Sukta 168

Mantra 1

यज्ञायज्ञा वः समना तुतुर्वणिर्धियंधियं वो देवया उ दधिध्वे । आ वोऽर्वाचः सुविताय रोदस्योर्महे ववृत्यामवसे सुवृक्तिभिः ॥

Von Opfer zu Opfer zieht ihr in Eintracht, rasch vorandrängend; Gedanken um Gedanken setzt ihr, gottwärts gerichtete Mächte, fest. Zu euch wenden wir uns her mit wohlgefügten Worten — zum guten Gang in den zwei Welten, zur großen Hilfe.

Mantra 2

वव्रासो न ये स्वजाः स्वतवस इषं स्वरभिजायन्त धूतयः । सहस्रियासो अपां नोर्मय आसा गावो वन्द्यासो नोक्षणः ॥

Wie umhegte Gehege, selbstgeboren und aus eigener Kraft mächtig, werden sie erschüttert zur Geburt hin zum lichtvollen Himmel, mit belebender Fülle. Tausendfach wie die Wogen der Wasser ist ihr Kommen; wie rühmungswürdiges Rindvieh, wie starke Stiere schreiten sie voran.

Mantra 3

सोमासो न ये सुतास्तृप्तांशवो हृत्सु पीतासो दुवसो नासते । ऐषामंसेषु रम्भिणीव रारभे हस्तेषु खादिश्च कृतिश्च सं दधे ॥

Wie ausgepresste Soma-Tränke sind ihre Ströme: gesättigt, im Herzen getrunken, nehmen sie Platz im Geben. Auf ihren Schultern haftet gleichsam die Rambhiṇī; in ihren Händen sind zusammengefügt die Kraft, aufzubrechen, und die Kraft, zu formen.

Mantra 4

अव स्वयुक्ता दिव आ वृथा ययुरमर्त्याः कशया चोदत त्मना । अरेणवस्तुविजाता अचुच्यवुर्दृळ्हानि चिन्मरुतो भ्राजदृष्टयः ॥

Vom Himmel herab, selbstangespannt, sind sie eilends gekommen — die Unsterblichen, angetrieben von der Peitsche ihres eigenen Wesens. Makellos, machtvoll geboren, haben die Maruts mit glänzenden Speeren selbst das fest Gefügte erschüttert.

Mantra 5

को वोऽन्तर्मरुत ऋष्टिविद्युतो रेजति त्मना हन्वेव जिह्वया । धन्वच्युत इषां न यामनि पुरुप्रैषा अहन्यो नैतशः ॥

Wer ist es in euch, o Maruts mit speerhaftem Blitz, der aus eigenem Antrieb erbebt wie ein Kiefer mit seiner Zunge? — Wie ein vom Bogen geschossener Pfeil auf dem Weg des Anstoßes sendet er viele Antriebe aus; wie ein taghelles Ross stürmt er dahin.

Mantra 6

क्व स्विदस्य रजसो महस्परं क्वावरं मरुतो यस्मिन्नायय । यच्च्यावयथ विथुरेव संहितं व्यद्रिणा पतथ त्वेषमर्णवम् ॥

Wo ist denn wahrlich das fernere Ufer dieses weiten Raumes (rajas), und wo seine nähere Grenze, o Maruts, in dem ihr euch bewegt? Wenn ihr das Festgefügte lockert, wie etwas Bebendes, fliegt ihr mit der Steinwaffe über die lodernde Flut und sprengt das hemmende Bollwerk.

Mantra 7

सातिर्न वोऽमवती स्वर्वती त्वेषा विपाका मरुतः पिपिष्वती । भद्रा वो रातिः पृणतो न दक्षिणा पृथुज्रयी असुर्येव जञ्जती ॥

Möge uns eure sieghafte Kraft machtvoll und sonnenvoll sein, o Maruts: glühend, reifend, unsere Habe mehrend. Heilvoll sei eure Gabe, wie die Dakṣiṇā, die den Gebenden erfüllt: weit ausschreitend, antreibend wie herrische Macht (asurya), treibt sie uns voran in weitere Bewegung.

Mantra 8

प्रति ष्टोभन्ति सिन्धवः पविभ्यो यदभ्रियां वाचमुदीरयन्ति । अव स्मयन्त विद्युतः पृथिव्यां यदी घृतं मरुतः प्रुष्णुवन्ति ॥

Die Ströme antworten widerhallend euren antreibenden Mächten, wenn ihr die wolkengeborene Stimme erhebt. Die Blitze lächeln herab auf die Erde, wenn ihr, o Maruts, das Ghee — euer lichtes Wesen — versprengt.

Mantra 9

असूत पृश्निर्महते रणाय त्वेषमयासां मरुतामनीकम् । ते सप्सरासोऽजनयन्ताभ्वमादित्स्वधामिषिरां पर्यपश्यन् ॥

Pṛśni, die buntfarbige Mutter, gebar für die große Schlacht die flammende, unermüdliche Front der Maruts. Jene schnell Dahinfahrenden erzeugten die Weite; dann schauten sie ringsum ihre eigene svadhā, die angeborene Kraft, stürmisch und frei.

Mantra 10

एष वः स्तोमो मरुत इयं गीर्मान्दार्यस्य मान्यस्य कारोः । एषा यासीष्ट तन्वे वयां विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

Dies ist euer Stoma, o Maruts; dies ist die Gīr, das inspirierte Wort des Sängers, der der Freude und Ehre würdig ist. Kommt mit eurer Nahrung zu unserem leibhaften Sein; mögen wir diese stärkende Schar erkennen und gewinnen — jene antreibende Kraft, die rasch schenkt und den Weg siegreich macht.