ទេវី in the Narada Purana

អ្នកខ្លះហៅនាងថា អុមា; អ្នកដទៃហៅថា សក្តិ; ហើយអ្នកខ្លះទៀតហៅថា លក្ខ្មី។ អ្នកខ្លះដាក់នាមថា ភារតី; អ្នកដទៃហៅថា គិរិជា និង អំបិកា ផងដែរ។

អំណាចដ៏ធំនៃព្រះអង្គ—មហាមាយា ដែលទ្រទ្រង់ពិភពលោកដ៏ទូលាយ—ព្រោះជាមូលហេតុនៃការកើតឡើងនៃលោក ដូច្នេះ បណ្ឌិតទាំងឡាយហៅថា «ប្រក្រឹតិ» (Prakṛti)។

គាត់ក៏បានបង្រៀនគម្ពីរភាគវតីដ៏បរិសុទ្ធ—ស្មើវេទ និងបង្កើនភក្តីដល់ហរិ—ដល់កូនប្រុសសុកៈ ដែលស្រឡាញ់ការលះបង់ និងការចាកចេញពីលោក។

សូមនមស្ការ​ដល់គ្រូបរមាចារ្យ ដែលជាសទាសិវៈ រួមជាមួយ​បរមសក្តិ—ស្ថិតនៅ​ក្នុង​ផ្កាឈូកធំ​ពាន់ក្រឡា (សហស្រារៈ) មានគូ​នាទ និង​បិន្ទុ។

នៅពេលសំវર્તកៈ (ការលាយរលាយសកល) ព្រះអង្គត្រូវបានប្រកាសថា ជា លកុលីឝៈ ប្រកបដោយលក្ខ្មី; ជា ឝិវេឝៈ រួមជាមួយ វ្យាបិនី; និងជា មហាមាយា ដែលបានហៅថា «ស្រីកណ្ឋមាត្រឹកា»។

ដោយអាស្រ័យលើយមៈ ម៉ាយាដ៏មហិមា ដែលតែងតែបំភាន់លោក—ដូច្នេះ សម្រាប់ព្រះអង្គ ព្រះបរមេស្វរៈ ខ្ញុំសូមរៀបចំឧត្តរីយក (ក្រណាត់គ្របខាងលើ) នេះ ដើម្បីព្រះអង្គ។

មន្ត្រនវអក្សរ ត្រូវចាប់ផ្តើមដោយប្រណវ «អូម» ហើយបញ្ចប់ដោយព្យាង្គគ្រាប់ (បីជ) របស់ភូវនេឝានី។ គួរសរសេរវា រួមជាមួយពាក្យ «ហស្តី» និង «ពិសាចី» ហើយក៏ជាមួយ «អគ្រីំ-សុន្ទរី» ផងដែរ។

សម្រាប់មន្ត្រនេះផងដែរ គួររៀបចំវិធីសមាធិ បូជា និងការអនុវត្តពិធីផ្សេងៗ ដូចដែលបាននិយាយមុន។ ចាប់ផ្តើមដោយ ព្រាណវ (Oṁ) បន្ថែមបច្ច័យទទួល (ṅe) បន្ទាប់មកពាក្យ “bhagavatī”; បន្ទាប់មកនិយាយពីរអក្សរនៃ “dharaṇi” ហើយចុងក្រោយបញ្ចេញពីរអក្សរនៃ “hare”។

តាមប្រពៃណីបញ្ចរាត្រ (Pāñcarātra) ពាក្យ «ករេតិ» ត្រូវបង្កើតដោយបន្ថែមបច្ច័យ «-វិនិធន» បន្ទាប់ពី «ទិតិជ»។ ដូចគ្នានេះ បន្ទាប់ពី «មហាមាយា» ប្រើបច្ច័យ «-អមោឃ»; ហើយបន្ទាប់ពី «ដារយំ» ទទួលបានពាក្យ «ដៃត្យេន្រ្ទ»—ដូច្នេះត្រូវបានបង្រៀនដោយអំណាចនៃ…

ដោយយកព្យាង្គគ្រាប់ពូជនៃមន្ត្រសក្តិ ដែលភ្ជាប់ស្រៈវែង៦ គេគួររៀបចំការដាក់ន្យាសលើអង្គកាយ។ បន្ទាប់មក គេគួរធ្វើសមាធិគិតគូរព្រះទេវីធំ សីតា ដែលត្រូវគោរពបូជានៅក្នុងលោកទាំងបី។

នាងគឺ បទ្រា (អភិសេកសុភមង្គល), ភគវតី (ទេវីដ៏ទេវភាព), សាន្តា (សន្តិភាព), កុមុដា (ដូចផ្កាឈូក), សុន្ទរី (ស្រស់ស្អាត), ព្រីយា (ជាទីស្រឡាញ់)؛ នាងរីករាយក្នុងស្រីក្រឹષ્ણ (ក្រឹષ્ણរតី) ហើយជាគូដំណើរអចិន្ត្រៃយ៍របស់ស្រីក្រឹષ્ણ (ស្រីក្រឹષ્ણសហចារិណី)។

នាងជាអ្នកប្រទានព្រះក្រឹષ્ણា ជាអ្នកចិញ្ចឹមសេចក្តីស្រឡាញ់ មានកាយមាសភ្លឺរលោងគួរឱ្យស្រឡាញ់; នាងទ្រទ្រង់ភ្នំ ទ្រទ្រង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ—នាងជាមហាទេវី អ្នកប្រទានមង្គល។

នៅទីនោះ នាងជាមាតានៃលោកទាំងមូល ស្ថិតក្នុងតបៈ និងវិន័យធម៌យ៉ាងមាំមួន ហើយមិនឈប់សម្រាក បង្កើតអវតារជាច្រើនរបស់នាង នៅបីកាលជានិច្ច។

សម្រាប់មន្ត្រពូជ (bīja) មួយអក្សរ នោះ ឥសី (ṛṣi) របស់មន្ត្រត្រូវបានប្រកាសថា ជា «សក្តិ»; ចន្ទៈ (chandas) គឺ «គាយត្រី»; ហើយទេវតាអធិបតីគឺ «ភុវនេឝ្វរី»។

វេទៈជាប្រភពដើមរបស់នាង; គិរិជា និង បទ្មា ជារូបរបស់នាង; ភೃគុ ត្រូវបានចាត់ទុកជាបេះដូងរបស់នាង។ ឱ ភគវតី មហេស្វរី—ឱ អន្នពូរណា ព្រះនាងជាគូស្នេហ៍នៃអគ្គិ—សូមស្ថិតនៅជានិច្ចក្នុងពាក្យ និងពិធីរបស់យើង។

នៅចំណុច «វេទ» មានសក្តិ៤៖ បរា និង ភុវនេශ්វរី ព្រមទាំង កមលា និង សុភគា។ សក្តិទាំងនេះ ចាប់ពី ប្រាហ្មី ជាដើម ស្ថិតលើផ្កាឈូក៨ក្រដាស។

គួរបូជាព្រះនាងទេវីដោយផ្កាពណ៌លឿង ហើយធ្វើជបៈដោយកម្រងដែលធ្វើពីរមៀត។ ដោយសមាធិលើព្រះភគវតីក្នុងរូបពណ៌លឿង គួរច្រៀងមន្តដប់ពាន់ដង ខណៈអង្គុយនៅកណ្ដាលទឹកដោះគោ។

ដោយរៀបចំអក្សរ «មាយា» ជាគូ ឲ្យជាអង្គនៃអស្ត្រ-មន្ត្រ (astra-aṅga) និងរៀបចំមន្ត្រចាប់ពីប្រṇវៈ (Oṃ) ដែលបញ្ចប់ដោយ «ស្វាហា» ជាអង្គពិធីនានា រួចហើយ ត្រូវធ្វើធ្យានលើ «អំបិកា»។

ដូច្នេះ បៃរាវី ត្រូវបានពណ៌នារួចហើយ។ ឥឡូវ ចូរស្តាប់អំពីការបង្ហាញមួយទៀត៖ ឱ ព្រះមាតាបគវតី—វាង្មាយា កមលា និងតារា—សូមគោរពនមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គ។

អំពីទេវីទុರ್ಗា—ជគទំបា មាតានៃសកលលោក—តើអ្នកចង់សួរអ្វីបន្ថែមទៀតម្តងទៀត?