Adhyaya 7
Morning Soma pressing (Pratar-savana).
Mantras
Mantra 1
वा॒चस्पत॑ये पवस्व॒ वृष्णो॑ अ॒शुभ्यां॒ गभ॑स्तिपूतः । दे॒वो दे॒वेभ्य॑ः पवस्व॒ येषां॑ भा॒गोऽसि॑
বাচস্পতিৰ বাবে নিজকে পৱিত্ৰ কৰা, হে বৃষ (বলবান)! দুটা তীব্ৰ অশ্বেৰে (অশুভ্যাম্) আৰু হস্তেৰে শোধিত। হে দেব, দেবসকলৰ বাবে নিজকে পৱিত্ৰ কৰা—যিসকলৰ ভাগ তুমি নিৰ্ধাৰিত অংশ।
Mantra 2
मधु॑मतीर्न॒ इष॑स्कृधि॒ यत्ते॑ सो॒मादा॑भ्यं॒ नाम॒ जागृ॑वि॒ तस्मै॑ ते सोम॒ सोमा॑य॒ स्वाहा॒ स्वाहो॒र्वन्तरि॑क्ष॒मन्वे॑मि॒
আমাৰ বাবে মধুময় ইষ্ (পোষণ/আহাৰ) প্ৰস্তুত কৰা; কিয়নো তোমাৰ আছে সোমৰ অদাভ্য (অজেয়), জাগ্ৰত নাম। সেই নামৰ উদ্দেশ্যে, হে সোম, সোমলৈ—স্বাহা! স্বাহা!—মই বিস্তৃত অন্তৰিক্ষ অনুসৰণ কৰি আগবাঢ়ো।
Mantra 3
स्वाङ्कृ॑तोऽसि॒ विश्वे॑भ्य इन्द्रि॒येभ्यो॑ दि॒व्येभ्य॒ः पार्थि॑वेभ्यो॒ मन॑स्त्वाष्टु॒ स्वाहा॑ त्वा सुभव॒ सूर्या॑य दे॒वेभ्य॑स्त्वा मरीचि॒पेभ्यो॒ देवा॑ᳪशो॒ यस्मै॒ त्वेडे॒ तत्स॒त्यमु॑परि॒प्रुता॑ भ॒ङ्गेन॑ ह॒तोऽसौ॒ फट् प्रा॒णाय॑ त्वा व्या॒नाय॑ त्वा
তুমি সু-সংস্কৃত; দিৱ্য আৰু পাৰ্থিৱ সকলো ইন্দ্ৰিয়-শক্তিৰ বাবে। ত্বষ্টা-মনস্ তোমাক গঢ়ক—স্বাহা! হে শুভ-ভৱ, তোমাক সূৰ্যৰ বাবে; তোমাক দেৱসকলৰ বাবে; তোমাক মৰীচি-পেয়সকলৰ বাবে। যাৰ বাবে মই তোমাক আহ্বান কৰোঁ, সেই দেৱাংশ—সেইয়েই সত্য। ওপৰতে উলটাই পেলোৱা, ভাঙনি-আঘাতে আঘাতপ্ৰাপ্ত—ফট্। প্ৰাণৰ বাবে তোমাক, ব্যানৰ বাবে তোমাক।
Mantra 4
उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽस्य॒न्तर्य॑च्छ मघवन् पा॒हि सोम॑म् । उ॒रु॒ष्य राय॒ एषो॑ यजस्व
উপযাম-গ্ৰহীত তুমি; হে মঘৱন, ভিতৰত ধৰি ৰাখা; সোম পান কৰা। বিস্তৃত ৰক্ষাৰে আমাৰ ধন-সম্পদ ৰক্ষা কৰা; এইৰে যজস্ব।
Mantra 5
अ॒न्तस्ते॒ द्यावा॑पृथि॒वी द॑धाम्य॒न्तर्द॑धाम्यु॒र्व॒न्तरि॑क्षम् । स॒जूर्दे॒वेभि॒रव॑रै॒ः परै॑श्चान्तर्या॒मे म॑घवन् मादयस्व
তোমাৰ ভিতৰত মই দ্যাৱা-পৃথিৱী স্থাপন কৰোঁ; ভিতৰতেই বিস্তৃত অন্তৰিক্ষ স্থাপন কৰোঁ। নিম্ন আৰু উচ্চ দেৱসকলৰ সৈতে সজুৰ হৈ, অন্তৰ্যামত, হে মঘৱন, উল্লসিত হওঁক।
Mantra 6
स्वाङ्कृ॑तोऽसि॒ विश्वे॑भ्य इन्द्रि॒येभ्यो॑ दि॒व्येभ्य॒: पार्थि॑वेभ्यो॒ मन॑स्त्वाष्टु॒ स्वाहा॑ । त्वा सुभव॒ सूर्या॑य दे॒वेभ्य॑स्त्वा मरीचि॒पेभ्य॑ उदा॒नाय॑ त्वा ।
তুমি সকলো ইন্দ্ৰিয়শক্তিৰ বাবে—দিব্য আৰু পাৰ্থিৱ—যথাযথভাৱে চিহ্নিত/নির্দিষ্ট কৰা হ’লা। মন তোমাক লাভ কৰক; স্বাহা! সূৰ্যৰ বাবে শুভ-সন্ততি/শুভ ফলদায়ক হোৱা; দেৱসকলৰ বাবে তোমাক; মৰীচিপেয় (কিৰণ-পানকাৰী) সকলৰ বাবে তোমাক; উদান (উৰ্ধ্ব-শ্বাস) ৰ বাবে তোমাক।
Mantra 7
आ वा॑यो भूष शुचिपा॒ उप॑ नः स॒हस्रं॑ ते नि॒युतो॑ विश्ववार । उपो॑ ते॒ अन्धो॒ मद्य॑मयामि॒ यस्य॑ देव दधि॒षे पू॑र्व॒पेयं॑ वा॒यवे॑ त्वा ।
হে বায়ু, শুচিপা (পবিত্ৰ পানকাৰী), অনুগ্ৰহ কৰি আহা; হে বিশ্ববাৰ (সৰ্বকাম্য), তোমাৰ সহস্ৰ নিয়ুত (দল/যুগল) লৈ আমাৰ ওচৰলৈ আহা। হে দেৱ, যি সোম-মদ্য তোমাৰ পূৰ্বপেয় (প্ৰথম পান) ৰূপে স্থাপিত, সেই উল্লাসকাৰী অন্ধঃ (সোমৰস) মই তোমালৈ আনি নিবেদন কৰোঁ—বায়ৱে তোমাক।
Mantra 8
इन्द्र॑वायू इ॒मे सु॒ता उप॒ प्रयो॑भि॒राग॑तम् । इन्द॑वो वामु॒शन्ति॒ हि । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि वा॒यव॑ इन्द्रवा॒युभ्यां॑ त्वै॒ष ते॒ योनि॑: स॒जोषो॑भ्यां त्वा ।
হে ইন্দ্ৰ-ৱায়ু, এই সুত সোমৰসসমূহলৈ প্ৰযোভিৰ্ (পুষ্টিদায়ক উপহাৰ/আহাৰ) সহ আহা; কিয়নো সোমবিন্দুবোৰ নিশ্চয়েই তোমালোকক কামনা কৰে। তুমি উপযাম-গ্ৰহণে গৃহীত হোৱা; বায়ু আৰু ইন্দ্ৰ-ৱায়ুৰ নিমিত্তে তোমাক গ্ৰহণ কৰা হৈছে। এই তোমাৰ যোনি (আসন/আধাৰ); সজোষ (একমনা, সঙ্গত) যুগলৰ সৈতে তোমাক স্থাপন কৰোঁ।
Mantra 9
अ॒यं वां॑ मित्रावरुणा सु॒तः सोम॑ ऋतावृधा । ममेदि॒ह श्रु॑त॒j हव॑म् । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि मि॒त्रावरु॑णाभ्यां त्वा ।
হে মিত্ৰ-বৰুণ, ঋতাবৃধা (ঋত/ধৰ্ম বৃদ্ধি কৰোঁতা) তোমালোকৰ বাবে এই সুত সোম। মোৰ এই আহ্বান ইয়াত শুনা। তুমি উপযাম-গ্ৰহণে গৃহীত হোৱা; মিত্ৰ আৰু বৰুণৰ নিমিত্তে তোমাক গ্ৰহণ কৰা হৈছে।
Mantra 10
रा॒या व॒यᳪ स॑स॒वाᳪसो॑ मदेम ह॒व्येन॑ दे॒वा यव॑सेन॒ गाव॑: । तां धे॒नुं मि॑त्रावरुणा यु॒वं नो॑ वि॒श्वाहा॑ धत्त॒मन॑पस्फ़ुरन्तीमे॒ष ते॒ योनि॑रृता॒युभ्यां॑ त्वा ।
ধনেৰে আমি—জয়ীসকলৰ দৰে—আনন্দ কৰোঁ; হব্য (আহুতি) দ্বাৰা দেবতাসকল, আৰু যৱস (ঘাঁহ/চাৰা) দ্বাৰা গাইসমূহ। হে মিত্ৰ-বৰুণ, সেই দুগ্ধধেনু তোমালোকেই আমাৰ বাবে প্ৰতিদিন দান কৰা—অস্ফুৰন্তী (অচলিত, নডৰোৱা) হৈ। এই তোমাৰ যোনি (আসন/আধাৰ); ঋতায়ু (ঋতৰ সহচৰ/ঋত-সম্বন্ধীয়) যুগলৰ নিমিত্তে তোমাক স্থাপন কৰোঁ।
Mantra 11
या वां॒ कशा॒ मधु॑म॒त्यश्वि॑ना सू॒नृता॑वती । तया॑ य॒ज्ञं मि॑मिक्षतम् । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽस्य॒श्विभ्यां॑ त्वै॒ष ते॒ योनि॒र्माध्वी॑भ्यां त्वा
হে অশ্বিনদ্বয়, তোমালোকৰ যি মধুময় কশা (লগাম), সেয়া সুনৃতাৱতী—মধুৰ সত্যে ভৰা। সেই কশাৰে যজ্ঞক সিঞ্চন কৰি দৃঢ় কৰা। উপয়ামগৃহীত তুমি; অশ্বিনদ্বয়ৰ বাবে মই তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ। এই তোমাৰ যোনি (আধাৰ); মাধ্বী (মধুময় পানীয়) দ্বাৰা মই তোমাক স্থাপন কৰোঁ।
Mantra 12
तं प्र॒त्नथा॑ पू॒र्वथा॑ वि॒श्वथे॒मथा॑ ज्येष्ठ॒ता॑तिं बर्हि॒षद॑ᳪ स्व॒र्विद॑म् । प्र॒ती॒ची॒नं वृ॒जनं॑ दोहसे॒ धुनि॑मा॒शुं जय॑न्त॒मनु॒ यासु॒ वर्ध॑से । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि॒ शण्डा॑य त्वै॒ष ते॒ योनि॑र्वी॒रतां॑ पा॒ह्यप॑मृष्ट॒: शण्डो॑ दे॒वास्त्वा॑ शुक्र॒पाः प्र ण॑य॒न्त्वना॑धृष्टाऽसि
তাক—প্ৰাচীনৰ দৰে, পূৰ্বৰ দৰে, সকলো প্ৰকাৰেই এতিয়াও—জ্যেষ্ঠ তাতি (শ্ৰেষ্ঠ শক্তি), বৰ্হিষত্ (বৰ্হিষত বহা), স্বৰ্ৱিদ্ (স্বৰ্গ-প্ৰাপক) জনাক। প্ৰত্যচীন (আমালৈ মুখ কৰা) বৃজন (জয়দায়ক শক্তি) দোহনৰ বাবে; ধুনিম (কঁপোৱা), আশু (দ্ৰুত), জয়ন্ত (বিজয়ী)—যাৰ অনুগামী হৈ তুমি সেই পথসমূহত বৃদ্ধি পাও। উপয়ামগৃহীত তুমি; শণ্ডাৰ বাবে মই তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ। এই তোমাৰ যোনি; বীৰতা ৰক্ষা কৰা। অপমৃষ্ট (অকলুষ) শণ্ড; শুক্ৰপাঃ দেবতাসকলে তোমাক আগবঢ়াওক; তুমি অনাধৃষ্ট (অজেয়) হওঁ।
Mantra 13
सु॒वीरो॑ वी॒रान् प्र॑ज॒नय॒न् परी॑ह्य॒भि रा॒यस्पोषे॑ण॒ यज॑मानम् । स॒ञ्ज॒ग्मा॒नो दि॒वा पृ॑थि॒व्या शु॒क्रः शु॒क्रशो॑चिषा॒ निर॑स्त॒: शण्ड॑: शु॒क्रस्या॑धि॒ष्ठान॑मसि
সুবীৰ, বীৰসন্তান জন্ম দিয়া, ৰায়স্পোষে (ধন-সমৃদ্ধিৰ বৃদ্ধি)ৰে যজমানক চাৰিওফালে আৱৰি ধৰা। দ্যৌ আৰু পৃথিৱীৰ পৰা একত্ৰ হৈ, উজ্জ্বল দীপ্তিৰে উজ্জ্বল—শণ্ড, নিৰস্ত (শোধিত ৰূপে নিক্ষিপ্ত) হৈ, তুমি শুক্ৰৰ অধিষ্ঠান (আসন/স্থান) হোৱা।
Mantra 14
अच्छि॑न्नस्य ते देव सोम सु॒वीर्य॑स्य रा॒यस्पोष॑स्य ददि॒तार॑: स्याम । सा प्र॑थ॒मा सँस्कृ॑तिर्वि॒श्ववा॑रा॒ स प्र॑थ॒मो वरु॑णो मि॒त्रो अ॒ग्निः
হে দেব সোম, তোমাৰ অচ্ছিন্ন (অভঙ্গ) দানৰ—সুবীৰ্য (বীৰশক্তি) আৰু ৰায়স্পোষ (ধন-সমৃদ্ধিৰ বৃদ্ধি)ৰ—দাতাসকল আমি হওঁ। সেয়াই প্ৰথম সংস্কৃতি (দীক্ষা/সংস্কাৰ), বিশ্ববাৰা (সৰ্ব-বৰদানী); সেয়াই প্ৰথম—বৰুণ, মিত্ৰ, অগ্নি।
Mantra 15
स प्र॑थ॒मो बृह॒स्पति॑श्चिकि॒त्वाँस्तस्मा॒ इन्द्रा॑य सु॒तमा जु॑होत॒ स्वाहा॑ । तृ॒म्पन्तु॒ होत्रा॒ मध्वो॒ याः स्वि॑ष्टा॒ याः सुप्री॑ता॒: सुहु॑ता॒ यत्स्वाहा ऽया॑ड॒ग्नीत्
সেয়াই প্ৰথম—বৃহস্পতিঃ, জ্ঞানী। তেঁওক, ইন্দ্ৰৰ বাবে, সুত (চাপা) সোম ‘স্বাহা’ বুলি জুহোতা (আহুতি) দিয়া। মধুৰ পানীয়ৰ হোত্ৰাসমূহ তৃপ্ত হওক—যিবোৰ স্বিষ্ট (ভালদৰে আহুত), যিবোৰ সুপ্ৰীত (অতি প্ৰসন্নকাৰী), যিবোৰ সুহুত (সু-আহুত); ‘স্বাহা’ৰে যি আহুত হয়। ‘অয়াড্!’—এনে কৈ অগ্নীধ উচ্চাৰে।
Mantra 16
अ॒यं वे॒नश्चो॑दय॒त्पृश्नि॑गर्भा॒ ज्योति॑र्जरायू॒ रज॑सो वि॒माने॑ । इ॒मम॒पाᳪ सं॑ग॒मे सूर्य॑स्य॒ शिशुं॒ न विप्रा॑ म॒तिभी॑ रिहन्ति । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि॒ मर्का॑य त्वा
এই বেণে পৃশ্নিগৰ্ভা (বৰ্ণবিচিত্ৰ গৰ্ভধাৰী) জ্যোতি—জৰায়ুসহ দীপ্তি—আকাশৰ মাপিত পৰিসৰত উদ্দীপিত কৰিলে। পানীৰ সংগমত, সূৰ্যৰ মিলনস্থলত, ঋষিসকলে চিন্তাৰে তাক শিশুৰ দৰে চেটে। ‘উপযাম’ৰে ধৃত হোৱা তুমি—মৰ্কাৰ বাবে তোমাক।
Mantra 17
मनो॒ न येषु॒ हव॑नेषु ति॒ग्मं विप॒: शच्या॑ वनु॒थो द्रव॑न्ता । आ यः शर्या॑भिस्तुविनृ॒म्णो अ॒स्याश्री॑णीता॒दिशं॒ गभ॑स्तावे॒ष ते॒ योनि॑: प्र॒जाः पा॒ह्यप॑मृष्टो॒ मर्को॑ दे॒वास्त्वा॑ मन्थि॒पाः प्र ण॑य॒न्त्वना॑धृष्टासि
যেন মন দ্ৰুত, তেনেই সেই আহ্বানসমূহত তীক্ষ্ণ (পানীয়) দৌৰি যায়; বিপ্ৰসকলে নিজৰ শক্তিৰে, দৌৰি থকা তাক জয় কৰে। যি শীঘ্ৰ গতিৰে, মহাবলেৰে, হাতত ধৰি দিশত উপনীত হয়—এই তোমাৰ যোনি। প্ৰজাসকলক ৰক্ষা কৰা! অপমৃষ্ট (শুদ্ধ) মৰ্কা। দেবতা—মন্থিপা (মথি পান কৰা)—তোমাক আগবঢ়াওক; তুমি অনাধৃষ্ট (অজেয়) আছা।
Mantra 18
सु॒प्र॒जाः प्र॒जाः प्र॑ज॒नय॒न् परी॑ह्य॒भि रा॒यस्पोषे॑ण॒ यज॑मानम् । स॒ञ्ज॒ग्मा॒नो दि॒वा पृ॑थि॒व्या म॒न्थी म॒न्थिशो॑चिषा निर॑स्तो॒ मर्को॑ म॒न्थिनो॑ऽधि॒ष्ठान॑मसि
সুপ্ৰজাঃ হওঁক; প্ৰজা উৎপন্ন কৰোঁতে, ধনৰ-পোষণৰ বৃদ্ধি লৈ যজমানক পৰিক্ৰমা কৰ। দ্যৌ আৰু পৃথিৱীৰ পৰা একত্ৰ হৈ, হে মন্থী, মন্থিৰ দীপ্তিৰে—মৰ্কা নিক্ষিপ্ত হৈছে; তুমি মন্থিনৰ অধিষ্ঠান (স্থাপনাস্থান) হওঁ।
Mantra 19
ये दे॑वासो दि॒व्येका॑दश॒ स्थ पृ॑थि॒व्यामध्येका॑दश॒ स्थ । अ॒प्सु॒क्षितो॑ महि॒नैका॑दश॒ स्थ ते दे॑वासो य॒ज्ञमि॒मं जु॑षध्वम्
হে দেৱসকল, যিসকল দিৱ্যত একাদশ, পৃথিৱীত একাদশ, আৰু আপোনালোকৰ মহিমাৰে আপ্সু (জলত) বাস কৰা একাদশ—হে দেৱসকল, এই যজ্ঞত আনন্দ লওক, ইমাক গ্ৰহণ কৰক।
Mantra 20
उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽस्याग्रय॒णो॒ऽसि॒ स्वा॒ग्रयणः । पा॒हि य॒ज्ञं पा॒हि य॒ज्ञप॑तिं॒ विष्णु॒स्त्वामि॑न्द्रि॒येण॑ पातु॒ विष्णुं॒ त्वं पा॑ह्य॒भि सव॑नानि पाहि
উপযাম-গ্ৰহণে গৃহীত তুমি; তুমি অগ্ৰয়ণ, সু-অগ্ৰয়ণ। যজ্ঞক ৰক্ষা কৰ; যজ্ঞপতিক ৰক্ষা কৰ। বিষ্ণু তোমাক ইন্দ্ৰিয় (বীৰ্য) দ্বাৰা ৰক্ষা কৰক; তুমি বিষ্ণুক ৰক্ষা কৰ; সৱনসমূহক চাৰিওফালে ৰক্ষা কৰ।
Mantra 21
सोम॑ः पवते॒ सोम॑ः पवते॒ऽस्मै॒ ब्रह्म॑णे॒ऽस्मै क्ष॒त्राया॒स्मै सु॑न्व॒ते यज॑मानाय पवत इ॒ष ऊ॒र्जे प॑वते॒ऽद्भ्य॒ ओष॑धीभ्यः पवते॒ द्यावा॑पृथि॒वीभ्यां॑ पवते सुभू॒ताय॑ पवते॒ विश्वे॑भ्यस्त्वा दे॒वेभ्य॑ ए॒ष ते॒ योनि॒र्विश्वे॑भ्यस्त्वा दे॒वेभ्यः
সোম পৱিত্ৰ হয়; সোম পৱিত্ৰ হয়—এই ব্ৰহ্মণ (ব্ৰাহ্মণ্য শক্তি)ৰ বাবে, এই ক্ষত্ৰ (ৰাজশক্তি)ৰ বাবে, এই সোম-সুন্বত (চাপনি কৰা)ৰ বাবে, এই যজমানৰ বাবে পৱিত্ৰ হয়। ই ইষ (পোষণ) আৰু ঊৰ্জ (বল)ৰ বাবে পৱিত্ৰ হয়; জলসমূহ আৰু ঔষধি/উদ্ভিদসমূহৰ বাবে পৱিত্ৰ হয়; দ্যাৱা-পৃথিৱীৰ বাবে পৱিত্ৰ হয়; শুভ-ভূতি (সুভূত)ৰ বাবে পৱিত্ৰ হয়। হে সোম, বিশ্বদেৱসমূহৰ বাবে তোমাক—এই তোমাৰ যোনি; বিশ্বদেৱসমূহৰ বাবে তোমাক।
Mantra 22
उ॒प॒या॒मगृ॑हीतो॒ऽसीन्द्रा॑य त्वा बृ॒हद्व॑ते॒ वय॑स्वत उक्था॒व्यं॒ गृह्णामि । यत्त॑ इन्द्र बृ॒हद्वय॒स्तस्मै॑ त्वा॒ विष्ण॑वे त्वै॒ष ते॒ योनि॑रु॒क्थेभ्य॑स्त्वा दे॒वेभ्य॑स्त्वा देवा॒व्यं॒ य॒ज्ञस्यायु॑षे गृह्णामि
উপযাম-গৃহীত তুমি। ইন্দ্ৰৰ বাবে তোমাক—বৃহৎ, বলৱন্ত, উক্থ-যোগ্য—মই গ্ৰহণ কৰোঁ। হে ইন্দ্ৰ, তোমাৰ যি বৃহৎ প্ৰাণবল, সেই কাৰণে বিষ্ণুৰ বাবে তোমাক। এই তোমাৰ যোনি। উক্থসমূহৰ বাবে তোমাক; দেৱসকলৰ বাবে তোমাক—দেৱ-যোগ্য—যজ্ঞৰ আয়ুৰ বাবে মই তোমাক গ্ৰহণ কৰোঁ।
Mantra 23
मि॒त्रावरु॑णाभ्यां त्वा देवा॒व्यं॒ य॒ज्ञस्यायु॑षे गृह्णा॒मीन्द्रा॑य त्वा देवा॒व्यं॒ य॒ज्ञस्यायु॑षे गृह्णा॒मीन्द्रा॒ग्निभ्यां॑ त्वा देवा॒व्यं॒ य॒ज्ञस्यायु॑षे गृह्णा॒मीन्द्रा॒वरु॑णाभ्यां त्वा देवा॒व्यं॒ य॒ज्ञस्यायु॑षे गृह्णा॒मीन्द्रा॒बृह॒स्पति॑भ्यां त्वा देवा॒व्यं॒ य॒ज्ञस्यायु॑षे गृह्णा॒मीन्द्रा॒विष्णु॑भ्यां त्वा देवा॒व्यं॒ य॒ज्ञस्यायु॑षे गृह्णामि
মিত্ৰ-বৰুণৰ বাবে তোমাক—দেৱ-যোগ্য—যজ্ঞৰ আয়ুৰ বাবে মই গ্ৰহণ কৰোঁ। ইন্দ্ৰৰ বাবে তোমাক—দেৱ-যোগ্য—যজ্ঞৰ আয়ুৰ বাবে মই গ্ৰহণ কৰোঁ। ইন্দ্ৰ-অগ্নিৰ বাবে তোমাক—দেৱ-যোগ্য—যজ্ঞৰ আয়ুৰ বাবে মই গ্ৰহণ কৰোঁ। ইন্দ্ৰ-বৰুণৰ বাবে তোমাক—দেৱ-যোগ্য—যজ্ঞৰ আয়ুৰ বাবে মই গ্ৰহণ কৰোঁ। ইন্দ্ৰ-বৃহস্পতিৰ বাবে তোমাক—দেৱ-যোগ্য—যজ্ঞৰ আয়ুৰ বাবে মই গ্ৰহণ কৰোঁ। ইন্দ্ৰ-বিষ্ণুৰ বাবে তোমাক—দেৱ-যোগ্য—যজ্ঞৰ আয়ুৰ বাবে মই গ্ৰহণ কৰোঁ।
Mantra 24
मू॒र्धानं॑ दि॒वो अ॑र॒तिं पृ॑थि॒व्या वै॑श्वान॒रमृ॒त आ जा॒तम॒ग्निम् । क॒विᳪ स॒म्राज॒मति॑थिं॒ जना॑नामा॒सन्ना पात्रं॑ जनयन्त दे॒वाः
দ্যৌৰ মূৰ্ধা, পৃথিৱীৰ আধাৰ—ঋতত জন্মলাভ কৰা বৈশ্বানৰ অগ্নি। কবি, সম্ৰাট, মানুহৰ অতিথি—দেৱসকলে নিকটৱৰ্তী হৈ (তাঁৰ) পাত্ৰ, অৰ্থাৎ আসন, উৎপন্ন কৰিলে।
Mantra 25
उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि ध्रु॒वो॒ऽसि ध्रु॒वक्षि॑तिर्ध्रु॒वाणां॑ ध्रु॒वत॒मोऽच्यु॑तानामच्युत॒क्षित्त॑म ए॒ष ते॒ योनि॑र्वैश्वान॒राय॑ त्वा । ध्रु॒वं ध्रु॒वेण॒ मन॑सा वा॒चा सोम॒मव॑ नयामि । अथा॑ न॒ इन्द्र॒ इद्विशो॑ऽसप॒त्नाः सम॑नस॒स्कर॑त्
উপযাম-গ্ৰহণে গৃহীত তুমি; ধ্ৰুৱ তুমি—ধ্ৰুৱ ভিত্তিৰ, ধ্ৰুৱসকলৰ ভিতৰত অতি ধ্ৰুৱ, অচ্যুতসকলৰ ভিতৰত অতি অচ্যুত, অচ্যুত-ভিত্তিতম। এই তোমাৰ যোনি; বৈশ্বানৰাৰ্থে তোমাক (স্থাপন কৰোঁ)। ধ্ৰুৱ মন আৰু বাক্যৰে মই সোমক ধ্ৰুৱ আসনত অৱতৰণ কৰাওঁ। তাৰ পাছত ইন্দ্ৰে আমাৰ জনসমূহক—আমাক—প্ৰতিদ্বন্দ্বীহীন, একমনস্ক কৰক।
Mantra 26
यस्ते॑ द्र॒प्सः स्कन्द॑ति॒ यस्ते॑ अ॒शुर्ग्राव॑च्युतो धि॒षण॑योरु॒पस्था॑त् । अ॒ध्व॒र्योर्वा॒ परि॑ वा॒ यः प॒वित्रा॒त्तं ते॑ जु॑होमि॒ मन॑सा॒ वष॑ट्कृत॒ं स्वाहा॑ । दे॒वाना॑मु॒त्क्रम॑णमसि ॥
তোমাৰ যি বিন্দু সৰি পৰে, যি তীব্ৰ অংশ পেষণ-শিলাৰ পৰা, বা দুয়ো ধীষণা-দেৱীৰ কোলৰ পৰা পতিত হয়; অথবা অধ্বৰ্যুৰ চাৰিওফালে যি নষ্ট হয়, বা পৱিত্ৰ (ছাঁকনি)ৰ পৰা যি সৰি যায়,—সেইটোক মই মনৰে, বষট্-যোগ্য কৰি, তোমাৰ বাবে আহুতি দিওঁ: স্বাহা! তুমি দেৱসকলৰ উৎক্ৰমণ (আগবঢ়া) স্বৰূপ।
Mantra 27
प्रा॒णाय॑ मे वर्चो॒दा वर्च॑से पवस्व । व्या॒नाय॑ मे वर्चो॒दा वर्च॑से पवस्व । उदा॒नाय॑ मे वर्चो॒दा वर्च॑से पवस्व । वा॒चे मे॑ वर्चो॒दा वर्च॑से पवस्व । क्रतू॒दक्षा॑भ्यां मे वर्चो॒दा वर्च॑से पवस्व । श्रोत्रा॑य मे वर्चो॒दा वर्च॑से पवस्व । चक्षु॑र्भ्यां मे वर्चो॒दसौ॒ वर्च॑से पवेथाम् ॥
মোৰ প্ৰাণৰ বাবে, হে তেজ-দাতা, তেজৰ বাবে নিজকে পৱিত্ৰ কৰ। মোৰ ব্যানৰ বাবে, হে তেজ-দাতা, তেজৰ বাবে নিজকে পৱিত্ৰ কৰ। মোৰ উদানৰ বাবে, হে তেজ-দাতা, তেজৰ বাবে নিজকে পৱিত্ৰ কৰ। মোৰ বাকৰ বাবে, হে তেজ-দাতা, তেজৰ বাবে নিজকে পৱিত্ৰ কৰ। মোৰ ক্ৰতু আৰু দক্ষতাৰ বাবে, হে তেজ-দাতা, তেজৰ বাবে নিজকে পৱিত্ৰ কৰ। মোৰ শ্ৰৱণৰ বাবে, হে তেজ-দাতা, তেজৰ বাবে নিজকে পৱিত্ৰ কৰ। মোৰ দুয়ো চকুৰ বাবে, হে তেজ-দাতা, তেজৰ বাবে তোমালোক দুয়ো পৱিত্ৰ হওক।
Mantra 28
आ॒त्मने॑ मे वर्चो॒दा वर्च॑से पवस्व । ओज॑से मे वर्चो॒दा वर्च॑से पवस्व । आयु॑षे मे वर्चो॒दा वर्च॑से पवस्व । विश्वा॑भ्यो मे प्र॒जाभ्यो॑ वर्चो॒दसौ॒ वर्च॑से पवेथाम् ॥
মোৰ আত্মাৰ বাবে, হে তেজ-দাতা, তেজৰ নিমিত্তে নিজকে পবিত্ৰ কৰ; মোৰ বলৰ বাবে তেজৰ নিমিত্তে নিজকে পবিত্ৰ কৰ; মোৰ আয়ুৰ বাবে তেজৰ নিমিত্তে নিজকে পবিত্ৰ কৰ; মোৰ সকলো প্ৰজাৰ বাবে, হে তেজ-দাতা, তেজৰ নিমিত্তে তোমালোক পবিত্ৰ হওঁ।
Mantra 29
को॑ऽसि कत॒मो॒ऽसि॒ कस्या॑सि॒ को नामा॑सि । यस्य॑ ते॒ नामाम॑न्महि॒ यं त्वा॒ सोमे॑नाती॑तृपाम । भूर्भुवः॒ स्वः॒ सुप्र॒जाः प्र॒जाभि॑ः स्याᳪ सु॒वीरो॑ वी॒रैः सु॒पोषः॒ पोषैः॑ ॥
তুমি কোন? তুমি কোনজন? তুমি কাৰ? তোমাৰ নাম কি?—যাৰ নাম আমি যথাযথভাৱে স্বীকাৰ কৰোঁ, যাক সোমেৰে সম্পূৰ্ণ তৃপ্ত কৰিলোঁ। ভূঃ ভুৱঃ স্বঃ—পৃথিৱী, অন্তৰিক্ষ আৰু স্বৰ্গত—মই প্ৰজাসহ সুপ্ৰজা হওঁ; বীৰসকলৰ সৈতে সুবীৰ হওঁ; পোষণসমূহৰ সৈতে সুপোষ হওঁ।
Mantra 30
उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि॒ मध॑वे त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसि॒ माध॑वाय त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसि शु॒क्राय॑ त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसि॒ शुच॑ये त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसि॒ नभ॑से त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसि नभ॒स्या॒य त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसी॒षे त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽस्यू॒र्जे त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसि॒ सह॑से त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसि सह॒स्या॒य त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसि॒ तप॑से त्वा । उपया॒मगृ॑हीतोऽसि तप॒स्या॑य त्वा । अᳪहसस्प॒तये॑ त्वा ॥
উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—মধুৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—মাধৱৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—শুক্ৰৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—শুচিৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—নভসৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—নভস্যৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—ইষে (আহাৰ/ইচ্ছা)ৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—ঊৰ্জে (পুষ্টি-শক্তি)ৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—সহসৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—সহস্যৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—তপসৰ বাবে তোমাক! উপযাম-গ্ৰহণে ধৰা হৈছে তুমি—তপস্যাৰ বাবে তোমাক! অহসস্পতিৰ পতিৰ বাবে তোমাক।
Mantra 31
इन्द्रा॑ग्नी॒ आ ग॑तᳪ सु॒तं गी॒र्भिर्नभो॒ वरे॑ण्यम् । अ॒स्य पा॑तं धि॒येषि॒ता । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसीन्द्रा॒ग्निभ्यां॑ त्वै॒ष ते॒ योनि॑रिन्द्रा॒ग्निभ्यां॑ त्वा
হে ইন্দ্ৰ-অগ্নি, তোমালোক আহাঁ—সুত (চাপি-উৎপন্ন) সোমলৈ; গীৰ্ভিঃ (স্তোত্ৰেৰে) নভঃ-সম বরণীয়। ইয়াৰ পান কৰাঁ—ধিয়েষিতা (পবিত্ৰ ধী/চিত্তে প্ৰেৰিত) হৈ। উপযাম-গৃহীত তুমি; ইন্দ্ৰ-অগ্নিভ্যাং তোমাকেই! এই তোমাৰ যোনি; ইন্দ্ৰ-অগ্নিভ্যাং তোমাকেই!
Mantra 32
आ घा॒ ये अ॒ग्निमि॑न्ध॒ते स्तृ॒णन्ति॑ ब॒र्हिरा॑नु॒षक् । येषा॒मिन्द्रो॒ युवा॒ सखा॑ । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽस्यग्नी॒न्द्राभ्यां॑ त्वै॒ष ते॒ योनि॑रग्नी॒न्द्राभ्यां॑ त्वा
আহা, যিসকলে অগ্নিক জ্বলাই আৰু বিধিমতে বৰ্হি (পবিত্ৰ ঘাঁহ) বিছাই—যিসকলৰ ইন্দ্ৰ যুৱ সখা। উপযাম-গ্ৰহীত তুমি; অগ্নি-ইন্দ্ৰৰ বাবে তোমাক। এই তোমাৰ যোনি; অগ্নি-ইন্দ্ৰৰ বাবে তোমাক।
Mantra 33
ओमा॑सश्चर्षणीधृतो॒ विश्वे॑ देवास॒ आ ग॑त । दा॒श्वाᳪसो॑ दा॒शुष॑: सु॒तम् । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि॒ विश्वे॑भ्यस्त्वा दे॒वेभ्य॑ ए॒ष ते॒ योनि॒र्विश्वे॑भ्यस्त्वा दे॒वेभ्य॑:
হে ওমাসসকল, চর্ষণীধৃত (মানৱজাতিৰ ধাৰক) সকল দেৱতা, আহা, আহক। দানশীল উপাসকৰ সুতো (চাপা সোম) গ্ৰহণ কৰক। উপযাম-গ্ৰহীত তুমি; বিশ্বদেৱতাসকলৰ বাবে তোমাক। এই তোমাৰ যোনি; বিশ্বদেৱতাসকলৰ বাবে তোমাক।
Mantra 34
विश्वे॑ देवास॒ आ ग॑त शृणु॒ता म॑ इ॒मᳪ हव॑म् । एदं ब॒र्हिर्निषी॑दत । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि॒ विश्वे॑भ्यस्त्वा दे॒वेभ्य॑ ए॒ष ते॒ योनि॒र्विश्वे॑भ्यस्त्वा दे॒वेभ्य॑:
বিশ্বদেৱতাসকল, আহা, আহক; মোৰ এই হৱ (আহ্বান) শুনক। এই বৰ্হিত বহি থাকক। উপযাম-গ্ৰহীত তুমি; বিশ্বদেৱতাসকলৰ বাবে তোমাক। এই তোমাৰ যোনি; বিশ্বদেৱতাসকলৰ বাবে তোমাক।
Mantra 35
इन्द्र॑ मरुत्व इ॒ह पा॑हि॒ सोमं॒ यथा॑ शार्या॒ते अपि॑बः सु॒तस्य॑ । तव॒ प्रणी॑ती॒ तव॑ शूर॒ शर्म॒न्ना वि॑वासन्ति क॒वय॑: सुय॒ज्ञाः । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतो॒ऽसीन्द्रा॑य त्वा म॒रुत्व॑त ए॒ष ते॒ योनि॒रिन्द्रा॑य त्वा म॒रुत्व॑ते
হে ইন্দ্ৰ, মৰুত্সহ, ইয়াত সোম পান কৰা—যেনে শাৰ্য্যাতৰ গৃহত তুমি নিপীড়িত সোম ৰস পান কৰিছিলা। তোমাৰ প্ৰণীতিত, হে শূৰ, তোমাৰ শৰণত, কবি-সদৃশ জ্ঞানী, সু-যজ্ঞকাৰীসকল সমৃদ্ধিলৈ আগবাঢ়ে। উপযাম-গৃহীত তুমি; ইন্দ্ৰায় মৰুত্বতে তোমাক। এই তোমাৰ যোনি; ইন্দ্ৰায় মৰুত্বতে তোমাক।
Mantra 36
म॒रुत्व॑न्तं वृष॒भं वा॑वृधा॒नमक॑वारिं दि॒व्यᳪशा॒समिन्द्र॑म् । वि॑श्वा॒साह॒मव॑से॒ नूत॑नायो॒ग्रᳪस॑हो॒दामि॒ह तᳪ हु॑वेम । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतो॒ऽसीन्द्रा॑य त्वा म॒रुत्व॑ते ए॒ष ते॒ योनि॒रिन्द्रा॑य त्वा म॒रुत्व॑ते । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि म॒रुतां॒ त्वौज॑से
মৰুৎৱন্ত ইন্দ্ৰক—বৃষভ, বলত বৃদ্ধি পোৱা, দিব্য শাসনধাৰী, সোম-পানকাৰী—সৰ্বজয়ীজনক, নতুন আৰু বৰ্তমান সহায়ৰ বাবে, ভয়ংকৰ শক্তিধাৰীজনক, আমি ইয়াত আহ্বান কৰোঁ। ‘উপযাম’সহ তুমি ইন্দ্ৰ-মৰুৎৱন্তৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা হ’লা; এই তোমাৰ যোনি: ইন্দ্ৰ-মৰুৎৱন্তৰ বাবে। ‘উপযাম’সহ তুমি মৰুতসকলৰ ওজসৰ বাবে গ্ৰহণ কৰা হ’লা।
Mantra 37
स॒जोषा॑ इन्द्र॒ सग॑णो म॒रुद्भि॒: सोमं॑ पिब वृत्र॒हा शू॑र वि॒द्वान् । ज॒हि शत्रूँ॒२रप॒ मृधो॑ नुद॒स्वाथाभ॑यं कृणुहि वि॒श्वतो॑ नः । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतो॒ऽसीन्द्रा॑य त्वा म॒रुत्व॑त ए॒ष ते॒ योनि॒रिन्द्रा॑य त्वा म॒रुत्व॑ते
হে ইন্দ্ৰ, মৰুৎগণৰ সৈতে একচিত্তে তুমি সোম পান কৰা—হে বৃত্ৰহা, শূৰ, বিদ্বান। শত্রুসকলক বধ কৰা, আক্রমণসমূহ দূৰ কৰি দিয়া; আৰু তেনেদৰে আমাৰ বাবে সকলো দিশে নিৰ্ভয়তা স্থাপন কৰা। ‘মৰুৎসহ ইন্দ্ৰৰ বাবে উপযাম-গ্ৰহণ কৰা হ’ল তুমি; এই তোমাৰ যোনি—মৰুৎসহ ইন্দ্ৰৰ বাবে তোমাক।’
Mantra 38
म॒रुत्वाँ॑२ इन्द्र वृष॒भो रणा॑य॒ पिबा॒ सोम॑मनुष्व॒धं मदा॑य । आ सि॑ञ्चस्व ज॒ठरे॒ मध्व॑ ऊ॒र्मिं त्वᳪ राजा॑ऽसि॒ प्रति॑पत्सु॒ताना॑म् । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतो॒ऽसीन्द्रा॑य त्वा म॒रुत्व॑त ए॒ष ते॒ योनि॒रिन्द्रा॑य त्वा म॒रुत्व॑ते
হে মৰুৎসহ ইন্দ্ৰ, যুদ্ধৰ বাবে বৃষভ, তুমি বিধিমতে উল্লাসৰ বাবে সোম পান কৰা। মধুৰতাৰ ঢৌ তোমাৰ উদৰত ঢালি দিয়া; সংঘৰ্ষত স্থিত লোকসকলৰ ওপৰত তুমি ৰজা। ‘মৰুৎসহ ইন্দ্ৰৰ বাবে উপযাম-গ্ৰহণ কৰা হ’ল তুমি; এই তোমাৰ যোনি—মৰুৎসহ ইন্দ্ৰৰ বাবে তোমাক।’
Mantra 39
म॒हाँ२ इन्द्रो॑ नृ॒वदा च॑र्षणि॒प्रा उ॒त द्वि॒बर्हा॑ अमि॒नः सहो॑भिः । अ॒स्म॒द्र॒य्ग्वावृधे वी॒र्या॒यो॒रुः पृ॒थुः सुकृ॑तः क॒र्तृभि॑र्भूत् । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि महे॒न्द्राय॑ त्वै॒ष ते॒ योनि॑र्महे॒न्द्राय॑ त्वा
মহান ইন্দ্ৰ—মানৱৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত, জনসমূহক ধাৰণকাৰী; দুগুণে মহিমান্বিত, নিজৰ বলত অক্ষয়। বীৰ্যৰ বাবে তেওঁ আমাৰ ধন বৃদ্ধি কৰিছে; কৰ্তাসকলৰ দ্বাৰা সুগঠিত, বিস্তৃত আৰু প্ৰশস্ত হৌক। ‘মহেন্দ্ৰৰ বাবে উপযাম-গ্ৰহণ কৰা হ’ল তুমি; এই তোমাৰ যোনি—মহেন্দ্ৰৰ বাবে তোমাক।’
Mantra 40
म॒हाँ२ इन्द्रो॒ य ओज॑सा प॒र्जन्यो॑ वृष्टि॒माँ२ इ॑व । स्तोमै॑र्व॒त्सस्य॑ वावृधे । उ॒प॒या॒मगृ॑हीतोऽसि महे॒न्द्राय॑ त्वै॒ष ते॒ योनि॑र्महे॒न्द्राय॑ त्वा
মহান্ ইন্দ্ৰ—যি নিজৰ ওজসাৰে বৃষ্টিধাৰী পৰ্জন্যৰ দৰে। স্তোত্ৰেৰে সি বাঢ়ে, যেন পোষণেৰে বাছুৰ বাঢ়ে। ‘উপযাম’ৰে ধৃত হোৱা তুমি মহেন্দ্ৰৰ বাবে; এই তোমাৰ যোনি—মহেন্দ্ৰৰ বাবে। মহেন্দ্ৰৰ বাবে তোমাক।
Mantra 41
उदु॒ त्यं जा॒तवे॑दसं दे॒वं व॑हन्ति के॒तव॑: । दृ॒शे विश्वा॑य॒ सूर्य॒j स्वाहा॑
ঊৰ্ধ্বলৈ সেই জাতবেদস্ দেৱক কেতৱঃ—উজ্জ্বল ৰশ্মিসমূহে—বহন কৰে; সকলোৰে দৰ্শনৰ বাবে। সূৰ্য্যলৈ—স্বাহা!
Mantra 42
चि॒त्रं दे॒वाना॒मुदगा॒दनी॑कं॒ चक्षु॑र्मि॒त्रस्य॒ वरु॑णस्या॒ग्नेः । आप्रा॒ द्यावा॑पृथि॒वी अ॒न्तरि॑क्ष॒j सूर्य॑ आ॒त्मा जग॑तस्त॒स्थुष॑श्च॒ स्वाहा॑
দেৱসকলৰ আশ্চৰ্য্য মুখমণ্ডল ওপৰলৈ উদিত হৈছে—মিত্ৰ, বৰুণ আৰু অগ্নিৰ চক্ষু। ই দ্যৌ, পৃথিৱী আৰু অন্তৰিক্ষ পূৰ্ণ কৰিছে; সূৰ্য্য চলমান আৰু স্থাবৰৰ আত্মা—স্বাহা!
Mantra 43
अग्ने॒ नय॑ सु॒पथा॑ रा॒ये अ॒स्मान्विश्वा॑नि देव व॒युना॑नि वि॒द्वान् । यु॒यो॒ध्यस्मज्जु॑हुरा॒णमेनो॒ भूयि॑ष्ठां ते॒ नम॑ उक्तिं विधेम॒ स्वाहा॑
হে অগ্নি, আমাক সুপথে ধনলৈ নে, হে দেৱ; তুমি সকলো বিধান-উপায় জানো। আমাৰ পৰা পাপ—যি পিছু লয়—দূৰ কৰ; তোমালৈ আমি অতি প্ৰচুৰ নমস্কাৰ আৰু স্তোত্ৰ-বচন নিবেদন কৰোঁ—স্বাহা!
Mantra 44
अ॒यं नो॑ अ॒ग्निर्वरि॑वस्कृणोत्व॒यं मृध॑: पु॒र ए॑तु प्रभि॒न्दन् । अ॒यं वाजा॑न्जयतु॒ वाज॑साताव॒यᳪ शत्रू॑ञ्जयतु॒ जर्हृ॑षाण॒: स्वाहा॑
এই আমাৰ অগ্নি আমাক বিস্তৃত অৱকাশ (ৱৰিবস) দান কৰক; এই অগ্নি বৈৰ-উপদ্ৰৱ ভেদি আমাৰ আগত আগবাঢ়ক। বল-সাধনাৰ যজ্ঞত এই অগ্নি বিজয়-পুরস্কাৰসমূহ জয় কৰক; উল্লাসিত হৈ এই অগ্নি আমাৰ শত্রুসকলক জয় কৰক—স্বাহা।
Mantra 45
रू॒पेण॑ वो रू॒पम॒भ्यागां॑ तु॒थो वो॑ वि॒श्ववे॑दा॒ वि भ॑जतु । ऋ॒तस्य॑ प॒था प्रेत॑ च॒न्द्रद॑क्षिणा॒ वि स्व॒: पश्य॒ व्यन्तरि॑क्षं॒ यत॑स्व सद॒स्यै॒:
ৰূপেৰে মই তোমালোকৰ ৰূপৰ ওচৰলৈ আহিলোঁ; তেনেদৰে ‘বিশ্বৱেদা’ (সৰ্বজ্ঞ) তোমালোকলৈ ইয়াক ভাগ-বণ্টন কৰক। ঋতৰ পথেদি আগবাঢ়া, উজ্জ্বল দক্ষিণা-যুক্তসকল; স্বৰ্গলোক চোৱা, অন্তৰিক্ষ অতিক্ৰম কৰা; সদস্যসকলৰ সৈতে উদ্যমী হওক।
Mantra 46
ब्रा॒ह्म॒णम॒द्य वि॑देयं पितृ॒मन्तं॑ पैतृम॒त्यमृषि॑मार्षे॒यᳪ सु॒धातु॑दक्षिणम् । अ॒स्मद्रा॑ता देव॒त्रा ग॑च्छत प्रदा॒तार॒मा वि॑शत
আজি মই এনে এজন ব্ৰাহ্মণ লাভ কৰোঁ—যি পিতৃসম্বন্ধীয় (পিতৃমন্ত), পৈতৃক-মৰ্যাদাসম্পন্ন (পৈতৃমত্য), ঋষি-মূলৰ আৰ্ষেয়, আৰু যাৰ দক্ষিণা সু-ব্যৱস্থিত। আমাৰ দ্বাৰা দিয়া দানসমূহ, দেৱলোকলৈ গমন কৰা; দাতাৰ ওচৰত প্ৰৱেশ কৰা।
Mantra 47
अ॒ग्नये॑ त्वा॒ मह्यं॒ वरु॑णो ददातु॒ सो॒ऽमृत॒त्त्वम॑शी॒यायु॑र्दा॒त्र ए॑धि॒ मयो॒ मह्यं॑ प्रतिग्रही॒त्रे । रु॒द्राय॑ त्वा॒ मह्यं॒ वरु॑णो ददातु॒ सो॒ऽमृत॒त्त्वम॑शीय प्रा॒णो दा॒त्र ए॑धि॒ वयो॒ मह्यं॑ प्रतिग्रही॒त्रे । बृह॒स्पत॑ये त्वा॒ मह्यं॒ वरु॑णो ददातु॒ सो॒ऽमृत॒त्त्वम॑शीय॒ त्वग्दा॒त्र ए॑धि॒ मयो॒ मह्यं॑ प्रतिग्रही॒त्रे । य॒माय॑ त्वा॒ मह्यं॒ वरु॑णो ददातु॒ सो॒ऽमृत॒त्त्वम॑शीय॒ हयो॑ दा॒त्र ए॑धि॒ वयो॒ मह्यं॑ प्रतिग्रही॒त्रे
অগ্নিৰ নিমিত্তে, বৰুণে তোমাক মোৰ বাবে দিওক; মই অমৃতত্ব লাভ কৰোঁ। দাতাৰ বাবে তুমি আয়ু হওক, আৰু মোৰ—গ্ৰহণকাৰীৰ বাবে—ময়ঃ (কল্যাণ) হওক। ৰুদ্ৰৰ নিমিত্তে, বৰুণে তোমাক মোৰ বাবে দিওক; মই অমৃতত্ব লাভ কৰোঁ। দাতাৰ বাবে তুমি প্ৰাণ হওক, আৰু মোৰ—গ্ৰহণকাৰীৰ বাবে—বয়ঃ (বল/উৎসাহ) হওক। বৃহস্পতিৰ নিমিত্তে, বৰুণে তোমাক মোৰ বাবে দিওক; মই অমৃতত্ব লাভ কৰোঁ। দাতাৰ বাবে তুমি ত্বক্ হওক, আৰু মোৰ—গ্ৰহণকাৰীৰ বাবে—ময়ঃ হওক। যমৰ নিমিত্তে, বৰুণে তোমাক মোৰ বাবে দিওক; মই অমৃতত্ব লাভ কৰোঁ। দাতাৰ বাবে তুমি হযঃ (অশ্ব-শক্তি/গতি) হওক, আৰু মোৰ—গ্ৰহণকাৰীৰ বাবে—বয়ঃ হওক।
Mantra 48
को॑ऽदा॒त्कस्मा॑ अदा॒त्कामो॑ऽदा॒त्कामा॑यादात् । कामो॑ दा॒ता काम॑: प्रतिग्रही॒ता कामै॒तत्ते॑
কোনে দিলে? কাক দিলে? কামে দিলে; কামলৈ দিলে। কাম দাতা, কামেই প্ৰতিগ্ৰাহীতা—কাম, এইটো তোমাৰ বাবে।
Frequently Asked Questions
It primarily guides the Tṛtīya-savana (third Soma pressing) and the concluding Soma rites, using invitatory, seating, and graha (cup) offering formulas to complete the sacrifice in proper order.
They represent Indra’s sacrificial empowerment in different ritual contexts—paired with Agni for ordered kindling and space-preparation, strengthened by the Maruts for vigorous Soma-drinking, and magnified as Mahendra for climactic completion and success of the rite.
It ritualizes the inner motive of sacrifice by naming Kāma (desire) as both giver and receiver, teaching that intention itself is offered and returned to its source, thereby sealing the rite inwardly as well as outwardly.