຈາກຄວາມເສຍຫາຍແລະຄວາມລະສຳລະສາຍ.

Verse 50

वर्णाश्रमप्रतिष्ठां च चकार स्वेन तेजसा वृत्तेन वृत्तिना वृत्तं विश्वात्मा निर्ममे स्वयम्

ດ້ວຍພະຣັດສະຫວ່າງທາງວິນຍານຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະວິສະວາດມາ ໄດ້ສ້າງຕັ້ງຖານຮາກຂອງລະບົບ ວັນນະ–ອາສຣະມ. ແລະດ້ວຍຫຼັກແຫ່ງຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ ແລະພະລັງທີ່ຂັບເຄື່ອນຄວາມປະພຶດ ພຣະປະຕິແຫ່ງຈັກກະວານ ໄດ້ຈັດຮູບແບບວິຖີຊີວິດໂລກີໃຫ້ເປັນລະບຽບດ້ວຍພຣະອົງເອງ.

Verse 51

यज्ञप्रवर्तनं चैव त्रेतायामभवत्क्रमात् पशुयज्ञं न सेवन्ते केचित्तत्रापि सुव्रताः

ແລະດັ່ງນັ້ນ ຕາມລຳດັບເວລາ ໃນຍຸກເຕຣຕາ ການປະກອບຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ) ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ແຕ່ໃນນັ້ນເອງ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີບາງຄົນ ບໍ່ເຂົ້າຮ່ວມຍັດຍະທີ່ຂ້າສັດ ເລືອກຄວາມສຳລວມແລະອະຫິງສາໃນການກະທຳພິທີ.

Verse 52

बलाद्विष्णुस्तदा यज्ञम् अकरोत्सर्वदृक् क्रमात् द्विजास्तदा प्रशंसन्ति ततस्त्वाहिंसकं मुने

ແລ້ວໃນການຈຳເປັນ ພຣະວິສນຸ ໄດ້ປະກອບຍັດຍະຕາມລຳດັບ ໂດຍເຫັນສິ່ງທັງປວງຢ່າງຖືກລະບຽບ. ໃນເວລານັ້ນ ພວກດວິຈະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ ຈຶ່ງກ່າວກັນວ່າ ພຣະອົງເປັນຜູ້ອຸທິດໃຈໃນອະຫິງສາ.

Verse 53

द्वापरेष्वपि वर्तन्ते मतिभेदास्तदा नृणाम् मनसा कर्मणा वाचा कृच्छ्राद्वार्ता प्रसिध्यति

ແມ່ນແຕ່ໃນຍຸກດວາປະຣະ ຄວາມເຫັນແຕກຕ່າງຂອງມະນຸດກໍເກີດຂຶ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ ຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ ແລະລະບຽບໂລກີ ດຳເນີນໄປໄດ້ຢ່າງຍາກລຳບາກ—ທັງດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍການກະທຳ ແລະດ້ວຍຄຳເວົ້າ—ເປັນເຫດໃຫ້ພະຊຸ (pashu) ຜູ້ຖືກຜູກມັດ ຕິດພັນໃນຄວາມຂັດແຍ້ງຜ່ານໃຈ ການກະທຳ ແລະວາຈາ.

Verse 54

तदा तु सर्वभूतानां कायक्लेशवशात्क्रमात् लोभो भृतिर्वणिग्युद्धं तत्त्वानामविनिश्चयः

ໃນເວລານັ້ນ ສຳລັບສັດທັງປວງ ເມື່ອຄວາມທຸກທາງກາຍຄ່ອຍໆຄອບງຳຕາມລຳດັບ ຄວາມໂລບກໍເກີດຂຶ້ນ; ການດຳລົງຊີວິດກາຍເປັນພາລະ; ພໍ່ຄ້າຫັນໄປສູ່ການຂັດແຍ້ງ; ແລະການຕັດສິນໃນຕັດຕະວະ (tattva) ອັນແທ້ຖືກສູນເສຍ—ດັ່ງນັ້ນ ປາຊະ (pāśa) ຈຶ່ງຮັດແນ່ນຮອບພະຊຸ (pashu) ເມື່ອຂາດປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 55

वेदशाखाप्रणयनं धर्माणां संकरस् तथा वर्णाश्रमपरिध्वंसः कामद्वेषौ तथैव च

ຈະມີການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງສາຂາເວດະທີ່ແຕກຕ່າງຫຼາຍ; ທັມມະທັງຫຼາຍຈະສັບສົນປົນກັນ; ລະບົບວັນນະ–ອາສຣົມຈະຖືກທຳລາຍ; ແລະກາມະກັບທເວສະກໍຈະຄອບງຳ. ໃນຄວາມວຸ້ນວາຍນີ້ ປະສຸ (ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກ) ຈະຕົກລຶກເຂົ້າໃນປາສະ ນອກເສຍແຕ່ຈະໄດ້ພຶ່ງພາພະຕິ—ພຣະສິວະ—ດ້ວຍການບູຊາທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະວິໄນສາທະນາ.

Verse 56

द्वापरे तु प्रवर्तन्ते रागो लोभो मदस् तथा वेदो व्यासैश्चतुर्धा तु व्यस्यते द्वापरादिषु

ແຕ່ໃນຍຸກດວາປະຣະ ຣາຄະ, ໂລພະ ແລະ ມະດະ (ຕັນຫາ, ຄວາມໂລບ, ຄວາມທະນົງ) ຈະເກີດຂຶ້ນ; ແລະໃນດວາປະຣະກັບຍຸກຕໍ່ໆມາ ເວດະອັນດຽວຖືກວຽາສະທັງຫຼາຍແບ່ງເປັນສີ່. ເພື່ອໃຫ້ສັດທີ່ເປັນປະສຸຜູກມັດ ເຂົ້າໃກ້ທັມມະ ແລະດ້ວຍການບູຊາທີ່ຖືກຕ້ອງ ຈຶ່ງຄ່ອຍໆເຂົ້າຫາພຣະອົງຜູ້ເປັນພະຕິ (Pati).

Verse 57

एको वेदश्चतुष्पादस् त्रेतास्विह विधीयते संक्षयादायुषश्चैव व्यस्यते द्वापरेषु सः

ໃນໂລກນີ້ ເວດະອັນດຽວຖືກຈັດໃຫ້ເປັນສີ່ພາກ (ຈະຕຸສະປາດ) ໃນຍຸກເຕຣຕາ; ແລະເນື່ອງຈາກອາຍຸຂອງມະນຸດຫຼຸດລົງ ໃນຍຸກດວາປະຣະ ມັນຈຶ່ງຖືກວຽາສະຈັດລະບົບ ແລະແບ່ງອອກອີກຄັ້ງ.

Verse 58

ऋषिपुत्रैः पुनर्भेदा भिद्यन्ते दृष्टिविभ्रमैः मन्त्रब्राह्मणविन्यासैः स्वरवर्णविपर्ययैः

ອີກຄັ້ງ ໂດຍລູກຫຼານຂອງລະສີ ການແບ່ງແຍກຕໍ່ໆມາເກີດຂຶ້ນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງຜິດໃນທັດສະນະ; ຈາກການຈັດວາງມັນຕຣະ ແລະພາກບຣາຫມະນະໃໝ່; ແລະຈາກການກັບຄ່າຂອງສະວະຣະ (ສຽງສູງຕ່ຳ) ແລະວັນນະ (ພະຍັນຊະນະ). ດັ່ງນັ້ນການສືບທອດອັນສັກສິດຈຶ່ງແຕກອອກເປັນຫຼາຍສາຂາ.

Verse 59

संहिता ऋग्यजुःसाम्नां संहन्यन्ते मनीषिभिः सामान्या वैकृताश्चैव द्रष्टृभिस्तैः पृथक्पृथक्

ສັງຫິຕາຂອງ ຣິກ, ຢະຊຸ ແລະ ສາມັນ ຖືກຮວບຮວມແລະຈັດຮຽງໂດຍບັນດາຜູ້ຮູ້. ໂດຍດຣັສຕຣິ (ຜູ້ເຫັນ) ເຫຼົ່ານັ້ນ ມັນຖືກນຳສະເໜີແຍກອອກເປັນສ່ວນໆ ທັງໃນຮູບແບບທົ່ວໄປ (ສາມານຍະ) ແລະໃນຮູບແບບຜັນແປພິເສດ (ໄວກຣິຕະ) ຂອງແຕ່ລະສາຂາ.

Verse 60

ब्राह्मणं कल्पसूत्राणि मन्त्रप्रवचनानि च अन्ये तु प्रस्थितास्तान्वै केचित्तान्प्रत्यवस्थिताः

ບາງພວກໄດ້ປະກາດບຣາຫມະນະ, ກັລປະສູຕຣະ ແລະ ຄໍາອະທິບາຍມັນຕຣະ; ອີກພວກໜຶ່ງໄດ້ອອກໄປຕາມເສັ້ນທາງຄໍາສອນນັ້ນ ແລ້ວຖືກຜູ້ຮັກສາປະເພນີຮັບຄືນ ແລະ ສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ।

Verse 61

इतिहासपुराणानि भिद्यन्ते कालगौरवात् ब्राह्मं पाद्मं वैष्णवं च शैवं भागवतं तथा

ອິຕິຫາສະ ແລະ ປຸຣານະ ຖືກແຍກຈໍາແນກຕາມນ້ໍາໜັກແລະອໍານາດຂອງກາລະ (Kāla)។ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີ ບຣາຫມະ, ປາດມະ, ໄວສະນະວະ, ໄສວະ ແລະ ພາຄະວະຕະ ດ້ວຍ।

Verse 62

भविष्यं नारदीयं च मार्कण्डेयमतः परम् आग्नेयं ब्रह्मवैवर्तं लैङ्गं वाराहमेव च

ຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ນັບເອົາ ພະວິສະຍະ (Bhaviṣya), ນາຣະດີຍະ (Nāradiya) ແລະ ມາຣະກັນເດຍະ (Mārkaṇḍeya); ຫຼັງຈາກນັ້ນມີ ອາກເນຍະ (Āgneya), ບຣາຫມະໄວວັຣຕະ (Brahma-vaivarta), ໄລງະ (Laiṅga) ແລະ ວາຣາຫະ (Vārāha) ດ້ວຍ।

Verse 63

वामनाख्यं ततः कूर्मं मात्स्यं गारुडमेव च स्कान्दं तथा च ब्रह्माण्डं तेषां भेदः प्रकथ्यते

ຕໍ່ມາໄດ້ສອນກ່ຽວກັບການແບ່ງຈໍາແນກອັນແຕກຕ່າງຂອງຄໍາພີເຫຼົ່ານີ້: ວາມະນະ (Vāmana), ຕໍ່ດ້ວຍ ກູຣະມະ (Kūrma), ມາດສະຍະ (Mātsya), ກາຣູດະ (Gāruḍa), ສະການດະ (Skānda) ແລະ ບຣາຫມານດະ (Brahmāṇḍa) ປຸຣານະ ດ້ວຍ।

Verse 64

लैङ्गम् एकादशविधं प्रभिन्नं द्वापरे शुभम् मन्वत्रिविष्णुहारीतयाज्ञवल्क्योशनो ऽङ्गिराः

ໃນຍຸກດວາປະຣະອັນເປັນມົງຄຸນ ປະເພນີໄສວະວ່າດ້ວຍລິງຄະ (Liṅga) ໄດ້ແຕກອອກເປັນ 11 ຮູບແບບ—ສຳພັນກັບ ມະນຸ, ອະຕຣິ, ວິສນຸ, ຫາຣີຕະ, ຢາຊະນະວັລກະຍະ, ອຸສະນະ (ສຸກຣະ) ແລະ ອັງຄິຣາສ।

Verse 65

यमापस्तम्बसंवर्ताः कात्यायनबृहस्पती पराशरव्यासशङ्खलिखिता दक्षगौतमौ

ຍະມະ, ອາປັສຕັມບະ, ສັມວັຣຕະ, ກາຕະຍາຍະນະ ແລະ ບຣິຫັສປະຕິ; ປະຣາຊະຣະ, ວະຍາສະ, ສັງຄະ, ລິຂິຕະ ພ້ອມດ້ວຍ ດັກສະ ແລະ ໂກຕະມະ—ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນອາຈານຜູ້ມີອຳນາດໃນທັມມະ।

Verse 66

शातातपो वसिष्ठश् च एवमाद्यैः सहस्रशः अवृष्टिर्मरणं चैव तथा व्याध्याद्युपद्रवाः

ພ້ອມກັບ ຊາຕາຕະປະ ແລະ ວະສິດຖະ ແລະ ຣິສີອື່ນໆ ອີກນັບພັນ ໄດ້ເກີດໄພພິບັດ ເຊັ່ນ ຄວາມແຫ້ງແລ້ງ ຄວາມຕາຍ ແລະ ຄວາມທຸກທໍລະມານເລີ່ມຈາກໂຣກໄພ. ເມື່ອ ປາຊຸ (ວິນຍານຖືກຜູກ) ຫັນຫນີຈາກ ທັມມະ ແລະ ພັກຕິ ຕໍ່ ປະຕິ (ພຣະສິວະ) ປາຊະ (ພັນທະ) ຈະປາກົດພາຍນອກເປັນຄວາມປັ່ນປ່ວນຮ່ວມກັນເຊັ່ນນັ້ນ।

Verse 67

वाङ्मनःकर्मजैर् दुःखैर् निर्वेदो जायते ततः निर्वेदाज्जायते तेषां दुःखमोक्षविचारणा

ຈາກຄວາມທຸກທີ່ເກີດຈາກວາຈາ ໃຈ ແລະ ການກະທຳ ຈຶ່ງເກີດຄວາມເບື່ອໜ່າຍ. ແລະຈາກຄວາມເບື່ອໜ່າຍນັ້ນ ສຳລັບເຂົາເຈົ້າ ຈຶ່ງເກີດການພິຈາລະນາເພື່ອຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມທຸກ.

Verse 68

विचारणाच्च वैराग्यं वैराग्याद्दोषदर्शनम् दोषाणां दर्शनाच्चैव द्वापरे ज्ञानसंभवः

ຈາກການພິຈາລະນາຢ່າງແຍກແຍະ ເກີດວິຣາຄະ (ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ); ຈາກວິຣາຄະ ເກີດການເຫັນໂທດຢ່າງຊັດ. ແລະຈາກການເຫັນໂທດເຫຼົ່ານັ້ນໂດຍກົງ ໃນຍຸກດວາປະຣະ ການເກີດຂຶ້ນຂອງປັນຍາອັນນຳໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ຈຶ່ງເປັນໄປໄດ້.

Verse 69

एषा रजस्तमोयुक्ता वृत्तिर् वै द्वापरे स्मृता आद्ये कृते तु धर्मो ऽस्ति स त्रेतायां प्रवर्तते

ວິຖີປະພຶດນີ້ ທີ່ປົນປະສົມດ້ວຍ ຣະຊັສ ແລະ ຕະມັສ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນລັກສະນະຂອງຍຸກດວາປະຣະ. ແຕ່ໃນຍຸກທຳອິດ ຄຣິຕະ ທັມມະມີຢູ່ແທ້; ແລະທັມມະນັ້ນເອງ ດຳເນີນຕໍ່ໄປສູ່ຍຸກເຕຣຕາ.

Verse 70

द्वापरे व्याकुलीभूत्वा प्रणश्यति कलौ युगे

ໃນຍຸກດວາປະຣະ ທັມມະກໍ່ວຸ້ນວາຍ ແລະສັບສົນ; ໃນຍຸກກະລິ ມັນກໍ່ສູນສະລາຍ—ດັ່ງນັ້ນທັມມະຈຶ່ງຕົກຕໍ່າຕາມຍຸກ ຜູກມັດປະສຸ (ວິນຍານ) ໃຫ້ແນ່ນຫນາໃນປາສະ (ພັນທະ) ຍິ່ງຂຶ້ນ ນອກເສຍແຕ່ຈະໄດ້ພຶ່ງພາ ປາສຸປະຕິ (ພຣະສິວະ) ເປັນທີ່ພຶ່ງ.