Adhyaya 41

Verse 1

करधम उवाच । केचिच्छिवं समाश्रित्य विष्णुमाश्रित्य वेधसम् । वर्णयंति परे मोक्षं त्वं तु कस्मात्तु मन्यसे

ಕರಧಮನು ಹೇಳಿದರು—ಕೆಲವರು ಶಿವನ ಶರಣು ಪಡೆದು, ಕೆಲವರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶರಣು ಪಡೆದು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ವೇಧಸ್ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಪರಮ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನೀನು ಮೋಕ್ಷದ ನಿಜವಾದ ಆಧಾರವೆಂದು ಏನನ್ನು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ?

Verse 2

महाकाल उवाच । अपारवैभवा देवास्त्रयोऽप्येते नरर्षभ । योगींद्राणामपि त्वत्र चेतो मुह्यति किं मम

ಮಹಾಕಾಲನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನರಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಈ ಮೂವರು ದೇವರೂ ಅಪಾರ ವೈಭವವುಳ್ಳವರು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯೋಗೀಂದ್ರರ ಮನವೂ ಮರುಳಾಗುತ್ತದೆ; ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಮಾತೇನು?

Verse 3

पुरा किलैवं मुनयो नैमिषारण्यवासिनः । संदिह्यांतः श्रेष्ठतायां ब्रह्मलोकमुपागमन्

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದ ಮುನಿಗಳು—ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಕುರಿತು ಸಂಶಯಗೊಂಡು—ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 4

तस्मिन्क्षणे विरिंचोऽपि श्लोकं प्रह्वोऽब्रवीत्किल । अनंताय नमस्तस्मै यस्यांतो नोपलभ्यते

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿರಿಂಚ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನೂ ವಿನಯದಿಂದ ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಹೇಳಿದರು—“ಯಾವನ ಅಂತ್ಯವೂ ದೊರಕದು, ಆ ಅನಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.”

Verse 5

महेशाय च भक्ते द्वौ कृपायेतां सदा मयि । ततः श्रेष्ठं च तं मत्वा क्षीरोदं मुनयो ययुः

“ಮಹೇಶನೂ ಭಕ್ತನೂ—ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಸದಾ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಲಿ.” ನಂತರ ಅದನ್ನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ತಿಳಿದು ಮುನಿಗಳು ಕ್ಷೀರೋದ (ಕ್ಷೀರಸಾಗರ)ಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 6

तत्र योगेश्वरः श्लोकं प्रबुध्यन्नमुमब्रवीत् । ब्रह्माणं सर्वभूतेषु परमं ब्रह्मरूपिणम्

ಅಲ್ಲಿ ಯೋಗೇಶ್ವರನು ಬೋಧಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಹೇಳಿದನು— ‘ಸರ್ವಭೂತಗಳೊಳಗೆ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯಾಗಿ ಇರುವ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಪರಮ; ಆತನೇ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನು.’

Verse 7

सदाशिवं च वंदे तौ भवेतां मंगलाय मे । ततस्ते विस्मिता विप्रा अपसृत्य ययुः पुनः

‘ಮತ್ತು ನಾನು ಸದಾಶಿವನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆ ಇಬ್ಬರೂ ನನಗೆ ಮಂಗಳಕರರಾಗಲಿ.’ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ವಿಪ್ರ ಮುನಿಗಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಮತ್ತೆ ಹೊರಟರು.

Verse 8

कैलासे ददृशुः स्थाणुं वदंतं गिरिजां प्रति । एकादश्यां प्रनृत्यानि जागरे विष्णुसद्मनि

ಅವರು ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಣು (ಶಿವ) ಗಿರಿಜಾ (ಪಾರ್ವತಿ) ಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು. ಹಾಗೆಯೇ ಏಕಾದಶಿಯಂದು ವಿಷ್ಣುಸದ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಗಳು ನಡೆದವು.

Verse 9

सदा तपस्यां चरामि प्रीत्यर्थं हरिवेधसोः । श्रुत्वेति चापसृत्यैव खिन्नास्ते मुनयोऽब्रुवन्

‘ಹರಿ ಮತ್ತು ವೇಧಸ್ (ಬ್ರಹ್ಮ)ರ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ನಾನು ಸದಾ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.’ ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಆ ಮುನಿಗಳು ಖಿನ್ನರಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 10

यद्वा देवा न संयांति पारं ये च परस्परम् । तत्सृष्टसृष्टसृष्टेषु गणना काऽस्मदादिषु

ದೇವತೆಗಳೇ ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರ ಪರಮ ಮಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಲಾರದೆ ಇದ್ದರೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಹರಡುವ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಂತಹವರ ಗಣನೆ ಅಥವಾ ಹೋಲಿಕೆ ಏನು?

Verse 11

उत्तमाधममध्यत्वममीषां वर्णयंति ये । असत्यवादिनः पापास्ते यांति निरयं ध्रुवम्

ಈ ದಿವ್ಯ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ‘ಉತ್ತಮ, ಅಧಮ, ಮಧ್ಯಮ’ ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಿ ಭೇದ ಮಾಡುವ ಪಾಪಿ ಅಸತ್ಯವಾದಿಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 12

एवं ते निश्चियामासुर्नैमिषेया स्तपस्विनः । सत्यमेतच्च राजेंद्र ममापीदं मतं स्फुटम्

ಹೀಗೆ ನೈಮಿಷದ ತಪಸ್ವಿ ಮುನಿಗಳು ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂದರು। ‘ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಇದು ನಿಜವೇ; ಇದೇ ನನ್ನ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮತವೂ ಹೌದು।’

Verse 13

जापकानां सहस्राणि वैष्मवानां तथैव च । शैवानां च विधिं विष्णुं स्थाणुं चाप्यन्वमूमुचन्

ಜಪಸಾಧಕರ ಸಾವಿರಾರು ಸಮೂಹಗಳು—ವೈಷ್ಣವರೂ ಶೈವರೂ—ವಿಧಿ (ಬ್ರಹ್ಮ), ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಸ್ಥಾಣು (ಶಿವ)ರನ್ನು ಕೂಡ ಅನುಸರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದರು।

Verse 14

तस्माद्यस्य मनोरागो यस्मिन्देवे भवेत्स्फुटम् । स तं भजेद्विपापः स्यान्ममेदं मतमुत्तमम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಯಾವ ದೇವನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿದೆಯೋ, ಅವನು ಆ ದೇವನನ್ನೇ ಭಜಿಸಲಿ; ಅವನು ಪಾಪಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಇದೇ ನನ್ನ ಉತ್ತಮನ ಮತ।

Verse 15

करंधम उवाच । कानि पापानि विप्रेंद्र यैस्तु संमूढचेतसः । न वेदेषु न धर्मेषु रतिमापद्यते मनः

ಕರಂಧಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಯಾವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಚಿತ್ತ ಮೋಹಗ್ರಸ್ತವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ವೇದಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ರುಚಿ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 16

महाकाल उवाच । अधर्मभेदा विज्ञेयाश्चित्तवृत्तिप्रभेदतः । स्थूलाः सूक्ष्मा असूक्ष्माश्च कोटिभेदैरनेकशः

ಮಹಾಕಾಲನು ಹೇಳಿದನು—ಚಿತ್ತವೃತ್ತಿಗಳ ಭೇದದಿಂದ ಅಧರ್ಮದ ಭೇದಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅವು ಸ್ಥೂಲ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮವಾಗಿ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 17

तत्र ये पापनिचयाः स्थूला नरकहेतवः । ते समासेन कथ्यंते मनोवाक्कायसाधनाः

ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥೂಲವಾದ ಪಾಪಸಂಚಯಗಳು ನರಕಹೇತುವಾಗಿವೆ; ಅವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ—ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಮೂಲಕ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಗಳು.

Verse 18

परस्त्रीद्रव्यसंकल्पश्चेतसानिष्टचिंतनम् । अकार्याभिनिवेशश्च चतुर्द्धा कर्म मानसम्

ಮಾನಸಕರ್ಮ ನಾಲ್ಕು ವಿಧ—ಪರಸ್ತ್ರೀ ಅಥವಾ ಪರಧನದ ಸಂಕಲ್ಪ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನಿಷ್ಟಚಿಂತನೆ, ಮತ್ತು ಮಾಡಬಾರದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಠಪೂರ್ವಕ ಆಸಕ್ತಿ.

Verse 19

अनिबद्धप्रलापित्वमसत्यं चाप्रियं च यत् । परापवादपैशुन्यं चतुर्धा कर्म वाचिकम्

ವಾಚಿಕಕರ್ಮ ನಾಲ್ಕು ವಿಧ—ಅಸಂಬದ್ಧ/ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಲಾಪ, ಅಸತ್ಯ, ಅಪ್ರಿಯ ಅಥವಾ ಕಠೋರ ವಚನ, ಮತ್ತು ಪರಾಪವಾದ-ಪೈಶುನ್ಯ (ಪರನಿಂದೆ, ಚಾಡಿ).

Verse 20

अभक्ष्यभक्षणं हिंसा मिथ्या कामस्य सेवनम् । परस्वानामुपादानं चतुर्धा कर्म कायिकम्

ಕಾಯಿಕಕರ್ಮ ನಾಲ್ಕು ವಿಧ—ಅಭಕ್ಷ್ಯದ ಭಕ್ಷಣ, ಹಿಂಸೆ, ಮಿಥ್ಯಾ/ಅನಧಿಕೃತ ಕಾಮಸೇವನೆ, ಮತ್ತು ಪರಸ್ವವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು.

Verse 21

इत्येतद्द्वादशविधं कर्म प्रोक्तं त्रिसंभवम् । अस्य भेदान्पुनर्वक्ष्ये येषां फलमनंतकम्

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ, ಕಾಯ ಎಂಬ ಮೂರು ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ದ್ವಾದಶವಿಧ ಕರ್ಮವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಯಿತು. ಈಗ ಅದರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭೇದಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳುವೆನು; ಅವುಗಳ ಫಲ ಅನಂತವಾಗಿದೆ.

Verse 22

ये द्विषंति महादेवं संसारार्णवतारकम् । सुमहात्पातकोपेतास्ते यांति नरकाग्निषु

ಸಂಸಾರಸಾಗರದಿಂದ ದಾಟಿಸುವ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರು ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ನರಕಾಗ್ನಿಗಳೊಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 23

महांति पातकान्याहुर्निरंतरफलानि षट् । नाभिनंदंति ये दृष्ट्वा शंकरं न स्तुवंति ये

ಅವಿರತ ಫಲ ನೀಡುವ ಆರು ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಕರನನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷಿಸದವರೂ, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸದವರೂ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ.

Verse 24

यथेष्टचेष्टा निःशंकाः संतिष्ठंति रमंति च । उपचारविनिर्मुक्ताः शिवस्य गुरुसंनिधौ

ಶಿವನ ಗುರುವಿನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಇಷ್ಟದಂತೆ, ಸಂಶಯಭಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತು ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾರೆ; ಬಾಹ್ಯೋಪಚಾರಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

शिवाचारं न मन्यंते शिवभक्तान्द्विषंति षट् । गुरुमार्त्तमशक्तं वा विदेशप्रस्थितं तथा

ಶಿವಾಚಾರವನ್ನು ಗೌರವಿಸದವರು ಮತ್ತು ಶಿವಭಕ್ತರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವರು—ಇಂತಹ ಆರು (ದೋಷಗಳು) ಇವೆ; ಗುರುವು ಆರ್ಥನಾಗಿರುವಾಗ, ಅಶಕ್ತನಾಗಿರುವಾಗ, ಅಥವಾ ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟಿರುವಾಗಲೂ ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಮುಂತಾದವು.

Verse 26

अरिभिः परिभूतं वा यस्त्यजति स पापकृत् । तद्भार्यापुत्रमित्रेषु यश्चावज्ञां करोति वा

ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಅವಮಾನಿತನಾದ ಗುರುವನನ್ನು ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವನು ಪಾಪಕರ್ತನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರ, ಮಿತ್ರರ ಮೇಲೆ ಅವಜ್ಞೆ ಮಾಡುವವನೂ ದೋಷಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

इत्येतत्पातकं ज्ञेयं गुरुनिंदासमं महत् । ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्तेयी च गुरुतल्पगः

ಇದು ಗುರುವಿನ ನಿಂದೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಮಹಾಪಾತಕವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕ, ಸುರಾಪಾನಿ, ಕಳ್ಳ ಮತ್ತು ಗುರುತಲ್ಪಗ (ಗುರುಶಯ್ಯಾ ಲಂಘಕ)—

Verse 28

महापातकिनस्त्वेते तत्संसर्गी च पंचमः । क्रोधाद्द्वेषाद्भयाल्लोभाद्ब्राह्मणस्य वदंति ये

ಇವರು ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳೇ; ಇವರ ಸಂಗ ಮಾಡುವವನು ಐದನೆಯವನಾಗಿ ಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಕ್ರೋಧ, ದ್ವೇಷ, ಭಯ ಅಥವಾ ಲೋಭದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುವವರು—

Verse 29

मर्मांतिकं महादोषं ब्रह्मघ्नः स प्रकीर्तितः । ब्राह्मणं यः समाहूय याचमानमकिंचनम्

ಮರ್ಮವನ್ನು ಚುಚ್ಚುವ ಮಹಾದೋಷವನ್ನು ಮಾಡುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನನೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಭಿಕ್ಷೆ ಯಾಚಿಸುವ ದರಿದ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ (ಅವಮಾನಿಸುವವನು).

Verse 30

पश्चान्नास्तीति यो ब्रूयात्स च वै ब्रह्महा स्मृतः । यश्च विद्याभिमानेन निस्तेजयति सद्द्विजम्

ನಂತರ ‘ಏನೂ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳುವವನು ಕೂಡ ಬ್ರಹ್ಮಹನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ವಿದ್ಯಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಸದ್ದ್ವಿಜನ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಾನವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವವನು—

Verse 31

उदासीनः सभामध्ये ब्रह्महा स प्रकीर्तितः । मिथ्यागुणैः स्वमात्मानं नयत्युत्कर्षतां बलात्

ಸಭಾಮಧ್ಯೆ ಉದಾಸೀನನಾಗಿ ಕೂತಿರುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸುಳ್ಳು ಗುಣಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಉನ್ನತಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಕೊಳ್ಳುವವನು ಸಹ ಅಂಥವನೇ.

Verse 32

विरुद्धं गुरुभिः सार्धं ब्रह्मघ्नः स प्रकीर्तितः । क्षुत्तृष्णातप्तदेहानां द्विजानां भोक्तुमिच्छताम्

ಗುರುಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಘ್ನನೆಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತ. ಹಾಗೆಯೇ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ದಹಿಸಿದ ದೇಹಗಳಿರುವ ದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಭೋಜನ ಬಯಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ (ಇದೇ ಧರ್ಮಾರ್ಥ).

Verse 33

यः समाचरते विघ्नं तमाहुर्ब्रह्मगातकम् । पिशुनः सर्वलोकानां छिद्रान्वेषणतत्परः

ಯಾರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೇ ವಿಘ್ನವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾನೋ ಅವನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಗಾತಕನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಚಾಡಿಕೋರನಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ದೋಷ-ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದರಲ್ಲಿ ಸದಾ ತತ್ಪರನಿರುವವನು ಸಹ ಅಂಥವನೇ.

Verse 34

उद्वेगजननः क्रूरः स च वै ब्रह्महा स्मृतः । गवां तृषाभिभूतानां जलार्थमुपसर्पताम्

ಉದ್ವೇಗವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಕ್ರೂರನು ಸಹ ಬ್ರಹ್ಮಹಾ ಎಂದು ಸ್ಮೃತ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾದ ಹಸುಗಳು ನೀರಿಗಾಗಿ ಸಮೀಪಿಸುವಾಗ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವವನು.

Verse 35

यः समाचरते विघ्नं तमाहुर्ब्रह्मघातकम् । परदोषं परिज्ञाय नृपकर्णे जपेत यः

ತಿಳಿದುಕೊಂಡೇ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಘಾತಕನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ದೋಷವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅದನ್ನು ಗುಪ್ತ ಜಪದಂತೆ ರಾಜನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಸುಗುಸಿಸುವವನು ಸಹ ಅಂಥವನೇ.

Verse 36

पापीयान्पिशुनः क्रूरस्तमाहुर्ब्रह्मघातकम् । न्यायेनोपार्जितं विप्रैस्तद्द्रव्यहरणं च यत्

ಅತಿಪಾಪಿ, ಪರನಿಂದಕ, ಕ್ರೂರನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಘಾತಕನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನ್ಯಾಯದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಧನವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವುದೂ ಅದೇ ಪಾಪವಾಗಿದೆ.

Verse 37

छद्मना वा बलाद्वापि ब्रह्महत्यासमं मतम् । अधीत्य यश्च शास्त्राणि परित्यजति मूढधीः

ಛಲದಿಂದಾಗಲಿ ಬಲಪ್ರಯೋಗದಿಂದಾಗಲಿ ಮಾಡಿದ ವರ್ತನೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಸಮಾನವೆಂದು ಎಣೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಮೂಢಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಅವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಕೂಡ ನಿಂದ್ಯನು.

Verse 38

सुरापानसमं ज्ञेयं जीवनायैव वा पठेत् । अग्निहोत्रपरित्यागः पंचयज्ञोपकर्मणाम्

ಜೀವಿಕೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾರು (ಶಾಸ್ತ್ರ) ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪಠಣವು ಸುರಾಪಾನಸಮಾನವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ ಮತ್ತು ಪಂಚಮಹಾಯಜ್ಞಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದೂ (ಅದೇ ಪಾಪ).

Verse 39

मातृपितृपरित्यागः कूटसाक्षी सुहृद्वधः । अभक्ष्यभक्षणं वन्यजंतूनां काम्यया वधः

ತಾಯಿ-ತಂದೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು, ಸುಳ್ಳು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುವುದು, ಸ್ನೇಹಿತನ ವಧೆ, ಅಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಕಾಮನೆಯಿಂದ ಕಾಡುಜಂತುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು—ಇವೆಲ್ಲ ಘೋರ ಪಾಪಗಳು.

Verse 40

ग्रामं वनं गवावासं यश्च क्रोधेन दीपयेत् । इति घोराणि पापानि सुरापानसमानि च

ಕೋಪದಿಂದ ಯಾರು ಗ್ರಾಮವನ್ನೋ, ಕಾಡನ್ನೋ, ಗೋಶಾಲೆಯನ್ನೋ ಬೆಂಕಿಹಚ್ಚಿ ಸುಡಿಸುತ್ತಾರೋ—ಇವು ಘೋರ ಪಾಪಗಳು; ಸುರಾಪಾನಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 41

दीनसर्वस्वहरणं नरस्त्रीगजवाजिनाम् । गोभूरत्नसुवर्णानामौषधीनां रसस्य च

ದೀನರ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವುದು—ಪುರುಷ, ಸ್ತ್ರೀ, ಆನೆ, ಕುದುರೆ; ಗೋವು, ಭೂಮಿ, ರತ್ನ, ಸ್ವರ್ಣ; ಔಷಧಿ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ರಸಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದು—ಅತಿಘೋರ ಪಾಪವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 42

चंदनागरुकर्पूरकस्तूरीपट्टवाससाम् । हस्तन्यासापहरणं स्कमस्तेयसमं स्मृतम्

ಚಂದನ, ಅಗರ, ಕರ್ಪೂರ, ಕಸ್ತೂರಿ, ಪಟ್ಟವಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಸ್ತ್ರಗಳ ಹರಣ; ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸವಾಗಿ ಇಟ್ಟ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು—ಘೋರ ಕಳ್ಳತನಕ್ಕೆ ಸಮವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 43

कन्यानां वरयोग्यानामदानं सदृशे वरे । पुत्रमित्रकलत्रेषु गमनं भगिनीषु च

ವಿವಾಹಯೋಗ್ಯ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ವರನಿಗೆ ನೀಡದೆ ಇರುವುದು ಪಾಪ; ಹಾಗೆಯೇ ಪುತ್ರನ ಪತ್ನಿ, ಮಿತ್ರನ ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಸಹೋದರಿಯೊಂದಿಗೆ ಗಮನ ಮಾಡುವುದು ಘೋರ ದೋಷವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 44

कुमारीसाहसं घोरमंत्यजस्त्रीनिषेवणम् । सवर्णायाश्च गमनं गुरुतल्पसमं स्मृतम्

ಕುಮಾರಿಯ ಮೇಲೆ ಬಲಾತ್ಕಾರ, ಅಂತ್ಯಜ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ನಿಷೇವಣ, ಮತ್ತು ಸವರ್ಣಾ (ಸನ್ನಿಹಿತ ಸ್ವಜನ-ಸಂಬಂಧಿನಿ) ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುವುದು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಗುರುತಲ್ಪಗಮನಕ್ಕೆ ಸಮವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 45

द्विजायार्थं प्रतिश्रुत्य न प्रयच्छति यः पुनः । न च चस्मारयते विप्रं तुल्यं तदुपपपातकम्

ದ್ವಿಜನ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ)ಿಗಾಗಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ಪ್ರತಿಶ್ರುತಿ ನೀಡಿ, ನಂತರ ಕೊಡದೆ ಇರುವುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ವಿಪ್ರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕೂಡ ನೆರವೇರಿಸದಿರುವುದು—ಅದೇ ವಿಧದ ಉಪಪಾತಕವೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 46

अभिमानोतिकोपश्च दांभिकत्वं कृतघ्नता । अत्यंतविषयासक्तिः कार्पण्यं शाठ्यमत्सरम्

ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಕೋಪ, ದಂಭ ಮತ್ತು ಕೃತಘ್ನತೆ; ವಿಷಯಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯ ಆಸಕ್ತಿ, ಕೃಪಣತೆ, ಶಾಠ್ಯ, ಮತ್ಸರ—ಇವೆಲ್ಲ ನಿಂದ್ಯ ದೋಷಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 47

भृत्यानां च परित्यागः साधुबंधुतपस्विनाम् । गवां क्षत्रियवैश्यानां स्त्रीशूद्राणां च ताडनम्

ಆಶ್ರಿತರಾದ ಭೃತ್ಯರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದು, ಸಾಧುಗಳು, ಬಂಧುಗಳು, ತಪಸ್ವಿಗಳ ಸಂಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದು; ಹಾಗೆಯೇ ಗೋವು, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ, ಸ್ತ್ರೀ, ಶೂದ್ರರನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು—ಇವು ನಿಂದ್ಯ ಕರ್ಮಗಳು।

Verse 48

शिवाश्रमतरूणां च पुष्पारामविनाशनम् । अयाज्यानां याजनं चाप्ययाच्यानां च याचनम्

ಶಿವಾಶ್ರಮಗಳ ಮರಗಳು ಹಾಗೂ ಪುಷ್ಪಾರಾಮಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು; ಅಯಾಜ್ಯರಿಗೆ ಯಾಗ ಮಾಡಿಸುವುದು, ಅಯಾಚ್ಯರಿಂದ ಬೇಡುವುದು—ಇವು ನಿಂದ್ಯ ಕೃತ್ಯಗಳು।

Verse 49

यज्ञारामतडागादिदारापत्यस्य विक्रयः । तीर्थयात्रोपवासानां व्रतायतनकर्मणाम्

ಯಜ್ಞಾರಾಮ, ತಡಾಗಾದಿಗಳ ಮಾರಾಟ, ಹಾಗೆಯೇ ಪತ್ನಿ-ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಮಾರುವುದು; ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ, ಉಪವಾಸ, ವ್ರತಾಯತನಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ದುರುಪಯೋಗಿಸುವುದು—ಇವು ನಿಂದ್ಯಾಚಾರಗಳು।

Verse 50

स्त्रीधनान्युपजीवंति स्त्रीभिरत्यंतनिर्जिताः । अरक्षणं च नारीणां मद्यपस्त्रीनिषेवणम्

ಸ್ತ್ರೀಧನದ ಮೇಲೆ ಬದುಕುವುದು, ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಶೀಭೂತರಾಗಿರುವುದು; ಸ್ತ್ರೀಯರ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡದಿರುವುದು, ಮದ್ಯಪಾನ, ಸ್ತ್ರೀನಿಷೇವಣೆ—ಇವು ನಿಂದ್ಯ ಕರ್ಮಗಳು।

Verse 51

ऋणानामप्रदानं च मिथ्याघृद्ध्युपजीवनम् । निंदितानां धनादानं साद्वीकन्योक्तिदूषणम्

ಋಣವನ್ನು ತೀರಿಸದೆ ಇರುವುದು, ಅಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಲೋಭದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುವುದು, ನಿಂದಿತ ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಧನ ನೀಡುವುದು, ಹಾಗೂ ಸಾಧ್ವೀ ಸ್ತ್ರೀ/ಕನ್ಯೆಯ ವಚನಗಳನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದು—ಇವೆಲ್ಲ ನಿಂದ್ಯ ಕರ್ಮಗಳು.

Verse 52

विषमारणयंत्राणां प्रोयगो मूलकर्मणाम् । उच्चाटनाभिचाराश्च रागविद्वेषणक्रिया

ವಿಷಪ್ರಯೋಗದಿಂದ ಕೊಲ್ಲುವ ಯಂತ್ರಗಳ ಬಳಕೆ, ಮೂಲಕರ್ಮ (ಬೇರು-ಆಧಾರಿತ ತಂತ್ರಮಂತ್ರ) ಆಚರಣೆ, ಉಚ್ಚಾಟನ ಮತ್ತು ಅಭಿಚಾರ, ಹಾಗೂ ರಾಗ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಉರಿಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳು—ಇವು ನಿಂದ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 53

जिह्वाकामोपभो गार्थं यस्यारंभः स्वकर्मसु । मूल्येनाध्यापयेद्यस्तु मूल्येनाधीयते च ये

ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಜಿಹ್ವಾಸುಖ ಮತ್ತು ಕಾಮಭೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಆರಂಭಿಸುವವನು; ಹಾಗೆಯೇ ಶುಲ್ಕ ಪಡೆದು ಬೋಧಿಸುವವನು ಮತ್ತು ಶುಲ್ಕ ನೀಡಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವನು—ಇವರು ನಿಂದಿತ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Verse 54

व्रात्यता व्रतसंत्यागः सर्वाहारनिषेवणम् । असच्छास्त्राभिगमनं शुष्कतर्काव लंबनम्

ವೈದಿಕ ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದ ವ್ರಾತ್ಯ ಜೀವನ, ವ್ರತಗಳ ತ್ಯಾಗ, ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಆಹಾರವನ್ನು ವಿವೇಕರಹಿತವಾಗಿ ಸೇವಿಸುವುದು, ಅಸತ್ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಿಗೆ ಮೊರೆಹೋಗುವುದು, ಮತ್ತು ಶುಷ್ಕ ತರ್ಕವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುವುದು—ಇವು ಮಲಿನ ಜೀವನಮಾರ್ಗಗಳು, ನಿಂದ್ಯವು.

Verse 55

देवाग्निगुरुसाधूनां निंदा गोब्राह्मणस्य च । प्रत्यक्षं वा परोक्षं वा राज्ञां मंडलिनामपि

ದೇವರುಗಳು, ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿ, ಗುರು ಮತ್ತು ಸಾಧುಗಳ ನಿಂದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಗೋವು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅವಮಾನ—ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಲಿ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಲಿ—ಮತ್ತು ರಾಜರು ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತಕರ ನಿಂದೆ—ಇದು ಪಾಪಾಚಾರ, ನಿಂದ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 56

उत्सन्नपतृदेवेज्याः स्वकर्मत्यागिनश्च ये । दुःशीला नास्तिकाः पापा न सदा सत्यवादिनः

ಪಿತೃ-ದೇವಪೂಜೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿ, ಸ್ವಧರ್ಮಕರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ದುಶೀಲರು, ನಾಸ್ತಿಕರು, ಪಾಪಿಗಳು ಆಗಿ, ಸದಾ ಸತ್ಯವಚನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿರದವರು—ಅವರು ನಿಂದ್ಯರೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ।

Verse 57

पर्वकाले दिवा चाप्सु वियोनौ पशुयोनिषु । रजस्वलास्वयोनौ च मैथुनं यः समाचरेत्

ಪರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹಗಲು, ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಣಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅಥವಾ ರಜಸ್ವಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಮೈಥುನ ಮಾಡುವವನು—ಅವನ ಆಚರಣೆ ಪಾಪಮಯವೂ ನಿಂದ್ಯವೂ ಆಗಿದೆ।

Verse 58

स्त्रीपुत्रमित्रसुहृदामाशाच्छेदकराश्च ये । जनस्याप्रियवक्तारः क्रूराः समयभेदिनः

ಹೆಂಡತಿ, ಪುತ್ರ, ಮಿತ್ರ, ಸುಹೃದರ ಆಶೆಯನ್ನು ಮುರಿಯುವವರು, ಜನರಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾದ ಮಾತು ಹೇಳುವವರು, ಕ್ರೂರರು, ಮತ್ತು ಒಪ್ಪಂದ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಭಂಗ ಮಾಡುವವರು—ಅವರು ಪಾಪಿಗಳೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ।

Verse 59

भेत्ता तडागकूपानां संक्रमाणांरसस्य च । एकपंक्तिस्थितानां च पाकभेदं करोति यः

ಕೆರೆ-ಬಾವಿಗಳನ್ನು ಒಡೆಯುವವನು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ದಾಟುವ ಸ್ಥಳ/ಸೇತು ಹಾಗೂ ಜಲವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವವನು, ಮತ್ತು ಒಂದೇ ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತವರ ಭೋಜನದಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ/ಭಾಗಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಭೇದ ಮಾಡುವವನು—ಅವನು ನಿಂದ್ಯ ಪಾಪಿ।

Verse 60

इत्येतैश्च नराः पापैरुपपातकिनः स्मृताः । युक्तास्तदुनकैः पापैः पापिनस्तान्निबोध मे

ಈ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯರು ‘ಉಪಪಾತಕಿಗಳು’ ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಇಂತಹ ಸಮಾನ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಯುಕ್ತರಾದವರನ್ನೂ ಪಾಪಿಗಳೆಂದು ನನ್ನಿಂದ ತಿಳಿದುಕೋ।

Verse 61

ये गोब्राह्मणकन्यानां स्वामिमित्रतपस्विनाम् । अन्तरं यांति कार्येषु ते स्मृताः पापिनो नराः

ಗೋವು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಕನ್ಯೆಯರ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಿ, ಸ್ವಾಮಿ, ಮಿತ್ರರು ಹಾಗೂ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಭೇದ ಅಥವಾ ವಿಘ್ನ ಉಂಟುಮಾಡುವವರು—ಅವರು ಪಾಪಿಗಳು ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 62

परश्रियाभितप्यंते हीनां सवंति ये स्त्रियाम् । पंक्त्यर्थं ये न कुर्वंति दानयज्ञादिकाः क्रियाः

ಇತರರ ಶ್ರೀಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೋಡಿ ಈರ್ಷೆಯಿಂದ ತಪಿಸುವವರು, ನಿಷಿದ್ಧ/ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲಿ ಸಂತಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವರು, ಹಾಗೂ ಪಂಕ್ತಿ-ಧರ್ಮಾರ್ಥ ದಾನ-ಯಜ್ಞಾದಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡದವರು—ಅವರು ನಿಂದ್ಯರು।

Verse 63

गोष्ठाग्निजलरथ्यासु तरुच्छायानगेषु च । त्यजंति ये पुरीषाद्यमारामायतनेषु च

ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯ ಸಮೀಪ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ, ಮರಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಉದ್ಯಾನ ಹಾಗೂ ದೇವಾಲಯದ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಮಲಮೂತ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರು—ಅಶೌಚ ಮತ್ತು ಪಾಪದಿಂದ ನಿಂದ್ಯರು।

Verse 64

गीतवाद्यरता नित्या मत्ताः किलकिलापराः । कूटवेषक्रियाचाराः कूटसंव्यवहारिणः

ಯಾವರು ಸದಾ ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದು, ನಿತ್ಯ ಮದೋನ್ಮತ್ತರಾಗಿ ಅರ್ಥರಹಿತ ಕೇಕೆ-ಕಿಲಕಿಲೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಕಪಟ ವೇಷಧಾರಣೆ ಮಾಡಿ ಮೋಸಭರಿತ ಆಚರಣೆ ನಡೆಸಿ, ವಂಚನೆಯ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವವರು—ಅವರು ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟರೆಂದು ನಿಂದ್ಯರು।

Verse 65

कूटशासनकर्तारः कूटयुद्धकराश्च ये । निर्दयोऽतीव भृत्येषु पशूनां दमनश्च यः

ಕಪಟ ಶಾಸನಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ, ವಂಚಕ ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವವರು; ಸೇವಕರ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾಗಿ ನಿರ್ದಯರಾಗಿರುವವರು; ಹಾಗೂ ಪಶುಗಳನ್ನು ನುಗ್ಗಿಸಿ ಹಿಂಸಿಸುವವರು—ಅವರು ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ವಿರೋಧಿಗಳು।

Verse 66

मिथ्याप्रसादितो वाक्यमाकर्णयति यः शनैः । चपलश्चापिमायावी शठो मिथ्याविनीतकः

ಸುಳ್ಳು ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಉಪದೇಶವನ್ನು ಸಹ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಕೇಳುವವನು; ಚಪಲ, ಮಾಯಾವಿ, ಶಠ, ವಿನಯದ ನಾಟಕ ಮಾಡುವವನು—ಇವನನ್ನು ಪಂಡಿತರು ಧರ್ಮಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಯೋಗ್ಯನೆಂದು ನಿಂದಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 67

यो भार्यापुत्रमित्राणि बालवृद्धकृशातुरान् । भृत्यानतिथिबंधूंश्च त्यक्त्वाश्राति बुभुक्षितान्

ಯಾರು ಪತ್ನಿ, ಪುತ್ರ, ಮಿತ್ರರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ; ಬಾಲ, ವೃದ್ಧ, ಕೃಶ, ರೋಗಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿ; ಭೃತ್ಯ, ಅತಿಥಿ, ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವರು ಹಸಿದಿರುವಾಗ ತಾನೇ ಊಟಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಅವನು ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮವನ್ನು ಲಂಘಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 68

यः स्वयं मृष्टमश्राति विप्रायान्यत्प्रयच्छति । वृथापाकः स विज्ञेयो ब्रह्मवादिविगर्हितः

ತಾನೇ ಮೃಷ್ಟವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಹಾರವನ್ನು ಭುಂಜಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೀನವಾದುದನ್ನು ನೀಡುವವನು—ಅವನು ‘ವೃಥಾಪಾಕ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಗರ್ಹಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 69

नियमान्स्वयमादाय ये त्यजंत्यजितेंद्रियाः । ये ताडयंति गां नित्यं वाहयंति मुहुर्मुहुः

ನಿಯಮಗಳನ್ನು ತಾವೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದೆ ಅವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರು; ಹಾಗೆಯೇ ನಿತ್ಯ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ಮರುಮರು ಓಡಿಸುವವರು—ಇಂತಹ ಆಚರಣೆ ನಿಂದನೀಯ, ಸಂಯಮಧರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿರೋಧಿ।

Verse 70

दुर्बलान्नैव पुष्णंति प्रणष्टार्था द्विषंति च । पीडयन्त्यभिचारेण सक्षतान्वाहयंति च

ಅವರು ದುರ್ಬಲರನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸಂಪತ್ತು ನಷ್ಟವಾದಾಗ ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅಭಿಚಾರದಿಂದ ಇತರರನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಗಾಯಗೊಂಡವರಿಗೂ ಭಾರ ಹೊರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ—ಇಂತಹವರು ಘೋರ ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 71

तेषा मदत्त्वा चाश्रंति चिकित्संति न रोगिणः । अजाविको माहिषिकः समुद्री वृषलीपतिः

ಅವರು ಮದ್ಯಪಾನದಿಂದ ಮತ್ತಾಗಿ ಅಳಲು ತೋರುತ್ತಾರೆ; ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆಡು‑ಕುರಿ ಕಾಯುವವ, ಎಮ್ಮೆ‑ಮಹಿಷ ಕಾಯುವವ, ಸಮುದ್ರಯಾತ್ರಿಕ, ಶೂದ್ರಸ್ತ್ರೀಯ ಪತಿ—ಇವು ಇಲ್ಲಿ ಪತಿತಾಚಾರದ ಲಕ್ಷಣಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 72

हीनवर्णात्मवृत्तिश्च वैद्यो धर्मध्वजी च यः । यश्च शास्त्रमतिक्रम्य स्वेच्छयैवाहरेत्करम्

ಕೆಳವರ್ಗದ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕುವವನು; ಧರ್ಮಸಂಯಮವಿಲ್ಲದ ವೈದ್ಯ; ಧರ್ಮವನ್ನು ಧ್ವಜವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ನಟಿಸುವ ಕಪಟಿ; ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತೆರಿಗೆ ವಸೂಲಿಸುವವನು—ಇವರು ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಮರ್ಯಾದಾಭಂಗಿಗಳೆಂದು ನಿಂದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

Verse 73

सदा दण्डरुचिर्यश्च यो वा दण्डरुचिर्न हि । उत्कोचकैरधिकृतैस्तस्करैस्च प्रपीड्यते

ಯಾವನು ಸದಾ ದಂಡಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತನಾಗಿರಲಿ, ಅಥವಾ ದಂಡಕ್ಕೆ ಆಸಕ್ತನಲ್ಲದಿರಲಿ—ಅವನು ಎರಡೂ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಲಂಚخور ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದಲೂ ಕಳ್ಳರಿಂದಲೂ ಕಿರುಕುಳಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 74

यस्य राज्ञः प्रजा राष्ट्रे पच्यते नरकेषु सः । अचौरं चौरवत्पश्येच्चौरं वाऽचौररूपिणम्

ಯಾವ ರಾಜನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳು ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೇಯುವಂತೆ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೋ—ಅವನೇ ನಿರ್ದೋಷನನ್ನು ಕಳ್ಳನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ಅಥವಾ ಕಳ್ಳನನ್ನು ನಿರ್ದೋಷರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 75

आलस्योपहतो राजा व्यसनी नरकं व्रजेत् । एवमादीनि चान्यानि पापान्याहुः पुराविदः

ಆಲಸ್ಯದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಜನು ಮತ್ತು ವ್ಯಸನಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡ ರಾಜನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಪುರಾಣವಿದ್ವಾಂಸರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

Verse 76

यद्वातद्वा परद्रव्यमपि सर्षपमात्रकम् । अपहृत्य नरः पापो नारकी नात्र संशयः

ಪಾಪಿಯಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಪರರ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು, ಅದು ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳಿನಷ್ಟು ಅಲ್ಪವಾದರೂ, ಅಪಹರಿಸಿದರೆ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನರಕಗಾಮಿ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 77

एवमाद्यैर्नरः पापैरुत्क्रान्तैः समनंतरम् । शरीरं यातनार्थाय पूर्वाकारमवाप्नुयात्

ಇಂತಹ ಪಾಪಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯನು, ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಅದೇ ವಿಧದ ದೇಹವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 78

तस्मात्त्रिविधमप्येतन्नारकीयं विवर्जयेत् । सदाशिवं च शरणं व्रजेत्सच्छ्रद्धया युतः

ಆದುದರಿಂದ ನರಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಈ ತ್ರಿವಿಧ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸತ್ಯಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಸದಾಶಿವನ ಶರಣು ಹೋಗಬೇಕು।

Verse 79

नमस्कारः स्तुतिः पूजा नामसंकीर्तनं तथा । संपर्कात्कौतुकाल्लोभान्न तस्य विफलं भवेत्

ನಮಸ್ಕಾರ, ಸ್ತುತಿ, ಪೂಜೆ, ನಾಮಸಂಕೀರ್ತನೆ—ಇವು ಸಂಪರ್ಕದಿಂದಲೋ, ಕುತೂಹಲದಿಂದಲೋ, ಲೋಭದಿಂದಲೋ ಮಾಡಿದರೂ, ಯಾರಿಗೂ ಎಂದಿಗೂ ವಿಫಲವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 80

करंधम उवाच । संक्षेपाच्छिवपूजाया विधानं वक्तुमर्हसि । कृतेन येन मनुजः शिवपूजाफलं लभेत्

ಕರಂಧಮನು ಹೇಳಿದರು—“ದಯವಿಟ್ಟು ಶಿವಪೂಜೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ; ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಶಿವಪೂಜೆಯ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ.”

Verse 81

महाकाल उवाच । प्रातर्मध्याह्नसायाह्ने शंकरं सर्वदा भजेत् । दर्शनात्स्पर्शनान्मर्त्यः कृततृत्यो भवेत्स्फुटम्

ಮಹಾಕಾಲನು ಹೇಳಿದನು—ಪ್ರಾತಃ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಾಯಂಕಾಲ ಸದಾ ಶಂಕರನನ್ನು ಭಜಿಸಬೇಕು. ಅವನ ದರ್ಶನ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 82

आदौ स्नानं प्रकुर्वित भस्मस्नानमथापि वा । आपद्गतः कण्ठस्नानं मन्त्रस्नानमथापि वा

ಮೊದಲು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು—ಜಲಸ್ನಾನ ಅಥವಾ ಭಸ್ಮಸ್ನಾನವೂ. ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಂಠಸ್ನಾನ (ಆಂಶಿಕ ಶುದ್ಧಿ) ಅಥವಾ ಮಂತ್ರಸ್ನಾನ (ಮಂತ್ರಶುದ್ಧಿ) ಕೂಡ ಮಾಡಬಹುದು.

Verse 83

आविकं परिदध्याच्च ततो वासः सितं च वा । धातुरक्तमथो नव्यं मलिनं संधितं न च

ಉಣ್ಣೆಯ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ನಂತರ ಶ್ವೇತ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು. ಧಾತುರಕ್ತ (ಗೇರು/ಕೆಂಪು) ಬಣ್ಣದ ವಸ್ತ್ರವೂ ಸರಿ; ಆದರೆ ಅದು ಹೊಸದು, ಮಲಿನವಲ್ಲ, ಹೊಲಿದು-ಜೋಡಿಸಿದುದಲ್ಲದಿರಬೇಕು.

Verse 84

उत्तरीयं च संदध्याद्विना तन्निष्फलार्चनम् । भस्मत्रिपुण्ड्रधारी च ललाटे हृति चांसयोः

ಉತ್ತರೀಯ (ಮೇಲ್ವಸ್ತ್ರ)ವನ್ನೂ ಧರಿಸಬೇಕು; ಅದಿಲ್ಲದೆ ಅರ್ಚನೆ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಸ್ಮ ತ್ರಿಪುಂಡ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನುಡಿ, ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಭುಜಗಳ ಮೇಲೆ ಇಡಬೇಕು.

Verse 85

पूजयेद्यो महादेवं प्रीतः पश्यति तं मुहुः । सर्वदोषान्बहिः क्षिप्य शिवायतनमाविशेत्

ಯಾರು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಪ್ರೀತಚಿತ್ತದಿಂದ ಮರುಮರು ಅವನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ತಳ್ಳಿ ನಂತರ ಶಿವಾಲಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು.

Verse 86

प्रविश्य च प्रणम्येशं ततो गर्भगृहं विशेत् । पाणी प्रक्षाल्य तच्चित्तो निर्माल्यमवरोपयेत्

ಆಲಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಈಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಗರ್ಭಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು. ಕೈಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಹಿಂದಿನ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಬೇಕು.

Verse 87

येन रुद्रायते भक्त्या कुरुते मार्जनक्रियाम् । तस्मान्मार्जयते त्वेवं स्थाणुनैतत्परस्परम्

ಯಾವ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭಕ್ತನು ‘ರುದ್ರಸಮಾನ’ನಾಗಿ ಮಾರ್ಜನಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅದೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ಥಾಣು-ಪ್ರಭುವೂ ಶುದ್ಧನಾಗುವಂತೆ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಇದು ಪರಸ್ಪರದ ಶಾಬ್ದಿಕ ಶುದ್ಧೀಕರಣವಲ್ಲ.

Verse 88

रुद्रभक्त्या च संतिष्ठेनमालिन्यं मार्जयेत्ततः । भक्तिर्देवस्य तिष्ठेन्न मालिन्यं मार्जतः सदा

ರುದ್ರಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತು ನಂತರ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಬೇಕು. ದೇವರ ಭಕ್ತಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತದೆ; ಸದಾ ಮಾರ್ಜನಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದವನಲ್ಲಿ ಮಲಿನತೆ ಉಳಿಯದು.

Verse 89

गडुकान्पूरयेत्पश्चान्निर्मलेन जलेन वै । गडुकास्तु समाः सर्वे सर्वे च शुभदर्शनाः

ನಂತರ ನಿರ್ಮಲ ಜಲದಿಂದ ಗಡುಕಗಳನ್ನು ತುಂಬಬೇಕು. ಎಲ್ಲಾ ಗಡುಕಗಳು ಸಮಾನವಾಗಿರಲಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಶುಭದರ್ಶನವಾಗಿರಲಿ.

Verse 90

निर्व्रणाः सौम्यरूपाश्च सर्वे चोदकपूरिताः । वस्त्रपूतजलैः पूर्णागन्धधूपैश्च वासिताः

ಅವು ಬಿರುಕು-ದೋಷರಹಿತವಾಗಿದ್ದು, ಸೌಮ್ಯರೂಪವಾಗಿರಬೇಕು; ಎಲ್ಲವೂ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿರಬೇಕು—ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಶೋಧಿಸಿದ ಜಲದಿಂದ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಗಂಧ ಮತ್ತು ಧೂಪದಿಂದ ಸುಗಂಧಿತವಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 91

क्षालिताः पूरिता नीताः षडक्षरजपेन च । गडुकाष्चशतं कुर्यादथवाप्यष्टविंशतिः

ತೊಳೆದು, ತುಂಬಿ, (ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ) ಕೊಂಡೊಯ್ದು, ಷಡಕ್ಷರಮಂತ್ರಜಪದೊಂದಿಗೆ—ನೂರು ಗಡುಕಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲವೇ ಕನಿಷ್ಠ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟಾದರೂ।

Verse 92

अष्टादशापि चतुरस्ततोन्यूनं न कारयेत् । पयो दधि घृतं चैव क्षौद्रमिक्षुरसं तथा

ಹದಿನೆಂಟು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು; ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಜೊತೆಗೆ ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ತುಪ್ಪ, ಜೇನು ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿನ ರಸವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 93

एवं सर्वं च तद्द्रव्यं वामतः संन्यसेद्भवात् । ततो बहिर्विनिष्क्रम्य पूजयेत्प्रतिहारकान्

ಈ ರೀತಿ ಆ ಎಲ್ಲ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಭವ (ಶಿವ)ನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು. ನಂತರ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಪ್ರತಿಹಾರಕರನ್ನು (ದ್ವಾರಪಾಲ ಸೇವಕರನ್ನು) ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 94

सर्वेषां वाचका मन्त्राः कथ्यंतेऽतः परं क्रमात्

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಾಚಕವಾದ (ಆಹ್ವಾನ-ಸೂಚಕ) ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 95

ओंगं गणपतये नमः ओंक्षां क्षेत्रपालाय नमः ओंगं गुरुभ्यो नमः इति आकाशे ओंकौं कुलदेव्यै नमः ॐ नंदिने नमः ओंमहाकालाय नमः ओंधात्रे विधात्रै नमः । ततः प्रविस्य लिंगाच्च किञ्चिद्दक्षिणतः शुचिः । उदङ्मुखः क्षणं ध्यायेत्समकायासनस्थितः

“ಓಂಗಂ ಗಣಪತಯೇ ನಮಃ। ಓಂಕ್ಷಾಂ ಕ್ಷೇತ್ರಪಾಲಾಯ ನಮಃ। ಓಂಗಂ ಗುರುಭ್ಯೋ ನಮಃ।” ನಂತರ ಆಕಾಶದತ್ತ “ಓಂಕೌಂ ಕುಲದೇವ್ಯೈ ನಮಃ।” ಹಾಗೆಯೇ “ॐ ನಂದಿನೇ ನಮಃ। ॐ ಮಹಾಕಾಲಾಯ ನಮಃ। ॐ ಧಾತ್ರೇ ವಿಧಾತ್ರೈ ನಮಃ।” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಬಳಿಕ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಲಿಂಗದ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಿಂತು; ಉತ್ತರಮುಖನಾಗಿ, ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಥಿರ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 96

दर्भादिभिः परिवृतं मध्यपद्मार्कमंडलम् । सोममण्डलमध्यस्थं ध्यायेद्वै वह्निमंडलम्

ದರ್ಭಾದಿಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮರೂಪ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಚಂದ್ರಮಂಡಲದ ಮಧ್ಯಸ್ಥ ಅಗ್ನಿಮಂಡಲವನ್ನೂ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 97

तन्मध्ये विश्वरूपं च वामाद्यष्टादिशक्तिकम् । पंचवक्त्रं दशभुजं त्रिनेत्रं चंद्रभूषितम्

ಅದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವರೂಪ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ವಾಮಾ ಮೊದಲಾದ ಅಷ್ಟದಿಕ್ಕುಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತ, ಪಂಚವಕ್ತ್ರ, ದಶಭುಜ, ತ್ರಿನೇತ್ರ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರಭೂಷಿತ।

Verse 98

वामांकगिरिजं देवं ध्यायेत्सिद्धैः स्तुतं मुहुः । ततः पूर्वं प्रदद्याच्च पाद्यार्घं शंभवे नृप

ವಾಮಾಂಗದಲ್ಲಿ ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಸಿದ್ಧರಿಂದ ಮರುಮರು ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ನಂತರ, ಓ ರಾಜಾ, ಮೊದಲು ಶಂಭುವಿಗೆ ಪಾದ್ಯ ಮತ್ತು ಅರ್ಘ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 99

पानीयमक्षता दर्भा गंधपूष्पं ससर्पिषम् । क्षीरं दधि मधु पुनर्नवांगोऽर्घः प्रकीर्तितः

ನೀರು, ಅಕ್ಷತ, ದರ್ಭ, ಗಂಧ-ಪುಷ್ಪಗಳು ಘೃತಸಹಿತ; ಮತ್ತೆ ಹಾಲು, ಮೊಸರು, ಜೇನು—ಇದೇ ನವಾಂಗ ಅರ್ಘ್ಯವೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 100

ततः श्रद्धार्द्रचित्तस्य स्नानं लिंगस्य चाचरेत् । गृहीत्वा गडुकं पूर्वं मलस्नानं समाचरेत्

ನಂತರ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆರ್ದ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಲಿಂಗಸ್ನಾನವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಮೊದಲು ಗಡುಕ (ಜಲಪಾತ್ರ) ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮಲಸ್ನಾನ ಅಂದರೆ ಶುದ್ಧಿಕರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 101

अर्द्धेन स्नापयेत्पूर्वं कुर्याच्च मलघर्षणम् । सर्वेण स्नापयेत्पश्चात्पूजयेत्स्नापयेत्ततः

ಮೊದಲು ನೀರಿನ ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಮಲಘರ್ಷಣದಿಂದ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ವಿಧಿಯಂತೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು.

Verse 102

प्रणम्य च ततो भक्त्या स्नापयेन्मूलमंत्रतः । ओंहूं विश्वमूर्तये शिवाय नम । इति द्वादशाक्षरो मूलमंत्रः

ನಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು—“ಓಂ ಹೂಂ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಯೇ ಶಿವಾಯ ನಮಃ।” ಇದುವೇ ದ್ವಾದಶಾಕ್ಷರ ಮೂಲಮಂತ್ರವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 103

वारिक्षरदधिक्षौद्रघृतेनेक्षुरसेन च । स्नापयेन्मूलमन्त्रेण जलधूपार्चनात्पृथक्

ನೀರು, ಸಕ್ಕರೆ, ಮೊಸರು, ಜೇನು, ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಕಬ್ಬಿನ ರಸದಿಂದ ಮೂಲಮಂತ್ರ ಜಪಿಸಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಇದು ಜಲಾರ್ಪಣೆ, ಧೂಪ ಮತ್ತು ಅರ್ಚನೆ ಎಂಬ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.

Verse 104

गडुकैः स्नापयेत्सर्वैः स्नातं गन्धैर्विरूक्षयेत्

ಎಲ್ಲಾ ಗಡುಕ (ಜಲಪಾತ್ರ)ಗಳಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು; ಸ್ನಾನವಾದ ನಂತರ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಮೃದುವಾಗಿ ಒಣಗಿಸಬೇಕು.

Verse 105

विरूक्षितं ततः स्नाप्य श्रीखण्डेन विलेपयेत् । पूजयेद्विविधैः पुष्पैर्विधिना येन तच्छृणु

ನಂತರ ಒಣಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಶ್ರೀಖಂಡ (ಚಂದನ)ದಿಂದ ಲೇಪನ ಮಾಡಬೇಕು. ವಿಧಿಯಂತೆ ವಿವಿಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು—ಆ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 106

आग्नेयपादे ओंधर्माय नमः नैरृतके ओंज्ञानाय नमः वायव्ये ओंवैराग्याय नमः ईशानपादे ओंऐश्वर्याय नमः पूर्वपादे ओंअधर्माय नमः दक्षिणे ओंअज्ञानाय नमः पश्चिमे ओंअवैराग्याय नमः उत्तरे ओंअनैश्वर्याय नमः ओंअनन्ताय नमः ओंपद्माय नमः ओंअर्कमण्डला नमः ओंसोममण्डलाय नमः ओंवह्निमण्डला नमः ओंवामाज्येष्ठादिपंचमन्त्रशक्तिभ्यो नमः ओंपरमप्रकृत्यै देव्यै नमः ओंईशानतत्पुरुषाघोरवामदेवसद्योजातपञ्चवक्त्राय रुद्रसाध्यवस्वादित्यविश्वेदेवादिदेवविश्वरूपाय अण्डजस्वेदजोद्भिज्जजरायुजरूपस्थावरजङ्गममूर्तये परमेश्वराय ओंहूं विश्वमूर्तये शिवाय नमस्त्रिशूलधनुःखड्गकपालदण्डकुठारेभ्यः

ಆಗ್ನೇಯ ಪಾದದಲ್ಲಿ—‘ಓಂ ಧರ್ಮಾಯ ನಮಃ’; ನೈಋತ್ಯದಲ್ಲಿ—‘ಓಂ ಜ್ಞಾನಾಯ ನಮಃ’; ವಾಯವ್ಯದಲ್ಲಿ—‘ಓಂ ವೈರಾಗ್ಯಾಯ ನಮಃ’; ಈಶಾನ ಪಾದದಲ್ಲಿ—‘ಓಂ ಐಶ್ವರ್ಯಾಯ ನಮಃ’। ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ—‘ಓಂ ಅಧರ್ಮಾಯ ನಮಃ’; ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ—‘ಓಂ ಅಜ್ಞಾನಾಯ ನಮಃ’; ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ—‘ಓಂ ಅವೈರಾಗ್ಯಾಯ ನಮಃ’; ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ—‘ಓಂ ಅನೈಶ್ವರ್ಯಾಯ ನಮಃ’। ಅನಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಪದ್ಮಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಅರ್ಕಮಂಡಲ, ಸೋಮಮಂಡಲ ಮತ್ತು ವಹ್ನಿಮಂಡಲಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ವಾಮಾ-ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ ಮೊದಲಾದ ಪಂಚಮಂತ್ರ-ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಪರಮಪ್ರಕೃತಿ ದೇವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ। ಈಶಾನ-ತತ್ಪುರುಷ-ಅಘೋರ-ವಾಮದೇವ-ಸದ್ಯೋಜಾತ ಎಂಬ ಪಂಚವಕ್ತ್ರ, ದೇವಾಧಿದೇವ ವಿಶ್ವರೂಪ, ಅಂಡಜ-ಸ್ವೇದಜ-ಉದ್ಭಿಜ್ಜ-ಜರಾಯುಜ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಸರ್ವಭೂತಮೂರ್ತಿಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ‘ಓಂ ಹೂಂ’ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ತ್ರಿಶೂಲ, ಧನುಸ್ಸು, ಖಡ್ಗ, ಕಪಾಲ, ದಂಡ ಮತ್ತು ಕುಠಾರಗಳಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 107

ततो जलाधारमुखे चण्डीश्वराय नमः । एवं संपूज्य विधिवत्ततोऽर्घं संनिवेशयेत्

ನಂತರ ಜಲಾಧಾರದ ಮುಖದಲ್ಲಿ—‘ಓಂ ಚಂಡೀಶ್ವರಾಯ ನಮಃ’ ಎಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು। ಹೀಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 108

पानीयमक्षताः पुष्पमेतैर्युक्तं फलोत्तमैः । गृहाणार्घ्यं महादेव पूजासंपूर्तिहेतवे

ಪಾನೀಯ ಜಲ, ಅಕ್ಷತ ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಗಳು—ಉತ್ತಮ ಫಲಗಳೊಂದಿಗೆ—ಅರ್ಪಿಸಲಾಗಿದೆ। ಹೇ ಮಹಾದೇವ, ಪೂಜೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು।

Verse 109

अर्घादनंतरं शक्तः पूजयेद्वसुपूजया । धूपं दीपं च नैवेद्यं क्रमात्पश्चान्निवेदयेत्

ಅರ್ಘ್ಯದ ನಂತರ, ಶಕ್ತನಾದವನು ‘ವಸು-ಪೂಜೆ’ಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ನಂತರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಧೂಪ, ದೀಪ ಮತ್ತು ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 110

घण्टां च वादयेत्तत्र ततो नीराजनं चरेत् । भ्रामयेद्देवदेवस्य शंखवादित्रनिःस्वनैः

ಅಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಯನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ನೀರಾಜನವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು। ಶಂಖ ಹಾಗೂ ವಾದ್ಯಗಳ ನಾದದೊಂದಿಗೆ ದೇವದೇವನ ಮುಂದೆ ಅದನ್ನು ವೃತ್ತವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಬೇಕು।

Verse 111

नीराजनं च यः पश्ये द्देवदेवस्य शूलिनः । स मुच्येत्पातकैः सर्वैः किं पुनर्यः करिष्यति

ಶೂಲಧಾರಿಯಾದ ದೇವದೇವನ ನೀರಾಜನವನ್ನು ನೋಡುವವನು ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗಾದರೆ ಸ್ವತಃ ನೀರಾಜನ ಮಾಡುವವನ ಪುಣ್ಯ ಎಷ್ಟೋ ಅಧಿಕ!

Verse 112

नृत्यं गीतं च वाद्यं च अलीकमपि यश्चरेत् । तस्य तुष्येदनंतंहि गीतवाद्यफलं यतः

ಯಾರಾದರೂ ನೃತ್ಯ, ಗಾನ ಮತ್ತು ವಾದ್ಯವನ್ನು ದೋಷಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅನಂತನು ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಗೀತ-ವಾದ್ಯದ ಫಲ ಅದರಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 113

स्तोत्रैस्ततश्च संस्तूय दण्डवत्प्रणमेद्भुवि । क्षमापयेच्च देवेशं सुकृतं कुकृतं क्षम

ನಂತರ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಬೇಕು. ದೇವೇಶನನ್ನು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಬೇಕು— ‘ನನ್ನ ಸುಕೃತವೂ ಕುಕೃತವೂ ಎರಡನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸು’.

Verse 114

य एवं यजते रुद्रमस्मिंल्लिंगे विशेषतः । पितरं पितामहं चैव तथैव प्रपितामहम्

ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರುದ್ರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ತನ್ನ ತಂದೆ, ತಾತ ಮತ್ತು ಮುತ್ತಾತ—ಮೂರಿಗೂ ತೃಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ಉದ್ಧಾರವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 115

सर्वात्पापात्समुत्तार्य रुद्रलोके वसेच्चिरम् । एवं माहेश्वरो भूत्वा सदाचारव्रतस्थितः

ಅವನು ಸರ್ವ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಉದ್ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ರುದ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಹೇಶ್ವರಭಕ್ತನಾಗಿ, ಸದಾಚಾರ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 116

पशुपाशविमोक्षार्थं पूजयेत्तन्मना यदि । य एवं यजते रुद्रं तेनैतत्तर्पितं जगत्

ಪಶುಭಾವದಿಂದ ಬಂಧಿತ ಜೀವದ ಪಾಶವಿಮೋಚನಾರ್ಥ ತದೇಕಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೂಜಿಸುವವನು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ರುದ್ರನ ಯಜನ ಮಾಡುವವನಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ತೃಪ್ತಗೊಂಡು ಪೋಷಿತವಾದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ.

Verse 117

किं त्वेतत्सफलं राजन्नाचारयो न लंघयेत् । आचारात्फलते धर्मो ह्याचारात्स्वर्गमश्नुते

ಆದರೆ, ಓ ರಾಜನೇ, ಇದು ಫಲಪ್ರದವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಆಚಾರವನ್ನು ಲಂಘಿಸಬಾರದು. ಆಚಾರದಿಂದಲೇ ಧರ್ಮ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ; ಆಚಾರದಿಂದಲೇ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 118

आचाराल्लभते ह्यायुराचारो हंत्यलक्षणम् । यज्ञदानतपांसीह पुरुषस्य न भूतये

ಸದಾಚಾರದಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಸದಾಚಾರವು ಅಮಂಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಚಾರವಿಲ್ಲದ ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ತಪಸ್ಸು ಇಲ್ಲಿ ಪುರುಷನ ನಿಜವಾದ ಅಭ್ಯುದಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 119

भवन्ति यः सदाचारं समुल्लंघ्य प्रवर्तते । तस्य किञ्चित्समुद्देशं वक्ष्ये तं श्रृणु पार्थिव

ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲಂಘಿಸಿ ಇಷ್ಟದಂತೆ ವರ್ತಿಸುವವನ ಕುರಿತು ನಾನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ವಿವರಣೆ ಹೇಳುವೆನು—ಓ ಪಾರ್ಥಿವ, ಕೇಳು.

Verse 120

त्रिवर्गसाधने यत्नः कर्तव्यो गृहमेधिना । तत्संसिद्धौ गृहस्थस्य सिद्धिरत्र परत्र च

ಗೃಹಸ್ಥನು ತ್ರಿವರ್ಗಸಾಧನೆಗೆ—ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ—ಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಅವು ಸಮ್ಯಕ್ ಸಿದ್ಧವಾದರೆ ಗೃಹಸ್ಥನಿಗೆ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸಿದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 121

ब्राह्मे मुहूर्ते बुध्येन धर्मार्थौ चापि चिन्तयेत् । समुत्थाय तथाचम्य दंतधावनपूर्वकम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಲಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಧರ್ಮಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಎದ್ದು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ದಂತಧಾವನದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಶೌಚಾಚಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 122

सन्ध्यामुपासीत बुधः संशांतः प्रयतः शुचिः । पूर्वां सन्ध्यां सनक्षत्रां पश्चिमां सदिवाकराम्

ಜ್ಞಾನಿ ಶಾಂತನಾಗಿ, ನಿಯಮಪಾಲಕನಾಗಿ, ಶುಚಿಯಾಗಿ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರಾತಃಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕಾಣುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ, ಸಾಯಂಸಂಧ್ಯೆಯನ್ನು ಸೂರ್ಯನಿರುವಾಗಲೇ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 123

उपासीत यथान्यायं नैनां जह्यादनापदि । वर्जयेदनृतं चासत्प्रलापं परुषं तथा

ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಆಪತ್ತು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು. ಸುಳ್ಳು, ವ್ಯರ್ಥ ಅಸತ್‌ಪ್ರಲಾಪ ಮತ್ತು ಕಠೋರ ವಚನಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 124

असत्सेवां ह्यसद्वादं ह्यसच्छास्त्रं च पार्थिव । आदर्शदर्शनं दंतधावनं केशसाधनम्

ಓ ರಾಜನೇ, ದುಷ್ಟರ ಸಂಗತಿ, ಅಸತ್‌ವಾದ ಮತ್ತು ದಾರಿತಪ್ಪಿಸುವ ಶಾಸ್ತ್ರೋಪದೇಶವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ (ಅನುಚಿತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ) ಕನ್ನಡಿ ನೋಡುವುದು, ದಂತಧಾವನ, ಕೇಶಸಾಧನವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 125

देवार्चनं च पूर्वाह्णे कार्याण्याहुर्महर्षयः । पालाशमासनं चैव पादुके दंतधावनम् । वर्जयेदासनं चैव पदा नाकर्षयेद्बुधः

ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ಪೂರ್ವಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ದೇವಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಪಾಲಾಶದ ಆಸನ, ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ಧರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ದಂತಧಾವನ ಮಾಡಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಿ ಆಸನವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಬಾರದು; ಕಾಲಿನಿಂದ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

Verse 126

जलमग्निं च निनयेद्यगपन्न विचक्षणः

ವಿವೇಕಿಯು ನೀರನ್ನು ಅಗ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಜಾಗರೂಕವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕಗೊಳಿಸಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಥವಾ ಅನೌಚಿತವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬಾರದು।

Verse 127

पादौ प्रसारयेन्नैव गुरुदेवाग्निसंमुखौ । चतुष्पथं चैत्यतरुं देवागारं तथा यतिम्

ಗುರು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯ ಎದುರು ಎಂದಿಗೂ ಪಾದಗಳನ್ನು ಚಾಚಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಚತುಷ್ಪಥ, ಚೈತ್ಯವೃಕ್ಷ, ದೇವಾಲಯ ಮತ್ತು ಯತಿಯ प्रति ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಗೌರವಿಸಬೇಕು।

Verse 128

विद्याधिकं गुरुं वृद्धं कुर्यादेतान्प्रदक्षिणान्

ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು, ತನ್ನ ಗುರು ಮತ್ತು ಪೂಜ್ಯ ವೃದ್ಧರು—ಇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 129

आहारनीहारविहारयोगाः सुसंवृता धर्मविदानुकार्याः । वाग्बुद्धिवीर्याणि तपस्तथैव वार्तायुषी गुप्ततमे च कार्ये

ಆಹಾರ, ಶೌಚಾದಿ ದೇಹಕ್ರಮಗಳು, ವಿಹಾರ ಮತ್ತು ಯೋಗ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಸುಸಂಯಮದಿಂದ ಇಟ್ಟು ಧರ್ಮಜ್ಞರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು। ವಾಣಿ, ಬುದ್ಧಿ, ವೀರ್ಯವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕು; ಹಿತವಾದ ಮಾತು ಹೇಳಿ, ಅತ್ಯಂತ ಗುಪ್ತ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು।

Verse 130

उभे मूत्रपुरीषे तु दिवा कुर्यादुदङ्मुखः । दक्षिणाभिमुखो रात्रौ ह्येवमायुर्न रिष्यते

ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಲವಿಸರ್ಜನೆ—ಎರಡನ್ನೂ ಹಗಲು ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ, ರಾತ್ರಿ ದಕ್ಷಿಣಮುಖವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು। ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಆಯುಷ್ಯ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿ ಹಾನಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 131

प्रत्यग्निं प्रति सूर्यं च प्रति गां व्रतिनं प्रति । प्रति सोमोदकं सन्ध्यां प्रज्ञा नश्यति मेहतः

ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಗೋವು, ವ್ರತಧಾರಿ, ಸೋಮೋದಕ ಅಥವಾ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿ ಮೂತ್ರವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿದವನ ವಿವೇಕ-ಪ್ರಜ್ಞೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 132

भोजने शयने स्थाने उत्सर्गे मलमूत्रयोः । रथ्याचंक्रमणे चार्द्रपञ्चकश्चाचमेत्सदा

ಭೋಜನದ ನಂತರ, ಶಯನದ ನಂತರ, ಸ್ಥಳ ಬದಲಿಸಿದಾಗ, ಮಲಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆಯ ನಂತರ ಮತ್ತು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ನಂತರ—ಯಾವಾಗಲೂ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ‘ಆರ್ದ್ರಪಂಚಕ’ ಎಂಬ ಜಲಶುದ್ಧಿಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 133

न नद्यां मेहनं कुर्यान्न श्मशाने नभस्मनि । न गोमये न कृष्टे च नैवालूने न शाड्वले

ನದಿಯಲ್ಲಿ, ಶ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ, ಭಸ್ಮದ ಮೇಲೆ, ಗೋಮಯದ ಮೇಲೆ, ದೂಡಿದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಕತ್ತರಿಸದ ಬೆಳೆ ಮೇಲೆ ಹಾಗೂ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಮೂತ್ರವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಬಾರದು।

Verse 134

उद्धृत्ताभिस्तथाद्भिस्तु शौचं कुर्याद्विचक्षणः । अंतर्जलाद्देवकुलाद्वल्मीकान्मूषकस्थलात्

ವಿಚಕ್ಷಣನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ ಮಣ್ಣಿನಿಂದಲೂ ನೀರಿನಿಂದಲೂ ಶೌಚಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಬೇಕು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮನೆಯೊಳಗಿನ ನೀರಿನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ದೇವಾಲಯದ ಆವರಣದಿಂದ, ವಲ್ಮೀಕ (ಚಿಟ್ಟೆಗುಡ್ಡ)ದಿಂದ ಹಾಗೂ ಇಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಶೌಚದಲ್ಲಿ।

Verse 135

अपविद्धापशौचाश्च वर्जयेत्पंच मृत्तिकाः । गन्धलेपापहरणं शौचं कुर्यात्तथा बुधः

ಶೌಚಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದ ಐದು ವಿಧದ ಮಣ್ಣுகள் ಅಪವಿತ್ರವಾಗಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ತಪ್ಪಾಗಿ ಎಸೆದು ಮಲಿನಗೊಂಡಿದ್ದರೆ ಅವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಜ್ಞಾನಿಯು ದುರ್ಗಂಧ ಮತ್ತು ಲೇಪ (ಮಲಿನತೆ) ದೂರವಾಗುವಂತೆ ಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 136

नात्मानं ताडयेन्नैव दद्याद्दुः खेभ्य एव च । उभाभ्यामपि पाणिभ्यां कण्डूयेन्नात्मनः शिरः

ಯಾರೂ ತಮಗೇ ತಾವು ಹೊಡೆಯಬಾರದು; ದುಃಖಕ್ಕೆ ತಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಕೆರೆಯಬಾರದು.

Verse 137

रक्षेद्दारांस्त्यजेदीष्यां तासु निष्कारणं बुधः । सूर्यास्तं न विनाकाश्चित्क्रिया नैवाचरेत्तथा

ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ಅವಳ ಮೇಲೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದ ಈರ್ಷೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ನಿಯಮವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 138

अद्रोहेणैव भूतानामल्पद्रोहेण वा पुनः । शिवचित्तोर्जयोद्वित्तं न चातिकृपणो भवेत्

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ प्रति ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ—ಅಥವಾ ಕನಿಷ್ಠ ಹಾನಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಾಡುತ್ತಾ—ಶಿವಭಕ್ತಿಯ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಧನ-ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಅತಿಕೃಪಣನಾಗಬಾರದು.

Verse 139

नेर्ष्युः स्यान्न कृतघ्नः स्यान्न परद्रोहकर्मधीः । न पाणिपादचपलो न नेत्रचपलोऽनृजुः

ಮನುಷ್ಯನು ಈರ್ಷ್ಯಾವಂತನಾಗಬಾರದು, ಕೃತಘ್ನನಾಗಬಾರದು, ಪರರಿಗೆ ದ್ರೋಹ ಮಾಡುವ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನಾಗಬಾರದು. ಕೈಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಚಪಲತೆ ಇರಬಾರದು, ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿರತೆ ಇರಬಾರದು, ನಡೆನುಡಿಯಲ್ಲಿ ವಕ್ರತೆ ಇರಬಾರದು.

Verse 140

न च वागङ्गचपलो न चाशिष्टस्य गोचरः । न शुष्कवादं कुर्वीत शुष्क्रवैरं तथैव च

ಮಾತು ಮತ್ತು ಅಂಗಚೇಷ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಪಲತೆ ಇರಬಾರದು; ಅಶಿಷ್ಟರ ಸಂಗತಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು. ನಿರರ್ಥಕ ವಾದವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು; ಅನಾವಶ್ಯಕ ವೈರವನ್ನೂ ಬೆಳೆಸಬಾರದು.

Verse 141

उपायैः साधयेदर्थान्दण्डस्त्वगतिका गतिः । भिन्नाशनं भिन्नशय्यां वर्जयेद्भिन्नभाजनम्

ಯೋಗ್ಯ ಉಪಾಯಗಳಿಂದಲೇ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು; ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲದಾಗ ಮಾತ್ರ ದಂಡನೆ ಅಂತಿಮ ಮಾರ್ಗ. ಮುರಿದ ಆಸನ, ಮುರಿದ ಶಯ್ಯೆ ಮತ್ತು ಮುರಿದ ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 142

अंतरेण न गच्छेन द्वयोर्ज्वलनलिंगयोः । नाग्न्योर्न विप्रयोश्चैव न दंपत्योर्नृपोत्तम

ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ! ಎರಡು ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಚಿಹ್ನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹೋಗಬಾರದು; ಎರಡು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಧ್ಯೆ, ದಂಪತಿಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಹೋಗಬಾರದು.

Verse 143

न सूर्यव्योमयोर्नैव हरस्य वृषभस्य च । एतेषामंतरं कुर्वन्यतः पापमवाप्नुयात्

ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಆಕಾಶದ ಮಧ್ಯೆ ನಿಲ್ಲಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಹರ (ಶಿವ) ಮತ್ತು ಅವರ ವೃಷಭ (ನಂದಿ) ನಡುವೆಯೂ ನಿಲ್ಲಬಾರದು. ಇವರ ನಡುವೆ ವಿಭಜನೆ ಮಾಡಿದವನು ಪಾಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 144

नैकवस्त्रश्च भुंजीत नाग्नौ होममथाचरेत् । न चार्चयेद्द्विजान्नैव कुर्याद्देवार्चनं बुधः

ವಿವೇಕಿಯಾದ ಭಕ್ತನು ಒಂದೇ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಬಾರದು; ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿವಿರುದ್ಧ ಹೋಮವನ್ನೂ ಮಾಡಬಾರದು. ನಿಯಮಭಂಗ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾರ್ಚನೆ ಅಥವಾ ದೇವಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 145

खंडनं पेषणं मार्ष्टिं जलसंशोधनं तथा । रंधनं भोजनं स्वाप उत्थानं गमनं क्षुतम्

ಕತ್ತರಿಸುವುದು, ಅರೆದುದು, ಒರೆಸುವುದು, ನೀರನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುವುದು; ಅಡುಗೆ, ಭೋಜನ, ನಿದ್ರೆ, ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದು, ನಡೆಯುವುದು, ಹಸಿವು ಉಂಟಾಗುವುದು—ಈ ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ನಿಯಮದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು.

Verse 146

कार्यारंभं समाप्तिं च वचः प्रोच्य तथा प्रियम् । पिबञ्जिघ्रन्स्पृशञ्छृण्वन्विवक्षुर्मैथुनं तथा

ಕಾರ್ಯದ ಆರಂಭವೂ ಸಮಾಪ್ತಿಯೂ, ವಚನೋಚ್ಚಾರಣೆ—ಪ್ರಿಯವಚನವೂ ಸಹ—ಪಾನ, ಘ್ರಾಣ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಶ್ರವಣ, ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆ ಹಾಗೂ ಮೈಥುನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮಾಹೇಶ್ವರ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ಸಂಯಮಿಸಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು।

Verse 147

शुचित्वं च जपं स्थाणुं यः कुर्याद्विंशतिं तथा । माहेश्वरः स विज्ञेयः शेषोन्यो नामधारकः

ಶುಚಿತ್ವವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಸ್ಥಾಣು (ಶಿವ) ಜಪವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಇಪ್ಪತ್ತು ಬಾರಿ ಮಾಡುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಮಾಹೇಶ್ವರನು; ಉಳಿದವರು ಕೇವಲ ನಾಮಧಾರಕರು।

Verse 148

स वै रुद्रमयो भूत्वा ततश्चांते शिवं व्रजेत् । परस्त्रियं नाभिभाषेत्तथा संभाषयेद्यदि

ಅವನು ರುದ್ರಮಯನಾಗಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ। ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಬಾರದು; ಮಾತನಾಡಲೇಬೇಕಾದರೆ ಸಂಯಮಿತವಾಗಿ ಯಥೋಚಿತ ವಚನದಿಂದಲೇ ಮಾತನಾಡಬೇಕು।

Verse 149

मातः स्वसरथो पुत्रि आर्येति च वदेद्बुधः । उचछिष्टो नालभेत्किंचिन्न च सूर्यं विलोकयेत्

ಬುದ್ಧಿವಂತನು (ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು) ‘ಮಾತೆ’, ‘ಸಹೋದರಿ’, ‘ಮಗಳೇ’, ‘ಆರ್ಯೆ’ ಎಂದು ಗೌರವದಿಂದ ಕರೆಯಬೇಕು। ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಾರದು; ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡಬಾರದು।

Verse 150

नेन्दुं न तारकाश्चैव नादयेन्नात्मनः शिरः । स्वस्रा दिहित्रा मात्रा वा नैकांतासन माचरेत्

ಅವನು ಚಂದ್ರನನ್ನಾಗಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನಾಗಲಿ ನೋಡಬಾರದು; ತನ್ನ ತಲೆಗೆ ತಾನೇ ಎಂದಿಗೂ ಹೊಡೆಯಬಾರದು। ಹಾಗೆಯೇ ಸಹೋದರಿ, ಮಗಳು ಅಥವಾ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೂಡ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು।

Verse 151

दुर्जयो हींद्रियग्रामो मुह्यते पंडितोऽपि सन् । गुरुमभ्यागतं गेहे स्वयमुत्थाय यत्नतः

ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಗುಂಪು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ಜಯ; ಪಂಡಿತನಾದವನು ಕೂಡ ಮೋಹಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಗುರು ಗೃಹಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ತಾನೇ ಎದ್ದು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಬೇಕು.

Verse 152

आसनं कल्पयेत्तस्य कुर्यात्पादाभिवंदनम् । नोदक्छिराः स्वपेज्जातु न च प्रत्यक्छिरा बुधः

ಅವರಿಗೆ ಆಸನವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಪಾದಾಭಿವಂದನ ಮಾಡಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಿ ಎಂದಿಗೂ ಉತ್ತರದ ಕಡೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಮಲಗಬಾರದು; ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆಗೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 153

शिरस्यगस्त्यमाधाय तथैव च पुरंदरम् । उदक्यादर्शनं स्पर्शं वर्ज्यं संभाषणं तथा

ಅಗಸ್ತ್ಯನನ್ನೂ ಪುರಂದರನನ್ನೂ (ಇಂದ್ರನನ್ನು) ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ರಜಸ್ವಲೆಯ ದರ್ಶನ, ಸ್ಪರ್ಶ ಹಾಗೂ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಸಹ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 154

नाप्सु मूत्रं पुरीषं वा मैथुनं वा समाचरेत् । कृत्वा विभवतो देवमनुष्यर्षिसमर्चनाम्

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರವನ್ನಾಗಲಿ ಮಲವನ್ನಾಗಲಿ ಬಿಡಬಾರದು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮೈಥುನವನ್ನೂ ಆಚರಿಸಬಾರದು. ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮೊದಲು ದೇವರುಗಳು, ಮಾನ್ಯ ಮಾನವರು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 155

पितॄणां च ततः शेषं भोक्तुं माहेश्वरोऽर्हति । वाग्यतः शुचिराचांतः प्राङ्मुखोदङ्मुखोऽपि वा

ನಂತರ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಉಳಿದ ಶೇಷವು ಮಾಹೇಶ್ವರಭಕ್ತನು ಭುಂಜಿಸಲು ಯೋಗ್ಯ. ವಾಕ್ಸಂಯಮದಿಂದ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ—ಅಥವಾ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ—ಭೋಜನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 156

अन्तर्जानुश्च तच्चित्तो भुञ्जीतान्नमकुत्सयन् । नोपघातं विना दोषान्न तस्योदाहरेद्बुधः

ಮೋಕಾಲುಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಮಡಚಿಕೊಂಡು, ಚಿತ್ತವನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಅನ್ನವನ್ನು ನಿಂದಿಸದೆ ಭುಂಜಿಸಬೇಕು. ನಿಜವಾದ ಹಾನಿಯಿಲ್ಲದೆ ಜ್ಞಾನಿ ಅದರ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು.

Verse 157

नग्नस्नानं न कुर्वीत न शयीत व्रजेत वा । दुष्कृतं न गुरोर्ब्रूयात्क्रुद्धं चैनं प्रसादयेत्

ನಗ್ನವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬಾರದು; ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಮಲಗಬಾರದು ಅಥವಾ ಅಲೆದಾಡಬಾರದು. ಗುರುವಿನ ಮುಂದೆ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು; ಗುರು ಕೋಪಗೊಂಡರೆ ಅವರನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 158

परिवादं न श्रृमुयादन्येषामपि जल्पताम् । सदा चा कर्णयेद्धमास्त्यक्त्वा कृत्यशतान्यपि

ಇತರರು ಅಪವಾದ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ಕೇಳಬಾರದು. ನೂರಾರು ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೂ ಸದಾ ಧರ್ಮೋಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಲು ಕಿವಿಗೊಡಬೇಕು.

Verse 159

नित्यं नित्यं हि संमार्ष्टि गेहदर्पणयोरिव । शुक्लायां च चतुर्दश्यां नक्तभोजी सदा भवेत्

ಮನೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಕ್ತಭೋಜನ—ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ ಭೋಜನ—ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 160

तिस्रो रात्रीर्न शक्तश्चेदेवं माहेश्वरो भवेत् । संयावकृशरामांसं नात्मानमुपसाधयेत्

ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು ಈ ನಿಯಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಶಕ್ತನಾಗದಿದ್ದರೂ, ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಾಹೇಶ್ವರನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಂಯಾವ, ಕೃಶರಾ, ಮಾಂಸ ಇತ್ಯಾದಿ ರುಚಿಕರ ಆಹಾರಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪೋಷಿಸಿ ಲಾಲಿಸಬಾರದು.

Verse 161

सायंप्रातश्च भोक्तव्यं कृत्वा ह्यतिथि भोजनम् । स्वप्नाध्ययनभोज्यानि संध्ययोश्च विवर्जयेत्

ಸಾಯಂಕಾಲವೂ ಪ್ರಾತಃಕಾಲವೂ ಭೋಜಿಸಬೇಕು; ಮೊದಲು ಅತಿಥಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ. ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆ, ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಭೋಜನವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 162

भुंजानः संध्ययोर्मोहादसुरावसथो भवेत् । स्नातो न धूनयेत्केशान्क्षुते निष्ठीवितेऽध्वनि

ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೋಹದಿಂದ ಭೋಜಿಸುವವನು ಅಸುರರ ವಾಸಸ್ಥಾನವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಸ್ನಾನದ ನಂತರ ಕೂದಲನ್ನು ಜಾಡಿಸಬಾರದು; ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತும್ಮಿದಾಗ ಅಥವಾ ಉಗುಳಿದಾಗ ಶೌಚ-ಸಂಯಮ ಪಾಲಿಸಬೇಕು.

Verse 163

आलभेद्दक्षिणं कर्णं सर्वभूतानि क्षामयेत् । न चापि नीलीवासाः स्यान्न विपर्यस्तवस्त्रधृक्

ಬಲ ಕಿವಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಯಾಚಿಸಬೇಕು. ನೀಲಿ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬಾರದು; ತಿರುವುಮರುವಾಗಿ ಅಥವಾ ಅಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಬಾರದು.

Verse 164

वर्ज्यं च मलिनं वस्त्रं दशाभिश्च विवर्जितम् । प्रक्षाल्य मुखहस्तौ च पादौ चाप्युपविश्य च

ಕಲುಷಿತ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು; ಅಂಚು/ದಶೆ ಇಲ್ಲದ ದೋಷಯುಕ್ತ ವಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಮುಖ, ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ನಂತರ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 165

अंतजानुस्त्रिराचामेद्दिर्मुखं परिमार्जयेत् । तोयेन स्पर्शयेत्खानि स्वमूर्धानं तथैव च

ಮೂಳೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಮಡಚಿ ಕುಳಿತು ಮೂರು ಬಾರಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ಮುಖವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒರೆಸಬೇಕು. ನೀರಿನಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯರಂಧ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಕು.

Verse 166

आचम्य पुनराचम्य क्रियाः कुर्वीत सर्वशः । क्षुते निष्ठीविते चैव दंतलग्ने तथैव च

ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಪುನಃ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ತும್ಮಿದ ನಂತರ, ಉಗುಳಿದ ನಂತರ ಹಾಗೂ ಹಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಾಗಲೂ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಆಚಮನ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 167

पतितानां च संभाषे कुर्यादाचमनिक्रियाम् । अध्येतव्या त्रयी नित्यं भवितव्यं विपश्चिता

ಪತಿತರೊಂದಿಗೆ (ಧರ್ಮಚ್ಯುತರೊಂದಿಗೆ) ಸಂಭಾಷಿಸಿದ ನಂತರ ಆಚಮನಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಬೇಕು. ನಿತ್ಯ ವೇದತ್ರಯವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ನಿಜವಾದ ವಿವೇಕಿಯಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು.

Verse 168

धर्मतो धनमाहार्य यष्टव्यं चापि यत्नतः । हीनेभ्योपि न युंजीत त्वंकारं कर्हिचिद्बधः । त्वंकारो वा वधो वापि गुरूणामुभयं समम्

ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ಧನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯಜ್ಞಯಾಗಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ಹೀನರ ಮೇಲೆಯೂ ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ‘ನೀನು!’ ಎಂಬ ‘ತ್ವಂಕಾರ’ವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಳಸಬಾರದು; ಅದು ವಧದಂತೆಯೇ ಆಘಾತ. ಗುರುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರಪೂರ್ಣ ಸಂಬೋಧನೆಯೂ ನಿಜವಾದ ವಧವೂ—ಎರಡೂ ಸಮಾನ ಗಂಭೀರ.

Verse 169

सत्यं वाच्यं नित्यमैत्रेण भाव्यं कार्यं त्याज्यं नित्यमायासकारि । लोकेऽमुष्मिन्यद्दिनं स्यात्तथास्मिन्नात्मा योगे येजनीयो गभीरैः

ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು, ಸದಾ ಮೈತ್ರಿಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು; ನಿರಂತರ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಅಶಾಂತಿ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದಿನ ಹೇಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಪರಲೋಕದ ಗತಿಯೂ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಗಂಭೀರ ಯೋಗದಿಂದ ಆತ್ಮಾರಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 170

तीर्थस्नानैः सोपवासैर्व्रतैश्च पात्रे दानैर्होमजप्यैश्चयज्ञैः । भवार्चनैर्देवपूजाविशेषैरात्मा नित्यं शोधनीयो मलाक्तः

ತೀರ್ಥಸ್ನಾನಗಳು, ಉಪವಾಸಸಹಿತ ವ್ರತಗಳು, ಯೋಗ್ಯಪಾತ್ರರಿಗೆ ದಾನ, ಹೋಮ, ಜಪ, ಯಜ್ಞಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಭವ (ಶಿವ)ನ ಅರ್ಚನೆ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷ ದೇವಪೂಜೆಗಳಿಂದ—ಮಲಿನಗೊಂಡ ಆತ್ಮವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಶುದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 171

यत्रापि कुर्वतो नात्मा जुगुप्सामेति पार्थिव । तत्कर्तव्यसमसंगेन यन्नगोप्यं महाजने

ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವ! ಯಾವ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಜುಗುಪ್ಸೆ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅದನ್ನೇ ಕರ್ತವ್ಯಭಾವದಿಂದ ಸಜ್ಜನಸಂಗದಲ್ಲಿ ಮಾಡು; ಮಹಾಜನರ ಮುಂದೆ ಮರೆಮಾಡಬೇಕಾಗದದ್ದನ್ನೇ ಆಚರಿಸು।

Verse 172

इति ते वै समुद्देशः कीर्तितः किंचिदेव च । शेषः स्मृतिपुराणेभ्यस्त्वया श्रोतव्य एव च

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾಗಿ ಉಪದೇಶ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಉಳಿದುದನ್ನು ಸ್ಮೃತಿಗಳಿಂದಲೂ ಪುರಾಣಗಳಿಂದಲೂ ನೀನು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 173

एवमाचरतो धर्मं महेशस्य गृहे सतः । धर्मार्थकामसंप्राप्तौ परत्रेह च शोभनम्

ಮಹೇಶನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ (ಶೈವ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ) ವಾಸಿಸಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನಿಗೆ ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಗಳ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ನಿಶ್ಚಿತ; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಶುಭಕರವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 174

एवं नानाविधान्धर्मान्महाकालस्य फाल्गुन । वदतो ध्वनिराकाशे सुमहानभ्यजायत

ಹೇ ಫಾಲ್ಗುಣ! ಮಹಾಕಾಲನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾನಾವಿಧ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತರವಾದ ಧ್ವನಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 175

यावत्पश्यंति ये तत्र समाजग्मुः श्रृणुष्व तान् । ब्रह्मा विष्णुः स्वयं रुद्रो दे वी रुद्रगणास्तथा

ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ—ಕೇಳು, ಯಾರು ಯಾರು ಸೇರಿದರು: ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಸ್ವಯಂ ರುದ್ರ, ದೇವಿ ಹಾಗೂ ರುದ್ರಗಣಗಳೂ ಸಹ।

Verse 176

इंद्रादयस्तथा देवा वसिष्ठाद्या मुनीश्वराः । तुंबरुप्रवराश्चापि गंधर्वाप्सरसां गणाः

ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ, ವಶಿಷ್ಠಾದಿ ಮುನೀಶ್ವರರು, ಹಾಗೆಯೇ ತುಂಬುರು-ಪ್ರಮುಖ ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರಸರ ಗಣಗಳೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು।

Verse 177

तान्महेशमुखान्सर्वान्महाकालो महामतिः । अर्चयामास बहुधा भक्त्युद्रेकातिपूरितः

ಮಹಾಮತಿ ಮಹಾಕಾಲನು ಭಕ್ತಿಯ ಉಕ್ಕೇರಿಕೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮಹೇಶನಾದಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅನೇಕ ವಿಧಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 178

ततो ब्रह्मादिभिर्देवैर्वरे रत्नमयासने । उपविष्टोऽभिषिक्तश्च महीसागरसंगमे

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನಮಯ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಭೂಮಿ-ಸಾಗರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರು।

Verse 179

ततो देव्या समालिंग्य नीत्वोत्संगं स्वकं मुदा । पुत्रत्वे कल्पितः पार्थ महाकालो महामतिः

ನಂತರ ದೇವಿಯು ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು; ಓ ಪಾರ್ಥ, ಮಹಾಮತಿ ಮಹಾಕಾಲನನ್ನು ಪುತ್ರನಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಳು।

Verse 180

उक्तञ्च यावद्ब्रह्माण्डमिदमास्ते शिवव्रत । तावत्तिष्ठ शिवस्थाने शिववच्छिवभक्तितः

ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು—‘ಓ ಶಿವವ್ರತಧಾರಿ, ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಇರುವವರೆಗೆ ಶಿವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ; ಶಿವನಂತೆ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರು।’

Verse 181

देवेन च वरो दत्तस्त्वल्लिंगं योऽर्चयिष्यति । जितेन्द्रियः शुचिर्भूत्वा ऊर्ध्वं मल्लोकमेष्यति

ದೇವನು ಈ ವರವನ್ನು ದತ್ತನು—ಯಾರು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದ ನಿನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸುವನೋ, ಅವನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವನು।

Verse 182

दर्शनं स्तवनं पूजा प्रणामश्च ततो जपः । दानं चात्र कृतं लिंगे ममातितृप्तिकारणम्

ದರ್ಶನ, ಸ್ತವನ, ಪೂಜೆ, ಪ್ರಣಾಮ, ನಂತರ ಜಪ; ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಿದ ದಾನ—ಇವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಗೆ ಕಾರಣಗಳು।

Verse 183

इत्युक्ते विस्मिता देवाः साधु साध्विति ते जगुः । ब्रह्मविष्णुमुखाश्चैव महाकालं प्रतुष्टुवुः

ಇಂತೆ ಹೇಳಿದಾಗ ದೇವರುಗಳು ವಿಸ್ಮಿತರಾಗಿ ‘ಸಾಧು! ಸಾಧು!’ ಎಂದು ಕೂಗಿದರು; ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರು ಮಹಾಕಾಳನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 184

ततः सुरैःस्तूयमानो वंद्यमानश्च चारणैः । नृत्यद्भिरप्सरोभिश्च कीतैर्गंधर्वजैः शुभैः

ನಂತರ ದೇವರುಗಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು, ಚಾರಣರು ವಂದಿಸಿದರು; ಅಪ್ಸರೆಯರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಶುಭ ಗಂಧರ್ವಗೀತೆಗಳಿಂದ ಅವನು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 185

कोटिकोटिगणैश्चैव स्तुवद्भिः सर्वतो वृतः

ಮತ್ತು ಅವನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದಲೂ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು; ಅವರು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 186

महाकालो रुद्रभवनं गतो भवपुरस्सरः । एवमेतन्महालिंगमुत्पन्नं कुरुनंदन

ಭವ (ಶಿವ) ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಇರಲು ಮಹಾಕಾಲನು ರುದ್ರನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಹೀಗೆ, ಓ ಕುರುನಂದನ, ಈ ಮಹಾಲಿಂಗವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 187

कूपश्चापि सरः पुण्यं महाकालस्य सिद्धिदम् । अत्र ये मनुजाः पार्थ लिंगस्याराधने रताः

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾವಿಯೂ ಒಂದು ಪುಣ್ಯ ಸರೋವರವೂ ಇವೆ; ಅವು ಮಹಾಕಾಲಸಂಬಂಧಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವವು. ಓ ಪಾರ್ಥ, ಇಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಾರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಮಾನವರು—

Verse 188

महाकालः समालिंग्य ताञ्छिवाय निवेदयेत् । एतदत्यद्भुतं लिंगं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

ಮಹಾಕಾಲನು ಅವರನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಶಿವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಲಿಂಗವು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 189

दृष्टं स्पृष्टं पूजितं च गतास्ते भवसद्म तत् एवमेतानि लिंगानि सप्त जातानि फाल्गुन

ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ಪೂಜಿಸಿ ಅವರು ಭವ (ಶಿವ)ನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಹೀಗೆ, ಓ ಫಾಲ್ಗುನ, ಈ ಏಳು ಲಿಂಗಗಳು ಉತ್ಪನ್ನವಾದವು.

Verse 190

ये श्रृण्वंति गृणंत्येतत्तेपि धन्या नरोत्तमाः

ಈ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳುವವರೂ, ಪಠಿಸುವವರೂ—ಆ ನರಶ್ರೇಷ್ಠರು ಧನ್ಯರು.