Sukta 92

Mantra 1

परि सुवानो हरिरंशुः पवित्रे रथो न सर्जि सनये हियानः । आपच्छ्लोकमिन्द्रियं पूयमानः प्रति देवाँ अजुषत प्रयोभिः ॥

દબાઈને વહેતો, પરિભ્રમણ કરતો, હરિત-તામ્ર કિરણવાળો અંશુ પવિત્ર પર ચઢી રથની જેમ ધસી જાય છે—વિજય માટે ઉત્સુક. શુદ્ધ થતો તે ઇન્દ્રિય બળના સ્તોત્ર-શ્લોક સુધી પહોંચે છે; અને દેવો તેને પ્રતિઉત્તરરૂપે પોષણ અને અગ્રગામી દાનો વડે સ્વીકારે છે.

Mantra 2

अच्छा नृचक्षा असरत्पवित्रे नाम दधानः कविरस्य योनौ । सीदन्होतेव सदने चमूषूपेमग्मन्नृषयः सप्त विप्राः ॥

સ્પષ્ટ નૃ-ચક્ષુ દૃષ્ટિ સાથે તે પવિત્ર તરફ વહે છે, કવિના યોનિ—ગર્ભ—માં પોતાનું નામ ધારણ કરીને. તે હોતા જેવો સદનમાં, ચમૂષુ—પાત્રોમાં—બેસે છે; અને તેની પાસે નજીક આવે છે સાત ઋષિઓ—સાત વિપ્રો, પ્રકાશિત વિચારના સ્વરો.

Mantra 3

प्र सुमेधा गातुविद्विश्वदेवः सोमः पुनानः सद एति नित्यम् । भुवद्विश्वेषु काव्येषु रन्तानु जनान्यतते पञ्च धीरः ॥

સુ-મેધાવાન, માર્ગવિદ, સર્વદેવસમ્બદ્ધ સોમ આગળ વધે છે; પવમાન બની તે સદા સભામાં આવે છે. સર્વ કાવ્યકર્મોમાં રસાસ્વાદક બની, ધીર સ્થિર પુરુષ પાંચવિધ રીતે જનસમુદાયોમાં પોતાને વિસ્તારે છે.

Mantra 4

तव त्ये सोम पवमान निण्ये विश्वे देवास्त्रय एकादशासः । दश स्वधाभिरधि सानो अव्ये मृजन्ति त्वा नद्यः सप्त यह्वीः ॥

હે પવમાન સોમ, તારા ગુપ્ત નિણ્યમાં સર્વ દેવો કાર્યરત છે—ત્રય અને એકાદશ; અને દશ સ્વધાઓ સાથે. ઊનની સાન પર તેઓ તને શુદ્ધ કરે છે; સાત મહાન યહ્વી નદીઓ તને ધોઈ ઉજાસમાં લાવે છે.

Mantra 5

तन्नु सत्यं पवमानस्यास्तु यत्र विश्वे कारवः संनसन्त । ज्योतिर्यदह्ने अकृणोदु लोकं प्रावन्मनुं दस्यवे करभीकम् ॥

પવમાન સોમનું આ જ સત્ય થાઓ—જ્યાં સર્વ કારવઃ એકત્ર થાય છે. જ્યારે તેણે પ્રકાશને દિવસ માટે લોક બનાવ્યો, ત્યારે તેણે મનુનું રક્ષણ કર્યું અને દસ્યુને બંધનમાં ધકેલ્યો.

Mantra 6

परि सद्मेव पशुमान्ति होता राजा न सत्यः समितीरियानः । सोमः पुनानः कलशाँ अयासीत्सीदन्मृगो न महिषो वनेषु ॥

પશુસમૃદ્ધ ગૃહોમાં હોતૃ જેમ તે પરિભ્રમે છે; સભાઓ તરફ આગળ વધતા રાજા સમો સત્યવાન છે. પુનાન સોમ કલશો સુધી આવી પહોંચ્યો; વનોમાં મહિષ સમો, મૃગ સમો તે બેસી રહે છે—પોતાના બળમાં સ્વામી, પોતાના તેજમાં સ્થિર.