Adhyaya 22: Kurukshetra, Pṛthūdaka Tīrtha, and the Marriage of Saṃvaraṇa with Tapatī

Verse 1

इती श्रीवामनपुराणे एकविंशो ऽध्यायः नारद उवाच पुलस्त्य कथ्यतां तावद् देव्या भूयः समुद्भवः महत्कौतूहलं मे ऽद्य विस्तराद् ब्रह्मवित्तम

So endet das einundzwanzigste Kapitel des Śrī Vāmana-Purāṇa. Nārada sprach: „O Pulastya, berichte nun weiter von der erneuten Offenbarung der Göttin. Groß ist heute meine Neugier — erkläre es ausführlich, o bester Kenner des Brahman.“

Verse 2

पुलस्त्य उवाच श्रूयतां कथयिष्यामि भूयो ऽस्याः संभवं मुने शुम्भासुरवधार्थाय लोकानां हितकाम्यया

Pulastya sprach: „Höre, o Weiser; ich werde erneut von ihrer Erscheinung berichten: Aus Wunsch nach dem Heil der Welten trat sie hervor, um den Asura Śumbha zu töten.“

Verse 3

या सा हिमवतः पुत्री भवेनोढा तपोधना उमा नाम्ना च तस्याः सा कोशाञ्जाता तुकौशिकी

Sie, die Tochter Himavats, ein Schatz der Askese, von Bhava (Śiva) zur Gemahlin genommen und Umā genannt—aus ihrem kośa, ihrer äußeren Hülle, wurde sie als Kauśikī geboren.

Verse 4

संभीय विन्ध्यं गत्वा च भृयो भूतगणैर्वृता शुम्भं चैव निशुम्भं च वधिष्यति वरायुधैः

Nachdem sie ihre Kräfte gesammelt und sich zum Vindhya begeben hat und wiederum von Scharen der Bhūtas umgeben ist, wird sie sowohl Śumbha als auch Niśumbha mit vortrefflichen Waffen erschlagen.

Verse 5

नारद उवाच ब्रह्मंस्त्वया समाख्याता मृता दक्षत्मजा सती सा जाता हिमवत्पुत्रीत्येवं मे वक्तुमर्हसि

Nārada sprach: „O Brahmā, du hast dargelegt, dass Satī, die Tochter Dakṣas, starb. Nun aber, dass sie als Tochter Himavats geboren wurde—bitte erkläre mir dies in eben dieser Weise.“

Verse 6

यथा च पार्वतीकोशात् समुद्धभूता हि कौशिकी यथा हतवती शुम्भं निसुम्भं च महासुरम्

„Und (sage mir), wie Kauśikī wahrhaftig aus Pārvatīs Hülle (kośa) hervorging und wie sie Śumbha und auch Niśumbha, den großen Asura, erschlug.“

Verse 7

कस्य चेमौ सुतौ वीरौ ख्यातौ शुम्भनिशुम्भकौ एतद् विस्तरतः सर्वं यथावद् वक्तुमर्हसि

„Und wessen Söhne sind diese beiden Helden, berühmt als Śumbha und Niśumbha? Du sollst mir dies alles ausführlich und in rechter Weise darlegen.“

Verse 8

पुलस्त्य उवाच एतत्ते कथयिष्यामि पार्वत्याः संभवं मुने शृणुष्वावहितो भूत्वा स्कन्दोत्पत्तिं च शाश्वतीम्

Pulastya sprach: „Ich werde dir, o Weiser, die Herkunft Pārvatīs darlegen. Höre aufmerksam zu; und (ich werde) auch die ewige Überlieferung von Skandas Geburt berichten.“

Verse 9

रुद्रः सत्यां प्रणष्टायां ब्रह्मचारिव्रते स्तितः निराश्रयत्वमापन्नस्तपस्तप्तुं व्यवस्थितः

Als Satyā dahingegangen war, blieb Rudra im Gelübde des Brahmacarya (zölibatäre Disziplin) gegründet. In einen Zustand ohne Zuflucht geraten, fasste er den Entschluss, Askese (tapas) zu üben.

Verse 10

स चासीद् देवसेनानीर्दैत्यदर्फविनाशनः

Und er wurde zum Heerführer der Götter, zum Vernichter des Hochmuts der Daityas.

Verse 11

ततो निराकृता देवाः सेनानाथेन शंभुना दानवेन्द्रेण विक्रम्य महिषेण पराजिताः

Darauf wurden die Götter zurückgeschlagen und besiegt—überwältigt vom Herrn der Daityas, dem mächtigen Mahiṣa, der in Tapferkeit voranstürmte wie Śambhu, der Heerführer.

Verse 12

ततो जग्मुः मुरेशानं द्रष्टुं चक्रगदाधरम् श्वेत्दवीपे महाहंसं प्रपन्नाः शरणं हरिम्

Dann gingen sie, um den Herrn zu schauen, den Mura-Töter, den Träger von Diskus und Keule, der in Śvetadvīpa als der Große Schwan weilt; in Hingabe suchten sie Hari als Zuflucht.

Verse 13

तानागतान् सुरान् दृष्ट्वा ततः शक्रपुरोगमान् विहस्य मेघगम्भीरं प्रोवाच पुरुषोत्तमः

Als Puruṣottama die angekommenen Götter sah, angeführt von Śakra (Indra), lächelte er und sprach mit einer Stimme, tief wie donnernde Wolken.

Verse 14

किं जितास्त्वसुरेन्द्रेण महिषेण दुरात्मना येन सर्वे समेत्यैवं मम पार्श्वमुपागताः

„Seid ihr vom Herrn der Asuras—vom übelgesinnten Mahiṣa—besiegt worden, sodass ihr euch alle versammelt habt und so an meine Seite gekommen seid?“

Verse 15

तद् युष्माकं हितार्थाय यद् वदामि सुरोत्तमाः तत्कुरुध्वं जयो येन समाश्रित्य भवेद्धि वः

„Darum, o Beste der Götter, tut zu eurem Heil, was ich euch sage; wenn ihr euch darauf stützt, wird der Sieg wahrlich der eure sein.“

Verse 16

य एते पितरो दिव्यास्त्वग्निष्वात्तेति विश्रुताः अमीषां मानसी कन्या मेना नाम्नास्ति देवताः

Diese göttlichen Pitṛs, die als Agniṣvāttas berühmt sind, haben unter sich eine geistgeborene Tochter, eine Göttin namens Menā.

Verse 17

तामाराध्य महातिथ्यां श्रद्धया परयामराः प्रार्थयध्वं सतीं मेनां प्रालेयाद्रेरिहार्थतः

O Unsterbliche! Nachdem ihr sie am großen, glückverheißenden Tithi mit höchstem Glauben gebührend besänftigt habt, bittet hier die tugendhafte Menā — um der Schneeberge (Himālaya) willen.

Verse 18

तस्यां सा रूपसंयुक्ता भविष्यति तपस्विनी दक्षकोपाद् यया मुक्तं मलवज्जीवितं प्रियम्

In ihr, in Menā, wird sie geboren werden — mit Schönheit begabt, eine Asketin (tapasinī). Durch sie wird das geliebte Leben befreit, gleichsam aus Dakṣas (Dakṣa) Zorn entlassen.

Verse 19

सा शङ्करात् स्वतेजोंऽशं जनयिष्यति यं सुतम् स हनिष्यति दैत्येन्द्रं महिषं सपदानुगम्

Sie wird einen Sohn gebären, der ein Anteil von Śaṅkaras eigenem Glanz ist. Er wird Mahīṣa, den Herrn der Daityas, samt seinen Gefolgsleuten erschlagen.

Verse 20

तस्माद् गच्छत पुण्यं तत् कुरुक्षेत्रं महाफलम् तत्र पृथूदके तीर्थे पूज्यन्तां पितरो ऽव्ययः

Darum geht nach dem heiligen Kurukṣetra, das große Frucht gewährt. Dort, an der Tīrtha namens Pṛthūdaka, sollen die Pitṛs verehrt werden — mit unfehlbarem, unvergänglichem Verdienst.

Verse 21

महातिथ्यां महापुण्ये यदि शत्रुपराभवम् जिहासतात्मनः सर्वे इत्थं वै क्रियतामिति

An einem großen, glückverheißenden Tithi und in einem höchst verdienstvollen Tun: Wenn ihr alle, entschlossen, eure Hindernisse und Bedrängnis abzuwerfen, die Niederlage der Feinde begehrt, dann soll es wahrlich auf diese Weise getan werden.

Verse 22

पुलस्त्य उवाच इत्युक्त्वा वासुदेवेन देवाः शक्रपुरोगमाः कृताञ्जलिपुटा भूत्वा पप्रच्छुः परम्श्वरम्

Pulastya sprach: Nachdem Vasudeva sie so angesprochen hatte, fragten die Götter—unter Führung Śakras (Indras)—mit ehrfürchtig gefalteten Händen den Höchsten Herrn.

Verse 23

देवा ऊचुः को ऽयं कुरुक्षेत्र इति यत्र पुण्यं पृथूदकम् उद्भवं तस्य तीर्थस्य भगवान् प्रब्रवीतु नः

Die Devas sprachen: „Was ist dieses Kurukṣetra, wo das heilige Prithūdaka zu finden ist? Möge der erhabene Bhagavān uns den Ursprung dieses Tīrtha verkünden.“

Verse 24

केयं प्रोक्ता महापुण्या तिथीनामुत्तमा तिथिः यस्यां हि पितरो दिव्याः पूज्यास्माभिः प्रयन्ततः

„Welcher Tithi ist als höchst verdienstvoll verkündet, der beste unter den Tithis—an dem wahrlich die göttlichen Pitṛs von uns zu verehren sind, wenn sie aufbrechen (oder weiterziehen)?“

Verse 25

ततः सुराणां वचनान्मुरारिः कैटभार्दनः कुरुक्षेत्रोद्भवं पुण्यं प्रोक्तवांस्तां तिथीमपि

Daraufhin erklärte Murāri, der Bezwinger Kaitabhas, als Antwort auf die Worte der Götter den heiligen Ursprung Kurukṣetras—und ebenso jenen Tithi.

Verse 26

श्रीभगवानुवाच सोमवंशोद्भवो राजा ऋक्षो नाम महाबलः कृस्यादौ समभवदृक्षात् संवरणो ऽवत्

Der erhabene Herr sprach: „Es gab einen mächtigen König namens Ṛkṣa, geboren in der Mond-Dynastie (Soma). In der Linie, die mit Kṛśya beginnt, ging aus Ṛkṣa Saṃvaraṇa hervor.“

Verse 27

स च पित्रा निजे राज्ये बाल एवाभिषेचितः बाल्ये ऽपि धर्मनिरतो मद्भक्तश्च सदाभवत्

„Und sein Vater weihte ihn in seinem eigenen Reich zum König, als er noch ein Kind war. Selbst in der Kindheit war er dem Dharma zugetan und Mir stets in Hingabe ergeben.“

Verse 28

पुरोहितस्तु तस्यासीद् वसिष्ठो वरुणात्मजः स चास्याध्यापयामास साङ्गान् वेदानुदारधीः

„Sein Hofpriester war Vasiṣṭha, der Sohn Varuṇas. Dieser edelgesinnte Weise lehrte ihn die Veden samt ihren Hilfswissenschaften (Vedāṅgas).“

Verse 29

ततो जगाम चारण्यं त्वनध्याये नृपात्मजः सर्वकर्मसु निक्षिप्य वसिष्ठं तपसां निधिम्

„Daraufhin begab sich der Königssohn während der Zeit des Anadhyāya (des Aussetzens des Vedastudiums) in die Waldwildnis, nachdem er Vasiṣṭha — eine Schatzkammer der Askese — alle Angelegenheiten anvertraut hatte.“

Verse 30

ततो मृगयाव्याक्षेपाद् एकाकी विजनं वनम् वैभ्राजं स जगामाथ अथोन्मादनमभ्ययात्

„Dann, durch die Ablenkung der Jagd, ging er allein in einen einsamen Wald namens Vaibhrāja; daraufhin geriet er in einen Zustand von Wahnsinn bzw. Verblendung (unmādana).“

Verse 31

ततस्तु कौतुकाविष्टः सर्वतुकुसुमे वने अवितृपतः सुगन्धस्य समन्ताद् व्यचरद् वनम्

Dann, von Neugier ergriffen, wanderte er in jenem Wald, der ringsum von Blumen erfüllt war, nach allen Seiten umher—vom Duft noch immer ungesättigt.

Verse 32

स वनन्तं च ददृशे फुल्लकोकनदावृतम् कह्लारपद्मकुमुदैः कमलेन्दीवरैरपि

Er erblickte das Innere des Waldes, bedeckt von blühenden roten Lotos, und zudem erfüllt von kahllāra, weißen Lotos, Wasserlilien, kumuda, Lotos und blauen Lotos.

Verse 33

तत्र क्रीडन्ति सततमप्सरो ऽमरकन्यकाः तासां मध्ये ददर्शाथ कन्यां संवरणो ऽधिकाम्

Dort spielten die Apsaras — himmlische Jungfrauen — unablässig. In ihrer Mitte erblickte Saṃvaraṇa dann ein Mädchen von überragender Vortrefflichkeit.

Verse 34

दर्शनादेव स नृपः काममार्गणपीडितः जातः सा च तमीक्ष्यैव कामबाणातुराभवत्

Schon beim bloßen Anblick wurde jener König von Kāmas Pfeilen gequält; und auch sie, als sie ihn erblickte, geriet durch die Geschosse der Begierde in Unruhe.

Verse 35

उभौ तौ पीडितौ मोहं जग्मतुः काममार्गणैः राजा चलासनो भूम्यां निपपात तुरङ्गमात्

Beide, von den Pfeilen der Begierde gepeinigt, verfielen in Verblendung. Der König, dessen Sitz wankte, stürzte vom Pferd zu Boden.

Verse 36

तमभ्येत्य महात्मानो गन्धर्वाः कामरूपिणः सिषिचुर्वारिणाभ्येत्य लब्धसंज्ञो ऽभवत् क्षणात्

Da traten die großherzigen Gandharvas, die nach Belieben Gestalt annehmen können, zu ihm heran und besprengten ihn mit Wasser; und augenblicklich kehrte sein Bewusstsein zurück.

Verse 37

सा चाप्सरोभिरुत्पात्य नीता पितृकुलं निजम् ताभिराश्वासिता चापि मधुरैर्वचनाम्बुभिः

Und sie, von den Apsaras fortgetragen, wurde in das eigene Haus ihres väterlichen Geschlechts gebracht; und sie trösteten sie zudem mit süßen, wassergleichen Worten.

Verse 38

स चाप्यरुह्य तुरगं प्रतिष्ठानं पुरोत्तमम् गतस्तु मेरुशिखरं कामचारी यथामरः

Er bestieg ein Pferd, brach aus Pratiṣṭhāna, der vortrefflichen Stadt, auf und gelangte zum Gipfel des Berges Meru, frei sich bewegend wie ein Gott.

Verse 39

यदाप्रभृति सा दृष्टा आर्क्षिणा तपती गिरौ तदाप्रभृति नाश्नाति दिवा स्वपिति नो निशि

Seit dem Augenblick, da Ārkṣi sie — Tapatī — auf dem Berge erblickte, isst er nicht mehr; am Tage schläft er, doch in der Nacht nicht.

Verse 40

ततः सर्वविदव्यग्रोविदित्वा वरुणात्मजः तपतीतापितं वीरं पार्थिवं तपसां निधिः

Darauf erkannte Varuṇas Sohn — ein eifriger Allwissender, eine Schatzkammer der Askese —, dass der heldenhafte König von Tapatī gequält wurde.

Verse 41

समुत्पत्य महायोगी गगनं रविमण्डलम् विवेश देवं तिग्मांशु ददर्श स्यन्दने स्थितम्

Da erhob sich der große Yogi und trat in den Himmel, in den Sonnenkreis, ein. Er erblickte den Gott Tigmāṃśu (die Sonne), auf seinem Wagen stehend.

Verse 42

तं दृष्ट्वा भास्करं देवं प्रणमद् द्विजसत्तमः प्रतिप्रणमितश्चासौ भास्करेणाविशद् रथे

Als er den Gott Bhāskara (die Sonne) erblickte, verneigte sich der Beste der Zweimalgeborenen. Und nachdem Bhāskara den Gruß erwidert hatte, betrat er den Wagen.

Verse 43

ज्वलज्जटाकलापो ऽसौ दिवाकरसमीपगः शोभते वारुणिः श्रीमान् द्वितीय इव भास्करः

Mit seiner lodernden Masse verfilzter Locken und in der Nähe von Divākara (der Sonne) wandelnd, erstrahlte der ruhmreiche Vāruṇi wie ein zweiter Bhāskara.

Verse 44

ततः संपूजितोर्ऽघार्भास्करेण तपोधनः पृष्टश्चागमने हेतुं प्रत्युवाच दिवाकरम्

Darauf wurde der an Askese reiche Asket von Bhāskara (der Sonne) mit der Arghya-Darbringung gebührend geehrt. Als man ihn nach dem Grund seines Kommens fragte, erwiderte er Divākara (der Sonne).

Verse 45

समायातो ऽस्मि देवेश याचितुं त्वां महाद्युते सुतां संवरणस्यार्थे तस्य त्वं दातुमर्हसि

Ich bin gekommen, o Herr der Götter, o du von großem Glanz, um dich zu bitten: um Saṃvaraṇas willen gewähre ihm deine Tochter; es ziemt dir, sie ihm zu geben.

Verse 46

ततो वसिष्ठाय दिवाकरेण निवेदिता सा तपती तनूजा गृहागताय द्विजपुङ्गवाय राज्ञोर्ऽथतः संवरणस्य देवाः

Darauf stellte Divākara (die Sonne) seine Tochter Tapatī dem Vasiṣṭha vor, dem Vornehmsten unter den Zweimalgeborenen, der in sein Haus gekommen war, zum Zwecke des Königs Saṃvaraṇa.

Verse 47

सावित्रिमादाय ततो वसिष्ठः स्वमाश्रमं पुण्यमुपाजगाम सा चापि संस्मृत्य नृपात्मजं तं कृताञ्जलिर्वारुणिमाह देवी

Dann begab sich Vasiṣṭha, Sāvitrī mit sich nehmend, in seinen eigenen heiligen Āśrama. Auch sie gedachte jenes Prinzen und sprach, die Hände gefaltet, zu Vāruṇī, der Göttin.

Verse 48

तपत्युवाच ब्रह्मन् मया खेदमुपेत्य यो हि सहाप्सरोभिः परिचारिकाभिः दृष्टो ह्यरण्ये ऽमरगर्भतुल्यो नृपात्मजो लक्षणतो ऽभिजाने

Tapatī sprach: „O Brahmane, als mich Kummer befiel, sah ich im Wald jenen Königssohn, umgeben von Apsaras und dienenden Mädchen. Diesen Prinzen, einem göttlichen Sprössling gleich, erkenne ich an seinen Merkmalen.“

Verse 49

पादौ शुभौ चक्रगदासिचिह्नौ जङ्घे तथोरू करिहस्ततुल्यौ कटिस्तथा सिंहकटिर्यथैव क्षामं च मध्यं त्रिबलीनिबद्धम्

Seine Füße waren glückverheißend und trugen die Zeichen von Diskus, Keule und Schwert. Schienbeine und Schenkel glichen dem Rüssel oder Unterarm eines Elefanten. Seine Taille war wie die eines Löwen; die Körpermitte schlank, von drei Falten umschlossen.

Verse 50

ग्रीवास्य शङ्खाकृतिमादधाति भुजौ च पीनौ कठनौसुदीर्घौ हस्तौ तथा पद्मदलोद्भवाङ्कौ छत्राकृतिस्तस्य शिरो विभाति

Sein Hals nahm die Gestalt einer Muschel (Śaṅkha) an; seine Arme waren voll, fest und sehr lang. Seine Hände trugen Zeichen wie Lotusblätter, und sein Haupt erstrahlte in einer schirmgleichen Form.

Verse 52

नीलाश्च केशाः कुटिलाश्च तस्य कर्णौ समांसौ सुसमा च नासा दीर्घाश्च तस्याङ्गुलयः सुपर्वाः पद्भ्यां कराभ्यां दशनाश्च सुभ्राः // वम्प्_22.51 समुन्नतः षड्भिरुदारवीर्यस्त्रिभिर्गभीरस्त्रिपु च प्रलम्बः रक्तस्तथा पञ्चसु राजपुत्रः कृष्णश्चतुर्भिस्त्रिभिरानतो ऽपि

Sein Haar ist dunkel und lockig; seine Ohren sind gleichmäßig fleischig, und seine Nase ist wohlproportioniert. Seine Finger sind lang mit vortrefflichen Gelenken; und Füße, Hände und Zähne sind hell, strahlend und rein.

Verse 54

द्वाभ्यां च शुक्लः सुराभिश्चतुर्भिः दृश्यन्ति पद्मानि दशैव चास्य वृतः स भर्ता भगवान् हि पूर्वं तं राजपुत्रं भुवि संविचिन्त्य // वम्प्_22.53 ददस्व मां नाथ तपस्विने ऽस्मै गुणोपपन्नाय समीहिताय नेहान्यकामां प्रवदन्ति सन्तो दातुं तथान्यस्य विभो क्षमस्व

«O Herr, gib mich diesem Asketen—der tugendhaft ist und mich nach seinem Wunsch begehrt. Die Heiligen nennen hier niemanden “unerwünscht”; darum, o Mächtiger, erlaube, dass ich einem anderen gegeben werde.»

Verse 55

देवदेव उवाच इत्येवमुक्तः सवितुश्च पुत्र्या ऋषिस्तदा ध्यानपरो बभूव ज्ञात्वा च तत्रार्कसुतां सकामां मुदा युतो वाक्यमिदं जगाद

Devadeva sprach: So von der Tochter Savitṛs angesprochen, versank der Weise in Meditation. Und als er erkannte, dass die Tochter Arka’s (der Sonne) von Verlangen erfüllt war, sprach er freudig diese Worte.

Verse 56

स एव पुत्रि नृपतेस्तनूजो दृष्टः पुरा कामयसे यमद्य स एव चायाति ममाश्रमं वै ऋक्षात्मजः संवरणो हि नाम्ना

O Tochter, eben jener Königssohn, den du einst sahst—den du heute begehrst—kommt wahrlich zu meiner Einsiedelei. Er ist der Sohn des Ṛkṣa und heißt Saṃvaraṇa.

Verse 58

अथाजगाम स नृपस्य पुत्रस्तमाश्रमं ब्राह्मणपुङ्कवस्य दृष्ट्वा वसिष्ठं प्रणिपत्य मूर्ध्ना स्थितस्त्वपश्यत् तपतीं नरेन्द्रः // वम्प्_22.57 दृष्ट्वा च तां पद्मविशालनेत्रां तां पूर्वदृष्टामिति चिन्तयित्वा पप्रच्छ केयं ललना द्विजेन्द्र स वारुणिः प्राह नराधिपेन्द्रम्

Darauf kam der Königssohn zur Einsiedelei jenes erhabensten Brāhmaṇa. Als er Vasiṣṭha erblickte, verneigte er sich und fiel mit dem Haupt nieder; und dort stehend sah der Herrscher Tapatī. Als er sie sah, mit großen, lotosgleichen Augen, und dachte: „Sie ist es, die ich zuvor sah“, fragte er: „Wer ist dieses Mädchen, o Bester unter den Zweimalgeborenen?“ Da antwortete Vāruṇi dem Herrn der Menschen.

Verse 59

इयं विवस्वद्दुहिता नरेन्द्र नाम्ना प्रसिद्धा तपती पृथिव्याम् मया तवार्थाय दिवाकरो ऽर्थितः प्रादान्मया त्वाश्रममानिनिन्ये

O König, dies ist die Tochter Vivasvāns (der Sonne), auf Erden unter dem Namen Tapatī berühmt. Um deinetwillen bat ich Divākara (die Sonne), und er gewährte sie; darum habe ich dich in diese Āśrama (Einsiedelei) geführt.

Verse 60

तस्मात् मसुत्तिष्छ नरेन्द्र देव्याः पाणिं तपत्या विधिवद् गृहाण इत्येवमुक्तो नृपतिः प्रहृष्टो जग्राह पाणिं विधिवत् तपत्याः

Darum, o König, erhebe dich und nimm die Hand der edlen Tapatī nach rechtem Ritus. So angesprochen, ergriff der König freudig die Hand Tapatīs in der vorgeschriebenen Weise.

Verse 61

सा तं पतिं प्राप्य मनो ऽभिरामं सूर्यामजा शक्रसमाप्रभावम् रराम तन्वी भवनोत्तमेषु यता महैन्द्रं दिवि दैत्यकन्या

Nachdem sie jenen Gatten erlangt hatte, dem Herzen lieb, aus Sūrya geboren und an Macht Indra gleich, erfreute sich die schlanke Tapatī in den erlesensten Palästen, wie eine Tochter der Daityas sich mit dem großen Indra im Himmel erfreut.