ಕಲಿಯುಗ

ನಭಸ್ಯ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ತ್ರಯೋದಶಿ ಕಲಿಯುಗದ ಆದಿಯೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ. ಇವು ‘ಯುಗಾದಿ’ ತಿಥಿಗಳು; ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ದಾನ ಅಕ್ಷಯಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ನನ್ನ ಶಾಪವು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವುದು. ಆದರೂ ಕೆಲವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಸದಾ ಸರ್ವಗುಣಸಂಪನ್ನರಾಗಿಯೇ ಇರುವರು.

ಕಲಿ ಯುಗವು ನಾಲ್ಕು ಲಕ್ಷ ಮೂವತ್ತೆರಡು ಸಾವಿರ (ಮಾನವ ವರ್ಷ) ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ಸಮೂಹವೇ ದೇವರ ‘ಯುಗ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

ಹೇ ಸಭ್ಯನೇ! ಈ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಕರು; ಅವರು ಮಂದರು, ಅತ್ಯಂತ ಮಂದಮತಿಗಳು, ದುರ್ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು ಮತ್ತು ಸದಾ ಉಪದ್ರವಗಳಿಂದ ಕಾಡಲ್ಪಡುವವರು।

ನಂತರ ಕಲಿಯುಗದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಸುರದ್ವೇಷಿಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ಭಗವಾನ್ ಬುದ್ಧನು ಅಂಜನಾ-ಸುತನಾಗಿ ಕೀಕಟ (ಗಯಾ) ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸುವನು.

ಆ ಮುನಿಯು ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಯುಗದೋಷದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಭೌತಿಕ ಭಾವಗಳ ಶಕ್ತಿಹ್ರಾಸವನ್ನು ಕಂಡನು. ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಲ್ಲದ, ಸತ್ತ್ವರಹಿತ, ದುರ್ಮೇಧ, ಅಲ್ಪಾಯು ಮತ್ತು ದುರ್ಭಾಗ್ಯಗ್ರಸ್ತ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದನು।

ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನೀನು ಕಲಿಯ ಕ್ರೀಡಾಲೀಲಾ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುವೆ; ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ರಸಾತಲದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಗತಿ ಅಪ್ರತಿಹತವಾಗಿರುತ್ತದೆ।

ಹರ್ಷವಿಲಾಸಸ್ವರೂಪನೇ, ಸರ್ವದೇವಮಯನೇ! ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಸಂಹಾರಕರ್ತನು ನೀನೇ; ನಿಜವಾಗಿ ನೀನು ‘ಮಹಾಕಾಲ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತೀ.

ಇದು ಪಾಪಘ್ನ, ದುಷ್ಟಶಮನಕರ, ಪುಷ್ಟಿ–ಶ್ರೀ–ಬಲವರ್ಧಕ. ಇದು ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವದು; ಕಲಿಯುಗದ ಕಲ್ಮಷವನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವದು.

ಇಕ್ಷ್ವಾಕುಗಳ ಈ ವಂಶವು ಸುಮಿತ್ರನಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವುದು; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ರಾಜನನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ವಂಶಾಂತ್ಯ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।

ಹೇ ಮೈತ್ರೇಯ, ಆ ಪ್ರಜಗಳಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸು ಮತ್ತು ಲೋಭದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಅಧರ್ಮಬೀಜವು ಮೂಡುತ್ತದೆ; ಅದು ರಾಗಾದಿಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿ ಅವರನ್ನು ಧರ್ಮ್ಯ ಹಾಗೂ ಯೋಗ್ಯ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಅಯೋಗ್ಯರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ।

ಆಗ ಯಜ್ಞಗಳು ಮುಂದುವರಿಯಲಿಲ್ಲ; ತಪಸ್ವಿಗಳು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ದಾನಾದಿ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಜನರ ಮನಸ್ಸೂ ತಿರುಗಲಿಲ್ಲ।