Adhyaya 94: The Birth of Mahiṣāsura and the Goddess’s Victory as Mahīṣamardinī

Verse 1

श्रीवराह उवाच । अथ विद्युत्प्रभो दैत्यस्तथा दूतः विसर्जितः । देव्याः सकाशं गत्वाऽसौ तामुवाच सुमध्यमाम् ॥

Śrī Varāha dijo: Entonces el Daitya Vidyutprabha, enviado como mensajero, fue a la presencia de la Diosa y le habló a ella, la de esbelta cintura.

Verse 2

एवं सञ्चिन्त्य सा देवी महीषी सम्बभूव ह । सखीभिः सह विश्वेशि तीक्ष्णशृङ्गाग्रधारिणी ॥

Así, tras reflexionar, la Diosa se convirtió en una mahīṣī, una búfala. Oh Señora del universo, llevaba las puntas de los cuernos afiladas, acompañada por sus sakhīs.

Verse 3

तमृषिं भीषितुं ताभिः सह गत्वा वरानना । असौ बिभीषितस्ताभिस्तां ज्ञात्वा ज्ञानचक्षुषा । आसुरीं क्रोधसम्पन्नः शशाप शुभलोचनाम् ॥

Yendo con ellas para atemorizar a aquel sabio, la de hermoso rostro se acercó. Él, alarmado por ellas, la reconoció con el ojo del conocimiento como de naturaleza asúrica; colmado de ira, maldijo a la de bellos ojos.

Verse 4

यस्माद्भीषयसे मां त्वं महिषीरूपधारिणी । अतो भव महिष्येव पापकर्मे शतं समाः ॥

Puesto que me atemorizas, tú que has asumido la forma de una búfala, por este acto pecaminoso conviértete en búfala de verdad durante cien años.

Verse 5

एवमुक्ता ततः सा तु सखीभिः सह वेपती । पादयोर्न्यपतत्तस्य शापान्तं कुरु जल्पती ॥

Dicho esto, ella—temblando junto con sus compañeras—cayó a sus pies y suplicó: «Pon fin a la maldición».

Verse 6

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा स मुनिः करुणान्वितः । शापान्तमकरोत्तस्या वाक्यं छेदमुवाच ह ॥

Al oír sus palabras, el sabio, movido por la compasión, dispuso el fin de su maldición y luego pronunció palabras que fijaban una condición.

Verse 7

अनेनैव स्वरूपेण पुत्रमेकं प्रसूय वै । शापान्तो भविता भद्रे मद्वाक्यं न मृषा भवेत् ॥

«En esta misma forma, en verdad, después de dar a luz a un solo hijo, la maldición llegará a su fin, oh afortunada; mi palabra no resultará falsa».

Verse 8

एवमुक्ता गता सा तु नर्मदातीरमुत्तमम् । यत्र तेपे तपो घोरं सिन्धुद्वीपो महातपाः ॥

Así instruida, ella fue a la excelente ribera del Narmadā, donde el gran asceta Sindhudvīpa había practicado severas austeridades.

Verse 9

तत्र चेन्दुमती नाम दैत्यकन्या अतिरूपिणी । सा दृष्टा तेन मुनिना विवस्त्रा मज्जती जले ॥

Allí había una doncella del linaje de los daityas llamada Cendumatī, de belleza extraordinaria; aquel sabio la vio, desnuda, bañándose en el agua.

Verse 10

चस्कन्द स मुनिः शुक्रं शिलाद्रोण्यां महातपाः । तच्च माहिष्मती दृष्ट्वा दिव्यगन्धि सुगन्धि च । ततः सखीरुवाचेदं पिबामीदं जलं शुभम् ॥

Aquel gran asceta derramó su semen en un abrevadero de piedra. Al verlo—de fragancia divina y grato aroma—la mujer de Mahiṣmatī dijo entonces a sus compañeras: «Beberé esta agua auspiciosa».

Verse 11

एवमुक्त्वा तु सा पीत्वा तच्छुक्रं मुनिसंभवम् । प्राप्ता गर्भं मुनेर्बीजात् सुषाव च तदा सतः ॥

Dicho esto, bebió aquel semen nacido del sabio; por la semilla del muni concibió, y entonces dio a luz a un buen vástago.

Verse 12

प्रणम्य प्रयतो भूत्वा कुमारिशतसंकुलाम् । आस्थाने विनयापन्नस्ततो वचनमब्रवीत् ॥

Tras inclinarse y serenarse, adoptando una actitud de humildad, habló en la sala de asamblea abarrotada de cientos de doncellas.

Verse 13

तस्याः पुत्रोऽभवद् धीमान् महाबलपराक्रमः । महिषेति स्मृतो नाम्ना ब्रह्मवंशविवर्धनः । स त्वां वरयते देवि देवसैन्यविमर्दनः ॥

Nació su hijo, inteligente, de gran fuerza y valor; fue recordado con el nombre de «Mahiṣa», acrecentador del linaje de Brahmā. Él, el que aplasta las huestes de los dioses, te pide en matrimonio, oh diosa.

Verse 14

स सुरानपि जित्वाजौ त्रैलोक्यं च तवानघे । दास्यते देवि सुप्रोतस्तव सर्वं महासुरः ॥ तस्यात्मोपप्रदानेन कुरु देवि महत्कृतम् ॥

Habiendo vencido incluso a los dioses en batalla y obtenido los tres mundos, oh diosa sin mancha, este gran asura, Suprota, te lo entregará todo. Ofreciendo su propio ser, oh Devi, te ruega que realices una gran acción: aceptar su propuesta.

Verse 15

एवमुक्ता तदा देवी तेन दूतेन शोभना । जहास परमा देवी वाक्यं नोवाच किञ्चन ॥

Así interpelada entonces por el mensajero, la diosa resplandeciente solo se rió; la suprema diosa no pronunció palabra alguna.

Verse 16

तस्या हसन्त्या दूतोऽसौ त्रैलोक्यं सचराचरम् । ददर्श कुक्षौ संभ्रान्तस्तत्क्षणात् समपद्यत ॥

Mientras ella reía, aquel mensajero vio dentro de su vientre los tres mundos, con todo lo que se mueve y lo que no se mueve; sobrecogido, cayó al instante.

Verse 17

ततो देव्याः प्रतीहारी जया नामातितेजना । देव्याः हृदि स्थितं वाक्यमुवाच तनुमध्यमा ॥

Entonces la camarera de la diosa, llamada Jayā, de brillo extraordinario y cintura esbelta, pronunció las palabras que estaban en el corazón de la diosa.

Verse 18

जया उवाच । कन्यार्थी वदते यद्धि तत्त्वया समुदीरितम् । यदि नाम व्रतं चास्याः कौमारं सार्वकालिकम् । अपि चान्याः कुमार्योऽत्र सन्ति देव्याः पदानुगाः ॥

Jayā dijo: Lo que has dicho es, en verdad, propio de quien busca una doncella. Pero aunque su voto de virginidad sea perpetuo, aquí hay otras doncellas que siguen a la diosa en su séquito.

Verse 19

तासामेकापि नो लभ्या किमु देवी स्वयं शुभा । याहि दूत त्वरण् मा ते किञ्चिदन्यद् भविष्यति ॥

Ni una sola de esas doncellas es alcanzable; ¡cuánto menos la propia diosa, auspiciosa por sí misma! Ve, mensajero, deprisa; nada más resultará para ti.

Verse 20

एवमुक्तो गतो दूतस्तावद् व्योम्नि महामुनिः । आयातो नारदस्तूर्णं नृत्यन्नुच्चैर्महातपाः ॥

Así interpelado, el mensajero se marchó. Entretanto, en el cielo llegó veloz el gran sabio Nārada, danzando y clamando en voz alta, él, el gran asceta.

Verse 21

दिष्ट्या दिष्ट्येति वदतस्तां देवीं शुभलोचनाम् । उपविष्टो जगादाथ आसने परमेऽर्चितः ॥

Diciendo: «¡Dicha, dicha!», se dirigió a la diosa de hermosos ojos. Luego, sentado y honrado en un asiento excelente, habló.

Verse 22

प्रणम्य देवीं सर्वेशीमुवाच च महातपाः । देवि देवैरहं प्रीतैः प्रेषितोऽस्मि तवान्तिकम् ॥

Tras inclinarse ante la diosa, soberana de todo, habló el gran asceta: «Oh diosa, he sido enviado por los dioses complacidos a tu presencia».

Verse 23

विद्युत्प्रभा उवाच । देवि पूर्वमृषिस्त्वासीदादिसर्गे कसंभवः । सखा सारस्वतो जातः सुपार्श्वो नाम वै विभुः ॥

Vidyutprabhā dijo: «Oh diosa, antaño, en la creación primordial, hubo un sabio llamado Kasaṃbhava. Su compañero, nacido de su vínculo con Sarasvatī, fue el poderoso llamado Supārśva».

Verse 24

विजिता देवि दैत्येन महिषाख्येन निर्जराः । त्वां गृहीतुं प्रयत्नं स कृतवान् देवि दैत्यराट् ॥

Oh Diosa, los inmortales fueron vencidos por el asura llamado Mahiṣa; y aquel rey de los asuras, oh Diosa, emprendió el esfuerzo de apoderarse de ti.

Verse 25

एवमुक्तोऽस्मि देवैस्त्वां बोधयामि वरानने । स्थिरीभूता महादेवि तं दैत्यं प्रतिघातय ॥

Así instruido por los dioses, te exhorto, oh de bello rostro: mantente firme, oh Gran Diosa, y abate a ese demonio.

Verse 26

उक्त्वैवान्तरहितः सद्यो नारदः स्वेच्छया ययौ । देवी च कन्यास्ताः सर्वाः सन्नह्यन्तामुवाच ह ॥

Tras hablar, Nārada desapareció al instante y partió según su voluntad. Y la Diosa dijo a todas aquellas doncellas: «Armaos y preparaos».

Verse 27

ततः कन्या महाभागाः सर्वास्ता देविशासनात् । बभूवुर्घोररूपिण्यः खङ्गचर्मधनुर्धराः । सङ्ग्रामहेतोः सन्तस्थुर्दैत्यविध्वंसनाय ताः ॥

Entonces todas aquellas doncellas afortunadas, conforme al mandato de la Diosa, asumieron formas terribles, portando espadas, escudos y arcos; y por causa de la batalla se apostaron, decididas a destruir a los asuras.

Verse 28

तावद् दैत्यबलं सर्वं मुक्त्वा देवचमूं द्रुतम् । आययौ यत्र तद् देव्याः सन्नद्धं स्त्रीबलं महत् ॥

Entretanto, todo el ejército de los asuras, abandonando con rapidez el ejército de los dioses, llegó adonde estaba preparada la gran fuerza de mujeres de la Diosa, plenamente armada.

Verse 29

ततस्ताः युयुधुः कन्या दानवैः सह दर्पिताः । क्षणेन तद् बलं ताभिश्चतुरङ्गं निपातितम् ॥

Then those maidens, filled with martial ardor, fought together with the Dānavas; in a moment, by them, that fourfold army was brought down.

Verse 30

शिरांसि तत्र केषाञ्चिच्छिन्नानि पतितानि च । अपरेषां विदार्योरः क्रव्यादाः पान्ति शोणितम् ॥

There, some heads were severed and had fallen; for others, their chests having been torn open, flesh-eaters drank the blood.

Verse 31

अन्ये कबन्धभूतास्तु ननृतुर्दैत्यनायकाः । एवं क्षणेन ते सर्वे विध्वस्ताः पापचेतसः । अपरे विद्रुताः सर्वे यत्रासौ महिषासुरः ॥

Others—becoming headless trunks—danced about, those leaders of demons. Thus, in a moment, all of them, evil-minded, were destroyed; and the rest all fled to where that Mahiṣāsura was.

Verse 32

ततो हाहाकृतं सर्वं यथा दैत्यबलं महत् । एवं तदाकुलं दृष्ट्वा महिषो वाक्यमब्रवीत् । सेनापते किमेतद्धि बलं भग्नं ममाग्रतः ॥

Then the great demon host raised a cry of lamentation. Seeing it thus thrown into confusion, Mahiṣa spoke: “Commander, what is this—my army shattered before my very eyes?”

Verse 33

ततो यज्ञहनुर्नामा दैत्यो हस्तिस्वरूपवान् । उवाच भग्नमेतद्धि कुमारिभिः समन्ततः ॥

Then the demon named Yajñahanu, of elephant-like form, said: “Indeed, this has been shattered on all sides by the maidens.”

Verse 34

तस्याभवन्महातेजाः सिन्धुद्वीपः प्रतापवान् । स हि तीव्रं तपस्तेपे माहिष्मत्यां पुरोत्तमे ॥

De él surgió Sindhudvīpa, dotado de gran resplandor y poder. En verdad, practicó severas austeridades en Māhiṣmatī, la excelsa ciudad.

Verse 35

ततो दुद्राव महिषस्ताः कन्याः शुभलोचनाः । गदामादाय तरसा कन्या दुद्राव वेगवान् ॥

Entonces el búfalo (asura) se abalanzó contra aquellas doncellas de ojos auspiciosos. Tomando una maza con ímpetu, la doncella corrió con gran rapidez.

Verse 36

यत्र तिष्ठति सा देवी देवगन्धर्वपूजिता । तत्रैव सोऽसुरः प्रायाद् यत्र देवी व्यवस्थिताः । सा च दृष्ट्वा तमायान्तं विंशद्धस्ता बभूव ह ॥

Dondequiera que se hallaba aquella Diosa, venerada por dioses y gandharvas, allí mismo se dirigía el asura, al lugar donde ella permanecía. Y al verlo acercarse, ella se volvió de veinte manos.

Verse 37

धनुः खङ्गं तथा शक्तिं शरान् शूलं गदां तथा । परशुं डमरुं चैव तथा घण्टां विशालिनीम् । शतघ्नीं मुद्गरं घोरं भुशुण्डीं कुन्तमेव च ॥

Un arco, una espada, una lanza, flechas, un tridente y una maza; un hacha, un tambor ḍamaru y también una gran campana; un arma śataghnī, un terrible martillo, una bhuśuṇḍī y asimismo una jabalina—(éstas fueron sus armas).

Verse 38

मुसलं च तथा चक्रं भिन्दिपालं तथैव च । दण्डं पाशं ध्वजं चैव पद्मं चेति च विंशतिः ॥

Y también un mazo (musala), un disco (cakra) y asimismo el arma bhindipāla; un bastón (daṇḍa), un lazo (pāśa), un estandarte (dhvaja) y un loto (padma): así completaban veinte.

Verse 39

भूत्वा विंशभुजा देवी सिंहमास्थाय दंशिता । सस्मार रुद्रं देवेशं रौद्रं संहारकारणम् ॥

Habiéndose vuelto de veinte brazos, la Diosa montó un león, dispuesta al combate; recordó a Rudra, Señor de los dioses, a Rudra, el fiero principio de la disolución.

Verse 40

ततो वृषध्वजः साक्षाद् रुद्रस्तत्रैव आययौ । तया प्रणम्य विज्ञप्तः सर्वान् दैत्यान् जयाम्यहम् ॥

Entonces Vṛṣadhvaja—Rudra en persona—llegó allí directamente. Ella, tras inclinarse ante él, le declaró: «Yo venceré a todos los daityas».

Verse 41

त्वयि सन्निधिमात्रे तु देवदेव सनातन । एवमुक्त्वाऽसुरान् सर्वान् जिगाय परमेश्वरी ॥

«Con tu sola presencia cercana, oh Dios de dioses, el Eterno»; dicho esto, la Suprema Diosa venció a todos los asuras.

Verse 42

मुक्तवा तमेेकं महिषं शेषं हत्वा तमभ्ययात् । यावद् देवी ततः साऽपि तां दृष्ट्वा सोऽपि दुद्रुवे ॥

Soltando a aquel único búfalo (demonio) y matando al resto, avanzó hacia él. Cuando la Diosa prosiguió, él también—al verla—echó a correr.

Verse 43

क्वचिद् युध्यति दैत्येन्द्रः क्वचिच्चैव पलायति । क्वचित् पुनर्मृधं चक्रे क्वचित् पुनरुपारमत् ॥

A ratos el señor de los daityas combate; a ratos huye. A ratos reanuda la batalla; a ratos vuelve a desistir.

Verse 44

एवं वर्षसहस्राणि दश तस्य तया सह । दिव्यानि विगतानि स्युर्युध्यतस्तस्य शोभने । बभ्राम सकलं त्वाजौ ब्रह्माण्डं भीतमानसम् ॥

Así, oh hermosa, pasaron para él diez mil años divinos mientras combatía junto con ella; y en aquella batalla el universo entero se tambaleó, con el ánimo sobrecogido de temor.

Verse 45

कुर्वतस्तु तपो घोरं निराहारस्य शोभने । आद्या तु विप्रचित्तेस्तु सुता सुरसुतोपमा । माहिष्मतीति विख्याता रूपेणासदृशी भुवि ॥

Mientras él practicaba una áspera austeridad, ayunando, oh hermosa, la primogénita de Vipracitti—semejante a una hija de los dioses—era célebre con el nombre de Māhiṣmatī, sin igual en la tierra por su hermosura.

Verse 46

ततः कालेन महता शतशृङ्गे महागिरौ । पद्भ्यामाक्रम्य शूलेन निहतो दैत्यसत्तमः ॥

Luego, tras largo tiempo, en la gran montaña llamada Śataśṛṅga, el más excelso de los daityas fue muerto: hollado bajo los pies y abatido con un tridente.

Verse 47

शिरश्चिच्छेद खङ्गेन तत्र चान्तःस्थितः पुमान् । निर्गत्य विगतः स्वर्गं देव्याः शस्त्रनिपातनात् ॥

Con una espada le cortó allí la cabeza; y el ser que estaba dentro, al salir, partió al cielo, por el abatimiento del arma de la diosa.

Verse 48

ततो देवगणाः सर्वे महिषं वीक्ष्य निर्जितम् । सब्रह्मका स्तुतिं चक्रुर्देव्यास्तुष्टेन चेतसा ॥

Entonces todas las huestes de los dioses, al ver a Mahīṣa sometido, junto con Brahmā entonaron un himno de alabanza a la diosa, con el corazón complacido.

Verse 49

देवा ऊचुः । नमो देवि महाभागे गम्भीरे भीमदर्शने । जयस्ते स्थितिसिद्धान्ते त्रिनेत्रे विश्वतोमुखि ॥

Los dioses dijeron: Salutación a ti, oh Diosa, la muy afortunada, profunda, de aspecto sobrecogedor. Victoria a ti, cuya doctrina es la estabilidad; oh Trí-ocular, oh la de rostros vueltos en todas direcciones.

Verse 50

विद्याविद्ये जये याज्ये महिषासुरमर्दिनि । सर्वगे सर्वदेवेशि विश्वरूपिणि वैष्णवि ॥

Oh conocimiento y no-conocimiento; oh Victoria; oh digna de adoración; oh destructora del demonio Mahīṣāsura; oh omnipresente; oh soberana de todos los dioses; oh la de forma universal; oh Vaiṣṇavī.

Verse 51

वीतशोके ध्रुवे देवि पद्मपत्रशुभेक्षणे । शुद्धसत्त्वव्रतस्थे च चण्डरूपे विभावरि ॥

Oh Diosa, libre de pena, firme; oh de mirada auspiciosa como pétalos de loto; oh establecida en el voto de sattva puro; y aun así, oh de forma feroz, oh Radiante.

Verse 52

ऋद्धिसिद्धिप्रदे देवि विद्याविद्येऽमृते शिवे । शांकरी वैष्णवी ब्राह्मी सर्वदेवनमस्कृते ॥

Oh Diosa, dadora de prosperidad y logro; oh conocimiento y no-conocimiento; oh Inmortal, oh Auspiciosa; oh Śāṁkarī, oh Vaiṣṇavī, oh Brāhmī—oh Tú a quien todos los dioses rinden salutación.

Verse 53

घण्टाहस्ते त्रिशूलास्त्रे महामहिषमर्दिनि । उग्ररूपे विरूपाक्षि महामायेऽमृतस्त्रवे ॥

Oh tú que llevas una campana en la mano; oh tú cuya arma es el tridente; oh gran destructora del poderoso Mahīṣa; oh de forma terrible; oh de ojos extraños; oh gran Māyā; oh corriente de inmortalidad.

Verse 54

सर्वसत्त्वहिते देवि सर्वसत्त्वमये ध्रुवे । विद्यापुराणशिल्पानां जननी भूतधारिणी ॥

Oh Diosa, dedicada al bien de todos los seres, firme y que lo impregnas todo: madre del saber, de los Purāṇa y de las artes, sustentadora de los seres creados.

Verse 55

सर्वदेवरहस्यानां सर्वसत्त्ववतां शुभे । त्वमेव शरणं देवि विद्येऽविद्ये श्रियेऽम्बिके । विरूपाक्षि तथा क्षान्ति क्षोभितान्तरजलेऽविले ॥

Oh auspiciosa, tú eres el secreto de todos los dioses y de todos los seres conscientes. Tú sola eres el refugio, oh Diosa: oh Conocimiento y No-conocimiento, oh Prosperidad, oh Madre; oh de ojos amplios, y oh Paciencia, infalible aun cuando se agitan las aguas interiores.

Verse 56

सा सखीभिः परिवृता विहरन्ती यदृच्छया । आगता मन्दरद्रोणीं तत्रापश्यत्तपोवनम् । मुनेरम्बरसंज्ञस्य विविधद्रुममालिनम् ॥

Rodeada de sus compañeras, vagando a su antojo, llegó al valle de Mandara; allí vio un bosque-ermita (tapovana) del sabio llamado Ambara, engalanado con diversos árboles.

Verse 57

नमोऽस्तु ते महादेवि नमोऽस्तु परमेश्वरि । नमस्ते सर्वदेवानां भावनित्येऽक्षयेऽव्यये ॥

Salve a ti, oh Gran Diosa; salve a ti, oh Soberana suprema. Salve a ti, fuente eterna del ser para todos los dioses, eterna, imperecedera e inmutable.

Verse 58

शरणं त्वां प्रपद्यन्ते ये देवि परमेश्वरि । न तेषां जायते किञ्चिदशुभं रणसङ्कटे ॥

Quienes se acogen a ti, oh Diosa, oh Soberana suprema, para ellos no surge ninguna desgracia en los peligros del combate.

Verse 59

यश्च व्याघ्रभये घोरे चौरराजभये तथा । स्तबवमेनं सदा देवि पठिष्यति यतात्मवान् ॥

Y quien, en el terrible temor a un tigre, o asimismo en temor a ladrones o a un soberano, recite siempre este himno, oh Diosa—con dominio de sí—queda protegido.

Verse 60

निगडस्थोऽपि यो देवि त्वां स्मरिष्यति मानवः । सोऽपि बन्धैर्विमुक्तस्ते सुसुखं वसते सुखी ॥

Incluso una persona encadenada, oh Diosa—si te recuerda—también queda liberada de sus ataduras y vive con gran sosiego, satisfecha.

Verse 61

श्रीवराह उवाच । एवं स्तुता तदा देवी देवैः प्रणतिपूर्वकम् । उवाच देवान् सुश्रोणी वृणुध्वं वरमुत्तमम् ॥

Śrī Varāha dijo: Así alabada entonces la Diosa por los dioses, tras rendirle salutaciones, la Diosa, de hermosas caderas, habló a los dioses: «Elegid un don excelente».

Verse 62

देवा ऊचुः । देवि स्तोत्रमिदं ये हि पठिष्यन्ति तवानघे । सर्वकामसमापन्नान् कुरु देवि स नो वरः ॥

Los dioses dijeron: Oh Diosa, oh inmaculada—quienes reciten este himno tuyo, concédeles la plenitud de todos los propósitos. Oh Diosa, que éste sea el don para nosotros.

Verse 63

एवमस्त्विति तान् देवानुक्त्वा देवी पराऽपरा । विससर्ज ततो देवान् स्वयं तत्रैव संस्थिता ॥

Diciendo a aquellos dioses: «Así sea», la Diosa—trascendente e inmanente—despidió entonces a los dioses, mientras ella misma permanecía allí.

Verse 64

एतद्द्वितीयं यो जन्म वेद देव्याः धराधरे । स वीतशोको विरजाः पदं गच्छत्यनामयम् ॥

Quien conoce este segundo nacimiento de la Diosa en la montaña que sostiene la Tierra queda libre de pena e impureza, y alcanza el estado sin enfermedad.

Verse 65

लतागृहैस्तु विविधैर्वकुलैर्लकुचैस्तथा । चन्दनैः स्पन्दनैः शालैः सरलैरुपशोभितम् । विचित्रवनखण्डैश्च भूषितं तु महात्मनः ॥

Estaba adornado con diversos pabellones de enredaderas, con árboles bakula y lakuca; embellecido con sándalo, spandana, śāla y sarala, y además engalanado con variados bosquecillos: el āśrama de aquel magnánimo.

Verse 66

दृष्ट्वाश्रमपदं रम्यं सासुरी कन्यका शुभम् । माहिष्मती वरारोहा चिन्तयामास भामिनी ॥

Al ver el deleitoso paraje del āśrama, la doncella auspiciosa de linaje asúrico—Māhiṣmatī, la mujer de nobles miembros—comenzó a reflexionar.

Verse 67

भीषयित्वाहमेनं तु तापसं त्वाश्रमे स्वयम् । तिष्ठामि क्रीडती सार्धं सखीभिः परमर्चिता ॥

Después de atemorizar yo misma a este asceta aquí en el āśrama, me quedo, jugando junto con mis compañeras, muy honrada.